22 september 2009 - Hallo allemaal! Ik ben C, getrouwd en moeder van 3 kinderen. Ze zijn 23, 21 en 17 jaar. Wij weten nu sinds een week dat onze dochter van 17 (T) zwanger is van haar vriend (P). Als het kindje geboren wordt is T 18 jaar.

Vanaf het moment dat wij het wisten hebben wij (mijn man en ik) besloten dat we ze zouden steunen, (ook al zitten wij er niet op te wachten) welke beslissing ze ook zouden nemen. We zijn gelijk heel duidelijk geweest. Gewoon omdat wij vinden dat zij niet alleen hun eigen vrijheid opgeven, maar voor een deel ook de onze, aangezien T nog thuis woont en op school zit. Wij zijn juist kleiner gaan wonen en hebben eigenlijk de ruimte niet, maar daar zoeken we een oplossing voor. En ik zal straks, als zij werkt of op school zit, voor het kindje moeten zorgen.

Inmiddels heeft er een gesprek plaats gevonden bij de FIOM, T en P waren er nog niet helemaal zeker van of ze het kindje wilden houden of dat ze het zouden weg laten halen. De ouders van P vinden dat dit alles de schuld is van T. Zij heeft het gedaan. Wij denken toch dat er twee mensen voor nodig zijn. Ze is dan ook niet eerder welkom bij P thuis dan dat ze het kind hebben weg laten halen. Dat maakt T en P erg verdrietig en daarbij komt ook nog dat ze bij P thuis vreselijk druk op hem uitoefenen dat hij T moet dwingen tot een abortus. En dat terwijl het mensen zijn die zo vreselijk aan hun principes hangen i.v.m. hun geloof.

Na het gesprek bij de FIOM hebben ze de knoop doorgehakt: ze willen er volledig voor gaan. T maakt dit schooljaar af en gaat dan werken. P gaat vanaf volgend schooljaar werken/leren. Ik moet heel eerlijk zijn: ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik me nu moet voelen.

Ik ben blij dat we het vroeg weten. Nu kunnen we ons rustig voorbereiden, maar ik zie toch ook wel tegen de toekomst op. Het is me nogal wat als je op je 18e fulltime moet werken, omdat je een kind moet onderhouden. T wil n.l. niet dat wij voor de kosten op draaien. Ze wil niet financieel afhankelijk zijn. En daarbij komt ook nog dat P hier niet kan wonen i.v.m. ruimtegebrek. We zijn daar op tegen, omdat we vinden dat wij nog wel recht hebben op een stukje privé. Ze kunnen pas samenwonen als ze een eigen huis hebben. Als zijn ouders het daarmee eens zijn.

Deze week hebben we een gesprek met de ouders van P. We hopen dat ze dan een beetje zijn bijgedraaid en ze T en P toch willen steunen. Blij ben ik wel met het feit dat we ervoor gekozen hebben de kinderen te laten weten dat we ze hoe dan ook zouden steunen. Dit bevordert n.l. de sfeer in huis.

7 maart 2009 - Hallo allemaal. Hier het verhaal van de moeder en het zusje van Jennifer. Jennifer is altijd heel open. Vanaf het begin dat ze zwanger is, weten wij er al vanaf. Wij vinden het heel erg leuk en we zouden haar nooit laten vallen.

We doen ons best om haar en haar baby een veilig en leuk thuis te geven. Het lukt goed, we zijn druk bezig met de uitzet. Als we wat leuks zien in de winkel, moeten we het kopen. Ook mijn moeder en oma leeft heel erg met Jennifer en ons mee.

Ik, moeder, ben heel erg blij dat ik bij de bevalling mag zijn en voel me vereerd dat ik de navelstreng mag doorknippen.

Ik, het zusje van Jennifer, vind het heel leuk dat ze een baby krijgt, ik kan haast niet wachten totdat 'het' er eindelijk is. Ook vind ik het leuk, omdat ik later zelf ook heel graag wat met baby's wil doen. Nu kan ik alvast een beetje oefenen!

Ons broertje vind het ook heel leuk dat zijn grote zus een baby krijgt. Hij is op 10 augustus jarig en Jennifer is op 11 augustus uitgerekend. We plagen hem ermee dat de baby op 10 augustus geboren wordt; dan gaat ie huilen! Hij wil graag met de kinderwagen wandelen. Alleen dan zonder baby en met een poes.

Wij, oma en moeder, zusje en broertje, mogen de derde naam voor het kindje bedenken. Dat vinden wij echt heel leuk om te doen, maar wel een beetje moeilijk.

Wij hopen dat de zwangerschap van Jennifer voorspoedig verloopt en het snel tijd is dat de baby komt. En dat ze maar een mooie gezonde baby mag krijgen.

Groetjes Patricia & Shereen

Ongevraagde blikken na de erfenis van een spontane daad.
Een bloem zo bloeiend mooi,
een takje van de bloem vertakt,
Een spruit dient zich aan, zo tact,

je zit gevangen in een kooi,
Blikken vol afschuw en onbegrip,
jij had geen keus en moedig onderging je dit,
Respectloos en hard zoals de wereld op je vit,

De overheid houdt tot overmaat van ramp ook nog eens de centen in de knip,
Daar sta je dan roerloos kijk je voor je uit,
Je kan niet meer terug, je moet het laten komen,
Geen tijd te verliezen en niet meer dromen,

Van elke kant een hels geluid.
Staande houden en je bewijzen,
Het eeuwige gevecht voor een tienermoeder,
Ze is toch niet per definitie een loeder?

Eenzaamheid en gevechten zullen rijzen.
Laat mij mooi bloempje nou gewoon genieten van mijn spruitje!

J. Z.