4 mei 2012 - Zoals elke tiener heb ik wel eens van die luie momenten. Zo ook op een zondag dat ik voor de tv hing en het programma '16 and pregnant' keek op MTV. Ik dacht 'je zal het maar hebben'
Toch heb ik altijd gezegd; als ik onverwacht zwanger wordt, hou ik het! Ik ben tegen abortus en adoptie is nou ook niet bepaald mijn favoriet. Maar ik was er zeker van dat ik daar nooit over hoefde na te denken. Tuurlijk hadden mijn vriend en ik het er wel eens over, hoewel hij er liever niet over praatte.. uit angst misschien? Van praten wordt je niet zwanger, was mijn opmerking dan.
Als ik op bed lag kwam hij op mijn buik liggen en zei wel eens voor de grap: 'Het schopt!' Nooit gedacht dat het ook echt zo was.

Ik werd niet meer ongesteld, en ik vroeg me af hoe dat kwam, gek genoeg dachten we niet eens meteen aan zwangerschap, want voor ons gevoel was dat absoluut niet mogelijk. Maar niks is onmogelijk. Even naar de kruitvat gegaan en toch een test gedaan. 'Shit' was het eerste wat er uit mijn mond kwam. Bij mijn vriend gingen de tranen over zijn wangen. Van geluk, maar ook van wanhoop. We zijn nog zo jong, we willen nog zoveel. Ik wist dat als ik dit mijn vader zou vertellen dat hij boos zou worden. Mijn moeder zou niet boos worden, die zou me helpen en ons steunen.

Ik hield me bij mijn woord dat ik het kindje wilde houden. Hoe dan ook! We wisten dat we dit moesten gaan vertellen, en hoe sneller hoe beter. Eerst mijn moeder, en zoals ik je al zei, die nam het goed op en die praatte met ons hoe en wat. Mijn vriend wist inmiddels nog steeds niet wat hij nou wilde. Hij is ook tegen abortus maar zag zijn leven voorbij gaan. Maar dit is zijn kind, zijn trots, hij moest er voor vechten zei hij, en dat deed hij. Mijn vader werd niet boos maar was teleurgesteld, en de ouders van mijn vriend zagen het aankomen. Die zagen dat ik anders was dan normaal.. dus die wisten het nog eerder dan wij. In de maanden daarna zijn alle voorbereidingen getroffen en is er besloten waar ik met de baby ga wonen, dat werd bij mijn schoonouders. Alles was geregeld en het wachten was op de baby. We wisten inmiddels dat het een jongen ging worden. Mijn vriend was apetrots! 

Toen ik 8 maanden in verwachting was van onze kleine kreeg ik enorme weeen. Ik wist niet wat me over kwam. We zijn naar het ziekenhuis gereden en de volgende dag, een maand te vroeg,  om 20:01 is onze kleine Liam geboren..

Liam was een maand te vroeg, dus redelijk klein. En na 5 dagen ziekenhuis mochten ik en Liam naar huis.
Liam's vader was zo trots en groeide op van een jongen naar een man. Iedereen mocht zijn zoon bewonderen.

Liam is 2 maanden oud en het gaat super met hem.

Wil je contacten? mail me even!
annasophia_vanThijn@hotmail.com

liefs, anna.

26 april 2012 - Heey Iedereen,

Hier mijn verhaal.
Ik ben Rosalie, ondertussen ben ik al 17 jaar.
Maar toen bijna 14 was kwam ik erachter dat ik zwanger was.
En toen ik 14 was kwam mijn mannetje 6 weken te vroeg op de wereld.
Ik wist van te voren niet wat het zou worden, dus het was heel spannend.
Als het een meisje was geweest had ze Caithlynn Jenelle Rosalie geheten en dan was de roepnaam Caithlynn-Jenelle geweest.
Of het was Maud Rosalie geweest. Maar dat had ik op dat moment dan beslist (hoop ik ;))
Voor een jongen had ik ook heel wat namen, en omdat mijn kanjer 6 weken te vroeg was was ik er nog niet uit.
het zou Tyler Jace, Bentley Jay of Kian Jay worden.
Maar toen mijn schat geboren werd wist ik het meteen, hij lag in mijn armen, en ik vond het een echt Bentley.
Mijn kanjer kreeg de naam Bentley Jace Christian.

Ik was zo blij, want 6 weken te vroeg is toch heel wat, maar Bentley was gezond!
Zijn papa wil hem niet leren kennen, zonde, wat het is zo'n lief, vrolijk en gezellig mannetje!

Ondertussen is Bentley 3. Ik heb een jaar geleden iemand ontmoet.
Met hem woon ik ondertussen samen, en het is een super papa voor Bentley.
Ik heb zelf nooit kind kunnen zijn, door dingen die in thuis gebeurde.
Ik wil dat Bentley terug kan kijken en denk, waauw ik heb echt een top jeugd gehad.

Natuurlijk is het heel vaak ook zwaarr om zo jong mama te zijn.
Maar de liefde van mij naar mijn zoon en andersom geeft ons zoveel kracht om te genieten.

Ondertussen ben ik 30 weken zwanger van mijn tweede kindje.
En het is een MEISJE. Mijn vriend en ik zijn onwijs blij, en het kindje is ook meer dan gewenst!
Onze dochter zal Maud Rosalie gaan heten. gewoon als roepnaam volluit, en de 2de naam zal Christina worden.

20 april 2012 -

Op Dinsdag 14 Februari 2012 's morgens om 3 uur een zwangerschapstest gedaan vond dat het wel erg lang duurde me menstruatie. Ik liep de badkamer op en deed de test ik wachten eventjes en ik keek en schrok werd lijk wit en liep naar de slaapkamer waar me vriend net om de hoek kwam, ik liet uit schrik de test vallen en mijn vriend wist toen genoeg.
We hebben de hele nacht erover gehad en konden beide niet meer slapen.

Toen ik klaar was met werken Dinsdag middag ben ik 2 spenen wezen kopen voor onze ouders dat ze een idee hadden, want we vonden het eng om het te vertellen. Mijn ouders reageerde erg geschokt, mijn moeder vond het erg leuk dit is voor hun de eerste keer dat ze oma en opa worden.

Toen we Dinsdag avond terug kwamen thuis hebben wel een uur lopen denken hoe we het de ouders van mijn vriend moesten vertellen en kwamen naar een uur, tot het besluit om het via de telefoon te doen, en de reactie viel ons erg mee ze vonden het hartstikke leuk.

Onze eerste echo was op 6 Maart we vonden het beide erg spannend en ik moest telkens naar de wc van de zenuwen. Toen we binnen mochten komen kregen we een hoop vragen, en toen was het moment dat ze een echo gingen maken. Ineens zie ik dat de Verloskundige schrok en ze zei ineens het is er niet 1 maar het is een tweeling. Ik keek mijn vriend aan en we keken beide erg geschokt, we konden het wel beetje verwachten maar dachten niet dat het ons zou overkomen, omdat mijn opa er een van een tweeling was. De verloskundige vertelde dat hun geen tweelingen bevallingen deden en dat ze een afspraak zou maken met de gynocoloog in het ziekenhuis.

De volgende dag kreeg ik een telefoontje van de verloskundige dat we pas later in de maand terecht konden in het ziekenhuis, maar dat vond zij te lang duren dus moest we 1 week voordat we naar het ziekenhuis moesten nog even langs bij haar. Toen het 2 weken verder was kregen we voor de allerlaatste keer een echo bij haar en ze zei dat ze goed groeide en wenste ons veel sterkte in de zwangerschap.
Toen was het eindelijk zover en kregen we onze echo in het ziekenhuis alles was tot nu toe goed.
Zo moesten we 2 weken ernaar weer komen voor de bloeddruk meten en bloed afnemen.

13 April kregen we onze 4e echo alweer, het waren echt al kindjes en ze dronken ook al zelf.
Het ene kindje was erg druk en konden ze moeilijk op de ego krijgen en het andere kindje was rustig en zwaaide en was erg fotogeniek. Ze moesten de lengte schatten vanwege dat de kindjes te groot waren voor de kleine meting en net iets te klein voor de grote meting maar ze schatte ze ongeveer 8 a 9 centimeter.

Ik ben sinds ik weet dat zwanger ben 7 kilo aangekomen, is wel een hoop al maar het was niet erg vooral niet met een tweeling dan groeit alles sneller. De bloeddruk was deze keer ook weer goed dus daar was ik opgelucht over. Nu moet ik over 3 weken 7 Mei weer terug naar het ziekenhuis en ben dan precies 17 weken zwanger en dan krijg ik weer een echo.
Kan niet meer wachten tot ik ze weer zie, kan er elke dag wel naar kijken.
Ben vandaag Vrijdag 20 April 2012, 14 weken en 1 dag zwanger.
Verder verhaal als ik verder ben in de zwangerschap zal ik wel sturen naar tienermoeder.nl

Liefs Wendy

2 april 2012 - Hallo,

Ik was 18 & mijn vriend was net 17 geworden toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Ik werkte toen & had al een tijdje last van mijn onderbuik. Ik kan de pil niet verdragen dus slikte die daardoor ook heel erg onregelmatig. Van mijzelf wordt ik amper ongesteld, dus dacht er verder niks bij. Tot ik op een dag een collega van mij vertelde waar ik pijn had adviseerde ze mij meteen een test te gaan halen. Ik had dat dus ook meteen gedaan. Het eerste streepje was duidelijk, maar de 2de zag je echt amper.

Van te voren had ik ook al een afspraak gemaakt bij de dokter voor de zekerheid. En toen ik bij de dokter kwam kreeg hij precies dezelfde uitslag als ik, de eerste duidelijk & de 2de amper. Hij had meteen voor mij naar het ziekenhuis gebeld om alles na te laten kijken, ik liep huilend bij de dokter weg.

Bij mij thuis lag mijn vriend nog te slapen, want die dag ging zijn moeder trouwen. Toen ik thuis kwam & hem dat vertelde werd die helemaal boos, & wou die dat ik het weg liet halen. Ik moest alleen maar nog harder huilen omdat hij dat zei. Mijn zus was ook thuis & was juist helemaal blij & jaloers dat zij niet zwanger was. Mijn vriend werd opgehaald om naar de kerk te gaan. Ik MOEST van de dokter echt naar het ziekenhuis gaan, maar ik wist niet hoe. Mijn zus wou per se mijn vader bellen & vragen als hij dat wou doen, maar ik durfde niet omdat ik bang was dat die teleurgesteld zou worden of zo. Uit eindelijk had ik het toch maar toegelaten & was die ons komen halen. Ik vond het allemaal zo raar, ik kreeg zo'n rare gevoelens door mij heen bij de gedachten dat IK zwanger was.

Eenmaal in het ziekenhuis kreeg ik een echo, ze konden niks vinden zeiden ze. Ik was rond 12 uur in het ziekenhuis & was uit eindelijk rond 6/7 uur pas weer thuis. Ze zeiden dat ik dus een buiten baarmoederlijke zwangerschap had (dat het kindje dus buiten de baarmoeder zit). Het zat de rest van de avond alleen maar in mijn gedachten, op de bruiloft natuurlijk ook niet al te happy & mijn ouders ook niet echt. Mijn grootste angst was het mijn moeder te vertellen, mijn familie is echt tegen abortus.

In 2002 had mijn moeder een miskraam gehad, & vind dat nog steeds moeilijk. Gelukkig was ze wel niet boos op me, maar was er ook niet kapot van. De moeder van mijn vriend zei als allereerste tegen me, je laat het toch wel weghalen hé. Maar ik zei meteen dat ik dat niet zou doen. Ze zei oh, & liep daarna maar weg. Ik heb toen een hele tijd erge ruzie gehad met mijn vriend, & ik werkte toen ook nog 40 uur in de week. We hadden het nog over adoptie, maar ik wist zelf dat ik dat toch nooit zou doen. We hadden het een tijdje maar laten rusten. Ik was trouwens pas 2/3 weken zwanger toen ik erachter kwam. Ik dacht ik laat het maar op mijn pad komen, als het een gewone zwangerschap is hou ik het. En zo niet, dan ja ken ik daar toch verder niet in beslissen.

 Een paar dagen later van het ziekenhuis kreeg ik 's nachts hele erge pijn in mijn buik echt heftige. Ik naar de nightcare gegaan & was mijn baarmoeder zich gewoon aan het uitrekken. Naderhand bleek het dus een gewone zwangerschap te zijn. Van de andere kant was ik best wel blij ermee, & mijn vriend naderhand ook wel. Ik gingen meteen namen verzinnen, & ik kon het niet laten om kleertjes al te kopen.

Na 3 maanden kreeg ik geen contract verlenging meer, dus heb ik 7 maanden thuis gezeten. Ik moest wel een uitkering aanvragen, anders had ik helemaal geen inkomen meer. Gelukkig woonde ik wel nog bij mijn moeder dat ik verder geen kosten had. In Februari 2009 was mijn contract afgelopen & ik zou 20 juni uitgeteld zijn. Eind april begin mei kreeg ik ineens hele erge pijn aan mijn buik & was bang dat ik al weeën had. Ik was toen bij mijn vriend & belde meteen mijn moeder op, mijn vader was mij toen meteen komen halen & de vroedvrouw was ook meteen gekomen. Ze had me nagekeken & er was niks aan de hand, ze zei wel dat ik wat eiwitten in mijn urine had, dus verwees me door naar het ziekenhuis. Ik was toen ongeveer 34 weken & bleek dat ik zwangerschapsvergiftiging had. Ik had een te hoge bloeddruk, hield veel vocht vast & had eiwitten in mijn urine, maar het was nog niet erg genoeg om me in het ziekenhuis te houden. Ik moest om de dag naar het ziekenhuis bijna 5 weken lang. Ze deden mij elke keer aan de ctg scan, bloed prikken & moest urine afgeven.

Toen ik 38 weken was dacht ik dat mijn vliezen gebroken waren, omdat er een beetje vochtigheid in mijn ondergoed zat. Omdat ik gelezen had dat je 24 uur kon wachten bij gebroken vliezen was ik maar gewoon gaan slapen. De volgende dag was er nog niks gebeurd, dus had ik voor de zekerheid het ziekenhuis gebeld. Ik kon meteen komen, ze hadden gechecked als mijn vliezen gebroken was maar dat was dus niet zo. Er was dus per ongeluk was uitgedrupt. De dokter ging weg & kwam na 15 min weer terug & zeiden dat ik de volgende dag ingeleid zou worden. Ik wist echt niet wat me overkwam. Ik schrok heel erg ervan dat het allemaal zo snel ging. Ik bleek dus een onderdruk van 115 te hebben. Mijn vriend kwam 's avonds naar het ziekenhuis & was toen een tijdje bij me gebleven, maar moest daarna weer gaan.

De volgende dag om 8 uur 's ochtends hadden ze me de gel ingebracht, & het had niet geholpen dus kreeg ik later op de dag nog eens gel ingebracht. 's Avonds kreeg ik ineens hele hevige pijn in mijn buik de hele tijd, mijn moeder kon mij niet achter laten omdat ze het zielig voor mij vond. Mijn moeder had bij mijn zus ook zwangerschapsvergiftiging was ook ingeleid & moest was ook opgenomen in het ziekenhuis. Dus ze wist wel hoe ik me voelde. Die nacht heb ik het geweten, de hele tijd hevige pijn in mijn buik. Om de 10 min drukte ik op het knopje voor de zuster, elke keer deed ze me aan de ctg scan & elke keer zei ze dat er niks aan de hand was. Ik kon niet meer stil liggen, ik verwisselde om de 5 min van plaats op mijn kamer. Ik ben normaal geen held met pillen slikken, maar ik mocht na een tijdje een paracetamol slikken van de dokter omdat ik zo'n pijn had. En als de pijn dan nog niet weg zou gaan mocht ik een slaap pilletje hebben, zodat ik wel nog wat energie zou hebben voor de bevalling.

Na een uurtje verging ik nog steeds van de pijn & vroeg naar het slaap pilletje, ik heb nog nooit zo snel een pil afgeslikt! Ze zei als ik na 30 min wakker zou worden van de pijn dat ik het moest laten weten. En ja hoor 30 min kon ik weer op het knopje drukken! WEER een ctg scan gedaan & zo ging dat maar door tot een uur of 5 't 's ochtends. Toen hadden ze zoiets van och kom gaan we eens voor de zekerheid voelen. En ja hoor ik had dus al 3 cm ontsluiting. Ze zouden me om 8 uur komen halen & de vliezen breken. Toen ze me kwamen halen had ik al 5 cm ontsluiting. Mijn vriend kwam pas aan toen mijn vliezen al gebroken waren, omdat hij met de bus moest komen. Daarna ging het allemaal vrij snel om 1 uur was mijn dochter geboren.

Mijn vriend & ik zijn nog steeds samen, bijna 3 jaar nu. Onze dochter is pas 1 geworden & we wonen sinds een paar maanden ook samen. Het is niet makkelijk, maar we proberen er wat van te maken. Mijn vriend is dit jaar geslaagd van het VMBO & ik ben na mijn zwangerschapsverlof ook weer terug naar school gegaan. Mijn vriend is bijna 19 & ik ben 20 nu, natuurlijk allemaal niet gepland maar nu wel de beste beslissing ooit. We zijn dolbij met haar, & blij dat we haar nooit weg hebben laten halen.

Mijn vader die wou trouwens ook heel graag dat ik het weg liet halen, maar daar trok ik me niks van aan. Toen mijn dochter geboren werd moest die huilen uit blijdschap. En nu is die helemaal gek op haar & is die ook blij dat ik het niet weg heb laten halen.
Ik wil eigenlijk uit mijn verhaal zeggen dat ik zie bij veel andere meisjes dat ze twijfelen erover. Ze zeggen dat ze het kind niks kunnen bieden, maar dat kun je wel. Het is maar hoe hard je ervoor wilt vechten. Mijn vriend heeft nog steeds geen inkomen alleen ik wat studiefinanciering. Wij hebben het ook maar op ons aflaten komen uiteindelijk, & we zijn goed terecht gekomen.
Ik wist zeker dat hij de ware was voor mij, dus was ook dolblij dat ik wel uitgerekend met hem een kind kreeg & gelukkig voelde hij precies het zelfde.

Bedankt dat jullie de moeite wilde nemen om mijn verhaal ook eens door te lezen!

5 maart 2012 - Hallo allemaal,

Zelf ben ik nu 27 en ik was 21 en mijn vriend 22 toen we in verwachting waren van ons kindje.
Het was ongepland, maar zeer welkom. We woonden toen die tijd op een flatje en ik ging naar school.
Mijn vriend (toen die tijd nog )nu mijn man, ging ook naar school maar wel doormiddel van een werk/leer opleiding. We hebben de eerste maanden bij mijn ouders gewoond en toen ik 6 maanden zwanger was kregen we ons eigen huurhuisje. We hebben hier 2 jaar gewoond. Tijdens mijn zwangerschap en na de bevalling heb ik mijn opleiding afgerond.

Dit was best een zware tijd want je hebt ook stage en dat is niet makkelijk..Mijn man werkte toen soms wel 50 uur in de week om het financieel te kunnen redden. Maar ik heb mijn opleiding afgerond.
Mijn man heeft zijn opleiding ook afgerond en een vastte baan gekregen bij dat bedrijf.
Na mijn opleiding ben ik eerst een tijdje niet gaan werken om lekker van mijn onze dochter te genieten.
We hebben in die tijd ook een huis gekocht.

Daarna zijn we getrouwd. We hebben inmiddels een 2de kindje die ik op mijn 25ste heb gekregen. Ik geniet er enorm van dat ik 'jong' moeder ben geworden. Ik heb er zeker geen spijt van!!!!

Daarom wil ik aan alle tienermoeders doorgeven dat als je maar wilt en doorzet je een heel eind komt!!!

Groetjes Angel

27 februari 2012 - Hallo, ik kom ook eens mijn verhaal doen op tienermoeders.

Ja ik ben 15 jaar en 7 maanden (29 weken) zwanger van m'n eerste kindje, op 16 maart word ik 16...  Ik ben nog altijd samen met de papa (16 jaar), en we steunen elkaar dik en dun!

Ik woon bij m'n zus en haar vriend omdat m'n moeder gestorven is vorig jaar en niet bij m'n vader wil wonen door redenen. Ik heb namelijk 2 zussen en 1 broer maar woon bij m'n jongste zus van 24 die in 2010 zelf voor het eerst mama werd!

Samen met m'n zus heb ik namelijk de 2de week van het schooljaar ontdekt dat ik zwanger was, en had meteen m'n vriend opgebeld.. Ze zei dat ze het namelijk zag aan mij dat ik zwanger was, en we heb haar meteen een test laten gaan.

Vond het wat raar een meisje van 15 laten gaan achter een zwangerschapstest :-O

Maar jaja hij was positief, het eerste wat er door me heen ging was van 'Huh? Word ik mama?''
De avond zelf heeft m'n zus, haar vriend, mijn vriend en ik er nog over gepraat...

Ik nam altijd m'n pil, hem zelfs op hetzelfde tijdstip van elke dag genomen, omdat ik hem niet zou vergeten! Maar de dokter zij dat m'n pil niet goed bij me werkte..
De avond zelf had ik m'n oudere broer en zus naar ons laten komen en hun de ontdekking ook verteld ... Was zo bang om hun het te vertellen, maar eigenlijk al bij al viel het supergoed mee!

De eerste afspraak bij de gynaecoloog viel supergoed mee, toen ik dat klein frummeltje op het beeldje zag was ik al meteen smoorverliefd!
Zo'n kleintje van ons, :-) Al bij al hebben we het nog eens goed over gehad en besloten om het te houden....

En ziezo zo zijn wij vandaag (27-02-2012) al 29 weken en 1 dagje zwanger van ons frummeltje, en nog lang geen spijt van onze keuze !!

Als het einde in zicht is, zet ik hier nog wel eens een berichtje

Liefs Anoniem E....

26 februari 2012 -hallo allemaal!

ik ben bijna 19 jaar en heb een dochtertje van 5 maanden.
vorige jaar januari ben ik erachter gekomen dat ik zwanger was ( door de pil heen)
het was een heel gedoe, ik werd niet meer ongesteld maar 5 testen vertelde mij dat ik toch niet zwanger was. Waardoor ik nog lekker ging feesten (drinken).

Na een paar weken kon ik ook niet meer naar de wc, en toen zijde me schoonouders dat ik toch maar naar de dokters moest gaan.
In dezelfde week ben ik met mij moeder naar de dokter gegaan, en hy zy al snel we gaan een zwangerschap test doen, ik vertelde hem dat het niet hoefde want ik dat pas gedaan had en negatief was. De dokter vond het toch maar verstandig en ik deed het. We moesten wachten op de uitslag, toen de dokter gebeld had zag ik al gelijk aan zijn gezicht dat ik zwanger was.

Ik moest huilen, lachen tegelijkertijd. De dokter begon me van alles te vertelen en ik zij dat hij er beter mee kon stoppen want alles ging het ene oor in en het andere uit.
Wat alleen in mijn hoofd rond ging was dat ik zwanger was en hoe veder.. Weg halen zou ik sowieso niet doen.

Dezelfde dag belde ik mijn vriend op om het te vertelen, hij was geschrokken en durfde het niet tegen zijn ouders te vertelen. Waardoor ik hun gebeld had en het vertelde. Zijn moeder gaf me de schuld van alles. Ik was express zwanger geworden, ik had hem belazerd. Mijn ouders waren in tegendeel heeel blij, wat me goed deed. Maar mij vriend mocht van zijn ouders geen contact met mij en dat vond ik zo erg.
Na 2 dagen niks meer gehoord te hebben stond hij voor me deur, hij vertelede mij dat hij bij me wilde blijven en voor ons wilde zorgen.

Bij de eerste echo was ik 5 weken en niks te zien, pas bij 9 weken zagen we al een klein baby’tje. Ik had al vanaf het eerste moment het gevoel dat het een meid werd en dat werd bij 22 weken bevestigd.
Rond april hebben we de sleutel gehad van ons huisje, en alles klaargemaakt tot onze dochter kon komen. Bij 29 weken wouden ze een spoed keizersnee maken, omdat de hartslag naar beneden ging en ik bloed braakte. Toen ik op de operatiekamer lag, ging het hartslagje gelukkig weer omhoog waardoor de keizersnee niet is doorgegaan. 11 september is mijn vruchtwater in de nacht gebroken en ben 13 september ingeleid en 14 september 2011 ben ik om 8 voor 10 bevallen van het mooiste meisje ter wereld.

Nu dat zij er is, doen mijn schoonouders weer poeslief en ik doe ook gewoon normaal terug maar ik zal het nooit van mij leven vergeten. Ik ga sinds een maandje weer naar school en verder met me opleiding verpleegkundige. Het is wel zwaar een eigen huishouden, school en dan nog  de zorg van een baby.
Maar dat heb je er allemaal voor over.

Geniet allemaal van je zwangerschap en maak je eigen keuzes!

Groeten uit Rotterdam

25 februari 2012 - Ik zelf ben een meisje van 17 jaar. Mijn vriend is 18 jaar en samen zijn we 36 weken zwanger. Er is veel stress tussen mij en mijn vriend.
Hij heeft een baan die hij dreigt kwijt te raken, ik heb niks, geen baan, geen opleiding zelfs niet eens diploma's. We hebben veel ruzie en de spanning tussen ons is om te snijden. Mijn ouders steunen ons wel gelukkig en hebben een kamertje over gehouden voor de kleine.

Ik kwam erachter toen ik 6 weken zwanger was. Het aan mijn ouders vertellen was heel moeilijk. Ik wist niet hoe ze zouden reageren, ze zijn christelijk, maar gelukkig kwam alles goed. Nog steeds voel ik me wel schuldig dat ik zo slordig met vrijen ben omgegaan. Ik word vaak nagekeken als ik in een winkel loop, en dat is best ongemakkelijk.. Ik word heel onzeker en durf eigenlijk niet naar buiten toe zonder mijn ouders of mijn vriend. Toen ik wist dat ik zwanger was, was het even slikken maar we hebben nooit aan abortus gedacht. Ik heb altijd al in abortus verdiept en vind het baby moord. Dus of zelf houden of laten adopteren waren me andere opties. Toen ik wist dat me ouders me zo zouden steunen, heb ik ervoor gekozen het te houden. En mijn vriend was het daar ook mee eens. Ik en mijn vriend zitten nu al op een wolk, we zijn gehecht aan die kleine, en zoeken elke dag wel een beetje contact en praten er tegen. De kleine is lekker druk en laat echt wel weten dat het er is. Geeft ook wel weer een heerlijk trots gevoel.

Ik ben een meisje met het PTSS syndroom ( ook wel bekend als het post traumatische stress stoornis). Ik kreeg trauma verwerking dat gestopt is voor mijn zwangerschap. Daarna zal het heel beperkt moeten voor de kleine baby die op komst is.Daar baal ik wel van, maar gelukkig heb ik het zwaarste al kunnen verwerken en is het geen probleem tijdens de opvoeding van de kleine.

We hebben genoeg spullen voor de kleine, de kast hangt vol met kleding, heb een heel kamertje compleet dus heb daar wel geluk mee gehad.
Ik kan niet wachten de laatste 4 weken. Maar we zullen moeten wachten, en ik hoop dat mijn vriend zijn baan houd, zodat we niet in geld problemen komen te zitten. En anders mijn ouders willen financieel bijdragen als het niet gaat. Ik ben echt heel blij met de steun die ik heb gekregen, dat verlichtte een heleboel last van me schouders.. Je hoort ook veel verhalen dat jonge meiden het echt allemaal zelf moeten doen.
Ben blij dat ik daar niet over mee hoeft te praten.

7 februari 2012 - Hallo allemaal,

Ik heb toch maar de beslissing genomen om mijn verhaal te vertellen op TM.
Ik ben 15 jaar oud en was 3/4 maanden geleden zwanger van mijn eerste kindje.
Nu zul je vast wel denken : 15?! Ja 15 ja, maar ik ben wel heel volwassen voor mijn leeftijd.
Ik kwam erachter toen ik naar de dokter ging om de pil te halen, (stom trouwens dat ik dat niet eerder heb gedaan).

Voordat je de pil mee krijgt willen ze eerst een zwangerschapstest doen, ik weet nog dat ik heel hard lachte " hahaha waarom zo'n nutteloze test? ik zwanger? neejoh! "
Ik lachte alleen iets te vroeg want ik bleek zwanger, al 6 weken. Eerst kon ik mijn ogen en oren niet geloven ik barstte in tranen uit. Eenmaal later was ik juist heel blij, het was iets van mij! Mijn kindje wat ik op de wereld ging brengen.

Met de vader (16) heb ik er wel eens eerder over gepraat voordat ik zwanger raakte. Hij zou absoluut niet bij me blijven als ik het kindje zou willen houden. Belachelijk vind ik dat, waarom zou je je eigen kind niet willen?! Misschien niet zo jong? maar alsnog het is van jou!

Nadat ik iedereen had verteld dat ik al 6 weken zwanger was. Was er natuurlijk een grote ruzie en discussie. Logisch ik ga naar school en ben 'pas' 15! Na heel veel overlegd te hebben, heb ik samen met mijn moeder besloten het kindje te houden en de vader er nog even buiten te laten.
Daar zou toch alleen maar ruzie van komen en we zouden het toch nooooóit eens worden.

Ik ging naar de verloskundige voor mijn eerste echo rond 7 weken. Ik zag het, het was al een piepklein kindje!  Op het moment dat ik het hartje hoorde kloppen wist ik het zeker, het hoort bij mij en dat blijft het ook.

Een kleine week/anderhalve week later zag ik ineens allemaal bloed in mijn onderbroek? ik gilde en schreeuwde zo hard mogelijk als ik kon "MAMAAAA!!!"
Mijn moeder vertelde dat het heel normaal was dat je een beetje bloedverlies kon hebben in de eerste 3 maanden van je zwangerschap.
Ook al probeerde ze me gerust te stellen, het voelde gewoon niet goed! En natuurlijk kan je dat niet echt voelen, maar op dat moment ging er maar een ding door me hoofd; miskraam.. Na ongeveer 3 dagen was het nog steeds niet gestopt en ik kreeg steeds meer buikkrampen.
Ik begon me echt onwijs veel zorgen te maken. Ik ben naar de dokter en verloskundige geweest. Maar omdat het nog een heel klein is, kunnen ze niets met zekerheid zeggen en was het dus eigenlijk 'afwachten of het levend of dood zou zijn' Het klinkt onwijs hard en geloof me dat was het ook, op dat moment stort je wereld echt in.

Uiteindelijk is het bloeden ongeveer na een week gestopt, en zijn er nieuwe onderzoeken geweest, waaruit het bleek dat ik inderdaad een miskraam heb gehad..
Het is nu ongeveer 3/4 maanden geleden en ik ben er nog steeds kapot van. Na alles had ik zo graag me kindje nu willen hebben. Nouja althans zwanger zijn!

Er is me altijd wel verteld, het is nu beter zo. Nu kan je weer tiener zijn, doen wat je wilt. Maar zo denk ik er totaal niet over. Ik voel me als een moeder, ook al ben ik dat misschien niet.

Tot op de dag van vandaag weet de vader van mijn kind het nog steeds niet. Tot op de dag van vandaag vraag ik me elke keer opnieuw af; zou het een jongetje of meisje zijn?
Hoe dik zal mijn buik nu zijn? Zal het op mij lijken of op de vader? Tot op de dag vandaag heb ik er nog heel veel verdriet van en verlang ik er naar om het in me armen te kunnen houden.
Ook al gaat dat niet, het is er niet meer. Tenminste het is hier niet 'meer'. Maar het zal wel voor altijd in mijn hart zijn want, ook al heb ik een miskraam gehad. Hij/zij is en blijft voor altijd mijn kleine kindje!

Ik wil mijn verhaal vertellen omdat veel mensen niet nadenken hoeveel pijn dit eigenlijk kan doen. Want je bent namelijk diep van binnen ook een moeder, misschien veel te jong maar iedereen is een goede moeder op zijn eigen manier!

Ik wil graag anoniem blijven, maar ik hoop dat jullie mijn verhaal begrijpen en er misschien zelf wat aan hebben.

4 februari 2012 - Ik (20)  en mijn vriend (21) zijn al 4 jaar samen bijna. We hebben nooit een makkelijke relatie gehad.. Heel veel problemen met oa Familie. Toch zijn we nog steeds samen.
Ik wou al een tijdje een kind van mijn vriend. Alleen hij durfde toen nog niet zo goed.
Hij was bang voor alle verantwoordelijkheden die er bij kwamen kijken. Als hij dan begon te vertellen over de mogelijke consequenties die eraan zouden vastzitten dacht ik: hij heeft gelijk, wij zijn nog te jong!

Maar het gevoel om jong moeder te worden ging nooit helemaal weg. Als ik mensen met hun baby wagentje zag langs lopen , of als ik langs een school liep dan hoopte ik stiekem dat ik ook snel moeder zou worden. Het was niet dat ik jaloers was, ik kon ook heel erg van andermans kind genieten. Ik weet nog dat dit al begon toen ik een jaar of 10/11 was en dat ik en mijn moeder in een soort blijf van mijn lijf huis zaten en dat ik dan voor de kinderen van de moeders die daar zaten ging zorgen! geweldig vond ik dat! Maar je eigen kind is toch iets heel anders, dat is echt van jou en de gene van wie je zoveel houd.

Nu is het eindelijk zover. Ik & mijn vriend hebben ons leventje weer op orde en wij zijn toe aan een nieuw begin.. En daar hoort ook ons eigen kindje bij! Omdat we zelf niet zo'n leuke familie hebben wisten we wel al vrij snel dat we zelf een familie wouden zijn! Gisteren heb ik op de wc van mijn school een zwangerschapstest gedaan... Het was meteen positief!!

Ik kon het in eerste instantie niet geloven. Ik geloof dat ik zeker 10 min naar die test in mijn hand heb lopen staren! Nu kreeg ik eindelijk mijn kindje! Mijn vriend was aan het werk , ik probeerde hem toch te bellen.. Jammer kreeg hem niet te pakken.. Toen heb ik het aan mijn beste vriendin verteld en zij was naast dat ze ook bezorgd was toch wel heel erg enthousiast! We zouden samen baby spullen en baby kleertjes gaan kopen. Helemaal geweldig vond ze het. Ook mijn andere vriendinnen reageerde positief. Ik belde nog een keer naar mijn vriend ik kreeg hem aan de telefoon en vertelde dat ik zwanger was. Helaas kon die niet zoveel uitbrengen dan alleen woww meen je het echt.. wat leuk.. maar toen moest hij alweer aan het werk.

Snel naar huis .. Het sneeuwde immers heel erg hard buiten.. Na lang zwoegen aangezien de treinen niet reden kwam ik eindelijk thuis aan. Maar nu kwam het moeilijkste gedeelte hoe ging ik dit aan mijn ouders vertellen.... Eerst mijn moeder maar.. Ik vertelde het nieuws eerst maar aan mijn broertje van 16 .. Hij reageerde eigenlijk nogal droog , volgens my vond hij het maar een gek idee ... zijn zus die een eigen baby krijgt. Hij zij wel meteen, ga je het mama vertellen? ik , ja natuurlijk.

Mijn moeder belde en ik besloot maar gelijk met de deur in huis te vallen.. Mam ik ben zwanger!
Haar reactie was meteen; dit meen je niet!  Ik ging hier eigenlijk vrij koeltjes op in ik zo jawel we zijn door de pil heen zwanger geworden ( om gezeur te ver komen vertelde ik gewoon dat ik wel de pil was blijven slikken). Mijn moeder weer , nou denk hier nog maar eens heeeel goed over na want je zet je hele leven op  het spel.. Niks word meer zoals het was. Je dromen kun je nu alvast vergeten, je vrijheid.. & geloof me ik heb ervaring met 4 kinderen.  Ik was een beetje verslagen , is dit mijn moeder? wou ze eigenlijk wel kinderen krijgen als het haar dromen blijkbaar zo in de weg heeft gestaan?

Ik zei ook tegen haar een kind krijgen hoeft niet alleen maar negatief te zijn en  je hoeft me al helemaal  niet te vergelijken met andere mensen ik woon al vanaf mijn 16de alleen, ga allang niet meer uit enz..  Toen zei ze ja daar heb je een punt maar denk er nog maar eens goed over na. Het zijn nu nog maar celletjes. Ik beloofde er over na te denken maar stiekem wist ik dat ik het never ever weg zou laten halen!
Mijn vader heb ik het nog niet verteld. Ik bereid me er nog mentaal op voor aangezien ik weet dat hij echt boos gaat worden en teleurgesteld.. Lastig als je weet dat je ouders niet echt achter je staan. Misschien veranderd dit nog als ons kleintje er echt is...

Mijn vriend was in elk geval dol enthousiast , hij vertelde toen die thuis kwam dat hij zo blij was dat hij het meteen iedereen op zijn werk verteld heeft. Ze zaten allemaal te klappen en juichen omdat hij vader zou worden. Ik zag in zijn ogen die pret lichtjes.. Wat hou ik toch veel van hem! Ik weet zeker dat hij een fantastische vader word! Als ik zie hoe die met zijn eigen nichtjes en neefjes om gaat en met andere onbekende kinderen weet ik dat ik met een gerust hart die 9 maanden kan wachten op ons kleine schatje!

& ik ? Ik besef het pas echt goed de volgende dag (vandaag dus). Ik moet nog allemaal dingen kopen , op mijn voeding letten, stoppen met roken, vitamines slikken.. ik wil dat er niks met mijn kleintje overkomt.  Ik kan niet wachten om je op je eerste echo te zien...

Mensen: doe wat jij het beste vind. luister niet (tot in zekere mate) naar wat andere willen. Een kindje krijgen is zeker niet makkelijk denk er dus serieus over na.. maar je leven houd niet op nadat je een kindje hebt gekregen.. het word alleen anders!

30 januari 2012 - Ik ben 17 jaar en nu al 36 weken zwanger. Samen met mijn vriend had ik het besloten te houden.
Mijn vriend is 18 jaar en toen we er net achter kwamen vroeg ik hem al snel wat hij zelf wou.
We hadden nog niet zo heel lang en het was totaal onverwacht.
Ik slikte gewoon trouw de pil en voor zover wij wisten was er nog nooit een condoom gescheurd.
We waren op vakantie toen we de test deden. Na 3sec stond er al dat ik zwanger was.
Het kwam aan als een schrik en het voelde alsof er zoveel plannen stuk gingen.

Er ging zoveel door me hoofd dat ik niet wist hoe ik moest reageren. Ik ging even ergens apart staan en belde me moeder. De eerste keer nam ze niet op dus ik belde nog eens. Gelijk toen ik haar stem hoorde brak ik. Bij het zeggen " Mama ik ben zwanger" begon ik te huilen.
Ik was helemaal van slag en het liefste wou ik roken, maar de hele vakantie liet me vriend het niet toe. Nu ben ik daar erg blij mee want het zou nog slechter voor de baby zijn.

Eenmaal thuis was ik nog steeds bang om me moeder onder ogen te komen zelfs al had ze gezegd dat ze niet boos was aan de telefoon..Gelukkig werd ik thuis goed opgevangen. En heeft mijn moeder me gerust gesteld. Het praten met de ouders van mijn vriend was ook erg moeilijk, vooral omdat ze ons nog te jong vonden. Omdat hun het graag wouden heb ik bij de huisarts wel na gevraagd voor abortus. Maar ik kon het gewoon niet. Ik ging met me vriend een de eerst echo laten maken en na het zien van een klein levend wezentje in mij wist ik het zeker.

Een jaar geleden was ik weggelopen bij mijn vader en ik had hem in dat jaar al die tijd niet gesproken of gezien Toch wou ik het mijn vader vertellen. Dit deed ik met veel moeite en gelukkig met hulp van mijn oudere zus en mijn opa en oma. Ik heb nog steeds niet veel contact met mijn vader. Dit voelt soms lastig maar ik ben wel blij het toch verteld te hebben. De zoon van zijn vriendin daar praat ik wel gewoon mee.

Mijn vriend doet veel moeite voor me en daar ben ik erg blij mee. Hij doet erg zijn best in alles. Jammer genoeg ziet zijn familie dit niet. Of ze willen het niet zien want zelfs als die zijn best hoor moeten we nog aanhoren hoe die het fout doet. Het is ook heel vervelend hoe het soms tegen hem word gebruikt. Vandaag de dag heb ik hier nog moeite mee en ik merk aan hem hij ook. Hierdoor is die wel vaak bij mij omdat die bij ons zichzelf kan zijn en zich meer op zijn gemak voel.

We zijn samen met mijn moeder druk bezig met alles regelen zodat wij voor ons kindje kunnen zorgen. De angst dat het afgepakt word is zo groot doordat we dat zo vaak horen. Omdat we nog jong zijn. Als ik me niet goed voel ben ik ook graag bij mijn familie die stellen mij altijd gerust.

Al snel in de zwangerschap ging het met mij mis. Ik viel steeds flauw en kon niet normaal lopen.
Alles werd te zwaar. Ik kon niet naar school bang dat er al wat gebeurde onderweg naar daar.
Hierdoor kreeg ik problemen met leerplicht en moet ik voor de rechter verschijnen.
Ik hoop op het beste en geef niet op.

De groei van ons kindje gaat niet goed dus we moeten vaak naar het ziekenhuis.. Bijna alleen hiervoor kom ik nog buiten. Als ik daar binnen kom hoef ik me niet eens meer te melden ik word al gelijk herkent. Niemand begrijp hoe de groei zo slecht kan gaan als ik al bijna niets doe.
Elke keer als we in ziekenhuis zijn geweest zeggen ze weer dat ik bed rust moet, maar dat heb ik nu al meer dan 20weken gehoord en nog gaat het slecht.

We kunnen niet wachten tot onze kleine er is.
Bij het idee dat onze kleine jongen bij ons in de armen ligt geef ons de doorzet om alles voor elkaar te krijgen. Het voelen schoppen in mijn buik vind ik heerlijk wetend dat het mijn kindje is.

Ik hoop voor alle meisjes die jong zwanger raken dat het allemaal goed ga.
En wil ze graag meegeven dat zelfs als niemand je steun als je het wil komt het wel goed.

29 januari 2012 - hallo allemaal..

Ik ben 20 jaar en ben moeder van een meisje die is nu 1jaar en 2 maanden.
Mijn Ex vriend en ik woonde samen in Arnhem ik volgde de school en hij deed het huishouden.
Toen kwam ik erachter dat ik al 3 weken niet ongesteld was geworden.
hij zei toen het zal nog wel komen.

Tot op een gegeven moment ik veel moest overgeven en pijn aan me borsten kreeg..
We zijn toen na de huisarts gegaan en die zei tegen ons het is beter als jullie een zwangerschapstest gaan doen,.. Wij na de winkel gegaan om zon test te halen, de volgende dag heb ik die test gedaan en daar stond inderdaad dat ik zwanger was. Ik moest meteen huilen want hoe kon ik nou voor een kind zorgen ik zat nog op school en was nog jong, ik was net 19.

R en ik hebben er lang over gepraat en we wouden het uiteindelijk wel houden,,
We zijn toen na de verloskundige gegaan en die zag dat ik al 12 weken zwanger was,
Ik moest op een gegeven moment zoveel overgeven dat ik helemaal uitgedroogd was, ik moest meteen na het ziekenhuis, ik heb toen 10 dagen in het ziekenhuis gelegen.

Met de 20 weken echo zagen ze iets in haar darmen, we werden meteen door gestuurd na de gynaecoloog in het ziekenhuis rijnstate. We hadden daar een gesprek en mijn moeder en R gingen mee. Die gynaecoloog heeft nog een echo gemaakt, en die heeft uiteindelijk gekeken wat de beste oplossing was. Ze dacht dat onze kleine meid een downsyndroom had maar wist het niet zeker. Ze vroeg aan R en mij of we thuis goed wouden gaan praten, of we het wel wouden houden.

R en ik hebben goed erover gepraat en we twijfelde geen moment we wouden dit meisje op de wereld zetten. De volgende morgen belde de Gynaecoloog mij op en vroeg aan mij wat we wouden, ik zei tegen haar we willen het houden. Daarna zei ze tegen mij kom vanmiddag om 4 uur na het ziekenhuis dan gaan we een vruchtwaterpunctie doen. R en ik gingen na het ziekenhuis ik was heel erg bang omdat ik hoorde dat het heel zeer ging doen.
We gingen in de wachtkamer zitten en toen werden we geroepen.  Ze gingen met naalden in me buik maar omdat me dochter aan de verkeerde kant lag lukte het niet.
De gynaecoloog is toen een andere dokter gaan halen en die lukte het wel, wat deed dat een zeer, we zouden een week daarna gebeld worden.

Die week erop belde ze ons op en zei dat ze geen Downsyndroom hadden maar dat ze te klein was en dat ze niet meer groeide. We bleven onder controle staan in het ziekenhuis. R en ik zijn toen verhuist na Apeldoorn we moesten dus ook daar in het ziekenhuis onder controle blijven daar..

Op een dag was R even weg en ben ik gevallen in de douche heel hard op me buik, heb R meteen een sms'je gestuurd en hij kwam meteen na huis. We hebben toen de spoedeisende hulp gebeld en we moesten meteen komen. Gelukkig leefde ze nog, wat was ik blij om dat te horen..
Die week erna gingen R en ik een weekje in Arnhem bij mijn ouders slapen ze gingen verhuizen en R ging ze helpen..
Had die week al veel last van voorweeën. Ik moest op 2 november na Apeldoorn voor controle, me moeder ging met mij mee.
Ik zei tegen die Gynaecoloog dat ik er genoeg van had, had echt geen fijne zwangerschap.. dus die Gynaecoloog had gezegd dan gaan we je morgenvroeg inleiden.

Mijn moeder en ik zijn toen weer na Arnhem gegaan en heb ik met R gepraat en gezegd dat ik morgen om 7 uur word ingeleid. Ik heb hem ook gezegd dat mijn moeder met mij ging en als het zover zal zijn dat we hem zouden bellen, hij vond het goed. De volgende dag zijn mijn moeder en ik weer na Apeldoorn gegaan, ik kreeg zon ballonnetje in me vagina en daarmee zal de bevalling beginnen. Mijn moeder is die nacht bij me gebleven

Ik werd middag in de nacht rond een uurtje of 2 wakker en had erg last van me buik heb toen de zuster gebeld en gevraagd wat ik er tegen kon doen, ze heeft mij toen een slaapmiddel gegeven. De volgende morgen om 9 uur kwam de verloskundige na me toe om dat ballonnetje er weer uit halen ze ging voelen en ik had al 4 centimeter ontsluiting, ze heeft toen meteen gebeld na de verloskamer, mijn moeder heeft toen R gebeld en zijn moeder.

Toen ik op de verloskamer lag had ik last van een weeënstorm ik kon ze niet meer weg puffen, ik vroeg aan de artsen of het mogelijk was dat ik een ruggenprik kon krijgen. Ze gingen toen kijken of het met de kleine meid goed ging maar ze was onrustig dus ze konden me nog geen ruggenprik geven, toen ze uiteindelijk rustig was hebben ze meteen de OK gebeld en ben ik daarheen gegaan voor de ruggenprik. Toen ik op de OK lag voelde ze dat ik al 7 centimeter ontsluiting had ben toen meteen weer na de verloskamer gegaan..

Ik kwam daar aan en R en zijn moeder waren er ook al.. R en zijn moeder gingen even een sigaretje roken. Op een gegeven moment begon het persen al meteen en ik zij dit tegen mij moeder. Mijn moeder liep na de artsen en zei dat tegen de artsen,. De Gynaecoloog zei toen tegen mijn moeder ze mag nog niet persen want ze heeft nog niet genoeg centimeters. Mijn moeder kwam terug en zei dit tegen mij. Waarop ik zei het gaat vanzelf kijk maar, op dat moment waren R en zijn moeder al terug. De artsen kwamen en die keken dus mee met de volgende wee en die zeiden inderdaad het gaat vanzelf en inderdaad ik had al 9 centimeter, ik had ook meteen al die persweeën achter elkaar en kon ook bijna niet adem halen.

Ik ben om 2 uur begonnen en om 14.23 was mijn kleine meid Britney er.. Ze woog 22.05 gram ze rende meteen met haar weg want ze huilde niet. Uiteindelijk kwamen ze met haar terug en huilde ze, ik heb haar maar 10 minuten gezien want daarna werd ze meegenomen na de Couveuseafdeling R ging toen mee. Ik moest zelf 5 dagen daar blijven ter observatie. Na die 5 dagen heeft R me opgehaald en zijn we na huis gegaan. 3 weken daarna mocht onze kleine meid mee na huis.  R en ik hebben toen nog een half jaartje samengewoond en toen heb ik de relatie verbroken..R was alleen maar bezig met zichzelf en niet met ons.

Op 3 september kreeg R een nieuwe vriendin zei heeft mij toen in elkaar geslagen op straat waar mijn kleine meid bij was. R stond erbij en keek er na. Ben toen die zelfde avond na het politiebureau in Arnhem gegaan en aangifte gedaan, maar omdat Britney onder jeugdzorg stond heeft die voogd dus gezien dat ik in elkaar ben geslagen en dat Britney erbij was. De volgende dag belde de voogd mij op om te zeggen dat ze afspraken wou maken waarneer  Britney na R zal gaan.. Ze vroeg waar ik was en ik zei ik ben bij me moeder, een uurtje later. Britney lag al op bed, ziet mijn moeder die voogd aankomen lopen met zes agenten ze stormen na binnen pakken mijn dochter uit bed en nemen haar mee. Heb het hele weekend niks van die voogd gehoord, een week erna belde ze mij omdat ze met mij wou praten ben toen daarheen gegaan met mijn maatschappelijk werker, we hebben gepraat en ze vond het een gevaar voor het kind, dus ik zei tegen haar ik heb toch niks gedaan dat kind valt mij aan. Nu zie ik Britney 1 keer in de 2 weken 1,5 uur, bij de pleegouders thuis ik ben bezig met zon moeder kind huis en hoop dat ik zo mijn dochter terug kan krijgen.

12 januari 2012 - Hallo allemaal,
Ik ben 18 jaar en nu negen weken zwanger van mijn eerste kindje. De zwangerschap is totaal ongepland en  onverwacht.

Op het moment wonen mijn vriend en ik beide nog bij onze ouders. Wij zitten allebei op school en hebben weinig geld. Woonruimte is in principe geen probleem. De opvoeding van ons kindje wel. Ik als moeder zie het allemaal wel zitten om ons kindje ter wereld te brengen. Ik heb een huis,  kan het meubilair en alle spullen betalen. Ik zal veel opzij moeten zetten zodat het allemaal gaat lukken, maar ik wil dit echt heel graag. Ik ben gelukkig met wat er gaat gebeuren.

Mijn vriend denkt hier iets anders over. Het is niet dat hij geen kind wil maar hij is bang dat hij er niet voor kan zorgen. Ik snap natuurlijk dat het erg moeilijk voor hem is en dat hij liever nog eventjes had gewacht. Zelf stond ik ook niet direct te springen toen wij er achter kwamen dat ik zwanger was. Ik heb het zelf geaccepteerd en blijf nog steeds bij mijn standpunt. Ik wil ons kindje graag zelf opvoeden. Abortus is voor mij zoiezo geen optie. Ik vind het moord en ik zou ons kindje dat nooit aan willen doen. 

Verder heeft hij het nu gehad over een pleeggezin. Hij wil graag contact houden en zo zonder rechten en plichten ons kindje ter wereld brengen. Later zouden wij er zelf voor kunnen zorgen als wij ‘’onze zaken’’ voor elkaar hebben en volwassen genoeg zijn om een kind te onderhouden en op te voeden. Helaas kan ik er niet voor zorgen dat ik zelf voor ons kindje kan zorgen en toch onze relatie voort kan zetten.

Hij zal steeds betrokken blijven en zich niet op zich zelf kunnen richten. Want dat is het enige wat hem tegen houdt. Er zijn nog zoveel dingen die hij wilde doen samen, zonder kindje.  Zelf wil ik het liefst geen moment missen en voor altijd bij hem en ons kindje zijn. Ik hoop dat ik hem kan overtuigen dat hij wel een goede papa voor zijn kindje kan zijn en dat het ons samen gaat lukken! Ik ben superblij met hem en met ons aankomende kindje.

Anoniem