7 februari 2012 - Hallo allemaal,

Ik heb toch maar de beslissing genomen om mijn verhaal te vertellen op TM.
Ik ben 15 jaar oud en was 3/4 maanden geleden zwanger van mijn eerste kindje.
Nu zul je vast wel denken : 15?! Ja 15 ja, maar ik ben wel heel volwassen voor mijn leeftijd.
Ik kwam erachter toen ik naar de dokter ging om de pil te halen, (stom trouwens dat ik dat niet eerder heb gedaan).

Voordat je de pil mee krijgt willen ze eerst een zwangerschapstest doen, ik weet nog dat ik heel hard lachte " hahaha waarom zo'n nutteloze test? ik zwanger? neejoh! "
Ik lachte alleen iets te vroeg want ik bleek zwanger, al 6 weken. Eerst kon ik mijn ogen en oren niet geloven ik barstte in tranen uit. Eenmaal later was ik juist heel blij, het was iets van mij! Mijn kindje wat ik op de wereld ging brengen.

Met de vader (16) heb ik er wel eens eerder over gepraat voordat ik zwanger raakte. Hij zou absoluut niet bij me blijven als ik het kindje zou willen houden. Belachelijk vind ik dat, waarom zou je je eigen kind niet willen?! Misschien niet zo jong? maar alsnog het is van jou!

Nadat ik iedereen had verteld dat ik al 6 weken zwanger was. Was er natuurlijk een grote ruzie en discussie. Logisch ik ga naar school en ben 'pas' 15! Na heel veel overlegd te hebben, heb ik samen met mijn moeder besloten het kindje te houden en de vader er nog even buiten te laten.
Daar zou toch alleen maar ruzie van komen en we zouden het toch nooooóit eens worden.

Ik ging naar de verloskundige voor mijn eerste echo rond 7 weken. Ik zag het, het was al een piepklein kindje!  Op het moment dat ik het hartje hoorde kloppen wist ik het zeker, het hoort bij mij en dat blijft het ook.

Een kleine week/anderhalve week later zag ik ineens allemaal bloed in mijn onderbroek? ik gilde en schreeuwde zo hard mogelijk als ik kon "MAMAAAA!!!"
Mijn moeder vertelde dat het heel normaal was dat je een beetje bloedverlies kon hebben in de eerste 3 maanden van je zwangerschap.
Ook al probeerde ze me gerust te stellen, het voelde gewoon niet goed! En natuurlijk kan je dat niet echt voelen, maar op dat moment ging er maar een ding door me hoofd; miskraam.. Na ongeveer 3 dagen was het nog steeds niet gestopt en ik kreeg steeds meer buikkrampen.
Ik begon me echt onwijs veel zorgen te maken. Ik ben naar de dokter en verloskundige geweest. Maar omdat het nog een heel klein is, kunnen ze niets met zekerheid zeggen en was het dus eigenlijk 'afwachten of het levend of dood zou zijn' Het klinkt onwijs hard en geloof me dat was het ook, op dat moment stort je wereld echt in.

Uiteindelijk is het bloeden ongeveer na een week gestopt, en zijn er nieuwe onderzoeken geweest, waaruit het bleek dat ik inderdaad een miskraam heb gehad..
Het is nu ongeveer 3/4 maanden geleden en ik ben er nog steeds kapot van. Na alles had ik zo graag me kindje nu willen hebben. Nouja althans zwanger zijn!

Er is me altijd wel verteld, het is nu beter zo. Nu kan je weer tiener zijn, doen wat je wilt. Maar zo denk ik er totaal niet over. Ik voel me als een moeder, ook al ben ik dat misschien niet.

Tot op de dag van vandaag weet de vader van mijn kind het nog steeds niet. Tot op de dag van vandaag vraag ik me elke keer opnieuw af; zou het een jongetje of meisje zijn?
Hoe dik zal mijn buik nu zijn? Zal het op mij lijken of op de vader? Tot op de dag vandaag heb ik er nog heel veel verdriet van en verlang ik er naar om het in me armen te kunnen houden.
Ook al gaat dat niet, het is er niet meer. Tenminste het is hier niet 'meer'. Maar het zal wel voor altijd in mijn hart zijn want, ook al heb ik een miskraam gehad. Hij/zij is en blijft voor altijd mijn kleine kindje!

Ik wil mijn verhaal vertellen omdat veel mensen niet nadenken hoeveel pijn dit eigenlijk kan doen. Want je bent namelijk diep van binnen ook een moeder, misschien veel te jong maar iedereen is een goede moeder op zijn eigen manier!

Ik wil graag anoniem blijven, maar ik hoop dat jullie mijn verhaal begrijpen en er misschien zelf wat aan hebben.

4 februari 2012 - Ik (20)  en mijn vriend (21) zijn al 4 jaar samen bijna. We hebben nooit een makkelijke relatie gehad.. Heel veel problemen met oa Familie. Toch zijn we nog steeds samen.
Ik wou al een tijdje een kind van mijn vriend. Alleen hij durfde toen nog niet zo goed.
Hij was bang voor alle verantwoordelijkheden die er bij kwamen kijken. Als hij dan begon te vertellen over de mogelijke consequenties die eraan zouden vastzitten dacht ik: hij heeft gelijk, wij zijn nog te jong!

Maar het gevoel om jong moeder te worden ging nooit helemaal weg. Als ik mensen met hun baby wagentje zag langs lopen , of als ik langs een school liep dan hoopte ik stiekem dat ik ook snel moeder zou worden. Het was niet dat ik jaloers was, ik kon ook heel erg van andermans kind genieten. Ik weet nog dat dit al begon toen ik een jaar of 10/11 was en dat ik en mijn moeder in een soort blijf van mijn lijf huis zaten en dat ik dan voor de kinderen van de moeders die daar zaten ging zorgen! geweldig vond ik dat! Maar je eigen kind is toch iets heel anders, dat is echt van jou en de gene van wie je zoveel houd.

Nu is het eindelijk zover. Ik & mijn vriend hebben ons leventje weer op orde en wij zijn toe aan een nieuw begin.. En daar hoort ook ons eigen kindje bij! Omdat we zelf niet zo'n leuke familie hebben wisten we wel al vrij snel dat we zelf een familie wouden zijn! Gisteren heb ik op de wc van mijn school een zwangerschapstest gedaan... Het was meteen positief!!

Ik kon het in eerste instantie niet geloven. Ik geloof dat ik zeker 10 min naar die test in mijn hand heb lopen staren! Nu kreeg ik eindelijk mijn kindje! Mijn vriend was aan het werk , ik probeerde hem toch te bellen.. Jammer kreeg hem niet te pakken.. Toen heb ik het aan mijn beste vriendin verteld en zij was naast dat ze ook bezorgd was toch wel heel erg enthousiast! We zouden samen baby spullen en baby kleertjes gaan kopen. Helemaal geweldig vond ze het. Ook mijn andere vriendinnen reageerde positief. Ik belde nog een keer naar mijn vriend ik kreeg hem aan de telefoon en vertelde dat ik zwanger was. Helaas kon die niet zoveel uitbrengen dan alleen woww meen je het echt.. wat leuk.. maar toen moest hij alweer aan het werk.

Snel naar huis .. Het sneeuwde immers heel erg hard buiten.. Na lang zwoegen aangezien de treinen niet reden kwam ik eindelijk thuis aan. Maar nu kwam het moeilijkste gedeelte hoe ging ik dit aan mijn ouders vertellen.... Eerst mijn moeder maar.. Ik vertelde het nieuws eerst maar aan mijn broertje van 16 .. Hij reageerde eigenlijk nogal droog , volgens my vond hij het maar een gek idee ... zijn zus die een eigen baby krijgt. Hij zij wel meteen, ga je het mama vertellen? ik , ja natuurlijk.

Mijn moeder belde en ik besloot maar gelijk met de deur in huis te vallen.. Mam ik ben zwanger!
Haar reactie was meteen; dit meen je niet!  Ik ging hier eigenlijk vrij koeltjes op in ik zo jawel we zijn door de pil heen zwanger geworden ( om gezeur te ver komen vertelde ik gewoon dat ik wel de pil was blijven slikken). Mijn moeder weer , nou denk hier nog maar eens heeeel goed over na want je zet je hele leven op  het spel.. Niks word meer zoals het was. Je dromen kun je nu alvast vergeten, je vrijheid.. & geloof me ik heb ervaring met 4 kinderen.  Ik was een beetje verslagen , is dit mijn moeder? wou ze eigenlijk wel kinderen krijgen als het haar dromen blijkbaar zo in de weg heeft gestaan?

Ik zei ook tegen haar een kind krijgen hoeft niet alleen maar negatief te zijn en  je hoeft me al helemaal  niet te vergelijken met andere mensen ik woon al vanaf mijn 16de alleen, ga allang niet meer uit enz..  Toen zei ze ja daar heb je een punt maar denk er nog maar eens goed over na. Het zijn nu nog maar celletjes. Ik beloofde er over na te denken maar stiekem wist ik dat ik het never ever weg zou laten halen!
Mijn vader heb ik het nog niet verteld. Ik bereid me er nog mentaal op voor aangezien ik weet dat hij echt boos gaat worden en teleurgesteld.. Lastig als je weet dat je ouders niet echt achter je staan. Misschien veranderd dit nog als ons kleintje er echt is...

Mijn vriend was in elk geval dol enthousiast , hij vertelde toen die thuis kwam dat hij zo blij was dat hij het meteen iedereen op zijn werk verteld heeft. Ze zaten allemaal te klappen en juichen omdat hij vader zou worden. Ik zag in zijn ogen die pret lichtjes.. Wat hou ik toch veel van hem! Ik weet zeker dat hij een fantastische vader word! Als ik zie hoe die met zijn eigen nichtjes en neefjes om gaat en met andere onbekende kinderen weet ik dat ik met een gerust hart die 9 maanden kan wachten op ons kleine schatje!

& ik ? Ik besef het pas echt goed de volgende dag (vandaag dus). Ik moet nog allemaal dingen kopen , op mijn voeding letten, stoppen met roken, vitamines slikken.. ik wil dat er niks met mijn kleintje overkomt.  Ik kan niet wachten om je op je eerste echo te zien...

Mensen: doe wat jij het beste vind. luister niet (tot in zekere mate) naar wat andere willen. Een kindje krijgen is zeker niet makkelijk denk er dus serieus over na.. maar je leven houd niet op nadat je een kindje hebt gekregen.. het word alleen anders!

30 januari 2012 - Ik ben 17 jaar en nu al 36 weken zwanger. Samen met mijn vriend had ik het besloten te houden.
Mijn vriend is 18 jaar en toen we er net achter kwamen vroeg ik hem al snel wat hij zelf wou.
We hadden nog niet zo heel lang en het was totaal onverwacht.
Ik slikte gewoon trouw de pil en voor zover wij wisten was er nog nooit een condoom gescheurd.
We waren op vakantie toen we de test deden. Na 3sec stond er al dat ik zwanger was.
Het kwam aan als een schrik en het voelde alsof er zoveel plannen stuk gingen.

Er ging zoveel door me hoofd dat ik niet wist hoe ik moest reageren. Ik ging even ergens apart staan en belde me moeder. De eerste keer nam ze niet op dus ik belde nog eens. Gelijk toen ik haar stem hoorde brak ik. Bij het zeggen " Mama ik ben zwanger" begon ik te huilen.
Ik was helemaal van slag en het liefste wou ik roken, maar de hele vakantie liet me vriend het niet toe. Nu ben ik daar erg blij mee want het zou nog slechter voor de baby zijn.

Eenmaal thuis was ik nog steeds bang om me moeder onder ogen te komen zelfs al had ze gezegd dat ze niet boos was aan de telefoon..Gelukkig werd ik thuis goed opgevangen. En heeft mijn moeder me gerust gesteld. Het praten met de ouders van mijn vriend was ook erg moeilijk, vooral omdat ze ons nog te jong vonden. Omdat hun het graag wouden heb ik bij de huisarts wel na gevraagd voor abortus. Maar ik kon het gewoon niet. Ik ging met me vriend een de eerst echo laten maken en na het zien van een klein levend wezentje in mij wist ik het zeker.

Een jaar geleden was ik weggelopen bij mijn vader en ik had hem in dat jaar al die tijd niet gesproken of gezien Toch wou ik het mijn vader vertellen. Dit deed ik met veel moeite en gelukkig met hulp van mijn oudere zus en mijn opa en oma. Ik heb nog steeds niet veel contact met mijn vader. Dit voelt soms lastig maar ik ben wel blij het toch verteld te hebben. De zoon van zijn vriendin daar praat ik wel gewoon mee.

Mijn vriend doet veel moeite voor me en daar ben ik erg blij mee. Hij doet erg zijn best in alles. Jammer genoeg ziet zijn familie dit niet. Of ze willen het niet zien want zelfs als die zijn best hoor moeten we nog aanhoren hoe die het fout doet. Het is ook heel vervelend hoe het soms tegen hem word gebruikt. Vandaag de dag heb ik hier nog moeite mee en ik merk aan hem hij ook. Hierdoor is die wel vaak bij mij omdat die bij ons zichzelf kan zijn en zich meer op zijn gemak voel.

We zijn samen met mijn moeder druk bezig met alles regelen zodat wij voor ons kindje kunnen zorgen. De angst dat het afgepakt word is zo groot doordat we dat zo vaak horen. Omdat we nog jong zijn. Als ik me niet goed voel ben ik ook graag bij mijn familie die stellen mij altijd gerust.

Al snel in de zwangerschap ging het met mij mis. Ik viel steeds flauw en kon niet normaal lopen.
Alles werd te zwaar. Ik kon niet naar school bang dat er al wat gebeurde onderweg naar daar.
Hierdoor kreeg ik problemen met leerplicht en moet ik voor de rechter verschijnen.
Ik hoop op het beste en geef niet op.

De groei van ons kindje gaat niet goed dus we moeten vaak naar het ziekenhuis.. Bijna alleen hiervoor kom ik nog buiten. Als ik daar binnen kom hoef ik me niet eens meer te melden ik word al gelijk herkent. Niemand begrijp hoe de groei zo slecht kan gaan als ik al bijna niets doe.
Elke keer als we in ziekenhuis zijn geweest zeggen ze weer dat ik bed rust moet, maar dat heb ik nu al meer dan 20weken gehoord en nog gaat het slecht.

We kunnen niet wachten tot onze kleine er is.
Bij het idee dat onze kleine jongen bij ons in de armen ligt geef ons de doorzet om alles voor elkaar te krijgen. Het voelen schoppen in mijn buik vind ik heerlijk wetend dat het mijn kindje is.

Ik hoop voor alle meisjes die jong zwanger raken dat het allemaal goed ga.
En wil ze graag meegeven dat zelfs als niemand je steun als je het wil komt het wel goed.

29 januari 2012 - hallo allemaal..

Ik ben 20 jaar en ben moeder van een meisje die is nu 1jaar en 2 maanden.
Mijn Ex vriend en ik woonde samen in Arnhem ik volgde de school en hij deed het huishouden.
Toen kwam ik erachter dat ik al 3 weken niet ongesteld was geworden.
hij zei toen het zal nog wel komen.

Tot op een gegeven moment ik veel moest overgeven en pijn aan me borsten kreeg..
We zijn toen na de huisarts gegaan en die zei tegen ons het is beter als jullie een zwangerschapstest gaan doen,.. Wij na de winkel gegaan om zon test te halen, de volgende dag heb ik die test gedaan en daar stond inderdaad dat ik zwanger was. Ik moest meteen huilen want hoe kon ik nou voor een kind zorgen ik zat nog op school en was nog jong, ik was net 19.

R en ik hebben er lang over gepraat en we wouden het uiteindelijk wel houden,,
We zijn toen na de verloskundige gegaan en die zag dat ik al 12 weken zwanger was,
Ik moest op een gegeven moment zoveel overgeven dat ik helemaal uitgedroogd was, ik moest meteen na het ziekenhuis, ik heb toen 10 dagen in het ziekenhuis gelegen.

Met de 20 weken echo zagen ze iets in haar darmen, we werden meteen door gestuurd na de gynaecoloog in het ziekenhuis rijnstate. We hadden daar een gesprek en mijn moeder en R gingen mee. Die gynaecoloog heeft nog een echo gemaakt, en die heeft uiteindelijk gekeken wat de beste oplossing was. Ze dacht dat onze kleine meid een downsyndroom had maar wist het niet zeker. Ze vroeg aan R en mij of we thuis goed wouden gaan praten, of we het wel wouden houden.

R en ik hebben goed erover gepraat en we twijfelde geen moment we wouden dit meisje op de wereld zetten. De volgende morgen belde de Gynaecoloog mij op en vroeg aan mij wat we wouden, ik zei tegen haar we willen het houden. Daarna zei ze tegen mij kom vanmiddag om 4 uur na het ziekenhuis dan gaan we een vruchtwaterpunctie doen. R en ik gingen na het ziekenhuis ik was heel erg bang omdat ik hoorde dat het heel zeer ging doen.
We gingen in de wachtkamer zitten en toen werden we geroepen.  Ze gingen met naalden in me buik maar omdat me dochter aan de verkeerde kant lag lukte het niet.
De gynaecoloog is toen een andere dokter gaan halen en die lukte het wel, wat deed dat een zeer, we zouden een week daarna gebeld worden.

Die week erop belde ze ons op en zei dat ze geen Downsyndroom hadden maar dat ze te klein was en dat ze niet meer groeide. We bleven onder controle staan in het ziekenhuis. R en ik zijn toen verhuist na Apeldoorn we moesten dus ook daar in het ziekenhuis onder controle blijven daar..

Op een dag was R even weg en ben ik gevallen in de douche heel hard op me buik, heb R meteen een sms'je gestuurd en hij kwam meteen na huis. We hebben toen de spoedeisende hulp gebeld en we moesten meteen komen. Gelukkig leefde ze nog, wat was ik blij om dat te horen..
Die week erna gingen R en ik een weekje in Arnhem bij mijn ouders slapen ze gingen verhuizen en R ging ze helpen..
Had die week al veel last van voorweeën. Ik moest op 2 november na Apeldoorn voor controle, me moeder ging met mij mee.
Ik zei tegen die Gynaecoloog dat ik er genoeg van had, had echt geen fijne zwangerschap.. dus die Gynaecoloog had gezegd dan gaan we je morgenvroeg inleiden.

Mijn moeder en ik zijn toen weer na Arnhem gegaan en heb ik met R gepraat en gezegd dat ik morgen om 7 uur word ingeleid. Ik heb hem ook gezegd dat mijn moeder met mij ging en als het zover zal zijn dat we hem zouden bellen, hij vond het goed. De volgende dag zijn mijn moeder en ik weer na Apeldoorn gegaan, ik kreeg zon ballonnetje in me vagina en daarmee zal de bevalling beginnen. Mijn moeder is die nacht bij me gebleven

Ik werd middag in de nacht rond een uurtje of 2 wakker en had erg last van me buik heb toen de zuster gebeld en gevraagd wat ik er tegen kon doen, ze heeft mij toen een slaapmiddel gegeven. De volgende morgen om 9 uur kwam de verloskundige na me toe om dat ballonnetje er weer uit halen ze ging voelen en ik had al 4 centimeter ontsluiting, ze heeft toen meteen gebeld na de verloskamer, mijn moeder heeft toen R gebeld en zijn moeder.

Toen ik op de verloskamer lag had ik last van een weeënstorm ik kon ze niet meer weg puffen, ik vroeg aan de artsen of het mogelijk was dat ik een ruggenprik kon krijgen. Ze gingen toen kijken of het met de kleine meid goed ging maar ze was onrustig dus ze konden me nog geen ruggenprik geven, toen ze uiteindelijk rustig was hebben ze meteen de OK gebeld en ben ik daarheen gegaan voor de ruggenprik. Toen ik op de OK lag voelde ze dat ik al 7 centimeter ontsluiting had ben toen meteen weer na de verloskamer gegaan..

Ik kwam daar aan en R en zijn moeder waren er ook al.. R en zijn moeder gingen even een sigaretje roken. Op een gegeven moment begon het persen al meteen en ik zij dit tegen mij moeder. Mijn moeder liep na de artsen en zei dat tegen de artsen,. De Gynaecoloog zei toen tegen mijn moeder ze mag nog niet persen want ze heeft nog niet genoeg centimeters. Mijn moeder kwam terug en zei dit tegen mij. Waarop ik zei het gaat vanzelf kijk maar, op dat moment waren R en zijn moeder al terug. De artsen kwamen en die keken dus mee met de volgende wee en die zeiden inderdaad het gaat vanzelf en inderdaad ik had al 9 centimeter, ik had ook meteen al die persweeën achter elkaar en kon ook bijna niet adem halen.

Ik ben om 2 uur begonnen en om 14.23 was mijn kleine meid Britney er.. Ze woog 22.05 gram ze rende meteen met haar weg want ze huilde niet. Uiteindelijk kwamen ze met haar terug en huilde ze, ik heb haar maar 10 minuten gezien want daarna werd ze meegenomen na de Couveuseafdeling R ging toen mee. Ik moest zelf 5 dagen daar blijven ter observatie. Na die 5 dagen heeft R me opgehaald en zijn we na huis gegaan. 3 weken daarna mocht onze kleine meid mee na huis.  R en ik hebben toen nog een half jaartje samengewoond en toen heb ik de relatie verbroken..R was alleen maar bezig met zichzelf en niet met ons.

Op 3 september kreeg R een nieuwe vriendin zei heeft mij toen in elkaar geslagen op straat waar mijn kleine meid bij was. R stond erbij en keek er na. Ben toen die zelfde avond na het politiebureau in Arnhem gegaan en aangifte gedaan, maar omdat Britney onder jeugdzorg stond heeft die voogd dus gezien dat ik in elkaar ben geslagen en dat Britney erbij was. De volgende dag belde de voogd mij op om te zeggen dat ze afspraken wou maken waarneer  Britney na R zal gaan.. Ze vroeg waar ik was en ik zei ik ben bij me moeder, een uurtje later. Britney lag al op bed, ziet mijn moeder die voogd aankomen lopen met zes agenten ze stormen na binnen pakken mijn dochter uit bed en nemen haar mee. Heb het hele weekend niks van die voogd gehoord, een week erna belde ze mij omdat ze met mij wou praten ben toen daarheen gegaan met mijn maatschappelijk werker, we hebben gepraat en ze vond het een gevaar voor het kind, dus ik zei tegen haar ik heb toch niks gedaan dat kind valt mij aan. Nu zie ik Britney 1 keer in de 2 weken 1,5 uur, bij de pleegouders thuis ik ben bezig met zon moeder kind huis en hoop dat ik zo mijn dochter terug kan krijgen.

12 januari 2012 - Hallo allemaal,
Ik ben 18 jaar en nu negen weken zwanger van mijn eerste kindje. De zwangerschap is totaal ongepland en  onverwacht.

Op het moment wonen mijn vriend en ik beide nog bij onze ouders. Wij zitten allebei op school en hebben weinig geld. Woonruimte is in principe geen probleem. De opvoeding van ons kindje wel. Ik als moeder zie het allemaal wel zitten om ons kindje ter wereld te brengen. Ik heb een huis,  kan het meubilair en alle spullen betalen. Ik zal veel opzij moeten zetten zodat het allemaal gaat lukken, maar ik wil dit echt heel graag. Ik ben gelukkig met wat er gaat gebeuren.

Mijn vriend denkt hier iets anders over. Het is niet dat hij geen kind wil maar hij is bang dat hij er niet voor kan zorgen. Ik snap natuurlijk dat het erg moeilijk voor hem is en dat hij liever nog eventjes had gewacht. Zelf stond ik ook niet direct te springen toen wij er achter kwamen dat ik zwanger was. Ik heb het zelf geaccepteerd en blijf nog steeds bij mijn standpunt. Ik wil ons kindje graag zelf opvoeden. Abortus is voor mij zoiezo geen optie. Ik vind het moord en ik zou ons kindje dat nooit aan willen doen. 

Verder heeft hij het nu gehad over een pleeggezin. Hij wil graag contact houden en zo zonder rechten en plichten ons kindje ter wereld brengen. Later zouden wij er zelf voor kunnen zorgen als wij ‘’onze zaken’’ voor elkaar hebben en volwassen genoeg zijn om een kind te onderhouden en op te voeden. Helaas kan ik er niet voor zorgen dat ik zelf voor ons kindje kan zorgen en toch onze relatie voort kan zetten.

Hij zal steeds betrokken blijven en zich niet op zich zelf kunnen richten. Want dat is het enige wat hem tegen houdt. Er zijn nog zoveel dingen die hij wilde doen samen, zonder kindje.  Zelf wil ik het liefst geen moment missen en voor altijd bij hem en ons kindje zijn. Ik hoop dat ik hem kan overtuigen dat hij wel een goede papa voor zijn kindje kan zijn en dat het ons samen gaat lukken! Ik ben superblij met hem en met ons aankomende kindje.

Anoniem