12 december 2011 - Hallo allemaal,
 
Ik ben nu 19 en 11 weken zwanger, wetende sinds 2 weken.
 
Ik kende mijn vriend(19) al 7 jaar voordat ik iets met hem kreeg, toevallig zat ik op de middelbare school bij zijn broer in de klas.
Nadat we elkaar een lange tijd niet hadden gezien en gesproken, had ik een sollicitatiegesprek bij een restaurant waar hij toevallig ook werkte. Vanaf dat moment was ik tot over mijn oren verliefd, ik kon niets anders meer dan alleen maar aan die jongen denken.

Na vaak af te hebben gesproken en elkaar beter te leren kennen groeide er snel wat. We kregen iets met elkaar en we hadden ons nog nooit zo sterk gevoeld. De band die we kregen werd alleen maar hechter en we wisten zeker dat niets en niemand dit kapot kon maken. Zijn ouders waren ook zo lief en zo behulpzaam, net zoals mijn ouders voor hem.
 
Mijn menstruatie was vanaf het begin van het menstrueren al niet regelmatig.. Zo kon ik een jaar lang niet ongesteld worden terwijl ik de pil gewoon slikte. Mijn vriend was hier destijds op de hoogte van maar we hadden er nooit iets ernstigs achter gezocht. Paar keer een test gedaan die negatief uit kwam en de dokter zei dat het aan de stress lag. We geloofden het en gingen gewoon weer naar huis.
Ondertussen ben ik 2x ongesteld geweest en nu alweer 3 maand niet. Achteraf bleek dat de pil niet werkte bij mij.
 
Mijn klachten van buik/rugpijn, vermoeidheid en stemmingswisselingen namen toe. Totdat 2 weken terug ik hevig begon over te geven en mijn moeder zij dat ik een test moest doen. Zo gezegd zo gedaan. mijn moeder nam een test mee van de winkel en ik heb hem meteen gedaan.

Meteen kwam er een + van positief in beeld dus ik schrok me dood! Het eerste wat ik deed was mijn vriend bellen, die ook meteen deze kant op kwam(maandag). Hij was helemaal overstuur en begon over abortus, wat ik meteen heb afgekapt omdat ik dat niet wou. Hij verbeterde zich en vertelde dat hij mij dan zo goed mogelijk zou steunen en mij absoluut niet zou laten vallen. Ik sprong een gat ik de lucht van geluk want het laatste wat ik wou was hem kwijt raken.

We gingen meteen bezig met plannetjes maken en dingetjes regelen. Dinsdag kon ik meteen op het ziekenhuis terecht voor een echo, en mijn vriend ging mee. Gelukkig was het kindje meteen goed te zien en zag alles er gezond uit. Toen we weer thuis kwamen veranderde alles, mijn vriend werd boos en wou het absoluut niet. Hij zag het niet meer zitten en was helemaal overstuur. 'S avonds bleef hij bij mij slapen en we konden allebei niet in slaap komen.. Mijn vriend bleef 's nachts huilen dat hij het niet wou en er niet klaar voor was, ik heb hem 3 uur lang getroost.

Woensdag ochtend zat ik er doorheen ik had maar 2 uurtjes geslapen. 'S ochtends nog een goed gesprek gehad waarin mijn vriend weer zei dat hij mij absoluut nooit zou laten vallen en mij bleef steunen.
Hij ging naar huis en ik kreeg een sms dat ik hem met rust moest laten. De volgende dag hadden we een gesprek met zijn ouders, mijn ouders, mijn vriend en ik. Ik vond het een fijn idee dat we toch met z'n allen erover konden praten.
 
Het was Donderdag 8 uur 's avonds toen de bel ging. Mijn vriend en zijn ouders stonden aan de deur.
Ze kwamen binnen lopen en mijn vriend gunde me geen blik! Dat viel al niet goed en ik was al bang dat ik wist waar dit op uit ging lopen. En inderdaad, zijn ouders kwamen hier op mij een abortus aan te praten.

Toen ze na een half uur doorhadden dat het ze niet ging lukken, begonnen ze met gemene opmerkingen te maken. Zoals: goh dan moet je in vervolg de plas van je vriendinnetjes maandelijks maar controleren en een condoom over je hoofd trekken of ja zoon straks krijgt ze een andere partner en dan voedt iemand anders jouw kind op. Zo besloten zijn ouders al dat onze relatie stopte.

Mijn vriend heeft mij 2 uur lang niet aangekeken en niets gezegd, zo deden zijn ouders het verhaal en namen die de beslissingen. Mij werd verweten dat ik expres de pil niet had genomen om zwanger te raken van hem en ik dit natuurlijk al veel langer wist dan dat ik werkelijk zei. Er ontstond een hevige discussie en uiteindelijk zijn ze naar huis gegaan. Ik kreeg een knuffel van mijn ''vriend'' en het enige dat hij zei was: sorry maar ik kan het niet.
 
Ik kreeg heel erg het gevoel alsof mijn vriend zijn eigen keuzes niet maakte en alles liet beslissen door zijn ouders. Ondertussen was de relatie verbroken en wouden hij en zijn familie niets met het kindje te maken hebben. Dit heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan. Hoe kon dit toch?
Onze relatie was zo sterk en we konden de hele wereld met elkaar aan. Maar hij heeft me gewoon ontzettend hard laten vallen.

Gelukkig staat mijn familie achter me en krijg ik ontzettend veel hulp van iedereen. Ondanks alle hulp mis ik toch het gevoel van zijn aanwezigheid, een knuffel of een kus op mijn voorhoofd van hem.
Ik ben hier wel ontzettend hard door geworden en heb hier veel van geleerd.
Nooit zou ik iemand nog te snel toelaten in mijn leven of voor 100% vertrouwen.
Want mijn vertrouwen is nu flink beschadigd.
 
4 juli 2011 ben ik uitgeteld,
Dit is mijn verhaal.

27 november 2011 - Hallo allemaal,
Ik ben Marta en ik ben 16 jaar oud. Ik ben geboren in Polen en ik woon sinds bijna 4 jaar in Nederland. Ik wil mijn verhaal graag aan jullie vertellen.

Ik was 15. Het was maart en H. (nieuwe jongen) kwam naar onze school. Hij sprak geen Nederlands, maar wel Spaans, Baskisch,Italiaans en een klein beetje Engels. Mijn Engels was best wel goed en ik kon ook een beetje Spaans door dat ik het vroeger had geleerd.(gewoon omdat ik het een mooie taal vind).
H. was een mooie jongen. Hij had een beetje bruine huid,bruine ogen,zwart haar en 16 jaar oud. Mijn type dus en helemaal anders dan ik. Ik heb witte huid,blauw-groene ogen en blond haar.

12 maart schreef ik naar H. op facebook en ik vroeg waar hij vandaar komt. Colombia,zei die. Ik was helemaal blij omdat ik altijd Colombia een leuke land vond (mijn vriendin komt daar vandaan). Ik zei altijd tegen mijn vriendin: Ik wil ooit een Colombiaanse man hebben en kinderen met hem krijgen. (een beetje stom omdat ik bijna niks over hen wist maar zo was ik toen)

We gingen steeds meer praten met H. en hij vroeg ook mij msn.
28 maart zeiden we tegen elkaar dat we elkaar leuk vinden en 29 maart kregen we verkering.
Toen ik 2 weken met hem was waren we al helemaal smoor verliefd op elkaar. Hij ging me aan zijn moeder voorstellen enz.

Toen we 1 maand samen waren ging hij naar Spanje voor 1 week. (daar heeft hij bijna zijn hele leven gewoond) Toen hij terug kwam zei een jongen die op mij was dat hij daar een andere meisje heeft. Ik vroeg hem 4 keer of het waar is en hij zei van niet en in de nacht schreef hij op facebook dat hij geen 2e relatie daar heeft maar wel met zijn ex heeft gezoend omdat ze dronken waren bij een feest en er is niks meer gebeurd. Toen heb ik het uitgemaakt voor 1 dag maar 1 dag later smeekte hij om hem te vergeven dus ik vergaf hem omdat ik van hem hield...

In mei ben ik voor het eerst met hem naar bed geweest. (ik was toen nog maagd,hij niet)
In juli werd hij 17.

In augustus begon hij opeens raar te doen en heeft 26 augustus het uitgemaakt. Hij zei dat hij moe was...
23 augustus zei die dat hij me wel mist en zo en dat hij met mij zaterdag (27 augustus) wilt praten dus we moesten afspreken in het weekend...

Maar vrijdag heb ik zwangerschapstest gedaan omdat ik dacht dat ik zwanger was (ik was lang niet ongesteld).Toen ik zag dat het positief was heb ik hem gelijk gebeld en hij kwam binnen 20 minuten. Toen vertelde ik dat ik zwanger ben en hij zei dat hij het wist (hij voelde het).We gingen weer terug naar elkaar en hij maakte plannen om met mij naar Italië te verhuizen,want zijn moeder moest binnenkort toch wel naar Italië.(ze had daar werk gevonden en ze hebben daar al 4 jaar gewoond vroeger)

9 september gingen we samen naar eerste echo. Toen zei de dokter dat ik al 9 weken en 2 dagen zwanger was. We waren een beetje geschrokken maar ja...Toen ik mijn kindje voor het eerst zag (op de scherm) kreeg ik tranen in mijn ogen. Toen wist ik dat ik hem/haar niet kan 'vermoorden'.Nu zag ik opeens abortus als een moord...

De week daarna deed H. raar en hij wou me niet zien en schreef niet terug op facebook en msn...
Mijn vriendin vroeg aan hem wrm en hij zei dat hij gewoon geen zin had om met mij te praten...

17 september ging ik naar H.'s huis en hij deed nog steeds raar. Ik vroeg of er iets is en hij zei dat hij geen vader wilt worden en zo. Ik vroeg of het alleen over dat ging. Hij zei van wel...

Volgende dag zei die op fb dat hij me zat is. Dat hij zei dat hij geen vader wilt zijn en dat ik abortus moet plegen maar dat deed ik niet. Hij zei dat ik altijd doe wat ik wil en dat ik stom ben en dat ik nooit naar hem luister...Ik vroeg of hij me terug zou willen als ik abortus ga plegen. (dat zou ik toch niet doen) Toen zei hij: Doe het eerst dan zien we verder...
Dat vond ik echt erg...

Volgende dag schreef een vriendin naar me die op zijn (nieuwe) school zat en vroeg of we nog samen zijn. Toen zei ik: Nee.hoezo?
Ze zei: Oh okey. Sinds wanneer niet meer?
En ik: Vertel eerst wat er is.
Ze zei: Hij is sinds 2 weken met zo een meisje uit onze school. Daarom.

Ik was echt erg boos,hij zei daarna op facebook dat het ook mijn schuld was dat hij vreemdging...Ik ging hem uitschelden (schelden doe ik anders echt nooit) en ik zei dat hij tegen zijn moeder moet zeggen dat ik zwanger ben.( Dat moest hij al lang doen,maar zijn ma was een paar weken in Italië en toen ze terug kwam was hij bang om dit te vertellen.)
Dat wou hij niet doen dus ik deed het 20 september zelf op facebook.

Zijn ma en ik hebben voor vrijdag 23 september afgesproken om er over te praten. Ze deed heel erg lief. Ze was vroeger ook een tienermoeder dus ze begreep me wel. Ze zei: Marta. Je moet weten dat ik altijd achter jou sta. Wat je ook beslist. We zijn nu familie. Ik hou van jou mijn dochtertje. (ik moest bijna huilen en in Spaans klonk het nog liever) Ze zei ook dat ze mij wilt helpen maar ze moeten zondag 25 september met H. naar Italië verhuizen,omdat ze daar een huis en werk heeft gevonden. Ze vroeg of ik mee wou, maar daar was ik niet klaar voor. Hoe kon ik met H. in een huis wonen...?

Zijn ma zei ook dat ze niet rijk is,maar ze kan me financieel helpen als het nodig is (dat vond ik wel fijn want ik had helemaal geen geld en mijn ouders wouden me financieel niet helpen,omdat ze weinig geld hebben) en ze zei ook dat we morgen nog afscheid kunnen nemen.

Zaterdag heb ik haar dus gezien en H. kwam ook. We gingen naar mijn huis zo dat onze moeders elkaar konden ontmoeten. Ze deden heel erg aardig tegen elkaar en toen H. en zijn ma weg moesten had ik tranen in mijn ogen. H. heeft me veel pijn gedaan,maar ik hou toch nog steeds van hem...En nu gaat hij zo ver wonen...Hij gaf me een knuffel,zijn moeder gaf me een knuffel en toen gingen ze weg...

Toen ze al in Italië waren deed H. heel aardig op facebook en zo.
Zijn moeder schrijft zo vaak mogelijk naar mij en ze zei dat ze misschien komen wanneer baby geboren wordt. Daar word ik heel blij van.

3 november was ik jarig (ik werd 16) en H. was het natuurlijk vergeten...Dus hij schreef geen gefeliciteerd...niks...Daar werd ik verdrietig van...

10 november heb ik mijn kindje voor het eerst voelen schoppen. Ik werd er heel blij van!!Dat zei ik tegen H. en die werd ook blij.
Ik was verbaasd want het kindje interesseerde hem nooit. Maar opeens begon hij te vragen hoe het voelt en zo...Opeens zei die ook dat hij me mist. Ik zei dat ik hem ook mis en toen moest ik weg dus ging ik offline...

15 november zag ik op facebook dat hij een relatie heeft. Het doet me natuurlijk pijn omdat ik van hem hou,maar ik kan er niks aandoen...

16 november ben ik te weten gekomen dat ik een meisje krijg. Ik was heel erg blij en schreef het aan H.,maar die schreef tot nu nog niks meer terug. Ik denk niet dat het snel gebeurd en ik denk dat het komt door dat hij een relatie heeft...Met zijn moeder praat ik nog steeds en relatie tussen ons is nog steeds heel erg goed.

En over H. ...Ik vind het erg dat zijn dochter hem niet interesseerd...Het doet me pijn,want ik wil dat ze in de toekomst een vader heeft. Maar is zo een vader het wel waard...?

Morgen 28 november heb ik 20 weken echo. Ik kan echt niet wachten. Ik hoop dat alles goed is met mijn babygirl. <3
Morgen ga ik ook naar jeugdzorg met mijn moeder en mijn stiefvader om te vragen of ze al een tienermoederhuis voor mij hebben gevonden. Ik kan niet thuis blijven wonen met mijn dochtertje.

Ik woon al met mijn moeder,mijn stiefvader,zusjes van 13 en 2 jaar en 2 broertjes van 1 jaar. Er is geen plaats voor ons hier. Ik moet ook zelf voor het geld zorgen. Ik hoop dat het me lukt.
En nu nog wachten tot dat mijn dochtertje geboren wordt. Ik ga haar Vanessa Lore noemen. Ik kan echt niet wachten tot dat ik haar in mijn armen krijg en ik geloof dat alles goed komt. :)

Dat was het dus voor nu. Ik wens jullie allemaal succes meiden. :)

4 november 2011 - Hoi, Ik ben een meisje van 19 jaar.
Ik werd  op mijn 17e zwanger ik was geschrokken, ik zat nog op school, werkte.
En ik had nog maar net 4/5 maanden met mijn vriend.

Zodra ik het hem vertelde hadden we toch wel besloten om het te houden.
Precies de dag daarna dat we erachter kwamen, raakte ik mijn baan kwijt en mijn vriend een kwartiertje later. We hadden helemaal niks meer we woonde allebei nog bij onze ouders.
We hadden ook wel besloten om bij mijn ouders te gaan wonen.

En toen kwam mijn broer ook nog is thuis dat hij zijn vriendin ook zwanger had gemaakt,
dus die zouden dan ook  bij mijn ouders terecht komen. Dat werd allemaal teveel.
We leefde alleen al met mijn gezin met 6 mensen thuis, dan nog vier erbij.
Dus dan toch maar bij mijn schoonouders te wonen.

Ik heb gelukkig de zwangerschap veel thuisgezeten.
Bij mijn moeder. Mijn moeder is namelijk niet alleen maar mijn moeder, maar ook mijn beste vriendin. Ik had het er heel moeilijk mee we kregen veel heftige nieuws.
Toen kwam mijn broer dat hij ook vader zou worden en me zus kwam dat ze ging trouwen.
Me vader kreeg te horen dat hij hepitites c zou hebben. En mijn moeder had al reuma en die zou eraan geopereerd moeten worden.

Na al die tijd was ik al bijna op het eind van mijn zwangerschap, duurde het nog twee weken langer. Was ik op 10-07-2010 bevallen van een zoontje.
Prachtig jongentje 4750 gram en 58 cm. 2 dagen na mijn bevalling was mijn opa overleden aan zijn hart. En woonde ik nu definitief bij mijn schoonouders.

Een jaar lang heb ik bij mijn schoonouders gewoond. En toen ging alles ineens weer goed.
Mijn vriend had een vaste baan. We kregen een huisje aangeboden in een dorpje waar we altijd al wilde wonen. Ik woon nu een paar straten bij mijn ouders vandaan,
En mijn vriend had mij ten huwelijk gevraagd op 3 dec 2010.
En toen begon het jaar 2011 voor ons, alles ging goed het leek erop dat ik ook een baan zou hebben. Maar dat was dan weer niet zo.

Me vriend had gelukkig plezier op zijn baan en heeft nu een vaste contract mijn vriend is btw nu 21 jaar. Maanden lang ging het goed en we hadden besloten dat we voorlopig tot 5 jaar geen kinderen meer wouden. Maar toch gebeurde het weer en kwamen we er 2 weken geleden achter dat ik weer 10 weken zwanger ben. We moesten huilen en we wouden het eerst niet, we hebben toch besloten dat we zouden houden.

Ben om een echo geweest en blijkt er iets te zitten wat niet hoort.
We werden doorgestuurd naar Rotterdam, zijn we dan geweest en blijkt dat bolletje wat er is zijn blaas te zijn. Dus blijkbaar groeien de darmen en blaas buiten het lichaampje.
We zijn er kapot van want we willen het nu toch wel. We zijn nog niet klaar en moeten binnenkort weer naar roffa.
Ik hoop dat het nog goed gaat komen en ik gewoon een gezond kindje kan krijgen.
Nou dit was mijn verhaal.

bigmommy19

27 november 2011 - Hallo allemaal,

Ik lees wel eens vaker jullie verhaaltjes ook toen ik nog niet zwanger was. Nu wil ik graag mijn verhaal kwijt.

In mei leerde ik een jongen kennen via internet we spraken elkaar elke dag een week lang. Na die week gingen we voor het eerst cammen. Het eerste wat ik dacht toen ik hem zag was WAUW precies mijn type (hij lijkt op mn ex waar ik een jaar mee samen was en die ik nog steeds mis) ik vond hem helemaal geweldig en hij mij gelukkig ook. Ik voegde hem toe op hyves en ik kreeg al snel een berichtje van zn ex of ik verliefd was op R. En of ik verkering met hem wou enzo. Maar ik kende hem net dus zei nee tegen haar.

Toen het weekend was vroeg R. Of ik naar hem toe wilde komen want hij vierde zijn verjaardag zijn beste vriend bleef slapen en ik mocht ook blijven slapen. Het was maar 15 min reizen met de trein. Toen ik daar was vond ik hem meteen geweldig we gingen met de hond wandelen en op een bankje kussen en knuffelen ik voelde me zo fijn.

Die nacht sliep ik bij hem in bed we begonnen te zoenen en van het een kwam het ander. (normaal ga ik nooit zo snel met een jongen maar dit gebeurde gewoon.) de dag erna kregen we wat met elkaar ik was heel vaak bij hem ook door de weeks als hij sochtends naar werk ging bracht hij mij naar station zodat ik naar school ging.

Dit duurde een maand tot ik er achter kwam dat R. nog heel veel om zn ex gaf en stiekem met haar wilde afspreken enzo. Ik maakte het uit want wil alleen een jongen die 100% voor mij gaat. Een week later voelde ik me vaak duizelig en kon ik nooit lang staan of ik viel bijna flauw m’n zus en ik dachten dat ik misschien suiker tekort had of bloedarmoede en we wilde die week een afspraak maken bij de dokter.

Tot er een klasgenootje van mij vertelde dat ze zwanger was toen begon ik ook na te denken en heb samen met een vriendin een test gehaald. Die volgende ochtend deed ik de test en die zei dat ik zwanger was al meer dan 4 weken. Ik had R. meteen gesmst, maar hij zei dat hij er niks mee te maken wil hebben omdat hij geen geld heeft en nergens aan vast wil zitten. Het was al 2 weken uit maar hij had al weer met zn ex.

Die week ging ik nog naar de dokter en ik kreeg een dag later een echo en ik was 6 weken zwanger. Ik besloot het kindje te houden. Ik ben nu 29 weken zwanger en alles gaat goed ik Krijg een meisje en alles gaat ook goed met haar, ze groeit goed.

Ik woon nu in een huisje met 2 andere jonge moeders en 1 is zwanger. Ik heb gewoon een eigen kamer waar de babykamer ook in past maar ben wel op zoek naar een eigen huisje voor mij en mn meisje en misschien ooit een man maar nu sta ik en m’n dochter op nummer 1.

Groetjes en veel sterkte allemaal.

23 oktober 2011 - Dubbel..
 
Hoi allemaal,
 
Ik ben nieuw  hier! Ik ben 21 jaar en woon in Hilversum. Mijn echte naam hou ik (nog) liever even voor me.
23 mei kwam ik erachter dat ik zwanger was. Op dat moment studeerde ik niet(heb 2x een opleiding afgebroken en heb het afgelopen jaar gewerkt en gezocht naar een opleiding die wel bij me past) en was bijna een jaar samen met mijn vriend (woonde toen in een kleine studio, ik woonde nog thuis).

Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, was ik in shock. Ik kon het niet geloven! Ik had wel sinds een tijd een kinderwens, die sterker werd, maar door de situatie wist ik het niet meer.
Mijn vriend was ook erg geschrokken. Ik had totaal geen idee wat ik moest doen, mijn vriend liet doorschemeren dat hij ervoor was het kind te houden. Mijn moeder heb ik het de volgende dag verteld, zij reageerde gelukkig vrij rustig en zei dat we er wel uit zouden komen (ze liet wel duidelijk merken voor een abortus te zijn).

Samen met mijn vriend ben ik een aantal keren naar het Fiom in Nijmegen geweest, hier hebben we heel fijn kunnen praten. Mijn gevoelens over de moeilijke keuze veranderen continu. Toch waren de gedachten aan een abortus overheersend. Mijn vriend zat al maanden niet goed in zijn vel, hij zat tegen een burn-out aan. Daarvoor kreeg hij toen nog geen hulp. Onze relatie was in die tijd niet goed, we hadden vaak ruzie en het was lastig met zijn buien om te gaan. Het omgaan met iemand die aan zelfbeschadiging doet, zelfmoord wil plegen etc. gaat je niet in de koude kleren zitten. Met dat in mijn gedachten, alle stress door m’n  omgeving (had toen ook geen goede band met m’n moeder) en geen opleiding zorgen ervoor dat ik de knoop doorhakte: een abortus (dit heb ik natuurlijk niet helemaal zelf beslist, mijn vriend ging ook inzien dat het geen goede situatie zou zijn voor een kind en was het ook eens, of nouja misschien 80% ermee eens dat het de beste oplossing zou zijn).

Op 15 juni is de abortus uitgevoerd(ongeveer 7 wkn zwanger toen). Mijn vriend was bij me, hij heeft ook gezien hoe het bakje met ons kindje werd weggebracht. Hij heeft hier naderhand een tijd veel last van gehad, ik was juist erg opgelucht. De laatste 2 weken van mijn zwangerschap was ik continu aan het kokhalzen en ’s ochtends, op de dag van de abortus, heb ik overgegeven. Na de abortus voelde ik me kiplekker, dat vond ik erg fijn.

Ondanks dat ik opgelucht was en toen nog niet echt verdriet had, dacht ik er elke woensdag aan(15 juni was een woensdag) en elke maand ook. Het verdriet werd wel erger naarmate de tijd verstreek. Verdriet om een abortus is natuurlijk logisch. Maar nu, 4 maanden later, ben ik er echt helemaal kapot van. Begin deze maand vertelde een schoonzus van me blij aan de hele schoonfamilie dat ze zwanger is. Ik heb haar&haar man gefeliciteerd en ben met m’n vriend naar boven gevlucht om te huilen.
Naast het verdriet, had ik ook jaloerse gevoelens. Elke dag denk ik weer, het had misschien wel gekund.  Mijn vriend had hier trouwens helemaal geen last van, hij heeft het waarschijnlijk al verwerkt en staat achter de abortus.

Ik woon sinds een maand samen met mijn vriend, met hem gaat het beter. Hij is een tijd arbeidsongeschikt geweest maar werkt nu weer halve dagen. Hij krijgt hulp en heeft medicatie. Ik ben in september begonnen met de opleiding Bedrijfscommunicatie en heb het naar mijn zin.
We wonen in een flatje met 1 slaapkamer, maar we hebben zo’n grote woonkamer dat er een 2 e slaapkamer gemaakt zou kunnen worden. Mijn vriend heeft een goede baan als consultant en is erg gewild bij bedrijven. Echte geldproblemen zouden er dus niet zijn.

Maarja, elke dag denk ik dus aan de abortus, maar ook aan dat ik opnieuw zwanger zou willen worden en er helemaal voor gaan. Ja, ik had toen mijn redenen en mijn verstand zegt dat ik niet voor niks die keuze heb gemaakt. Maar mijn gevoel is totaal anders. Ik weet zeker dat het niet onmogelijk zou zijn om een kind te hebben en te studeren. Ook zou ik steun krijgen, sowieso van mijn vriend z’n familie.

Over 2 weken heb ik een gesprek bij het Fiom, met dezelfde vrouw. Hopelijk kan zij me helpen m’n gevoelens op een rijtje te zetten. Ik heb mijn verhaal al op een site gezet voor abortusverwerking, maar daar heb ik eigenlijk niks aan. Ik hoop dat er op deze site meer mensen zijn met een soortgelijke situatie! Abortus is nog altijd een taboe, maar vergis je niet, de keuze is al verschrikkelijk moeilijk, maar ermee omgaan is nog moeilijker(uitzonderingen daargelaten).

Het is een lang verhaal geworden, maar ik hoop dat er mensen zijn waarmee ik deze ervaring kan delen en misschien elkaar tips kunnen geven ofzo!

Liefs butterfly90

19 oktober 2011 - Ook ik wil graag mijn verhaal vertellen.
Ik ben 20 jaar en heb een dochter van 8 maanden oud.
Mijn vriend en ik zijn nu 3.5 jaar samen.

Voordat ik zwanger raakte woonde we al samen, wel in een klein huisje (nu verhuisd)
We wilden altijd jong kinderen krijgen en onze wens was na een jaar uitgekomen.
Sinds mijn 17e waren we 'bezig' met zwanger worden.
Het heeft een jaar geduurd voordat het lukte, ontzettend blij dat het ons gegund is.

Ik heb vanaf mijn 14 tot mijn 16e een eetprobleem gehad waardoor mijn menstruatie jaren uitbleef. Toen er tegen mij gezegd werd dat de kans op zwangerschap steeds kleiner werd besloot ik weer 'normaal' te worden..  Uiteraard lukte dit niet van de ene op de andere dag.
Het heeft zeker een jaar geduurd voordat ik kon zeggen dat ik weer beter was.
In tegenstelling tot veel andere meiden heb ik geen problemen gehad met het dikker worden, dat was het moment dat ik inzag dat ik weer helemaal hersteld was.  Ook let ik niet meer op wat ik eet (calorieën etc) en geniet gewoon van het leven. Niet dat ik overgewicht heb hoor, haha!

Ik heb een fijne zwangerschap gehad. Toen ik 40 weken en 4 dagen zwanger was, begonnen de weeën.
De weeën begonnen om 3 uur snachts en onze dochter was om 2 minuten voor 3 smiddags geboren, de bevalling duurde in totaal 12 uur, dat viel reuze mee!
Wat een speciaal moment, om nooit te vergeten.  Niks was mooier dan het moment dat je gehuil hoor en dat ze op je borst ligt, de hele wereld verdween om me heen en wij twee bleven over, zo voelde het echt.

Gelukkig zijn mijn vriendinnen ook allemaal 'huiselijk' en niet van die echte feestbeesten die geen begrip konden hebben voor de keus die wij hadden gemaakt om zwanger te willen worden.
Mijn vriendinnen vinden het allemaal super en dat waardeer ik echt, ze zijn me zoveel waard.
Wij hadden maar tegen bepaalde mensen gezegd dat we zwanger wilden worden, de meeste mensen denken dat het niet gepland is, dit hielden wij voor ons omdat we geen zin hadden in alle bemoeizucht van anderen ivm uitstel, vooroordelen en meningen.

Mijn ouders vonden het geweldig! Mijn moeder was ook heel jong zwanger, ze is nu midden dertig en al oma! Super dus.. allhoewelllll het soms wel lastig is dat ze mijn moeder voor de moeder van mijn dochter aanzien, maar daar kunnen wij natuurlijk weer om lachen!
De ouders van mijn vriend vonden het in eerste instantie iets minder i.v.m. opleiding maar dat draaide snel bij, dus ook zij waren later blij met onze keus.
 
Ik studeer 5 dagen per week (halve dagen op 1 dag na) en werk ik in het weekend nog 2 ochtenden of avonden.. Mijn vriend werkt fulltime maar in ploegen.
Kortom, het leven hoeft helemaal niet moeilijk te zijn als je jong kinderen heb of wilt.
Ik vind het erg jammer dat er vaak vooroordelen zijn over jong kinderen hebben ofterwijl tienermoeders.

Wel vind ik dat het een groot verschil is, wanneer je gepland zwanger raak dan ongepland.
Wij hadden bewust nagedacht over de keuze en alle opties overwogen of het verstandig was of niet.

In mijn omgeving kijkt niemand raar naar mij op als ik wandel of met mijn dochter op pad ben (waar ik in eerste instantie wel 'bang' voor was), ondanks dat ik er jong uitzie. Iedereen die mij kent had niet anders verwacht dan dat ik jong kinderen wilden.

Onze wens is uitgekomen, ze is zo ontzettend lief, altijd lachen, nooit huilen. Een erg tevreden meisje die de hele wereld aan het ontdekken is. Ook papa vind het geweldig, we kunnen samen uren naar haar kijken zonder iets anders te hoeven doen. We genieten van elk moment want de tijd vliegt voorbij!

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal. en veel geluk iedereen tijdens de zwangerschap, zwanger worden of met de baby(s)

21 oktober 2011 - Kinderwens? Realitycheck!

Veel jonge meiden hebben een kinderwens. Hoeveel is niet te bepalen, de meeste meiden houden het voor zichzelf uit angst voor harde oordelen. Ook ik had die kinderwens. Ik heb ‘gewacht’ op het toeval. Natuurlijk heb ik het toeval een klein handje geholpen. Zo leerde ik de betekenis van het gezegde: Be careful what you wish for (Wees voorzichtig met wat je wenst) Hier is mijn verhaal waarmee ik hoop jonge meiden in te kunnen laten zien dat houden van je kindje pijn kan doen. Eerst wil je een kindje. Dan wil je een goed leven voor je kindje. Die gedachte moet een andere volgorde krijgen.

Hallo Lieve jonge meiden,

Ik ben een jonge moeder van 22 jaar en mijn dochtertje is nu 18 maanden. Net zoals veel meiden die deze site bezoeken had ik al vanaf mijn 13e een hele sterke kinderwens. Ik werd pas halverwege mijn 14e voor het eerst ongesteld en was tot die tijd ontzettend bang dat ik misschien nooit kindjes zou kunnen krijgen. Toen ik 16 was kreeg ik mijn eerste vriend waarmee ik ook seks had. Na 6 maanden overtuigde ik hem ervan dat alleen de pil goed genoeg was. En zo begon het, af en toe mijn pil vergeten, geen extra maatregelingen treffen als ik buikgriep had (overgeven en diarree maakt je pil onveilig!) Toen ik een keer in het eerste weekend van mijn pil bij mijn vriend bleef slapen vergat ik mijn pil mee te nemen was ik toch eerlijk genoeg om hem dat te zeggen en zo vrijden we toch veilig. Toen ik twee weken over tijd was werd ik toch behoorlijk zenuwachtig maar uiteindelijk was het niets. Toen bedacht ik me dat ik toen nog maar 17 was en deed ik het weer wat voorzichtiger aan. Al bleef de teleurstelling elke keer dat ik ongesteld werd.

Ik had een hekel aan mijn verlangen en de teleurstelling elke maand. Het was een regelrechte kwelling! Was ik maar zoals mijn beste vriendin, die was daar totaal niet mee bezig. Maar ik wel. Zelfs toen ik een tijdje geen vriend had bleef ik hopen, misschien heb ik wel doorbraakbloedingen gehad die op een menstruatie leken en ben ik toch zwanger! Ik probeerde het te verdrukken maar het gevoel was zo sterk. Ik begon me er steeds vaker op te betrappen dat ik minder over baby’s moest praten, anders zou het opvallen en mocht ik dan toch zwanger worden, zouden ze denken dat ik het expres had gedaan.

Het verlangen was zo erg dat ik zelfs een opleiding tot kraamverzorgster ging doen, niet dat dat beroep bij me paste maar op die manier kon ik dichterbij de baby’s en zwangere vrouwen zijn, dan kon ik zwijmelen in hun verhalen. Op die opleiding leerde ik ook een goede vriendin van me kennen. Eerst mochten we elkaar niet, tot we eens een project samen moesten doen en ik merkte hoe ze over baby’s praatte, en ik zei tegen haar: Jij hebt het ook he? Dat verlangen naar je eigen baby?

Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk. Misschien was haar verlangen nog wel sterker dan dat van mij, zo was ze het jaar daarop zwanger. Alleen ik weet dat het niet zo per ongeluk is als ze iedereen verteld. Ze heeft haar pil door de wc gespoeld, elke avond. Ze had me haar plan verteld. Hoewel ik haar goed begreep stond ik er niet achter, ik zei haar dat ik haar zou steunen maar dat ik het egoïstisch van haar vond, tegenover haar ouders, die ervoor op moesten draaien, tegenover de baby, die misschien niet het leven kreeg dat het verdiende en tegenover haarzelf, dat ze zich haar eigen vrijheid ontnam. Ze is weliswaar 10 maanden later bevallen van een gezonde baby en kreeg steun van haar familie..

Zo ging mijn leventje baby-loos verder en ik werd 18. Ik feestte die tijd veel en werd verliefd. Hij gebruikte me waar ik bijstond maar ik was zo verliefd. Elke dag zwijmelde ik weg bij de fantasie dat ik zijn kindje zou krijgen. Hij zou dan natuurlijk ineens een goede jongen worden. Of niet, of het zou eindelijk bekent worden wat een eikel het was en hij zou spijt krijgen voor hoe hij me behandelt had. Ik woonde bij mijn ouders en we hadden twee slaapkamers over. We hadden het goed. We waren niet rijk, maar konden in al onze behoeftes voorzien.

Toen de relatie met de jongen waarop ik verliefd was wat rustiger werd maakte ik mezelf wijs dat het goed was voor mijn lichaam om even te stoppen met de pil. Een paar maandjes, ik was immers altijd al aan de pil geweest dus het was goed voor mijn lichaam om een eigen ritme te vinden. Wanneer ik toch bij mijn verliefdheid sliep zei ik hem wel een jasje aan te trekken. Dat deed hij echter nooit. Ik dacht altijd: ach, ik heb je gewaarschuwd!

En toen kwam die ene avond, hij keek me aan in mijn ogen en hield me stevig vast, het was zo anders.. Drie weken later ontdekte ik dat ik zwanger was. Ik hield het die dag nog even stil om het te laten bezinken. De volgende dag was mijn moeder niet thuis. Dat was vreemd. Mijn vader was aan het werk en mijn moeder belde me dat ze enorme ruzie hadden en zij ergens anders verbleef en op zoek was naar een eigen huis. Mijn wereld stortte in. Nu was ik eindelijk zwanger! (het was mijn 20e verjaardag) En nu dat. In één klap was mijn hele toekomstbeeld weggevaagd. Toen kwam ik in een stroomversnelling terecht, een stroomversnelling die nu al ruim twee jaar duurt. Ik raakte mijn baan kwijt (op dat moment werkte ik) omdat mijn werkgever me discrimineerde voor mijn zwangerschap, ik probeerde het aan te vechten bij arbeidszaken maar ik kon weinig beginnen, het was mijn woord tegen die van hen. Ik werd afgescheept met eenmalig twee derde van mijn oorspronkelijke salaris. De vader van mijn kind liet me vallen en verspreidde samen met mijn voormalige werkgever roddels. Hij wees een paar andere potentiele vaders aan, net als mijn werkgever, mijn werkgever legde mijn privéleven bloot en omdat ik zo gefeest had afgelopen tijd werd er natuurlijk gezegd dat ik geen moeder-materiaal was. Pas toen ik vijf maanden zwanger was en ik de eerste positieve reacties kreeg over mijn buikje durfde ik me weer in het dagelijks leven te vertonen. Ook de vader van mijn kindje zocht weer contact. Eerst was ik heel schuw maar liet hem toch weer terug in mijn leven. Maar hoe groter mijn buik werd hoe meer afstand hij nam. Vanaf dat ik 7 maanden zwanger was liet hij niets meer horen. In die tijd had ik nog een zwart baantje maar ik heb nooit betaald gekregen. Ik was jong en onzeker, had nog nooit een stap in ‘het echte leven’ gezet. Mijn moeder belandde in haar midlifecrises en had veel vriendjes en mijn vader was zo kapot van de scheiding dat hij al het geld opdronk. Mijn moeder en ik zaten in een veel te duur appartement en ik kreeg niet betaald. Ik was optimistisch en wist dat er na regen zonneschijn moest komen.

Mijn dochter werd geboren en mijn ouders trokken weer een beetje bij. Maar denk aan een slagveld dat je achter hebt gelaten, hoe ruim je dat op? Stukje bij beetje. Toen mijn dochter 3 maanden oud was zocht de vader weer contact. Ik liet het over me heen komen en ging er vol op in. Na alles wat er gebeurt was had ik zo’n behoefte aan mijn maatje, contacten had ik nauwelijks onderhouden de afgelopen tijd. Toen mijn dochter 4 maanden was ging ik weer aan het werk. Ik maakte weinig uren en na twee maanden nam ik ergens anders een fulltime baan aan in de avond. Zo kon mijn moeder oppassen. Ik werkte van vijf tot één uur ’s nachts. Eerst ging dat wel goed. Ik was wel moe maar ik had mijn moeder. Maar mijn moeder had weer een nieuwe vriend, ook al kon ik goed met hem opschieten, het samenleven in een klein huis dat ging gewoon niet meer.

De vader van mijn kindje, die nog steeds niet officieel mijn vriend was en al helemaal geen vader voor zijn kind, al leek hij wel te proberen zijn hart langzaamaan open te stellen voor haar, hij zou voor een tijd op een huis gaan passen voor iemand. Het was een groot huis en stond te koop maar de eigenaar zelf woonde er niet in en wilde dat het toch bewoont werd. De vader van mijn kind zag daar wel iets in en zocht dus iemand om zijn huis aan onder te verhuren. Ik wilde dolgraag weg bij mijn moeder en haar vriend en bood mezelf aan. Ik wist ook wel dat, wat hij ook zegt, er komt nooit iets van. Dus toen ik een maand later bij hem introk was het geen verrassing dat hij er ook nog woonde. Ik hoopte dat hij, door zijn dochter meer te zien, van haar zou gaan houden. Ik hoopte dat hij ook meer van mij zou gaan houden als hij zag dat ik goed voor het huishouden en mijn kind kon zorgen.

De eerste twee maanden ging het goed, maar mijn moeder paste ’s avonds nog steeds op mijn dochter en begon steeds meer geld van me te vragen omdat ze niet rond kwam. Zo hield ik nooit iets over. Ik had geen vervoer en moest dikwijls tot 3 uur in de nacht wachten tot ik een lift naar huis kreeg van iemand. Mijn moeder moest in de ochtend weer werken en ik haalde mijn dochter om 7 uur ’s ochtends op.  Ik werd moe en het werk loonde niet omdat mijn moeder de restjes op kwam halen. Het huishouden deed ik alleen en mijn ‘vriend’ was nooit thuis. Ik had mijn eigen bed en slaapkamer in huis en hij had nog steeds bindingsangst. Ook voor zijn dochter zorgde hij niet. Hij was wel een maatje voor me, maar dat was in de situatie natuurlijk niet genoeg. Zo werd ik steeds negatiever ingesteld en omdat ik me al zo lang niet gelukkig had gevoeld zag ik ook het lichtje aan het eind van de tunnel niet meer.

Ik probeerde door alle roddels de beste moeder van de wereld te zijn om iedereen het tegendeel te bewijzen en ik haatte mezelf als ik te moe was om met mijn dochter te spelen. Ze leek er weinig van te merken en is heel zelfstandig dus ze vermaakte zich meestal wel maar ik vond het niet oké. Ik vroeg geen hulp, ik probeerde alles zelf op te lossen. Één keer was ik zo gespannen dat mijn vriend ermee instemde dat ik even ging douchen en hij op de kleine zou passen. Onder de douche waar het water over mijn oren stroomt en ik niets hoor. Waar het water over mijn ogen stroomt en ik niets zie. Daar vond ik mijn rust. Maar alle andere dagen moest mijn dochter gewoon mee onder de douche. Dat doe ik nog steeds zo. Het scheelt weer tijd en ik heb niemand om op haar te letten wanneer ik douche, dus neem ik haar mee.

Hoe dan ook. Ik was kapot. Lichamelijk en geestelijk uitgeblust. Mijn contract op mijn werk liep af en werd niet verlengt. Ik vond geen nieuwe baan. Ik koesterde zoveel wrok naar de vader van mijn kind dat ik er geen waardering voor liet zien dat hij me een maand gratis bij hem liet wonen. Ik had hem zo hard nodig en wilde hem om me heen hebben maar mijn negatieve uitstraling, moedeloosheid, vermoeidheid dreven hem alleen maar verder weg, hij vluchtte het huis uit zo vaak hij kon. Zo goed als het de eerste twee maanden van ons samenwonen ging, zo slecht ging het nu. Ik had uiteindelijk een parttime baan waarbij ik nauwelijks de boodschappen kon betalen. Mijn vriend en ik kregen slaande ruzie. Ik stond op straat. Met mijn kind. Alles heb ik weg moeten doen, ook mijn hondje die door alle ellende aan mijn zijde had gestaan. Ik had nog nauwelijks eigen bezittingen maar nu had ik slechts nog een koffer met kleding, mijn dagboek, wat foto’s en wat knuffels en speeltjes van mijn dochter.

Nu woon ik bij mijn vader. In een vijftigplusflat met één slaapkamer. Mijn vader slaapt op een stretcher in de hal en mijn dochter en ik delen de slaapkamer en het tweepersoonsbed. Gelukkig heeft ze voor komende winter veel tweedehands kleertjes gehad. Ik heb kleding van vier jaar geleden. Mijn oma heeft nieuwe schoenen voor me gekocht, dus dat is fijn. Ze geeft me zo nu en dan een giftcard voor etos of kruitvat. Ze helpt me wel met spullen maar verder moet ik het toch echt zelf doen. Mijn vader probeert het thuis zo dragelijk mogelijk te maken, hij offert zich vaak op en ik merk dat we op onze teentjes lopen, ook al is het wel de meest ontspannen leefomgeving van de afgelopen jaren. Maar de buren kletsen al. Ik mag daar natuurlijk niet wonen. Ik krijg geen urgentie voor mijn eigen woning (wachtlijsten zijn 3 tot 5 jaar) en ben voorlopig dus afhankelijk van mijn vader voor een dak boven mijn hoofd. Gelukkig heeft mijn vader nu een nieuwe baan aangenomen en kunnen we begin volgend jaar groter gaan wonen. Verder heb ik een uitkering aangevraagd maar dat is een erg moeilijk verhaal. Ze sturen je liever weg. Dus je moet aandringen en niet over je heen laten lopen. Ik heb mijn woordje helemaal niet klaar en laat me al snel wegsturen, dat is ontzettend moeilijk. En al die formulieren, daar begrijp ik helemaal niets van. En als je hulp vraagt krijg je als antwoord: Dan moet je lezen. Eh, maar ik snap niet wat er staahaat!!

Ook worden veel dingen niet verteld, maar als je niet weet wat de mogelijkheden zijn, hoe weet je dan welke vragen je moet stellen? Zoals vanmiddag vroeg ik ze, als ik nou terug naar school ga, vervalt dan mijn gehele uitkering? Er werd geantwoord dat ik dan studiefinanciering zou krijgen wat ‘wel’ zeven- tot achthonderd euro kan zijn! Ze liet het klinken alsof dat heel veel was. Maar daar kan ik niet van rondkomen!! Zeker niet wanneer ik niet meer bij mijn vader woon. Wat ze me er dus niet bij vertelde is dat ik wel bijzondere bijstand aan kan vragen. Ze mag dat er ook niet bij vertellen als er niet om gevraagd want de staat wil ons helemaal geen geld toe geven! We hebben er recht op maar ze gaan het natuurlijk niet stimuleren.

En nu moet ik binnen een maand me aanmelden voor een opleiding en kinderopvang aanvragen. Dan moet ik ook mijn toeslagen aanvragen. Ik moet sollicitaties gaan verrichten en allerlei instanties en werkgroepen en trainingen aflopen. Tenzij ik dit jaar nog met school begin maar dat is afhankelijk van de opleiding en kinderopvang. Het is wel zo dat als er een lange wachtlijst is voor kinderopvang, er een soort makelaar aan te pas komt om te zorgen dat mijn dochter sneller toegelaten word. Maar hoe kan ik nou kinderopvang aanvragen als ik niet weet waar ik precies ga wonen?

Soms stap ik even buiten mezelf, figuurlijk natuurlijk. Dan sta ik even stil bij de gedachte dat als ik mijn dochtertje niet had, dan zou ik nu niet in deze positie zitten. Dan zou ik aan het werk kunnen tot mijn opleiding begint. Dan zou ik naast mijn opleiding een bijbaantje kunnen nemen in de kroeg of zo. Dan zou ik lekker elk weekend op stap gaan met mijn vriendinnen en nog een keer op jongerenreis naar Chersonisoss! Dan zou ik zorgeloos verliefd kunnen worden op wie dan ook. Dan zou ik op elk moment van de dag kunnen beslissen om even hier of daar naartoe te gaan (vergeet niet, je kindje moet een dutje doen, eten en een schone luier! En eten duurt altijd erg lang) Als ik mijn dochter niet had kon ik die mooie broek kopen, of dat ongelofelijk leuke jurkje wat ik laatst zag!

Maar ik heb mijn dochter wel. En als ik naar ons leventje samen kijk. Liefde alleen is niet genoeg. Ik geef haar alle liefde die ik heb. Ik voel me elke dag schuldig. Schuldig dat ik niet beter mijn best heb gedaan (ook al heb ik gedaan wat ik kon) ik voel me schuldig dat ik haar luier niet tien minuten geleden al heb verschoont, ik voel me schuldig als ik ’s ochtends nog moe ben en moeite heb in te gaan op haar vrolijkheid (ze gilt, sleept alles door de kamer, maakt er een puinhoop van, bijt in mijn neus, gooit haar muesli op de grond, duwt de speen van haar fles in de fles en houd hem vervolgens op zijn kop zodat de hele vloer vol ligt met siroop). Ik voel me schuldig dat ik haar vader niet vast heb kunnen houden voor haar, ik voel me schuldig dat ik dat speeltje niet kan kopen voor haar.

Maar bovenal breekt het mijn hart als ik om me heen kijk. Er is geen tuin, ze houd zo van buiten. Er zijn onderburen en ze kan dus geen speeltjes kapot slaan op de grond of met haar stoel door t huis slepen. Er zijn overal om ons heen buren en ze mag dus niet als een dolle gillen, waardoor ik dus geen pakkertje of de kieteldood met haar kan doen wat ze zo ontzettend leuk vind. Het is alsof ze door de situatie niet zichzelf mag zijn, niet volledig kind mag zijn. Dan denk ik aan mijn eigen jeugd, die was goed, altijd een huis met een tuin gehad, altijd van alle gemakken voorzien, mijn moeder was veel thuis en ik ging wel naar de peuterspeelzaal maar niet naar een opvang, ik hoefde nooit over te blijven of naar buitenschoolse opvang.

Dat breekt dan mijn hart. Het brengt tranen in mijn ogen en ik duw de gedachte weg. Het is onacceptabel dat dit het leven van mijn kind is.

Het enige wat ik kan doen is vechten. En hard vechten. Om haar de jeugd te geven die ik voor ogen had. Voor mijn dochter ga ik terug naar school. Ik ga leren voor onderwijsassistente, met doorstroommogelijkheden naar Leraar Basisonderwijs. Zodat ze niet naar de buitenschoolse opvang hoeft. Zodat ze thuis kan spelen met haar vriendjes als ze vakantie heeft. Zodat ik ondanks dat ik werk, toch thuis bij haar kan zijn. Natuurlijk vind ik kinderen leuk en lijkt het me super om kleuterjuf te zijn, maar het was nooit echt een keuze. Ik doe het vooral voor mijn dochter. Ik heb gewoon geluk dat ik het zelf ook leuk vind.

Het is een erg lang verhaal dus het is tijd dat ik ‘to the point’ kom, wat ik wil zeggen is:

Ik begrijp je. Ik weet hoe moeilijk het is. Ik weet hoe tergend dat verlangen is, hoe het aan je knaagt, elke dag, elke ongesteldheid, elke keer dat je je pil slikt, met elke gasbubbel die je door je darmen voelt kruipen (ben ik zwanger zonder het te weten zoals die vrouwen van tv en beweegt mijn baby nu?!) en hoewel mijn verhaal misschien extreem lijkt en alle pech toevallig tegelijk op mijn pad kwam, er zijn veel moeders, jonge moeders, in een verglijkbare situatie als de mijne. Veel meiden hebben ouders die toch niet reageren zoals ze hadden verwacht. Een vriend die ervandoor gaat. En ik weet dat de aandacht die je krijgt als tienermoeder interessant is, en het word een steeds interessanter onderwerp met al die oude moeders van tegenwoordig (ik zeg altijd, ik kan ten minste met mijn dochter spelen zonder door mijn rug te gaan!) maar het is het niet waard.

Voordat je jezelf en je baby in een bijna-daklozen-situatie brengt, denk goed na. Probeer het uit te stellen, jouw tijd komt echt nog wel! Maak eerst je hoofd leeg zodat je straks alle aandacht op je kindje kan vestigen. Ik zeg niet dat je pas moeder moet worden als je 35 bent. Je kan nog steeds jong moeder worden, ik ben 22 maar geloof me, ik voel me nog net zo jong als een meisje van 17. Ik sta in dezelfde schoenen, ik heb geen opleiding afgemaakt, en ik heb mijn dochter zeer weinig te bieden. En het doet pijn. Het is niet te beschrijven hoe veel pijn het doet als je het gevoel hebt dat je je dochter niet alles geeft, zowel materieel als van jezelf. Je hebt het zo druk in je hoofd, je doet alles om een goede moeder te zijn, maar soms ben je gewoon te moe om te spelen. Dat heeft iedere moeder, maar als je alleen bent, en je hebt ook al geen spullen, dan knaagt het extra aan je. Je wilt dat je kindje buiten in de tuin kan spelen en lekker met badspeelgoed in bad kan. Je wilt alles kopen wat je kindje aanwijst in de winkel en haar naar de beste opvang in de buurt brengen, maar niet te vaak, maar drie daagjes per week natuurlijk, alleen om te spelen!

Alsjeblieft lieve meiden, ik smeek jullie om je voor jezelf te beschermen! Sta het niet toe dat jij ongelukkig word omdat je je kindje niet alles kan geven! Leef, leef met heel je hart, doe die leuke dingen, ga naar school en studeren, lekker op kamers en lekker feesten als student, nieuwe mensen ontmoeten, ervaringen opdoen, ga op reis met je vriendinnen of maak een wereldreis. Geniet van de vrijheid die je hebt! Kleren passen wanneer je in de H&M staat is toch een stuk lastiger als je kindje het zat is om in de kinderwagen te zitten! En bedenk je dat de dingen die jij leuk vind (shoppen, terrasje pakken, avondje voor de buis met je beste vriendin) dingen zijn die je kindje helemaal niet leuk vind! Je kindje moet in de wagen blijven zitten anders loopt ‘ie weg, zolang je loopt is dat wel interessant maar als de wagen stil staat word dat toch behoorlijk saai. Vanaf het moment dat je kindje gaat kruipen (6 maanden) zal je moeten afspreken op plekken waar je kindje vrij rond kan lopen, zichzelf kan zijn. En het zal je constant onderbreken waardoor je niet lekker kunt kletsen..

Echt denk er goed over na. Ga alvast sparen, schrijf je alvast in bij de woningbouwvereniging, kijk alvast uit naar een goede kinderopvang, onderzoek hoeveel geld je kunt krijgen. Je denkt er makkelijk over misschien, maar een alleenstaande moeder krijgt echt zoveel hulp niet meer, de regels worden verscherpt, er word veel bezuinigt door de crisis, toen mijn vriendin 4 jaar geleden zwanger raakte kreeg je als alleenstaande moeder kinderopvang compleet vergoed, nu moet je een eigen bijdrage leveren. Denk hieraan. Tienermoederopvangs zitten overvol. Geloof, me ik heb alles afgebeld, het is echt heel erg moeilijk.

Dus meiden, alsjeblieft, begin er niet aan tot je er echt klaar voor bent. Tot je die vent gevonden hebt die bij je blijft, die goed voor zijn kind zorgt, elk kind heeft recht op een vader. Elk kind heeft recht op een goed leven. Dus ook die van jou! Geef je kindje de kans om te schitteren in het leven. Wacht tot jij je diploma’s hebt en een baan, tot je klaar bent met genieten van je vrijheid. Want geloof me, ik zou dolgraag nog een keertje met mijn vriendinnen op vakantie gaan.Maar dat kan niet.

Ook al overtuig ik misschien maar vijf meiden ervan te wachten door mijn verhaal, dan ben ik heel gelukkig, dan weet ik dat die meiden later hele blije baby’s zullen krijgen! Ondanks hun sterke verlangen hebben ze voor het beste voor zichzelf én hun kindjes gekozen. Het recept voor een goede moeder!

Ps. Het verlangen naar een zwangerschap is er nog steeds. Het is niet weggegaan door het krijgen van een kindje en hoewel ik nog steeds elke maand teleurgesteld naar mijn wcpapiertje staar, weet ik nu wat er op het spel staat.

5 oktober 2011 - Hallo lieve mensen op www.tienermoeders.nl ,

Ik zal mezelf even voorstellen.
Ik ben Inge en ik ben 21 jaar oud.
Ben moeder van een prachtig dochtertje van 5 jaar oud (Loes).

Dik 6 jaar geleden raakte ik zwanger van mijn toenmalige vriend van 8 jaar ouder en we hebben met heel veel bloed, zweet en tranen besloten het kindje op de wereld te laten komen. Aangezien ik 15 jaar oud was, zat ik in mijn laatste schooljaar. Ik heb de gehele 9 maanden met een zwangere buik op school rondgelopen. Ik wou hoe dan ook mijn diploma halen. Vraag me niet hoe, maar ik had het precies uitgekiend om tijdens mijn examenweek te bevallen. Gelukkig heb ik ontzettend veel steun gehad van mijn moeder en de school. Tijdens mijn examen Biologie ben ik bevallen (Hoe toepasselijk).. De examens daarna zijn toen aan mijn bed afgenomen door 2 leraren van mijn school toen der tijd. Gelukkig ben ik geslaagd en ben ik in bezit van een diploma.

Het is een hele zware, maar prachtige tijd geweest. ik heb ontzettend veel meegemaakt in die periode.. Mijn ex (de vader van Loes) en ik zijn uit elkaar gegaan toen mijn dochtertje 3 maanden oud was. We bleven eigenlijk alleen maar bij elkaar omdat ik zwanger was, en geloof mij.. Dat werkt dus echt niet. Op het zelfde moment had mijn vader besloten ervan door te gaan met een andere vrouw, dus hij was van de een op de andere dag weg.. Ik was toen net begonnen aan een nieuwe opleiding, maar deze viel op dat moment ook weg. Mijn moeder moest fulltime gaan werken en ik had dus geen oppas meer. Ik ben parttime gaan werken om mijn dingen te kunnen betalen. Mijn ex is een jaar lang niet in het leven van mijn dochtertje geweest en dat was een ontzettende zware tijd. Ik vond het verschrikkelijk dat ik niet meer jong kon zijn en dat mijn geld opging naar haar in plaats van naar mij... Ik moest er tenslotte hard voor werken en ik wilde dolgraag nieuwe kleren en feesten. Ik had ook niemand meer.. Geen vrienden, geen steun voor mijn gevoel.. Al was het van mijzelf een bewuste keuze om mijn ‘’vrienden’’ opzij te zetten. Ik zat in een wereld voor drugs, feesten en bedrog. Ik ben voordat ik wist dat ik zwanger was verslaafd geweest aan coke en gebruikte ontzettend veel drugs. Na een jaar begon ik mijn draai te vinden en begon ik steeds meer naar het ouderschap toe te groeien.

Werken viel wel mee en mijn dochtertje is altijd een ontzettend vrolijk en makkelijk kind geweest. Ik kreeg ook weer steeds meer vrienden, vrienden waar ik echt op kon rekenen en die er ook altijd voor mij zijn geweest. En daar ben ik ze nog altijd dankbaar voor! Mijn ex begon haar op een gegeven moment ontzettend erg te missen en wilde voor haar gaan vechten. Dat vond ik fijn om te horen, want ik vind dat ieder kind een vader EN een moeder verdiend in hun leven. We hadden op dat moment allebei een advocaat ingeschakeld, zodat alles soepel verliep en de afspraken ook daadwerkelijk vaststonden en ik dus altijd terug kon vallen op de vastgezette afspraken waar hij zich aan moest houden.

Tot de dag van vandaag gaat alles prima. Mijn dochtertje is nog altijd om het weekend bij haar vader en
ik krijg netjes iedere maand de alimentatie betaald.. (Al moet ik er regelmatig om vragen). Hij woont inmiddels alweer bijna 5 jaar samen met zijn nieuwe 8 jaar OUDERE vriendin. Mijn dochtertje is gek op haar en ik ben blij dat ze samen zijn, aangezien mijn ex erg onzelfstandig is. Zij houd hem goed onder de duim en is ontzettend goed voor mijn dochter. Ik heb ook sinds 4 maanden weer een (knipperlicht)relatie. Ik kan mezelf ontzettend moeilijk binden aan mensen en het vertrouwen is meestal ver te zoeken. Maar het gaat steeds beter en hij heeft mij en mijn dochtertje volledig geaccepteerd.

Ik wil dit bericht graag op tienermoeders.nl hebben, omdat ik wil laten weten dat moeder zijn op een jonge leeftijd erg zwaar is, maar ook ontzettend mooi. Mijn dochtertje zit alweer in groep 2 en geniet met volle teugen. Het is een ontzettende slimme meid, maar ik merk dat ze precies hetzelfde in elkaar steekt als mij.. Ze is erg fel, weet wat ze wil en kan erg gemeen uit de hoek komen. Ik denk dat dat mede temaken heeft met mijn opvoeding in de 1ste jaren. Ik was nog veel te jong en veel te naïef. Maar de band tussen mij en mijn prachtige meisje is super, dat dan weer wel.. We houden van elkaar en dat zeggen we ook 20 keer per dag.
Ze is echt alles voor mij! Verder ben ik vorig jaar weer begonnen aan een opleiding.. De opleiding Jeugdzorg nog wel, jaja.. Het kan allemaal echt wel, als je maar wilt! School was en is voor mij echt een groot kinderfeestje! Ik was dan misschien wel de oudste in de klas, maar het is prachtig om weer tussen de jonge mensen te staan! Ik heb altijd geroepen dat als Loes naar school ging, ik ook weer ging studeren. Niemand geloofde daar echt in, maar ik heb het tegendeel maar mooi bewezen. Zit alweer in het 2de schooljaar en het bevalt prima. Ook woon ik sinds 2,5e maand op mezelf met mijn dochtertje. Het is zwaar.. Alles komt nu op mijn schouders terecht. Ik ben fulltime moeder, fulltime student en fulltime huisvrouw. Maar het is te doen en het is heerlijk.. De band tussen mijn dochtertje en mij wordt alsmaar beter.. Het is heerlijk om een plekje voor onszelf te hebben en het is heerlijk om te beseffen dat ik dit allemaal zelf voor elkaar heb gekregen.

Een 2de rede dat ik mijn verhaal ontzettend graag op tienermoeders.nl wil, is omdat ik zo ontzettend verlang naar een 2de kindje.. De drang wordt alsmaar groter en daar ben ik eigenlijk helemaal niet blij mee. Ik heb een onstabiele relatie.. Wel een stabiele omgeving, dat dan weer wel, alleen dat is niet genoeg. Mijn vriend is ook helemaal niet toe aan een kind en vindt het al ontzettend goed dat hij er al 1 heeft geaccepteerd. Hij is zelf ook 21 en ik begrijp maar al te goed dat hij nog niet aan kinderen wil denken..  Ik vind het moeilijk, want ik weet niet goed wat ik met het gevoel aan moet.. Mijn kindje is mijn alles, maar ik verlang echt met mijn hele hart naar een 2de.. Misschien komt dat ook wel omdat ik een tijdje geleden een test heb moeten doen.. Ik was bang dat ik zwanger was, omdat ik mijn leven nou juist zo goed op orde heb en ik mijn diploma ontzettend graag wil halen. Ik en mijn vriend hebben gehuild, gepraat, dingen besproken.. En dat heeft zo veel verlangens bij mij naar boven gehaald.. Ik baal er ontzettend van.. L

5 oktober 2011 - Hey meiden,

Ik ben 20 jaar en heb zo'n grote kinderwens dat ik gewoon niet meer weet wat ik moet doen. Van jongs af aan heb ik altijd al geweten kinderen te willen en het liefst ook een beetje op tijd. Dit waren vooral periodes waarin dat verlangen heel sterk was en soms wat minder.

Nu heb ik de afgelopen jaren wel het een en ander achter de rug. Na de middelbare school heb ik twee opleidingen niet afgerond heb daarna 9 maanden in een opvang gewoond om aan mezelf te werken.. Vervolgens een jaar thuis gezeten. En ben nu in april begonnen met werken in een sportschool en in september met school begonnen maatschappelijke zorg, hele nieuwe start dus..

Maar nu heb ik sinds juni een relatie met een man van 32 hij heeft zelf al een zoontje van 2,5 jaar. En het verlangen naar een kindje is nog nooit zo intens geweest als nu. Heel gek, ik word er zo emotioneel van alsof mijn hormonen echt op hol geslagen zijn. Ik kan hier gelukkig heel goed met mijn vriend over praten.. En hij ziet het gelukkig ook wel zitten nog zo een kleintje. Buiten het feit dat er natuurlijk heel veel geregeld moet worden als er een baby komt, is de situatie wel goed.

Maar er zijn toch een aantal dingen die mij bang maken. En dat is voornamelijk mijn familie! Ik ben zo bang dat ik ze teleurstel, na flink wat rumoerige jaren. Ben ik eindelijk weer gaan werken en een nieuwe poging gestart met school wat ik natuurlijk heel graag af wil maken! Mijn familie moet nog erg het vertrouwen terug vinden in mij. En hebben vooral zoiets 'eerst zien dan geloven'... Erg vervelend, want ik ben verder heel volwassen, ontzettend rustig. En eigenlijk ben ik gewoon toe aan het 'volwassen' leven met mijn vriend en een kindje!

Hebben jullie misschien tips of meningen, laat ik mij teveel beperken door wat mijn familie vind of is het terecht. Eigenlijk wil ik gewoon mijn wens vervullen en er helemaal voor gaan.. Moeilijke tijden zullen er altijd zijn met of zonder kind.. Maar wat met school is het mogelijk om school te combineren.. Hopelijk krijg ik wat reacties!
 
Liefs!

4 oktober 2011 - Hoi, ik ben een meisje van 16 jaar (bijna 17) en bijna moeder.

Een jaar geleden op 05'09'10 kreeg ik een relatie met mijn vriend Jeroen (18 bijna 19).
Ik kende hem via via en kreeg opeens zijn email adres dat gebeurde 4 dagen voordat we kregen.
Na 2 maanden ging hij met me mee naar een familie weekend in centerparcs.
Wij hebben allebei eerder sex gehad met een ander maar dit keer was het voor ons de eerste keer met elkaar.

Maanden ging het goed, tot ik in mei 2011 ziek werd.
Ik slikte de pil dus we gebruiken niet altijd een condoom, maar omdat ik ziek was moest ik veel spugen, waarschijnlijk heb ik een keer de pil uitgespuugd, dan werkt hij niet meer.
Ik leed toen ook aan de ziekte pfeiffer (oververmoeidheid) daarmee ging het zo slecht dat ik ook heel veel dingen vergat.

Na 10 weken kwam ik erachter dat ik zwanger was, niet wetend dat ik de laatste 2 maanden niet ongesteld ben geweest. Onze ouders schrokken natuurlijk wel, we moesten alle opties openhouden
Na een week gingen we naar de abortuskliniek om een intake-gesprek te krijgen en een echo om te kijken hoeveel weken ik was. Ik had toen al in mijn hoofd dat ik mijn baby wou houden maar ik ging mee omdat mijn ouders dat graag wouden.

2 weken erna vertelden we onze ouders dat we hadden besloten het kindje te houden.
Natuurlijk hadden ze dat niet verwacht maar na een tijdje vonden ze het hartstikke leuk.
We krijgen veel cadeautjes van iedereen.

Mijn vriend heeft gelukkig een goed inkomen dus geld is geen probleem. Ondertussen ben ik van mijn eigen school afgegaan en zit nu op een ROC daar doe ik 2 uurtjes avond school en 1 uurtje ochtendschool, op de donderdag en vrijdag ben ik vrij. Ik heb dus veel meer tijd voor mijn kleintje.

We gaan voor 2 jaar bij mijn vriend wonen, zijn kamer is op zolder en heel groot, we scheiden de kamer in 2 kamers zodat de kleine zijn eigen ruimte heb. Ik ben nu 4 maanden (20 weken) zwanger, 2 weken geleden heb ik ook al een echo gehad ze konden zien dat het een jongetje word. We kopen bijna alles in het blauw.

Deze week heb ik mijn 20-weken echo, ik kan echt niet wachten. Mijn vriend wil ook graag gaan verloven en trouwen doen we dan pas over 5 jaar. Ik ben super blij dat we zoveel steun krijgen van familie en vrienden :)
Ik ben uitgerekend rond 25 februari 2012.
Het lijkt ver maar de tijd gaat snel ik kan niet wachten om mijn kleinte ventje vast te houden.

Dit was mijn verhaal..

1 oktober 2011 - heee allemaal,.
 
Ik doe voor 2e keer me verhaal hier.
 
In mijn eerste verhaal ging het dat ik nog samen was met me ex en nog helemaal geshokt was van me zwangerschap.
 
In de tussentijd heel veel verandert en gebeurt..: nou hier het verhaal.
 
Januari 2011 werd ik zwanger van mijn ex waar ik net een paar weken mee was,
geen goed contact met mijn ouders en zijn ouders. Ben 1feb uit huis gezet door mijn vader , toen hebben we besloten dat ik bij me ex ging wonen.
Naja iedereen die slim denkt weet dat het veel te vroeg is, en allang dom als je nie samen ken met zijn ouders
 
Mijn vader was alcoholist en zijn vader ook dus sowieso ook geen goed onderkomen voor mijn kleine meisie
 
Dat liep van kwaad tot erger het eindigde op een end van mij relatie met de vader van me kindje
zwervende naar crisis opvang van crisis opvang. Toen besloten om weer contact te zoeken met mij moeder waar ik 12 jaar geen contact mee heb gehad , in het begin liep het goed maar tot slot ook niet meer omdat we allebei te veel woude en erg opstandig. Maar dank zij haar heb ik een urgentie gekregen .
 
In de tussen tijd van crisis naar crisis een supper lieve jongen tegen gekomen, niet met het idee ik begin leuk een nieuwe relatie. Maar alles liep anders, hij stond 100% open voor mij en me zwangerschap, een steun die ik zo hard nodig had
 
Hij sleepte me door alle moeilijke tijden heen en nu een pracht relatie met hem, een eigen huis door hulp van de urgentie. En over 4 weekjes is het tijd om de kleine meid op de wereld te zetten
 
Wat ik hier mee wil vertellen, is:
 Wat in het begin mooi ken zijn op slecht ken uitlopen, en wat van slecht naar supper goed gaan.
 Verlooft, een kindje , een eigen huis, een lieve vriend, een leven waar ik altijd van gedroomt heb
 
WENS JULLIE ALLEMAAL HET BESTE EN AL HET GELUK TOE MET JULLIE WONDERTJE

15 september 2011 - Ik ben Kim en was net 20 toen ik beviel van mijn dochter. Ik kwam erachter dat ik
zwanger was toen ik van me werk een algemeen onderzoek moest laten doen bij mijn
huisarts.

Ik weet die dag nog als de dag van gisteren hoewel ze nu alweer bijna een jaar is.
We dachten allemaal thuis dat ik moest afvallen omdat ik dikker was en mijn
bloeddruk wat hoog zou zijn. Om half 9 waren we bij de arts dat was op 28 juni 2010,
Na een paar standaard vragen vroeg de arts waarom ik mij moest melden en een
onderzoek moest laten doen. Waarop ik vertelde dat ze vonden dat ik erg snel rood
was in het gezicht en erg zweette en dat ik een opmerking van een collega had
gekregen ´´ben je zwanger of gewoon heel erg dik´´. De arts wou daarom toch even
voor de zekerheid mijn buik zien en moest daarom even liggen. Toen ik met wat moeite
op het bed lag voelde hij en melde me dat ik of een hele erge tumor had of dat ik
minstens 8 maanden zwanger zou zijn.

Ik weet nog precies hoe ik me voelde ik was doodsbang dat het een tumor zou zijn en als ik zwanger zou zijn dat het kindje niet gezond zou zijn en natuurlijk voor mijn ouders hun reactie. De arts voelde geen beweging of iets van leven en kon ook geen hartje horen alleen mijn eigen
bloedsnelle hartslag. Ik mocht weer op de stoel naast mijn moeder zitten, en weet
nog dat mijn mams me ook erg angstig en bezorgd aan keek. De arts belde meteen voor
een spoedecho voor die dag in het Atrium in Heerlen. Ik kon om half 2 terecht.

De uren die volgende waren heel erg we waren allemaal ontzettend nerveus en ik angstig,
ik weet niet of dit voor me ouders hetzelfde was. Mijn paps is bijna meteen naar de
achterburen gegaan omdat de dochter ervan met 37 weken zwangerschap een tweeling
kreeg en ervoor niks wist en hun ook alles in een keer hebben moeten regelen. me
vader kwam terug en was een beetje meer rustig omdat hun ons zouden helpen als we
het nodig hadden. We melde ons om half 2 bij de balie op de afdeling gynaecologie.
Om kwart voor 2 waren we aan de beurt, nog geen 5 minuten later zag ik een kindje op
de schermen en sloeg meteen de klap in en alle stress,

Ik was 36 weken en 4 dagen zwanger toen kwamen de vragen in me hoofd langs, hoe zou ik hem/haar moeten onderhouden,en zou ik wel een goede moeder zijn. Ik draaide me mijn hoofd naar me
ouders, en we waren allemaal afwezig en in gedachten, De verloskundige vroeg me of
ik wou weten wat het werd nadat ze alles had gecontroleerd en gelukkig allemaal in
orde was. Het werd een meisje en toen ik het hartje hoorde had ik het niet meer
samen met mijn ouders. Ik werd MAMA!

We waren allemaal ontzettend blij dat ze gezond was aangezien ik alle maanden gewoon ongesteld was en de pil nam (microgynon 20) en condoom gebruikte. Toen we vroegen hoe dit kwam zei de verloskundige dat dit vrij normaal was en dat er meer meiden zo binnenkwamen zelf meiden die zowat terplekke bevielen en dat het allemaal goed zou komen. Ze zei meid het komt goed binnen 3
dagen zal je alles bijeen hebben. We hadden allemaal zoiets van je bent gek hoe
willen we dat gaan redden. Toen we eenmaal de 5 echo’s hadden wat ook me laatste
waren, en een nieuwe afspraak gingen we naar huis. Me mams belde me broertje en
vergeet nooit dat me broertje vroeg ‘’ik krijg toch nog wel alles he zoals
normaal’’.

Mijn vader en zelfs mijn broertje waarmee ik het niet echt mee kon vinden maakte mijn kamer helemaal om naar een mama/baby kamer. Terwijl ik met me mams onder zat en vroeg heb je al een idee van een naam? Waarop ik zei ik vind Abigial een prachtige naam wat afkort is naar Abby. en Abby zou vervolgens ook Wilhelmina Marie erachter krijgen van mijn mams en mezelf. Mijn familie en collega's van mijn moeder en natuurlijk mijn ouders hebben me ontzettend geholpen en hadden ook daadwerkelijk 4 dagen alles bijeen hadden.

Die dag hebben we nog de ‘’vader’’ 3 keer gemaild en 2 x gesmst waarom we geen antwoord kregen. op een gegeven moment vond mijn vader de vader van de ‘’vader’’ en mailde hem. we kregen reactie en het gesprek kwam avonds, ik weet nog dat er geen interesse in mij was van hun en in de baby , de moeder duwde zelfs de envelop met de echo’s weg en had het maar over zijn huidige relatie. Ze
vertrokken met we halen wel luiers voor de baby, wij hadden zoiets van oké we hebben
steun.

We vroegen alleen aan hem van ben er voor de kleine op de verjaardagen en feesten wil je meer voor de kleine er zijn dan is dat zeker welkom. We hoorde erna niks meer van hun terwijl wij mails naar hun stuurde van bijvoorbeeld loos alarm. Ik kreeg op een gegeven moment op 22 juli 2010 een email dat ik zou vreemdgegaan met een Micheal, wat niet mogelijk was omdat hij al 16 maanden in Irak uitgezonden was.

Die avond begonnen de weeën nog erger te worden en om de minuut. We racete naar het
ziekenhuis en bleek 5 a 6 cm ontsluiting te hebben en was toen tegen de 10 uur s'
avonds. Ik werd tegen 12 uur ingeleid waarvan de dosis 3 x verhoogd is, toen ik de
weeënstormen kreeg was de pijn ontzettend erg, en werd gevraagd of ik een
paracetamol wou of morfine omdat ik geen ruggenprik wou.

Om 09:53 kwam Abby ter wereld, na 1 uur en 21 mn persen, was echt ontzettend blij
dat mijn moeder de hele nacht is gebleven voor me. Abby werd op mijn buik gelegd en
mijn mams kreeg de eer om de navelstreng te knippen. De buurvrouw die in het
ziekenhuis op de hartafdeling werkt kwam langs na gekeken in het systeem te hebben.
en kreeg nadat de kersverse oma Abby had en doorgaf aan Sonja. Vind dat wel heel erg
speciaal want het leek of het zo getimed was allemaal. de eerste dagen waren heel
onwerkelijk, ik was bevallen van een kersverse dochter, en vroeg me af hoe ik het
voor mekaar kreeg. Ben de zondag (2 dagen na bevalling) nog naar het ziekenhuis
gemoeten vanwege mijn lucht maar gelukkig was dat niks ernstigs. Vond het wel super
erg dat ik ruim 9 uur zonder mijn kleine meid was! Onze kraamhulp was echt super en
had zelfs na 4 dagen geen kraamhulp meer nodig omdat ik het super deed. Sindsdien
doe ik alles zelf met mijn kleine meid alleen me ouders helpen me met het
financiële en ben nog steeds super blij en trots met haar, had ook nooit verwacht
dat de tijd zo snel gaat.

5 september 2011 - Hallo allemaal,

Eind 2002 leerde ik een hele leuke jongen (A) kennen. Het was gewoon liefde op het eerste gezicht. Mijn ouders en familie waren niet op hoogte van onze relatie omdat ik bang was voor mijn vader. Mijn zusje was de enige die het wist en ging wel eens me als wij afspraken. Mijn tante die van niks wist koppelde mij met een ander (J). Dus J wilde een keer afspreken en ik zei is goed. Ik belde naar A en vertelde dat J een keer wilde afspreken en dat ik ja had gezegd vanwege mijn tante. Op een middag spraken wij in de stad af. Ik stelde J aan A voor en zei dat A mijn vriend was en dat mijn familie niks wist. J was blij dat ik eerlijk was en ging al heel snel weg.

Later die avond belde J mij op en vertelde dat A ook een relatie met zijn nichtje had.. A ontkende het eerst dus wij waren na dat verhaal nog steeds samen. Na een tijdje leerde ik een vriend van A kennen R. R leek op zich een rustige jongen. Na R. een paar keer gezien te hebben met mijn vriend A vroeg hij mij om zijn haar te vlechten. A vond dat niet zo een goed idee. Ik ben toch uiteindelijk R z’n haar gaan vlechten. Maar R. had was anders in gedachten. Eenmaal bij R aangekomen vroeg hij mij of ik nog maagd was, waarop ik antwoordde ja. Grootste fout in mijn leven, ik had achteraf beter nee kunnen zeggen. I.p.v. van R. z’n haar te vlechten heeft hij mij verkracht. Ik schaamde me zo erg dat ik dat tegen niemand durfde te vertellen. Nadat R mij verkracht had chanteerde hij mij dat ik een relatie met hem moest beginnen of anders het bekend zou maken bij mijn ouders dat ik geen maagd meer was. Doordat ik zo bang was gaf ik toe en brak mijn relatie met A.

Nu kwam ik terecht in een hel. Ik moest al mijn vrije tijd met hem doorbrengen. Ik mocht geen vrienden hebben. Ik had met niemand meer contact. Op een dag had ik met R. afgesproken en hij kwam mij ophalen van school. Ik ben toen betrapt door een nicht die mij met hem zag wegrijden. Zij vertelde het weer aan een andere nicht en zo kwam het bij mij vader. Mijn ouders wilde kennis maken. Ik wou het niet. Ze begrepen niet waarom. Door dat mijn ouders bleven aandringen had ik dat tegen R gezegd. Hij zei dat hij kennis zou maken. Toen ik vertelde dat ik dat liever niet had dreigde hij dat hij tegen mijn ouders zou vertellen dat ik geen maagd meer was. Mijn ouders hebben ook kennis gemaakt met R z’n moeder en al heel snel wilde onze ouders dat wij zouden gaan trouwen.

Omdat R de achternaam draagt van zijn moeder wist mijn vader niet wie de vader van R was. Toen mijn vader naar de vader van R vroeg vertelde ik hoe die heette en dat hij in het buitenland woonde. Mijn vader was woest en zij dat ik als zijn dochter niet met R mocht trouwen. Mijn vader kende zijn vader van vroeger en wist hoe zijn vader zijn moeder mishandelde. R was ook zo een type net als zijn vader. Ik was zo blij dat mijn vader alles wilde afblazen. R werd woest toen hij het hoorde en kwam met een hakbijl voor de deur van mijn ouders. Hij dreigde dat als ik niet mee zou gaan met hem dat hij mijn ouders, broertjes en zusjes iets zou aandoen. Mijn vader was aan het werk en kon mij niet beschermen. Uit angst ben ik met hem meegegaan. R heeft mij mishandeld en keer op keer verkracht. Ik mocht van R nu ook geen contact hebben met mijn familie omdat ze R niet mochten. Ik mocht mijn school niet afmaken, omdat R geen werk had en zijn huur van zijn huis moest betaald worden. Zijn moeder die bij hem inwoonde gaf R gelijk.

Omdat ik daar nu ook woonde moest ik aan het werk zodat de huur betaald kon worden. Na een jaar kon ik niet meer tegen de mishandelingen en de verkrachtingen en besloot stiekem mijn moeder op te zoeken. Ik zei tegen R dat ik naar werk ging. Hij bracht me naar altijd werk en haalde me altijd op. Toen ik hem zag wegrijden liep ik naar de metro station en pakte de metro richting mijn moeder. Eenmaal aangekomen voor de deur bij mijn moeder durfde ik niet aan te bellen en besloot weg te gaan. Mijn moeder zag vanaf het keukenraampje dat ik wegliep en riep mij. Ik had haar zo gemist. Ze zag dat ik een blauwe plek bij mijn oog had en vroeg ernaar. Ik zei dat ik was gevallen.

Na een paar uur ging ik weer terug naar werk en zag dat hij er al stond. Ik was dus betrapt dat ik niet aan het werk was. Weer vielen er klappen. Op een dag  ben ik eerder van werk weggegaan en heb ik ontslag genomen. Ik ben weggelopen van R. Mijn oom had een leegstaande huis waar ik mocht verblijven. Waar R me ook zocht hij kon me niet vinden. Ik had weer contact met mijn familie en niemand wist waar ik verbleef behalve mijn oom. Toen ik wegliep had ik geen kleren niks. Ik had zelf mijn bankpas niet omdat R die had afgepakt. Na anderhalve week vertelde ik pas aan mijn ouders en familie dat ik was weggelopen, maar niet waar ik was.

Mijn tante die mij voorstelde aan J was de enige die ik in vertrouwen nam naast mijn oom en vertelde waar ik verbleef. Na een tijdje kwam ook mijn nichtje erachter en vertelde dit aan R. Mijn rustige leven was weer een hel. R dreigde opnieuw mijn ouders, broertjes en zusjes iets aan te doen. Ik wist waar hij toe in staat was. Hij had een wapen onder een steen in zijn tuin verstopt en was heel gewelddadig. R kwam bij mij oom voor de deur en trapte de deur in. Ik had geen keus en ben met hem meegegaan. Zo zijn er weer eens 2 jaar voorbij gegaan. De mishandelingen en de verkrachtingen.
 
R kreeg in 2006 last van waanideeën. Hij toonde raar gedrag en praatte over dingen die nergens op sloeg. Hij begon mij net als voorheen in huis op te sluiten alleen om mij te beschermen tegen de politie. Hij belde vanaf een mobiel waarin geen simkaart zat naar de politie en zei dat ze hem nooit zouden vinden en dat hij zijn vrouwtje had opgesloten. Terwijl hij aan de telefoon was zocht ik de sleutels en vluchtte naar de buurvrouw boven ons. Ik vertelde waar R mee bezig was.

Wij zijn gewoon weggegaan naar werk. Ze zei dat als ik klaar zou zijn met werken haar moest bellen zodat wij samen naar huis konden gaan. Na werk belde ik haar op en we gingen samen naar huis. Onderweg naar huis kwam een buurman aangelopen en zei dat R was meegenomen door de politie. Ik was bevrijd van hem. R had een buurjongen achterna gezeten met een hakbijl en dreigde hem in stukjes te hakken. De jongen deed aangifte en buren legden verklaringen af. R heeft toen 8 maanden gezeten en werd behandeld voor psychose.

Na zijn vrijlating was R omgewaaid in een raar verwarde jongen. Mijn broertje en moeder had medelijden met hem en nodigde hem uit om op de verjaardag te komen van mijn broertje. R kon die avond niet terug naar zijn broer en mocht van mijn moeder overnachten. Toen iedereen sliep is R in mijn kamer geslopen en heeft mij toen opnieuw verkracht. Daarna is hij terug gegaan naar zolder. De volgende ochtend hebben ik ruzie gemaakt met mijn moeder en zei dat hij moest opdonderen en dat hij hier niks te zoeken had. Na 2 maanden kwam ik erachter dat ik zwanger was geraakt na die verkrachting. Ik kreeg het niet over mijn hart om een abortus te laten plegen en besloot het kind te houden. Ik werd steeds dikker en je kon zien dat ik zwanger was.

Toen R erachter kwam dat ik zwanger was zei hij dat ik abortus moest plegen omdat ik hem niet wilde dan wat moest ik met een kind van hem. Hij vergat dat het ook mijn kind was en in mijn groeide. R begon opnieuw met dreigementen en zei dat mijn zoon niet levend geboren zou worden. Na 2 maanden kwam R weer vast te zitten omdat hij een gewapend overval had gepleegd. Ik was weer vrij en mijn zoon is gezond geboren.

5 maanden na de geboorte kwam hij vrij en wilde mijn zoon zien. Mijn moeder die vond dat hij recht had. Zij wist niks over die verkrachting omdat ik het niet durfde te zeggen. Ik heb me altijd geschaamd voor dit. R kwam uit eindelijk op bezoek bij mijn moeder thuis omdat ik daar inwoonde. Hij vroeg om het opnieuw te proberen. Ik wou dit niet. Hij ging dacht ik hiermee akkoord. Na twee maanden kwamen de mishandelingen en de dreigingen weer omdat ik niet verder met hem wilde gaan.

We waren bij zijn moeder op visite omdat zij mijn zoontje wilden zien. Niemand van zijn kant had ooit de kleine gezien omdat er geen contact was. Mijn zoontje begon ineens te huilen en nam hem mee naar de kamer. R volgde mij en vervolgens krijgen wij opnieuw ruzie omdat ik niet met hem verder wilde en dat er nooit iemand zoveel als hem van mij zal houden. Ineens greep R mij bij mijn keel en drukte het dicht. Ik kreeg geen adem en mijn zoontje bleef maar huilen die ik op het bed had neergelegd. R liep naar mijn zoontje toe en gaf hem 1 klap omdat hij niet tegen het gehuil kon. Ik rende naar R toe en duwde hem opzij. Ik schold hem uit omdat hij het lef had om mijn zoontje een klap te geven. R liep mijn kant weer op. Net toen ik mijn zoontje wilde pakken trok hij mijn haar en ik gilde van de pijn. Mijn jongste broertje die ook in dat huis aanwezig was hoor dit en kwam de kamer binnen en duwde R opzij. Ik pakte mijn kind en rende het huis uit. Na 20 min was mijn moeder er eindelijk en we gingen terug naar huis. Mijn ex bleef voor de deur van mijn moeder komen en bleef dreigen. Ieder keer dat hij mij in het verleden heeft mishandeld en bedreigd had ik aangifte gedaan. Er was alleen helaas nooit iets meegedaan. Ik ben zelfs naar de Farr arts geweest die mijn verwondingen aan de politie heeft doorgegeven. Ik belde iedere keer als hij voor de deur bij mijn moeder kwam de politie en heb toen een urgentie aangevraagd.

In juli 2008 kreeg ik de sleutels van mijn veilige haven. Het huis voor mij en mijn zoontje. Ik kwam erachter dat R weer een terugval van psychose had gekregen en in Delta Rhoon was opgenomen. Het kon me allemaal niks schelen.. Wij waren veilig.

In november 2008 kreeg kwam ik weer in contact met A via Hyves. Het was weer net als vroeger. We konden goed praten en er kwam weer een band en ik was eindelijk gelukkig. Hij kwam terug in mijn leven en in het leven van mijn zoontje. Alles lijkt perfect. A zag mijn zoontje als zijn kind en mijn zoontje hem als pappa. A wilde mijn zoontje erkennen als zijn kind. We hebben alles opgezocht en kwamen erachter dat het mogelijk was. Eindelijk het perfecte leventje dacht ik. Toen wij op het punt stonden om het definitief te maken krijg ik een brief van de rechtbank in de brieven bus dat R een omgangsregeling wilt en mijn zoontje wilt erkennen. Bij de brief is ook een bevolkingregister van mij en mijn zoontje waarop mijn adres staat vermeld. Die brief heeft R ook gehad waarop mijn adres staat vermeld.

Mijn zoontje is net 2 en is heel slim. R kwam bij mij voor de deur en begon weer te dreigen. Mijn zoontje kreeg last van nachtmerries omdat R voor mijn zoontje mij met de dood dreigde. R. is door een van de buren in de portiek gekomen en begon tegen de deur te trappen en te gillen. Mijn zoontje werd na die nachtmerries uit het niets druk en toonde agressief gedrag. Vindt je het gek na wat R flikte in zijn bijzijn.

Ik werd op het consultatie door verwezen naar een kinderpedagoog. Uiteindelijk werd mijn zoontje doorverwezen naar een specialist om te kijken hoe erg mijn zoontje door R z’n stalking voor onze heilige haven is beschadigd. R hield maar niet op met stalken, ondanks aangiftes. Dus ik besloot om steeds met mijn zoontje te vluchten.

Na een tijdje toen ik erachter kwam dat wij zo niet verder konden schakelde ik een advocaat in die mij doorverwees naar Stichting Arosa. Ik kreeg gesprekken met een medewerkster van Stichting Arosa om over mijn angst heen te komen. Tijdens het eerste rechtszitting ben ik inmiddels 5maanden zwanger van mijn dochtertje waarvan A de vader is. R heeft ook tijdens mij zwangerschap gedreigd dat mijn dochter niet levend geboren zou worden. De rechter besluit dat er een onderzoek moet komen of het wel verstandig is dat R in het leven komt van mijn zoontje. Ik krijg na een half jaar het eerste gesprek met de Raad voor de kinderbescherming die uiteindelijk besluit dat het niet verstandig is om R toe te laten in het leven van mijn zoontje vanwege zijn verleden en stabiliteit. Ik kon me niet beter wensen.

Nu was het afwachten totdat de rechter zijn besluit zou nemen. En ja hoor er kwam weer een brief met de datum van de rechtszitting. Mijn advocaat adviseerde mij dat ik niet aanwezig hoefde te zijn. Foute advies. Ik ben toen niet geweest. Ik heb netjes een brief geschreven waarom ik niet aanwezig was. Ik was als de dood voor R. Ik legde in die brief uit over mijn verleden met mijn R. Die brief kwam volgens mijn advocate te laat bij haar en zo kon zij de brief niet meenemen na de zitting. De rechter twijfelt en wilt een beschermingsonderzoek. Een maand na de rechtszitting kwam ik toevallig een nichtje van R tegen die vertelde dat R 2weken voor de rechtszitting tot 8keer is neergestoken omdat hij ruzie zocht met de buurman en dat hij blowde, zuipte en met iedereen zomaar ruzie zoekt.

Ik krijg nu allerlei onderzoeken van de Raad voor de Kinderbescherming en Instanties buiten af. Mijn dochtertje wordt nu ook in al die onderzoeken gemengd. Onderzoeken die R zou moeten krijgen. Hij is niet instaat om voor mijn zoontje te zorgen aangezien zijn verleden en zijn losse handjes. Ik heb mijn contactpersoon van de Raad van Kinderbescherming op de hoogte gebracht dat R is neergestoken na een burenruzie. Hij was hiervan niet op de hoogte. Wat voor onderzoeken worden er daar dan gedaan als ze hier niet van op de hoogte zijn.

Wat als hij die omgangsregeling had gekregen en mijn zoontje hier bij betrokken was geweest. Hoe zit het met deze Rechtssysteem. Hoe is het mogelijk dat de rechter twijfelt. Ik heb bewijzen ingeleverd bij mijn advocaat en de contactpersoon van de Raad van Kinderbescherming dat R dreigde mijn schoonzusje wat aan te doen als A en ik niet uit elkaar zouden gaan. Ik snap niet dat na het besluit van de Kinderbescherming en het bewijs van dreigementen er niks door de rechter wordt gedaan. Nu over 6 maanden zal alweer de 3de zitting komen. Na de 2de had het duidelijk moeten zijn!
Het is diep triest dat men niet inziet, of niet wil inzien hoeveel impact dat heeft op kinderen! R zou moeten nagekeken en onderzocht worden. Hij is geschift.

Met vriendelijke groet,
 
 
Proud Mum

4 september 2011 - Hallo lieve Moeders.
Na jullie verhalen te hebben gelezen wil ik nu ook mijn verhaal met jullie delen.
 
Ik ben Kim en bijna 23 ik ben moeder van 2 lieve mooie kindjes.
Een dochtertje Gioya van 4 jaar (24-11-2006) en een zoontje Senna van 4 maandjes (25-04-2011)
Vandaag 04-09-2011 4 jaar getrouwd met mijn mannetje Dimitry.
Ik was 17 en vermoede dat ik zwanger was.
Ik weet niet wat het was, ik wist het gewoon.
Ik heb een afspraak bij de huisarts gemaakt en een test laten doen.En mijn vermoede bleek waar te zijn.

Je huisarts verteld je altijd wat de opties zijn, je kunt het houden, je kunt een abortus doen of adoptie. Abortus en adoptie zijn bij mij nooit een optie geweest.
Ik wist al meteen dat het mijn kindje zou worden en ik hield er al meteen zo veel van.
Ik begon meteen tegen de kleine te praten en ze kreeg een naam in mijn buik Ukkie.
Ik ben naar huis gegaan mijn vriendje woonde al bij ons mijn moeder en ik in.
En ging dus ook naar mijn moeder thuis. Hij was werken en mijn moeder ook.
Ik was heel blij maar ook heel verdrietig.

Je weet dat er heel veel verandert dat was eigenlijk niet waarom ik zo verdrietig was.
Ik maakte me zorgen om de financiën en hoe het allemaal moest gaan. Ook omdat we nog geen eigen woning hadden. Hij had een goede baan als eerste medewerker bediende.
En ik werkte voor hetzelfde bedrijf in de house keping.

Savonds toen Dimitry thuis kwam vertelde ik het nieuws hij was totaal niet blij.
Hij wou nog genieten en een jeugd. Werken en geld verdienen. Een eigen huisje kopen en niet huren. Allemaal te begrijpen maar ik word mama zij ik.
Hij wou niet dat hij een kind had die op zijn 18e  voor zijn deur stond en jij bent mijn vader.
Hij koos voor ons wondertje ook al stond hij er niet voor de volle 100% achter.

Later in de zwangerschap ging hij er van houden en werd hij klaar gestoomd voor het  vaderschap. Ik zat ook nog op school en zat in mijn stage jaar.
Ik liep stage op een basisschool ik gaf les in groep 4 en op de vrijdag in groep 8 iets waar mijn hart echt lag. Vooral omdat ik met autistische kinderen werkte.
En je zoveel terug krijgt als je ziet dat hun iets lukt doordat ik er moeite en vooral veel tijd aan besteedde. Ik werd er heel vrolijk van.

Helaas moest ik deze stage stop zetten omdat de spuit van rode hond niet had gewerkt bij mij.
En rode hond in je zwangerschap kan veel schade aan richten en zelfs de dood voor je kleintje.
Keuze dus snel gemaakt. Met veel pijn afscheid genomen van mijn kindjes en klas 8.
Verder verliep alles eigenlijk best goed.

Op het laatst veel harde buiken en veel in het ziekenhuis. Uiteindelijk hebben ze besloten om mij op 24 november om 9 uur ‘s morgens in te leiden. Zij is om 16:13 geborgen en o wat was ik trots. Ook haar vader was heel trots na veel tranen.

Alles ging heel goed met haar en het was een lieve gelukkige baby.
Helaas was mijn geluk niet voor lange duur. Ik kon en kan nog steeds niet met zijn ouders overweg. En helaas heeft zijn vader mij lichamelijk mishandeld. Ik ben die dag ook gevlucht met mijn dochtertje die toen 4 maandjes oud was.

Ik kwam in een opvang in Eindhoven waar drugs werd gebruikt.
De dag erna ben ik daar dus weggegaan en kwam ik bij een vrouwenopvang terecht in Maastricht. Gelukkig kreeg ik een woning die ik maar met 1 persoon moest delen in het moederpand heb je een kamer waar nog 30 kamers zijn dus ik was heel gelukkig met mijn woning. Ook woonde er een schat van een meid die toevallig ook Kim heette, wij de grootste lol met elkaar.

Helaas was Gioya vaak ziek en had last van ademnood. In het ziekenhuis geloofde ze mij niet en was ik een overbezorgde moeder. Helaas bleek na een opname dat zij astma had en moest ze geneveld worden  Ook wou ik haar niet op een crèche doen omdat ze nog geen 6 maandjes oud was en ik haar gewoon te jong vond.

Het ziekenhuis, de opvang, de ouders van Dimitry en hij zelf, zijn zorg meldingen gaan maken.
Hij maakte deze omdat hij helaas in de tijd dat ik in de opvang zat, Gioya niet mocht zien.
Hij wist niet eens wat er allemaal gebeurd was en waar wij waren. Ik raakte Gioya kwijt aan Jeugdzorg en de kinderbescherming. Gelukkig konden mijn moeder en ik nog net regelen dat zij bij mijn moeder en haar nieuwe man opgevangen kon worden. Zij werd dus daar geplaatst.

Ik mocht haar maar 1x in de maand zien onder begeleiding van mijn moeder. Mocht niet met haar weg en alleen zijn. Ik ging kapot als moeder. Ik heb toen Dimitry gebeld na heel lange tijd alles uitgelegd en ook verteld dat het mij enorm speet dat hij haar niet had gezien die tijd.
Maar ik had hem nodig om haar terug te krijgen en helaas hij mij om haar te mogen zien.
Samen stonden we sterk en wonnen we het gevecht ze mocht terug naar huis.
En ook wij waren weer samen.

Dit keer huurden we niet via zijn ouders maar via een woningcoöperatie.
Dat was voor mij een last van mijn schouders. Ze heeft 4 jaar onder ots ( onder toezicht stelling van een voogd) gestaan.. Wat veel ellende heeft veroorzaakt. Je mag geen eigen keuzes maken over je kind. En er worden beschuldigingen gemaakt die niet eens waar zijn.
Ik zou haar slaan, mishandelen, niet goed verzorgen, de motoriek niet stimuleren en overbezorgd zijn. Nou ja, hoe kan een overbezorgde moeder der kind mishandelen, dan ben je toch juist te bang dat er iets mis gaat maar goed.

Nu eindelijk na 4 jaar hebben we het gevecht tegen jeugd zorg gewonnen.
Op de dag dat we zijn getrouwd werd de ots uitgesproken en nu 4 jaar later op de dag dat we 4 jaar zijn getrouwd loopt de ots af. Voor mijn gevoel mag ik nu genieten en gelukkig zijn. Ook heb ik nooit echt durven houden van mijn zoontje hij is pas 4 maandjes. Sinds afgelopen dinsdag durf ik pas echt te genieten.
Ik voel me moeder.

En dat de mensen nu maar eens ophouden met dat oordelen van Tienermoeders. Het ligt niet aan je leeftijd maar hoe je zelf in elkaar zit. Een vrouw van 34 vermoord haar baby. En oudere vrouwen kunnen beter voor een kind zorgen, jaja.

Ik ben een goede moeder en doe alles voor mijn kindjes. Zij zijn mijn leven en mijn geluk. En niemand die daar nu nog eens aan moet komen. Wat heb ik een vechtlust gekregen. Maar het zijn ook mijn wondertjes. Ik en mijn man Dimitry zijn heel gelukkig met onze 2 kindjes. We hebben een leuk huisje en het gaat goed.
En dat veroordelen? Haha wij lachen alleen maar.

We zijn nu bijna 10 jaar samen en 4 jaar getrouwd 2 heel mooie en lieve kindjes.
Onze dochter is heel leergierig en doet het het beste in haar klasje.
Wat wil je als ouders nog meer.
Nou dit was mijn geluk en verdriet.
 
Groetjes Kim

26 augustus 2011 - Hallo meiden, na al het lezen van jullie verhalen hierbij mijn verhaal..
 
Ik leerde mijn vriend kennen in maart 2010 bij het bedrijf waar we beide werkte.
Hij woonde nog samen met zijn ex en zoontje. Omdat hun relatie niet zo goed ging hadden wij gelijk veel contact. Na 3 dagen gingen wij voor het eerst met elkaar naar bed met de gedachten van 1-malig. Maar 1 maal werd 10 maal en toen was al snel de knop om dat we meer voor elkaar voelde.
Hij ging weg bij zijn ex en zij vertrok met zijn zoontje naar de andere kant van de wereld. Wij gingen samen wonen in zijn huis.
 
Toen ik in september 2010 nog niet ongesteld werd, haalde hij voor mij een test.
Toen ik de volgende ochtend de test deed, verschenen er gelijk 2 streepjes, ik was zwanger!
Mijn vriend was in alle staten, hij had al 2 kindjes verloren (heeft nog een dochtertje) en nu zou nummer 3 in mijn buik zitten.

Ik heb die tijd veel gehuild en bedacht wat ik ga doen. Samen met de huisarts heb ik de mogelijkheden van abortus besproken en ben ik doorverwezen voor echo om te kijken hoe ver ik was. In het ziekenhuis was ik al 5 weken zwanger en leefde mijn embryo al. Ik moest 2 weken later terug komen.

In die 2 weken werd ik verliefd op mijn kindje en de gedachten dat ze over 9 maand in mijn armen zou liggen. Toen ik de 2de echo had en ik mijn kindje zag en het hartje was ik er uit, dit is mijn kindje en niemand pakt die van mij af.
Mijn vriend was niet blij met mijn besluit en gaf mij de optie of kind weg of ik weg! Dat was de moeilijkste beslissing ooit. Ik vertelde het mijn ouders en zij hebben mij toen tijdelijk in huis genomen. Die paar weken hebben we veel gepraat over de baby en hoe ik het financieel ga doen.
Ondertussen bleef ik contact houden met mijn vriend en toen ik 12 weken zwanger was waren we het eens dat we er samen voor moeten gaan.

Dit kindje was door onze liefde gemaakt en we waren bereid om er samen voor te knokken.
 
De rest van de zwangerschap ging met ups en downs, mijn vriend ging elke afspraak mee en ons kindje deed het erg goed. Omdat ik al vroeg in de zwangerschap niet meer kon werken, zorgde mijn vriend erg goed voor ons. Ik was bezig met spulletjes verzamelen voor de baby, bijna alles is gekregen. Ik was op 15 mei 2011 uit gerekend en toen die dag aanbreek bleef het rustig.
Vanwege het weinige gevoel liep ik de hele week van 40 weken in het ziekenhuis.

Op vrijdag 20 mei 2011 werd ik gestript en zou de 22 worden ingeleid, omdat ik de zwangerschap niet meer trok.
Toen ik zaterdag avond om 21:00 toch spontaan pijn kreeg dacht ik dit zou wel eens serieus kunnen worden.  Mijn vriend kwam met 120 km naar huis toe en belde gelijk de vk. Om half 12 VK gebeld en kwam ze gelijk ik had toen nog maar 1 cm ontsluiting.
Om 03:00 zou ze weer komen ik had toen 2 bijna 3 cm. De VK adviseerde naar het ziekenhuis te gaan om ook de vliezen te breken dus zo doende ik met heftige weeën van om de 30 seconde in de auto. Om half 4 daar aangekomen zat ik op 3 cm ontsluiting en werden mijn vliezen gebroken.
Onze dochter had in het vruchtwater gepoept dus moest gelijk aan het CTG apparaat. Omdat ik mijn weeën niet meer kon houden kreeg ik een middel ingespoten om lekker een beetje bij weg te dromen dat bracht een hoop verlichting. Dit werd om 04:15 ingespoten en om 06:30 had ik volledige ontsluiting. Ik had gelijk hele sterke persdrang maar trok het niet om haar er uit te persen dus na 1 uur heeft de arts besloten in te knippen en door middel van druk te zetten op mijn buik haar zo ter wereld te zetten. Toen ze er eenmaal uit was, was mijn pijn heerlijk weg en kon ik genieten van de mooiste baby. Door de knip was ik 1,5 liter bloed verloren en moest dus aan het infuus en een nachtje in het ziekenhuis blijven.

Gelukkig was met onze kleine meid alles goed. Ze werd geboren op 22 mei 2011 om 07:34 en was 48 cm en 3525gram. We hebben nog 1 dag in het ziekenhuis moeten verblijven, maar dit was best erg fijn.
 
Hoewel onze zwangerschap niet totaal gewenst en gepland was zijn we enorm trots op onze dochter. Nu al weer 3 maand verder en we zijn als gezin steeds meer naar elkaar toe gegroeid.
Mijn vriend heeft mij te huwelijk gevraagd en zullen dus in de toekomst officieel man en vrouw zijn.
 
Meiden!! Ik heb destijds gekozen om mijn kindje te houden dit was mijn keuze recht uit mijn hart. Mijn advies voor jullie! Laat je niet door je vriend/partner overhalen tot abortus, luister naar je hart en doe wat jou gevoel zegt wat goed is.
 
Heel veel liefs en sterkte voor alle jonge ouder,
 
Annoniem1989

25 augustus 2011 - Lieve leden/bezoekers van tienermoeders.nl

17 april 2010 heb ik mijn eerste verhaal gedaan hier op de site en het leek me leuk om nu een update te plaatsen.

Even een korte samenvatting van het vorige verhaal:
Ik leerde in juni 2008 mijn vriend kennen. Ik was toen 15 jaar en hij was 18. We waren allebei nog bezig met de middelbare school.
In februari 2009 werd ik zwanger van hem. Daar kwam ik in april pas achter en dit was totaal niet gepland. Ik wilde het houden en iedereen stond achter mijn keuze, maar toch leek het hun allemaal verstandig dat ik het weg liet halen. Door die omstandigheden en het feit dat ik medicijnen gebruikte en een keer onder narcose ben geweest terwijl ik zwanger was heb ik het toch maar weg laten halen.

Ik heb daar héél erg lang veel verdriet en pijn aan gehad. Ik wilde ons kleintje in mijn armen kunnen houden en genieten als gezinnetje. Ik woonde bij mijn ouders, mijn vriend had grote plannen voor zijn studie, het kindje was waarschijnlijk ziek, we hadden geen geld etc. dus het was gewoon niet mogelijk. Nog een grote angst van mij was dat ik mijn vriend zou verliezen omdat er een grote druk op de relatie zou ontstaan.

Ik heb een lange tijd gehad om het te verwerken en ik kreeg veel steun, waar ik mijn vrienden en ouders nog steeds erg dankbaar voor ben! Sinds die tijd is alles in mijn leven eigenlijk alleen maar beter gegaan. Ik bedoel daarmee dat ik het idee heb dat mijn kindje als een klein engeltje altijd bij mij is en we er samen het mooiste van kunnen maken. Ondanks dat ik het niet letterlijk in mijn armen kan dragen heb ik echt het gevoel dat mijn kindje altijd bij mij is.

Ik ben nu iets meer dan 3 jaar samen met mijn vriend. We wonen sinds feb 2011 samen in een huur woning. Hij zegt dat als het tussen ons zo goed blijft gaan trouwen geen slecht idee zou zijn. 

Ik kan nog steeds altijd bij hem terug komen over de abortus en hoe zwaar het voor me is. Ik ben wel nog een paar keer de pil vergeten waardoor ik met moeite zat te wachten op het moment dat ik ongesteld moest worden. Vaak was ik dan ook nog een paar dagen te laat en kwam mijn vriend nerveus met een test aanzetten.. Die was negatief en niet veel later werd ik ongesteld.

Sinds het hele gebeuren en de angst daarna met dat het nog een keer zou kunnen gebeuren hebben we eigenlijk zo goed als geen seks meer. Ik baalde hier een beetje van en begon er met mijn vriend over. Hij vertelde mij dat hij zo bang was dat het nog een keer zou gebeuren en mij geen tweede keer door de gruwel van de abortus wou laten gaan.. Als ik weer zwanger zou zijn wilt hij het kindje houden, maar omdat we beiden weten dat we er nu nog niet klaar voor zijn wachten we tot hij een baan heeft en dan willen héél graag onze kinderwens uit laten komen. Maar eerst nog trouwen en genieten van onze bungalow terwijl ik in alle rust blijf dromen over onze kinderwens. Ik wil nog steeds jong moeder worden, maar ik wil nog liever een goede basis met mijn vent en met alle genot gepland beginnen aan een kindje.

Ik gun alle jonge moeders heel veel steun en ontspanning om er bij stil te kunnen staan wat voor wonder ze op de wereld hebben gezet en ik wens alle meiden die een abortus hebben gehad heel veel sterkte toe en natuurlijk ook de steun die je op zo'n moment goed kunt gebruiken!

Als je een roos snoeit, gaat het harder groeien en mooier bloeien.
Als je het ergste hebt gehad kan het alleen maar beter worden. 
Pluk de dag, denk na bij wat je doet en geniet van de leermomenten. 

17 augustus 2011 - Lieve allemaal, 

Ik ben een meisje van 16 jaar en mijn vriend is 17. Samen hebben we een grote kinderwens. We zijn nu al meer dan een half jaar samen en het voelt zo goed. Allebei weten we zeker dat we voor elkaar ''De ware'' zijn. Sinds een het begin van onze relatie wonen we samen. In september beginnen we allebei met onze opleiding.

Sinds 2 maanden slik ik de pil niet meer in de hoop zwanger te worden. We willen er beide 100% voor gaan. Natuurlijk zijn we nog jong, maar zou dat ons meteen slechte ouders maken?

Financieel zitten we natuurlijk krap, maar beide komen we uit een welgesteld gezin dus hopelijk wordt dat geen probleem. Veel zullen nu denken geniet van het leven, jullie zijn nog zo jong, ga eerst je opleiding afmaken! We zijn er zeker van dat het ons gaat lukken, wat anderen er ook van zullen denken.

We hopen met ons verhaal anderen te laten zien dat het mogelijk is om op jonge leeftijd je kinderwens uit te laten komen!

Veel liefs,

Van een jong stel(l)

8 augustus 2011 - Ik ben Joyss en ik ben 17 jaar en mijn vriend is 23 jaar oud.
Wij zijn nu 2 en half jaar samen. Ik ben nu 29 weken zwanger van onze dochter!
 
Ik was erg moe en misselijk en helemaal niet lekker.
Ik zat gewoon aan de pil, dus zwanger daar dacht ik eigenlijk helemaal niet aan toen in mijn stopweek mijn menstruatie uitbleef dacht ik misschien een keer niet.
Ik maakte me niet zo druk ik had het er met wat collega's toevallig over, hun zeiden ik zou toen maar een test doen.
Ik heel nonchalant dan ga ik maar voor de zekerheid een test doen.. Mijn vriend wist er ook vanaf want die maakten zich ook wel een beetje zorgen.

En ik deed op het werk de test zonder 2 minuten; stonden er 2 streepjes op de test: ZWANGER!
Ik was echt in schok toen ik die test uitslag zag. Ik heb mijn vriend een smsje gestuurd met: ''het is geen grapje ik ben zwanger''. Misschien een beetje afgezaagd, maar ik wist ook even niet hoe of wat.

Ik ben terug aan het werk en een collega wist dat ik een test aan het doen was wist al genoeg toen ze mijn hoofd zag. Mijn vriend belden natuurlijk direct op en die wist ook niet wat hij moest doen. Hij zei weg laten halen en ik eerst ook, maar s'avonds draaide ik al snel bij. Ik lag in mijn bed en heb tegen mijn het kleine wondertje in mijn gezegd dat ik voor haar zal vechten en dat heb ik gedaan veel ruzie over gemaakt mijn vriend vond het geen goed idee. Ben de volgende dag naar het ziekenhuis gegaan voor een termijnecho en ik was 5 weken en 2 dagen zwanger. Maar ik wou geen abortus.. Mijn vriend nog wel.

Wij hebben het diezelfde week tegen zijn vader en mijn moeder en stiefvader verteld en die stonden hoe dan ook achter ons, maar lieten beide wel merken het niet op abortus te hebben.
 
Uit eindelijk hebben wij besloten om ervoor te gaan mijn vriend maakt vaak rotopmerkingen omdat hij nog steeds met dat abortus in zijn hoofd zat, maar dat werd in de loop van de tijd minder, wel heel veel ruzie over gehad. Maar toen hij de echo zag met een echt kindje en haar voelden schoppen en hoorden dat hij een dochter krijg, was hij dol blij en is heel blij dat ik haar niet heb laten weg halen.
 
Mijn vriend heeft zijn eigen huisje al een aantal jaar en een vaste baan en ik werk 4 dagen in de week en 1 dag school. Op school heb ik heel hard gewerkt de afgelopen maanden om voor te lopen op alles en dat ik straks echt op mijn kindje kan concentreren. Ondertussen hebben wij mijn vriend zijn huis helemaal verbouwd want was echt een mannen huis.
En een heel mooi Roze kinderkamertje voor onze dochter gemaakt. We zijn hellemaal klaar voor de komst van ons prinsesje en we kijken er met smart naar uit. Wij zullen er hard voor moeten werken, maar dat kunnen wij samen dat weet ik zeker.
 
Alleen jammer dat mijn vader door de ruzie met mijn vriend niet op kraambezoek zal komen, maar dat is zijn eigen keus. En hoop dat ik mijn vriend goed kan steunen in de tijd dat zijn dochter geboren zal worden want dat hij zijn dochter niet meer aan zijn moeder kan laten zien is voor hem heel zwaar en moeilijk.
 
Meiden ik hoop dat jullie keuze om je kindje te houden of niet jou eigen keuze is!! Een man heeft ook langer te tijd nodig om eraan te wennen want doe voelt niet wat jij in je buik hebt. Ik weet ook dat ik het redelijk goed voor elkaar heb als je andere verhalen leest, maar dat betekend niet dat jij dat niet kan bereiken! Ga ervoor..

7 augustus 2011 - Hallo allemaal, ik ga jullie mijn verhaal ook vertellen omdat ik het idee krijg dat jullie op zoek zijn naar structuur en oplossingen..
Dat was in ieder geval mijn reden waarom ik op deze site , andermans verhalen ben gaan lezen.

Er is voor een meisje niks erger dan zwanger worden dóór de pil heen. Er heerst een vreselijk taboe op dus niemand die je gelooft.
Degene waarvan je hoopt dat die je geloven ( Je eigen familie , je vriend etc. ) Die zijn van mening dat Jij iets verkeerd hebt gedaan. Terwijl jouw vriend net zo schuldig is ! En als je dan naar de dokter gaat voor uitleg, Dan krijg je een reactie van " Ja , Jij bent gewoon een van die honderden meisjes per jaar die 't net overkomt.." - Wat koop je daar als zwangere tiener nou voor ?! Wie is er in hemelsnaam wel voor jou in deze moeilijke periode ? Het antwoord is voor de hand liggend. Wij gaan soortgenoten zoeken op het internet. Net als wat ik gedaan heb.

Nou is het natuurlijk heel fijn dat er zulke websites bestaan waar je wel begrepen word , en het gevoel hebt dat je geaccepteerd wordt. Maar daar moet je wel mee oppassen.
Het is namelijk heerlijk om in de "slachtoffer rol" te blijven hangen en op internet wel de aandacht te krijgen die je in het echte leven niet krijgt. Maar de kans bestaat dus juist omdat wij allemaal met onze eigen overeen komende problemen bij elkaar kruipen , er een grote depressieve bedoeling ontstaat.
En als je eenmaal met die zwarte stroming meegenomen bent dan word het steeds moeilijker om er weer uit te komen.

Daarmee bedoel ik het is oké om hulp te zoeken bij anderen , en fijn het gevoel te hebben dat je zo wel je ei kwijt kunt. Maar ooit is het over. Er is een tijd van komen en van gaan. Je doet dit alles met een doel. de laatste twijfels die je omtrent je zwangerschap hebt wegnemen . En het is fijn dat iedereen klaar staat met adviezen en je wilt helpen. Maar jij bent uit eindelijk de gene die het zelf moet doen. Jij moet zelf beslissen en zelf de verantwoordelijkheden dragen. Daarbij zou ik ook graag op jullie hart willen drukken denk alsjeblieft aan jezelf.

Een vriendinnetje van mij is ook zwanger , en ook haar hoor ik zeggen  'Ja , als mijn vriend het wil houden dan wil ik het ook wel .. ' Koekoek. wat is dat voor in stelling ?! Het zelfde geldt voor vriendjes die zeggen van ' ik weet voor 80 % zeker dat ik het wil houden.. ' Neem alsjeblieft gewoon een beslissing. Of het is JA of het is NEE. een middenweg is er niet. Vergeet niet dat we het hier over een hulpeloos wezentje gaat dat afhankelijk is van jou liefde , van jou zorgen. Hij of zij heeft er niks aan als je er alleen maar op goede tijden voor hem of haar bent. Ik ben zelf ook zo'n draaikont die moeite heeft met keuzes maken. Geloof me het maakt het alleen maar makkelijker als je gewoon duidelijk bent. als je weet waar je aan toe bent.

Welke kant je ook uit gaat , Dit blijft je je leven lang achtervolgen. Als je besluit het kindje te houden , Dan ga jij een moeder worden en tot minimaal hun 18de verantwoordelijk voor ze zijn. Als je besluit het niet te houden ga je jezelf vragen stellen , Wat als ik het gehouden had ? Hoe ze 'het' eruit zien ? elk jaar sta je er bij stil dat het nu zo oud kon zijn. Een abortus is niet zomaar even jou 'probleem' oplossen. je kunt dit niet wegvagen en weer verder gaan met je gewone leventje.

Meisjes die de keuze maken om toch moeder te worden die moeten dat voor zich zelf doen. Dus moet je voor jezelf de keuze maken tussen je vriend en je kindje.
wat is er belangrijker voor je ? Ik zelf heb voor mijn kindje gekozen. Dit omdat mijn kindje van mij is en van niemand anders. Van hem weet ik zeker dat hij altijd bij me blijft. Wellicht doet mijn vriend dat ook wel , maar dat weet je niet zeker en daar moet je helemaal niet vanuit gaan, alles kan kapot. Maar de band tussen moeder en kind blijft.

Je moet verder denken , Vooruit denken. Ik heb ook op het punt gestaan om mijn kindje op te geven om mijn relatie te redden.  Maar wat zou er gebeuren als mijn kindje er niet meer is  en er komt ruzie over een ander kleinigheidje en wij zouden als nog uit elkaar gaan ? Als man zijnde heb je het makkelijk. Jij hebt geen kind gedragen , een ander meisje merkt niks aan jou . Hij gaat gewoon verder met zijn leven hoor. Hij neemt een ander meisje en er word nergens meer over gepraat. Maar als meisje zijnde is het veel moeilijker. Het wondertje heeft in jou gezeten , jij hebt het gedragen , Wellicht voel je je genaaid omdat je dit voor hem deed en nu is hij als nog weg , misschien krijg je dan wel spijt. Maar daar is het dan veel te laat voor. Dat Engeltje blijft altijd in je gedachten zitten .  Voor ons is het veel moeilijker om weer verder te gaan , om de draad weer op te pakken. Deze hele situatie zal zeker zijn littekens achter laten.

Het is echt zo belangrijk dat je voor jezelf kiest. Mijn vriend en ik zijn gelukkig tot nog toe altijd bij elkaar geweest , maar ik heb ook zeker alle paden bewandelt waar jullie tegen opzien.
Wat gaan mensen zeggen als je verteld dat je zwanger bent? Je klasgenootjes? Je vriendinnen? Ouders? Schoonouders die je niet meer willen zien. Tenzij je je kindje weg laat halen , dan staan ze ineens vooraan in de rij.  Collega's? - Er zal over je gepraat worden , en niet positief. Wat gaan mensen op straat zeggen tegen de tijd dat je een buik krijgt? Ik ben ook gewoon na gekeken en er zijn ook nare opmerkingen naar mij gemaakt. Mijn Collega zegt nog steeds dagelijks dat als ze mijn moeder was , ze diep teleur gesteld is in mij. Maar ik weet wel beter als ik thuis kom en ik zie dat vrolijke gezichtje van mijn kleine mannetje.

De eerste minuten dat mijn kindje geboren was, terwijl de verloskundige mij aan het hechten was vroeg ze nog of dat wij alles wel goed geregeld hadden ? Ze kende mij niet eens , wist heel de situatie niet. Maar ja , je bent jong dan gaan mensen denken. En dat zullen ze ook altijd blijven doen. Dat verandert niet. De eerste dag dat ik samen met mijn kindje thuis was vroeg de kraamverzorgster of dat ik mijn verhaal wilde vertellen. Want deze situatie waar ik in terecht was gekomen kon toch onmogelijk de bedoeling zijn geweest! Mensen zijn bot, mensen zijn hard . Maar dat is juist de kunst, Als jij er bewust voor gekozen hebt om moeder te worden dan maakt dat je niks uit. Dan trek je jezelf daar niks van aan. Laat ze maar praten ik ben gelukkig met mijn kindje. Het is alleen moeilijk voor dat je dat stadium bereikt hebt, dat het je allemaal niks kan schelen. Maar ook hier moet je doorheen komen.

Het zelfde geld voor 'afwachten' . Het is niet zo dat dromen echt bestaan en ook die kunnen niet zomaar uit komen. Het leven bestaan uit kansen. En die kansen die moet je zelf creëren. Het werkt namelijk niet als je gaat zitten wachten tot het vanzelf goed komt. Je kunt wel zeggen ik heb nog 9 maanden de tijd, Maar hoe fijn is het als je naar 6 maanden alles al klaar hebt staan en je alleen nog maar rustig af hoeft te wacht ? Dat je niet in je zwangerschapsverlof nog van alles moet regelen. Vooruit denken. Je moet vooruit denken.

Voor een baby heb je een aantal basis dingen gewoon echt nodig en deze moeten er zijn , en moeten ook goed zijn. De rest ( kleertjes , speelgoed, knuffels, wandelwagens ) die kun je zo duur maken als je zelf wilt. Dit geld ook voor de ruimte. Mocht je geen woonruimte voor jezelf hebben dan is een kamer net zo goed als een villa.  Jij bepaald zelf wat je daar aan uitgeeft. En het mooiste is het hoeft allemaal niet veel te kosten. Maar gebruik hierbij je verstand. Door te bezuinigen op de 'luxe' spullen kun je meer uitgeven aan de noodzakelijke babyspullen. Het hoeft allemaal niet moeilijk te zijn , maar vaak loop je dood omdat je ineens zoveel vragen hebt, alles komt te gelijk en niemand kan je echt duidelijke antwoorden geven. Het is allemaal zo vaag dat je het niet kunt bevatten. Wat juist zó belangrijk is.

Ik heb met mijn vriend een huis gekocht, Een normaal rijtjeshuis met ruimte voor nog meer broertjes en zusjes voor mijn ventje . Wij hebben beide een vaste baan, ieder nog meer dan genoeg tijd om iets voor ons zelf te doen , wij kunnen goed rond komen  , ons mannetje krijgt alles wat ieder ander kind ook zou krijgen en gaan geregeld dagjes weg naar de dierentuin, pretparken en uit eten. In dat opzicht doen wij niet onder aan 'Normale' gezinnen. Ondanks dat wij pas 20 zijn.

Ik deelde mijn kamer in het ziekenhuis met een vrouw van in de 30. Zij en haar man moesten ook nog 5x instructies krijgen bij het verschonen van een luier. Toen zij het ziekenhuis mocht verlaten wilde ze graag nog een nacht blijven omdat er anders geen kraamverzorgster bij hun thuis was. Ze waren bang , om alles voor de eerste keer alleen te doen. Toen ik thuis kwam was er door een miscommunicatie niet eens een hulp.. Het eerste wat ik deed was zelf 2 trappen op lopen om de wasmachine aan te zetten ! Het is niet zo dat als je ouder bent je ineens alles weet en perfect doet. Iedereen moet leren. Ongeacht de leeftijd.

Er hangt zoveel negativiteit rond tiener moeders, Dat is met name omdat iedereen het idee heeft dat hij of zij zich er mee moet bemoeien. Omdat degene te jong is om voor zich zelf te kunnen beslissen.

Ik hoop dat mijn verhaal jullie de power geeft om op te komen voor jezelf. Deze vicieuze cirkel te door breken, laten zien dat niemand zich er mee hoeft te bemoeien dat je sterk genoeg bent om voor je zelf te zorgen. Maar hiervoor moet je wel initiatief tonen. Van thuis op de bank blijven hangen word je niet beter. Je moet er iets voor doen, maar daar heb je voor gekozen.

Ik wil hiermee Tiener zwangerschappen niet aan moedigen , maar alleen laten weten dat niet altijd alles onmogelijk is als je bereid bent er voor te vechten.

28 juni 2011 - Hee allemaal,
 
Ik weet dat je eigenlijk pas op deze site kijkt als het allemaal gebeurt, als het allemaal te laat is. Naja ik wil eigenlijk alleen mijn verhaal vertellen.
 
Ik ben nu 17, toen ik mijn vriend leerde kennen was ik net 16, het klikte goed en hij was mijn vriend maar ook mijn vriend. Thuis ging het niet goed, want ik ben van allochtoons afkomt en ik mocht niet veel weg, ik had slechte cijfers dus ik moest ook wat meer aan school zitten en een vriend hebben kon niet. Dus ik vertelde dat ik naar mijn werk moest en dat ik tot 10 moest werken.
 
In de maand december die jaar ging het slecht thuis en mijn vriend was er bijna ieder dag voor me, toen ik wegliep uit huis was hij er voor me. Hij vroeg me toen hoeveel kinderen ik wou, maar die wou ik nog niet en als ik ze zou willen dat ik er 1 wou of ze zou adopteren, over trouwen etc. (ik wou het eigenlijk niet omdat mijn broertje 10 jaar jonger is dan mij en ik moest best veel doen voor hem).

Ik werd geplaatst in een crisisopvang en ging daarna naar huis. Ik heb toen verteld aan mijn ouders dat ik een vriend had. Hij stond boven iedereen sinds toen. Hij was mijn alles. Ik heb veel met hem gepraat en hij vertelde dat zijn ex vroeger een kind wou van hem. Vorig jaar mei vlak voordat hij op vakantie ging toen ik 8 maanden met hem had, hadden we het over wat hij zou doen als ik zwanger zou zijn. Hij antwoordde dat als ik het wou houden dat hij het ook zou willen.
 
Nou ben ik vergeten te zeggen dat ik de pil niet kon gebruiken, omdat mijn moeder ALLES controleerde. Want roken deed ik ook en ieder dag dat ik thuis kwam werd er aan mij geroken of ik had gerookt... en ik liet hem alleen de laatste week van men menstruatie cyclus komen.

Najah op de een of ander manier ben ik uit eindelijk toch zwanger geworden in  juni, terwijl ik wist wanneer ik vruchtbaar zou zijn enz. Najah ik kon het niet geloven dat ik zolang niet ongesteld was, en mijn moeder zou me echt afmaken als ze het zou weten.

Precies op dat moment ging het niet meer goed, ik bleef langer weg omdat ik meer met hem wou zijn, en liep weg, van Jeugdzorg mocht ik dus ook slapen bij mijn vriend en toen kwam ik erachter dat ik toch zwanger was.
 
Ik dacht eerst nee het kan niet, het mag niet, maar toen ik kreeg te horen dat ik niet naar huis hoefde, wilde ik het kind houden. Maar mijn vriend wou het niet, en hij gaf mijn eigenlijk ook niet de kans om uit te praten. Hij wist dat ik het graag wou, maar in gedachte had ik dat ik hem niets kon dwingen, ik kon hem niet dwingen om vader te worden.
Ik wilde het niet als hij het ook niet zou willen, maar ik wist niet dat hij zelfs in de trein er niet even aan dacht, aangezien ik het hem heel vaak had gevraagd.

Het was op maandag 26 juli, toen ik terug kwam moest ik de dag erna naar de crisisopvang dus het kwam toen precies uit en daarna ging hij op vakantie naar Italië en daarom moest ik naar de crisisopvang. Want eigenlijk mocht ik daar niet zijn omdat ik geen voogd had.
Maar ja, ik ben toen eigenlijk heel lang verdrietig geweest omdat ik eigenlijk niemand had.
Hij zei dat het hem speet, maar ik wou het nog. Ik wou naar huis omdat ik eigenlijk alles niet meer leuk vond en uiteindelijk ben ik niet gegaan.
 
Ik heb het hem een half jaar lang gevraagd en na de behandeling gebruikte ik de pil en ik heb altijd toen de pil geslikt. Mijn vriend had me heel veel dingen verteld van hoe leuk het zou worden, maar ik was gestopt met roken ik deed begeleid wonen en hij vertelde me de hele tijd dat als ik begeleid wonen zou doen dat ik dan wel een kind zou krijgen.
Hij zei nadat ik boos was dat ik wel weer een kind kreeg.  Nadat ik hem zei dat ik het niet meer hoefde en dat hij onder mij in bed lag te huilen. Ik stopte met de pil en diezelfde maand werd ik zwanger.
 
Ik dacht dat hij er wel blij mee was,want toen ik hem vroeg: ‘weet je het zeker?’  antwoordde hij met: ‘waarom zou ik het niet zeker weten? denk je dat ik het niet wil?’ etc.
Met kerst fluisterde hij dat hij een kind van mij wou, hij aaide mijn buik kuste mijn buik en keek wat goed was voor het kleintje en hij verzon zijn naam. Shaquille.

Ik weet niet waarom hij hem zo noemde maar ik vond het eigenlijk geen mooie naam, maar ik vond het zo lief. Aangezien ik in december zwanger was, zou ik in september bevallen. We keken naar baby spullen enz. en ik was misselijk maar minder dan de eerste keer.

Ik deed toen mijn best om gezond te leven goed te eten, slikte foliumzuur en ging veel rusten. Ik vertelde het tegen mijn begeleiding en hun feliciteerden mij. Ik hoefde niet mee met skiweek.
We vertelden het zijn moeder, en ze dacht dat ik het wou en dat Jordi er niets mee te maken had. Want het kwam niet uit de mond van mijn vriend en omdat hij ook nog eens huilend naar boven rende... en hij zei wel ik wil het houden maar niet met echte overtuiging.

14 februari gingen we uit eten en ieder keer als ik bij hem thuis kwam keek ik naar mijn buik en dacht ik is mijn popje groter geworden kan je het zien? Najah de dag erna lag ik bij hem en keek naar hem en zat te denken aan hoe ons kindje eruit kwam te zien. Hoe het allemaal zou zijn als ik hem zou vasthouden en ik wou meer en meer kinderen na Shaquille met Jordi.
 
De dag erna heb ik het verteld aan mijn moeder. Ze huilde en ze schreeuwde en ze smeekte en alles. Ik voelde me schuldig dat ik het tegen haar zei met de begeleiding, dus ze had geen eigen ruimte en iedereen kon haar zien. En dat toen ik het tegen zijn ouders zei dat ze er rustig over na konden denken zonder dat er mensen bij stonden. Ze zei toen: We hebben nooit geluk gezien in ons leven. En het klopt, het klopt echt. Want kort daarna wou mijn vriend het niet.

Op 22 februari hadden we een afspraak bij de gynaecoloog en hij vroeg heel veel vragen. En mijn vriend zei dat als je een hoofd en een lichaam zou zien, dat we het niet weg zouden halen. Maar daar kwam niets van, hij wou de foto niet eens hebben.Hij keek niet eens naar het echo en we gingen weg.

Ik toon eigenlijk vrijwel niet mijn emotie omdat ik zo ben opgegroeid zonder dat het mij wat deed. En dat was ook zo bij ons eerste kindje dat ik vrijwel niets liet merken. Ik vertelde mijn vriend toen dat ik blij was dat ik niet misselijk was bij ons eerste kindje.
 
Ik werk bij een supermarkt, Deen, ik heb het er met mijn bedrijfsleider over gehad, Robin. Hij zei dat ik het moest houden en alles. Ik zei het tegen Jordi ik vertelde hem alles. Ik zei tegen hem dat ik het wou. die avond bloedde ik.... en ik dacht dat ik een miskraam kreeg en ik pakte een maandverband en zei het tegen mijn vriend.  Ik zei hem dat ik niet wou dat hij weg ging en ik huilde de hele nacht tot 5 uur.  Mijn vriend werd weer wakker en zei, je moet rusten want, anders is het niet goed voor de baby. Waarom weet ik niet, maar hij meende er niets van..
 
Kort daarna wou ik bij hem weg, dat had ik hem verteld en hij brak, en ik brak en ik nam het terug... Maar hij vroeg zich niet af waarom ik dat zei en waarom het in een keer was veranderd.Ddat ik daar van de een op de andere dag aan kon denken terwijl ik toen met hem een toekomst zag enwaarom het allemaal zo veranderde. Het was voordat Shaquille weg was, maar ik dacht misschien verandert zijn gedachte.

Mijn Jortje, mijn schatje was het, hij was alles van mij hoe kon ik toen zeggen dat ik bij hem weg wou? Dat vroeg ik me af…. Hoe kan ik zeggen tegen mijn vriend waarmee ik toekomst zag, dat ik hem niet meer wou? En toch heb ik het gedaan, en ik zag hem huilen.
 
Bij Shaquille heb ik gehuild en gehuild en gevraagd of hij het zeker wist. Gevraagd of hij er goed over na wou denken en toen een dag voor 1 maart (dus 28 februari),  gingen we naar Fiom en we kregen zoveel opties om ergens te wonen, zoals: urgentie aanvragen en bv een soort huis waar meer meisjes wonen die niet meer thuis konden wonen.

Ik wou het er met hem over hebben toen ik bij mij thuis kwam en hij reageerde boos, echt boos.... en hij zei iets over een dekbed.. van ik heb dat dekbed voor je gekocht en je zeikt weer.. Maar ik zeikte niet.
Ik liet hem rustig nadenken en ik dacht ik: moet het nu wel weten, want het is al morgen en ik wil het niet weg eigenlijk.

We waren naar de Ikea gegaan rond 23 maart en toen keken we voor een kast in zijn kamer, en we zagen een kinderkamer die goedkoop was, maar hij zei als smoes van: ja het is duur en ik wil nog met jou op vakantie en ik wil nog genieten van het leven met jou.  Maar wie zegt dat je niet met je kind op vakantie kan?
 
Ik had de afspraak op 1 maart, we werden gebracht, ik was toen 15 weken volgens 'hun' term, maar in het echt was ik 13 weken want ik hield het bij.
Ik vroeg het hem toen in het ziekenhuis bed voor het laatst en ik zei: weet je het zeker? en hij zei: ja het is zo beter en wat gaan anderen wel niet denken.
Dat zei hij ook bij ons eerste kindje, ik wist niet wat anderen zouden denken... en ik zei hem: het gaat niet om anderen het gaat om ons. En ik zei hem dat als er weer zoiets zou gebeuren, dat ik weg zou gaan.. en ik ga ook weg bij hem.
 
Najah nadat hij dat zei kwam hij bij mijn benen zitten en ik draaide me om met mijn rug en ging slapen een uur lang. Ik moest daar om 8 uur zijn en kreeg 3 pillen en om half 12 kreeg ik de abortus.
Ik ging en hij kuste me op mijn mond en hij zei niets, hij zei niet dat hij het wou.

Hij liet me zitten wanneer ik alleen hem had. Ik heb alles laten zitten voor hem. Toen ik wakker werd lag ik te huilen ik wou opstaan,  maar die vrouw die mijn ademhaling enz. controleerde, zei dat het niet mocht.

Voordat ik de operatie kreeg moest ik een infuus hebben, maar je kon mijn aders niet zien. Ik heb een hb van 5,9 na de operatie 5,2 (lage bloedarmoede).
Toen ik weer op mijn kamer werd gezet wou ik huilen en wou ik naar huis en wou ik weg en ik ging weer naar mijn vriend bij zijn ouders. IK bleef daar een week lang

In die week zei hij dat hij het weer wou.. ik wou dat ik hem nooit had leren kennen, dat ik nooit een kind met hem wou, ik snapte niet waarom ik het met hem wou.. hoe ik zoveel om hem kon geven.. dat hij mij verdrietig heeft gezien en er niets aan deed en toen ik hem zag kapot gaan ik al mijn woorden terug nam om niet bij hem weg te gaan. Het liefst had ik een miskraam.
 
Ik heb gegild, ik heb gehuild en ik ben bij hem weggegaan. Hij komt me nog steeds ophalen en hij vraagt zich nog steeds af waarom ik niet met hem samen wil zijn.
 
Ik ben niet verliefd en ik zie geen toekomst met hem. Ik ga naar huis, ik wil weer afspreken met mijn vriendinnen omdat ik alleen maar met hem omging. Ik had eigenlijk echt niemand.
 
Denk aan geen ander, denk aan jezelf. Jij wilt het? Je gaat het dan houden.
 In Nederland kan je een kind hebben zonder steun van je ouders en vriend. Het is jou popje, jou kind, jou buik en jij bent zijn moeder. En als je vriend het niet wilt, dan zeg je hoe zou jij het vinden als ik met jou kind liep en met een ander jongen?
Ik heb spijt van alles, ik had het kunnen houden, maar ik ben zo onzeker gemaakt. Ik heb mezelf kapot gemaakt en ik denk er elke dag aan en ik huil erbij als ik het nu schrijf of eraan denk.
 
Mijn kleine Jortje, Mijn kleine Shaquille . Mijn Popje
 
Veel mensen kijken pas op deze pagina als ze het willen verwerken.
Als je twijfelt moet je het houden.
Ik zie eigenlijk best veel jonge ouders tegenwoordig. ik wil niet 30 zijn als ik mijn eerste kind krijg, ik wou een gezin omdat ik er geen had.
Best veel jongens die wel voor hun vriendin kiezen, als ze het kindje willen houden.
Maar mijn ex niet? Terwijl hij me zei dat ik zijn alles was.
Hij liet me voor de tweede keer vallen, zitten. Terwijl hij me vertelde dat hij het wou.. terwijl hij me gelukkig wou zien?
Hij heeft me door zoveel dingen gesleept, want als hij me nooit had verteld dat hij het wou, was het niet gebeurd.  Ik kreeg alleen meer problemen door hem, want ik zou niet zijn weggelopen als ik hem niet had.
 
Groetjes Hanin
 

18 juni 2011 - Lieve lezers en mede-tienermoeders,
 
Ik ben Lily, veertien jaar en in verwachting van mijn eerste kindje. Tot nu toe is mijn zwangerschap goed verlopen en heb ik weinig last gehad van ochtendmisselijkheid, maar er zijn andere factoren geweest die een grote rol hebben gespeeld. Zoals mijn vriendje;
Hij was zestien toen het aanging, en is nu zeventien. Niels (niet zijn echte naam) was voor mij helemaal geweldig, omdat ik erg lang gepest ben geweest. Hij stond voor me klaar als ik het moeilijk had, en was altijd een luisterend oor. Nooit hoorde ik hem klagen als ik weereens in de put zat, en ik kon ook geweldig met hem lachen. Niels was mijn Romeo, om het samen te vatten.

Het begon allemaal toen we samen op een jongerencamping waren op Schiermonnikoog.
Het was echt perfect weer, beter dat dit konden we het niet krijgen. We hadden inmiddels al een halfjaar verkering en besloten dat we heel graag seks met elkaar wilden hebben, dus hebben we dat gedaan. Niels heeft mij nergens toe gedwongen, en daar ben ik heel dankbaar voor, en mijn eerste keer was ook niet zo pijnlijk als verwacht. Ik bloedde wel veel naderhand, maar dat voelde ik bijna niet. Het ging helemaal geweldig totdat Niels ontdekte dat het condoom was gescheurd.
Aangezien we allebei in de Achterhoek wonen (dat is Gelderland, tegen de Duitse grens aan) hadden we zo gauw geen dokter in de buurt die ons kon helpen, en eigenlijk dachten we allebei ook wel dat er niets aan de hand zou zijn. Het was voor ons allebei de eerste keer, "wat kon er nou misgaan?"..

Nou, dit dus. Mijn ongesteldheid bleef maar uit, en ik merkte na vier weken dat ik een beetje misselijk begon te worden. Ook kreeg ik last van duizeligheid op de vreemdste momenten, dus hebben Niels en ik besloten een zwangerschapstest te kopen.
Op de beschrijving stond dat je vijf tot tien minuten moest wachten, maar bij mij stond het gelijk in koeienletters in beeld; ZWANGER.

Ik ben zelf sterk tegen abortus, en toen ik Niels vertelde dat ik het kindje wilde houden, heeft hij het uitgemaakt. Ik heb Niels nooit meer gezien en hij wil zich niet bemoeien met zijn kind. Hierdoor werd ik een tijd lang depressief en ging ik denken dat ik vast geen goede moeder was, en dat mijn kindje me zou gaan haten. Ik ben gaan denken dat ik niets waard was en heb in mijn achttiende tot mijn 22ste week mezelf dan ook gesneden, in mijn onderarm. Het was voor mij de enige manier om even aan mijn geestelijke pijn te ontsnappen, en het op mijn lichaam af te reageren.

Het heeft ook lang geduurd voordat ik mijn ouders durfde te vertellen dat ik zwanger was, maar daar ben ik alleen maar opgelucht door geworden. Mijn ouders zijn namelijk geweldig voor me, ze hebben mij noch Niels veroordeeld, en zullen mij helpen bij het opvoeden van mijn kindje. Zoals mijn moeder zei; "beter leven dan dood, Lily.".

Na de depressie ging het al snel stukken beter met me, mijn buik begon écht te groeien en ik begon het zelfs leuk te vinden. Mijn ouders, ik en Niels waren de enigen die het wisten, en ik had thuis les.

Een dag, het was een woensdag, liep ik door de stad met mijn moeder. Je kon al duidelijk zien dat ik zwanger was en ik verborg het ook niet. Uiteindelijk zou ik immers met een kinderwagen door de stad lopen, dus wat had het voor nut om het te verbergen?

Ik wens nu nog vaak dat ik het wel had gedaan, want ik kwam veel vriendinnen tegen van school, die dachten dat ik ziek thuis was. Ze hebben me uitgescholden voor "hoer", "slet", en nog veel meer dingen waaraan ik liever niet terugdenk. Die middag in de stad hebben we kleertjes gekocht voor mijn nog ongeboren kindje, dus vergat ik het even gauw weer. Toen we weer thuiskwamen was het nog erger.

Mijn "vriendinnen" hadden met graffiti op de muren geschreven, ze hadden onze voorruit ingetrapt, onze schuurdeur eruit gebroken enzovoort. Het was zo erg, dat we die week bij familie hebben moeten blijven, omdat ons huis totaal onbewoonbaar was. Dat alles gebeurde in mijn dertigste week.

In mijn vijfendertigste week, dat was twee weken terug, ben ik ingezakt.. Ik heb zo vreselijk gehuild, om alles wat er op mij af was gekomen. Niels wilde zijn kind niet kennen, mijn "vriendinnen" hadden mijn ouders huis kapot geslagen en op de muren gespoten met graffiti. Ik was veertien en zwánger!

Ik ging zelfs dingen geloven die men tegen mij had gezegd, dat ik niets waard was en dat ik toch een slechte moeder zou worden. Ik heb toen, 's nachts, met mijn moeder gepraat. Het was al 3 uur, maar ik moest en zou van dat rotgevoel af, en sindsdien voel ik me stukken beter. Ik ben nu blij dat ik mijn kindje krijg, en zal er zo goed mogelijk voor zorgen. Ik weet nog niet wat het wordt, maar ik weet wel dat het gezond is omdat er geen afwijkingen waren te zien op de echo's.

Ik geloof dat dit toch zo heeft moeten zijn, om de een of andere reden. Mijn kindje is meer dan welkom en ik heb het zelfs nu al lief, voordat het geboren is. Ik moet nu nog drie weken totdat ik ben uitgerekend, en zal zeker foto's sturen van mijzelf met het kindje.

Beste andere tienermoeders, ik hoop dat jullie gelukkig worden met jullie kindje en er van zullen houden ongeacht wat het is. Ik wil jullie bedanken voor het lezen van mijn verhaal, de mensen van deze site bedanken voor het GEWELDIGE werk dat ze doen (echt top, ik ben blij dat jullie er zijn voor jonge moeders en vaders), en ik wil ook mijn lieve ouders bedanken voor alle steun en liefde die ze mij de afgelopen tijd hebben gegeven.
 
Veel liefs,
Lily.

17 juni 2011 - hallo allemaal
 
Ik zal me even voorstellen. Ik ben een jongevrouw van 22 jaar en zwanger van ons eerste kindje.
Ik ben nu 12 weken zwanger.
en heb een lieve vriend en we zijn in augustus 2 jaar samen.
 
Het begon allemaal zo: door familie omstandigheden moest mijn vriend uit huis en ben ik met hem meegegaan.
We wonen nu vanaf vorrig jaar november samen.
Het ging allemaal perfect tussen ons
tot dat ik erg ziek werd en antibiotica slikte.
 
Na 2 maanden toen ik weer beter was, hebben we weer seks gehad.
We dachten dat de pil wel weer zou werken.
Nou niet dus en ben dus nu zwanger van ons eerste kindje
mijn vriend is nog student (bbl) en ik werkloos.
 
Het is allemaal erg zwaar voor ons,
nu moeten we verhuizen omdat we in een tijdelijke woning zitten.

Onze familie is allemaal erg blij dat ze opa en oma worden, tante en oom.
Het is alleen jammer dat de de broer en schoonzusje van me vriend geen contact meer met ons willen
omdat ik nu zwanger ben.
Hun zijn al een lange tijd aan het proberen om zwanger te raken.
En nu ik zwanger ben willen ze niks meer met ons te maken hebben.

Mijn schoonzusje is als een vriendin voor me geworden
en nu ze geen contact meer wil. vind ik dat allemaal erg klote.
Ook voor me vriend. omdat hij nu geen contact meer heeft met zijn broer.
Maar wij hebben hun niet nodig om gelukkig te zijn.
 
Ondanks alles zijn we super gelukkig met elkaar
en zijn we toch blij dat we een kleintje krijgen. Samen komen we er wel.
 
Nou dit was mijn verhaal.
 
xxxx
 

17 juni 2011 - 15. Dat is eigenlijk te jong om aan kinderen te beginnen. Toch heb je het niet altijd in de hand, ondanks je ouders wel 20.000 keer hebben gezegd 'vrij veilig'. Toch gaat het af en toe fout. Zo ook bij ons!

Over 2 weken worden we allebei 16, een maandje later zijn we een jaar samen. Nadat we 2 maanden samen waren hebben we het voor het eerst gedaan, geheel veilig trouwens, ik pil, hij condoom. Niks aan de hand denk je dan he? Hebben er ook niet aangedacht om de condoom te controleren. Ik was een week daarvoor ziek geweest en had antibiotica, maar weet ik veel dat mijn pil dan niet meer werkt! Ik ben lichamelijk niet echt gezond zeg maar, ik heb een darm infectie gehad, een ontsteking en verstening. Ik had veel buikpijn en was misselijk, en dacht dat het daar van kwam, achteraf niet dus.

Ik moest in op 15 Januari 2011 bij de dokter zijn voor onderzoek, gewoon een maandelijkse controle vanwege mijn darmen dus. Hij zei dat ik een behoorlijk dikke buik had voor een opgezette darm. Hij liet mijn bloed nakijken en het bleek dat ik zwanger was. Meteen kreeg ik een echo. Ik wist niks te zeggen, mijn vriend zat thuis, te wachten tot ik thuis kwam. Ik had nog gezegd dat hij niet mee hoefde, het was gewoon een controle. Ik heb hem ook niet ge-smst.

Ik kreeg de echo en meteen ging alles fout. Het kindje groeide al 4 maanden in mijn buik, en na week 25 weken is het kindje gestopt met groeien, gestopt met leven. Al die tijd wisten we niet dat ik zwanger was, dat we een kindje kregen! En het was me niet eens opgevallen dat ik niet ongesteld was geweest, want ik had veel stress enzo waardoor dat blijkbaar allemaal stopt.

Ik ben naar huis gegaan en kwam huilend binnen, ik heb mijn vriend toen alles verteld! 'Je word papa!' is het eerste wat ik zei! Ik zou uitgerekend zijn op 17 Juni, en dat is bijzonder. Want ik ben te laat geboren, maar mijn moeder was op 17 juni ook van mij uitgerekend! Bovendien zit er nog iets achter waarom het zo bijzonder voor ons is! Vanaf het moment dat hij wist dat hij vader zou worden heeft hij gehuild, en tegen hem gepraat.

Ons kindje was een jongentje trouwens! Het kindje zat dus dood in mijn buik en ik moest op de natuurlijke manier bevallen. Dat is zwaar, want je moet al die moeite doen, en je word er niet mee beloond met een heel mooi kindje. Nee, het kindje komt wel, maar leeft niet meer.

De tijd dat ik nog zwanger was, hebben mijn vriend en ik alleen maar tegen de kleine gepraat, gehuild en gelachen. We houden van hem, meer dan wie dan ook! op 25 Januari 2011 kwam ons wondertje. Ik kreeg enorme buik krampen en ben gaan douchen, mijn vriend wist van niks en zat thuis. om 20:01 is Liam geboren. Liam Milan.

Toen ik hem eenmaal in mijn armen had, ingewikkeld in het pyjama shirt van mijn vriend, moest ik huilen! Ik had mijn eigen kindje in mijn armen, hij heeft het neusje van mijn vriend en van die lieve kleine vingertjes. Ik heb hem een broekje, shirtje, mutsje, en sokjes aangedaan! Ik was zo trots toen hij bij me lag. Mijn ouders waren niet thuis gelukkig en ik kon dus uren met hem in mijn armen zitten. Ik ben met hem naar de dokter gelopen en daar heb ik hem moeten achterlaten. Het deed me zo'n pijn toen ik de praktijk uitliep zonder mijn zoon! Ik ben als een gek naar mijn vriend gefietst en verteld dat hij vader geworden is.. Hij is gecremeerd en we hebben allemaal spulletjes van hem, en een geboorte kaartje.

We zijn enorm trots op hem en houden veel van hem! En ja, we missen hem elke dag. Het is vandaag 17 Juni, dus vandaag zou hij uitgerekend zijn.
Rust zacht lieve Liam.
 
Liefs ELINN

13 juni 2011 - heey ik ben Caithlyn.
ben 18 jaar oud en dit is mijn verhaal.
 
Het begon allemaal toen ik 17 was.
Ik was toen precies 1 jaar met mijn vriend.
Opeens werd ik maar niet ongesteld.
Ik was bang in mijn achterhoofd dacht ik al wel dat ik zwanger was,
maar ik wachtte nog twee weken.
ik werd steeds maar niet ongesteld.
Ik heb het aan een vriendin verteld en samen gingen wij een test kopen.
een plus....

Ik moest huilen, ik zat nog op school en een kind kon ik echt niet gebruiken..
Ik wist niet wat ik moest doen.
Ik heb mijn moeder gebeld en heb het met veel moeite aan haar vertelt.
Mijn moeder schrok heel erg ze stelde een abortus voor.
Ik had het overwogen om een abortus te nemen, maar ik wist niet hoe oud het kindje was dus ben ik naar de huisarts gegaan.
Hij zei dat het kindje morgen 2 en een half maanden zou zijn. Ik moest weer erg huilen.

Ik heb mijn vriend gesmst en gezegd dat ik zwanger was en het kindje morgen 3 maanden zou zijn. Hij schrok ook heel erg en zei dat we het kindje best konden houden.
Ik heb er een nacht over geslapen en heel erg veel met mijn vriend, moeder er over gepraat.

Uiteindelijk heb ik besloten het kindje te houden, om verschillende redenen.
Maar het meest omdat ik van het kindje hou.
De zwangerschap verliep goed en op 10 februari 2011 is mijn kleine meis geboren.
Ze woog 3567 gram en was 50 centimeter en ze heet Mirella. Ze is nu 4 maanden.
Samen met haar en mijn vriend wonen we nu in een nieuwbouwwijk in een eengezinswoning.

Mijn vriend die werkt fulltime en ik zit thuis. Als Mirella 6 maanden is ga ik parttime werken en mijn vriend ook zodat er altijd iemand thuis is voor de kleine. We redden het met zijn drietjes goed.
 
Wat ik wil zeggen met mijn verhaal is: als je een kind krijgt valt je leven niet altijd in duigen. Kijk mij nou: heb een kind, woon samen in een leuk huisje en heb een diploma.
Ik zou hele erge spijt krijgen als ik voor een abortus had gekozen en nu een student zou zijn. Ik kan mijn bengeltje niet missen... en natuurlijk ook andere redenen.
Mijn moeder is ook hartstikke trots op me en als ik een keer uitwil gaan dan past ze gewoon op Mirella.
 
 
groetjes Caithlyn, Mirella en Dave
 
 

1 mei 2011 - Hallo tienermoeders, ik ben Nathalie en ik ben 15 jaar oud.
Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen.

Ik was 2 maanden samen met mijn vriend toen ik maar niet ongesteld werd..
Dat was best raar maar als eerste dacht ik ‘ach dat komt nog wel’.
Een week later kwam toch de gedachte in me op of ik zwanger zou zijn maar ik was zo bang om een test te doen dat ik het tegen niemand zou vertellen en stelde een test maar uit.

Na een tijdje vertelde ik tegen mijn vriend dat ik dacht zwanger te zijn en hij vond dat ik gelijk een test moest doen en dat hij er, als ik dat wilde bij bleef om mij te steunen.
Na school heb ik toen een test gedaan en daar stond duidelijk op; ZWANGER! Ik kon alleen maar huilen….

Mijn vriend heeft me de hele avond getroost en daarna hebben we er samen over gepraat. Hij zei dat hij me zou steunen in welke keuze ik dan ook zou maken maar het leukste was als we het zouden houden. Zelf wilde ik het kindje ook wel houden maar dit jaar heb ik eindexamen en start ik met een nieuwe opleiding dus een kindje erbij kon ik echt niet gebruiken….

Na heel veel aarzelen heb ik een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek.
Daar werd naar mijn verhaal geluisterd en de mensen daar deden heel normaal. Ik heb gekozen om mijn abortus onder narcose te laten doen..

Ik was erg nerveus toen ik aankwam in de kliniek. Vanwege de narcose mocht ik van te voren niks eten. Ik werd vriendelijk ontvangen en moest een vragenlijst invullen.
Na een half uurtje wachten werd ik eindelijk geroepen en mocht ik een nachtjapon aandoen die ik zelf had meegenomen.
Het was een grote kamer met allerlei bedden waar meisjes lagen die wakker werden van hun narcose maar er waren ook meisjes en vrouwen die voor een abortus hadden gekozen zonder narcose. Er werd mij een bed aangewezen waar ik op mocht gaan zitten en toen kwam er een arts een infuus aanleggen. Daarna mocht ik meelopen de behandelkamer in.

Je mocht zelf kiezen of er iemand mee ging en ik had gekozen om niemand mee te nemen. Mijn vriend zat in de grote kamer te wachten waar iedereen bij kwam van de abortus.

Eenmaal in de behandelkamer moest ik op een grote stoel gaan zitten met twee voetsteunen waar ik mijn benen in moest leggen.
Het was allemaal best eng maar er waren gelukkig twee vrouwen. Eentje voerde de behandeling uit en de ander zou toe kijken of alles goed verliep.
Via het infuus kreeg ik een slaapmiddel toegediend. Het was best een raar gevoel en mijn voeten en vingers tintelden en binnen 3 seconden sliep ik al.

Na de abortus die  maar tien minuutjes duurde werd ik naar de grote kamer gebracht en daar mocht ik bijkomen van mijn narcose.
Mijn vriend vond het volgens mij ook allemaal best eng.  Na een halfuurtje bij komen kreeg ik een glas water en een koekje om te eten en daarna mocht ik al naar huis.

De behandeling heeft bij elkaar maar een halfuurtje geduurd.

Mijn ouders weten hier niks van omdat ze heel erg streng zijn en ik ze het liever niet wilde vertellen. Ik heb geen spijt van mijn abortus maar ik denk er wel vaak aan hoe het zou zijn als ik het kindje gehouden had.

Nu vijf maanden later ben ik nog steeds samen met mijn vriend en we praten er best vaak samen over.

Kies altijd zelf en laat nooit anderen voor je kiezen want zo krijg je zeker spijt.

27 april 2011 - Hallo, ik heb het nog altijd zeer moeilijk, maar toch wil ik mijn verhaal kwijt.
 
Ik heb sinds vorig jaar april een relatie met een heel lieve jongen, we voelde ons heel goed bij elkaar en al vlug kwam van het een het ander.

Ik slikte de pil en in het begin gebruikte we ook een condoom, maar die viel na een tijdje weg. Ik vergat nooit mijn pil en was ook altijd regelmatig ongesteld.
 
Toen besloot ik om mijn pil door te slikken, want het was ondertussen grote vakantie en samen gingen we 2 keer op reis en dan ging  ik met een vriendin nog naar Spanje.

Begin juli ging alles goed,  maar naarmate dat de dagen verder telde en de vakantie vorderde, voelde ik mij wat misselijk, moest ik meer naar het toilet en had ik meer last van dikke handen en voeten.
Ook had ik de indruk dat ik wat dikker werd, maar iedereen om me heen zei dat het niet klopte.
 
Naarmate de vakantie vorderde, en de dagen door gingen.. de voortekens gingen weg en alles ging minder..
 
Maar toen plots sloeg het noodlot toe, heel onverwachts, kreeg ik een lichte bloeding en toen kwam alles mee, daar lag het embryotje dan. Zo onverwachts..
Kon het met niemand delen, niemand was bij mij..
 
De dag nadien, de dag voor ik naar Spanje vertrok kwam mijn ventje. Toen moest ik me toch wel heel sterk maken om het te vertellen.. Maar het lukte..

Samen hebben we veel gehuild en gepraat..
En nu denken we nog elke dag aan haar/ hem...
 
We hebben dan ook als aandenken een rompertje en elk een zwangerschapsbolleke aan onze sleutels gehangen. Zo voelen we ons toch nog verbonden met haar/hem..
 
 
Veel liefs Anoniempje

14 maart 2011 - haai iedereen, ik ben Roos en ben 18 jaar oud en in verwachting van mijn eerste kindje..
En dit is mijn verhaal...
 
Afgelopen maart kwam ik erachter dat ik zwanger was, totaal ongepland.  Ik zat aan de pil en had dit niet voor mogelijk gehouden. Maar ik kan goed een keer ziek geweest zijn. Ik en mijn vriend zijn nu bijna een jaar samen en we houden ook heel veel van elkaar.

Toen ik er achterkwam heb ik meteen een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog, omdat we niet wisten hoever we waren.
Mijn vriend is mee geweest naar de eerste afspraak en daar bleek ik al 15 weken zwanger... Abortus was dus al geen optie meer... Gelukkig waren mijn vriend en ik het er al over eens dat we het kindje zouden houden.
 
Inmiddels zijn we nu ruim 19 weken zwanger en ben ik bij mijn vriend ingetrokken.. Dit omdat mijn moeder het niet wilde accepteren dat ik een kindje zou krijgen...
Nu dat ik ingetrokken ben bij mijn vriend is de kinderkamer al volledig af en worden we van zijn kant van de familie heel erg gesteund.

Mijn vader is er ook heel erg blij mee, eigenlijk is iedereen er wel blij mee.. Behalve dan mijn moeder... Dit vind ik heel erg jammer..
Inmiddels lopen we nu bij de verloskundige in plaats van bij de gynaecoloog.... En het kindje groeit erg goed...
We zijn uitgerekend op 3 september en we kijken er heel erg naar uit.
 
xxx

21 maart 2011 - Hallo allemaal, ik ben Duscha, ik ben 21 jaar en kwam er op mijn 19e achter dat ik zwanger was.
Ik was al een tijd samen met mijn vriend, al vanaf mijn 16de en hadden net ons eigen hele kleine huisje. We waren daarvoor al veel bij elkaar. Ik woonde samen met mijn vader en hij kreeg op een gegeven moment een vriendin ver weg, dus hij was daar steeds vaker en mijn vriend steeds vaker bij mij thuis.  Het gevoel van samenwonen was er dus al een beetje. Maar we waren natuurlijk dolgelukkig dat we eindelijk ons eigen huisje hadden. We zijn in augustus in ons eigen huisje getrokken, waar net genoeg ruimte was voor z’n tweeën.

Ik voelde me steeds niet lekker en had ook de griep, maar dat bleef wel heel lang hangen. Op een gegeven moment ben ik naar de dokter gegaan en doorgestuurd naar het ziekenhuis om alles te laten testen door middel van bloed prikken. Er kwam niets uit de tests.
Doordat ik al bij het ziekenhuis liep ging ik er niet van uit dat ik zwanger was, want daar word je meestal ook voor getest op die leeftijd met die klachten. Maar blijkbaar dus niet.

Het weekend voor oud en nieuw zei ik tegen mijn vriend dat we gewoon een test moesten doen, dan konden we een zwangerschap tenminste uitsluiten. We waren dat weekend bij mijn oma, dus heb ik op de wc die test gedaan. Mijn vriend was boven in de slaapkamer en voor ik de wc uit was stond er al dat ik zwanger was. Dat was wel even schrikken, ook omdat ik een beetje bang was voor de reactie van mijn vriend. Het was natuurlijk niet de ideale tijd voor een kindje.
Ik ben naar boven gegaan en heb hem de test laten zien. Daar sta je dan, zwanger en wel. Wat moet je dan doen?

We wisten het beiden niet, dus zijn we naar mijn oom en tante gegaan en hebben we na een tijdje langzaam vertelt dat ik zwanger was. Dat was wel moeilijk, want zij waren bezig met zwanger worden en dat wilde niet lukken en dan zit je daar, terwijl je onverwachts zwanger bent.
Maar gelukkig hebben ze ons heel goed geholpen en ben ik ook heel blij met hen.
Ze zeiden dat als we weer thuis waren we naar de dokter moesten gaan. Dus eenmaal thuis hebben we de dokter gebeld en een afspraak gemaakt voor die week.
Toen we bij de dokter waren zij ze: ‘ik voel niks, ik denk niet dat je zwanger bent. Dus ik zei dat de test zei van wel en dat mijn symptomen ook erg overeen kwamen.
Toen heeft ze toch maar een afspraak gemaakt om een echo te laten maken, die uiteindelijk pas twee weken later was.

Toen was het oud en nieuw en niemand wist het nog. Wij wisten ook nog niet wat we wilden.
Ik wist het eigenlijk wel, maar mijn vriend was er nog niet helemaal zeker van. We ware nog jong, woonden net samen in een klein huis, zijn werk was ook op het einde aan het raken en ik zou dan ook mijn baan kwijt raken.
Na een hoop gepraat hebben we besloten dat, als ik minder dan twee maanden zwanger was, we het weg zouden laten halen en anders niet.
Ik was heel zenuwachtig voor de echo. Stiekem hoopte ik dat ik al meer dan twee maanden zwanger was.

Eindelijk was daar de dag van de echo en daar lig je dan in een stoel met zo’n ding op je buik en daar zie je dan op een klein beeldscherm ons kleine kindje. Wat waren we toen even emotioneel, keken elkaar aan en dachten hetzelfde: daar gaan we voor.
Toen hoorde we ook dat ik meteen mijn 20 weken echo had. We hadden niet verwacht dat ik al zo ver zou zijn.
Verder wisten ons ouders er nog niks van en dat wilden we ook pas na het weekend vertellen. Mijn vader ging vrijdags trouwen en hadden daar een heel weekend voor uit getrokken en ik wilde dat het hun weekend werd en dat niet alle aandacht naar ons zou gaan.

Eindelijk het was zondagavond. We wilden het vertellen als iedereen weg was. Maar er bleef één iemand zitten en daardoor gingen we naar huis, omdat het inmiddels al twaalf uur was geweest.
Maandag avond zijn we na het eten weer terug naar mijn vader gegaan, maar toen zaten alle kinderen beneden.

Mijn vader was gestopt met roken, maar nam na het eten altijd nog een hijsje van een sigaar, dus mijn vriend en ik gingen ook mee roken en liepen met mijn vader mee naar buiten.
Ik stond voor hem en zei: ‘pap, ik moet je wat vertellen en ik doe het ook maar direct, anders kan ik het niet meer. Ik ben 20 weken zwanger!’
Hij zei: Oh, ik neem nog even een hijsje van mijn sigaar. Voor de rest was hij er wel positief over gelukkig.
Eenmaal weer binnen hebben we ook aan mijn stiefmoeder de echo laten zien. Ik zeg: ‘dat is ons kindje’. Ze was ook helemaal blij voor ons.
En mijn zusje kwam ook weer beneden, ook haar de echo laten zien en ze geloofde het niet. Na een tijdje stuiterde ze door de kamer, omdat ze het zo leuk vond.
Zo, dat was gedaan en positief verlopen. Toen mijn schoonouders nog.

Inmiddels wisten mijn moeder en mijn oma het ook al, die had ik gebeld (we wonen een uur van elkaar vandaan, dus vandaar het bellen).
Wij gingen naar mijn schoonouders. Mijn vriend zei tegen zijn moeder: ‘ma ga even zitten, ik moet je wat vertellen.’ Dus ze ging zitten en hij zei: ‘ze is 20 weken zwanger, je word oma.’
Ze moeder was helemaal emotioneel en erg blij. Zijn vader was een ander verhaal. Hij raakte een beetje in schok en is achter de computer blijven zitten. Hij heeft niks meer gezegd.
De dag erna kregen we beiden een sms van mijn schoonvader. Er stond in: Sorry, ben blij voor jullie.

Toen dat allemaal achter de rug was hadden we nog maar 5 maanden de tijd om alles te regelen.
De oom en tante van mijn vriend hoorde dat ik zwanger was en wilden net alle kinderspullen weg doen, dus daar hebben we heel veel van gehad. De rest van de familie heeft ons gelukkig ook heel erg gesteund.

Mijn zwangerschap was niet altijd een pretje. Eigenlijk vaker niet dan wel.
Doordat ik zelf best dun was voelde ik iedere beweging van het kindje en dat deed behoorlijk pijn.
Ik had jammer genoeg ook maar een heel klein buikje, want toen ik acht maanden zwanger was zei er iemand: Oh ben je zwanger. Dan zal je nog wel een tijdje moeten met nog maar zo’n klein buikje.

Toen ik zeven maanden zwanger was ben ik met mijn vriend getrouwd. We hebben een heel erg mooie bruiloft gehad. Ook kreeg ik in de 7de maand al heel veel voorweeën en hebben we vaak verloskundigen over de vloer gehad. Maar het bleef gelukkig nog een tijdje zitten.

Ik was op 3 juni 2009 uitgerekend en ons zoontje Jayden is op 27 mei 2009 geboren.
Ik had al de hele nacht weeën gehad, maar ik dacht dat het weer voorweeën waren, dus mijn vriend is gewoon naar zijn werk gegaan. Rond 10 uur heb ik hem gebeld dat hij naar huis moest komen. Ik trok het niet meer alleen. Dus hij direct naar huis, verloskundige gebeld en het was begonnen. Maar ik had nog maar 2 cm ontsluiting en om mij het makelijker te maken heeft ze me gestript (dat is geen pretje, doet ongelofelijk pijn) en ze zei dat ze om 4 uur weer terug zal komen om te kijken (ze was er om 1 uur).

We zijn naar mijn schoonouders gegaan, omdat ik daar in bad kon om toch een beetje te ontspannen. Eenmaal in bed braken me vliezen en ik zei: ‘dit is niet goed.’ We hebben de verloskundige gebeld en het bleek dat de baby in het vruchtwater had gepoept.
Dus moest ik direct naar het ziekenhuis. Eenmaal daar kreeg ik een pompje om op te drukken om tussen de weeën door rustig te worden en nog een beetje mijn ogen dicht kon doen. Ik had de laatste twee maanden ook heel weinig geslapen.

Ik lag om kwart over drie in het ziekenhuis en om tien voor half  zes kreeg ik blijkbaar persweeën, want ineens kwamen er zusters mijn kamer binnen en verbouwde mijn bed. Toen dat klaar was heb ik drie pers weeën gekregen en om 18.32 was hij er eindelijk. Mijn vriend zou de navelstreng doorknippen, maar dat had zij al gedaan, want hij was al blauw aan het worden omdat de navelstreng om zijn nekje heen zat. Hij bleek ook nog een beetje onderkoelt te zijn, dus het ging niet direct goed en na een tijdje mocht ik hem eindelijk bij me houden.
Na één nachtje in het ziekenhuis mochten we de volgende ochtend samen mee naar huis.

Inmiddels ben ik 21 en hebben we een groter koophuis. We zijn heel gelukkig.
Ondanks de niet geplande zwangerschap, was hij toch heel erg gewenst en ik zou niet weten wat ik zonder mijn kleine mannetje zou moeten.

Ik wilde gewoon even mijn ‘lange’ verhaal kwijt.
En meiden, ga op je eigen gevoel af  en doe niks met een rotgevoel, want niks kan je terugdraaien.
En ik ben blij met deze keuze.

Groetjes Duscha

20 maart 2011 - Lieve allemaal, ik wil al een tijdje mijn verhaal kwijt. Vandaar dat ik het hier doe. Ik heb mijn vriend ontmoet via een site soort van ''social site''. Nooit gedacht dat ik daar op zou komen. Ik ben meestal iemand die alleen mensen wil leren kennen in real life, maar alles liep anders.

13 januari 2011 ging ik voor de eerste keer naar hem toe. Vier uur van mijn woonplaats af. Het was echt een topweekend. Ik wilde dus echt niet meer weg. We hadden best snel al wat. Anderhalve week later ging ik weer, maar dan voor een week. Alles was leuk. We gingen uiteten, maar we kregen ruzie. Dus ik wou echt snel weer naar huis. Maar omdat de bussen en de metro niet meer reed, kon ik niet meer weg. Toen gingen we maar praten. Alles kwam toch weer goed.

29 januari ben ik naar huis gegaan. Ik kwam thuis en was bang voor ruzie. Want thuis was dagelijks 'feest': elke dag ruzie met mijn pa. Echt rot. Ik ben dag erna uit huis getrapt. Sindsdien woon ik bij mijn vriend.

Nog geen week later had ik ongesteld moeten worden, maar ik werd het niet. Dus we moesten wachten. Zes dagen over tijd: toch maar een test gedaan. En ja hoor: zwanger! Ik wilde het niet geloven, dus ik heb nog een test gedaan. Weer positief! Vier testen verder heb ik toch maar de verloskundige gebeld. Daar maakten we een afspraak voor 14 maart om twee uur.

Mijn vriend en mijn schoonzus en haar zoontje waren mee. We kregen de eerste echo. Helaas lag het te diep dus het kon niet via mijn buik en het werd een vaginale echo. Toen wisten we het zeker: een klein mensje! Het was zo lief en leuk om te zien. We waren helemaal verliefd. Het hartje klopte goed.

12 april heb ik weer een afspraak en een echo. Ik ben 30 oktober 2011 uitgerekend dus het wordt ook een schorpioen net zoals mama en opa.

Voor die tijd gaan we nog heel veel genieten van de niet geplande, maar harstikke leuke zwangerschap.

Love love love!
Mama's en papa's: ik wens jullie een fijne zwangerschap en als de ukkies er al zijn veel geluk!

xxx

15 maart 2011 - Op mijn 16de had ik een vriend waarvan ik op dat moment dacht zeker te weten dat hij de ''ware'' zou zijn. Maar het ging mis. Hij was 21 en ik op dat moment 16. We keken uit naar een toekomst, maar het kwam niet hoe we wilden.

Na paar maanden leek alles vlot en leuk te verlopen, maar toen gedroeg hij zich alleen maar jaloers. Na school mocht ik zelfs niet meer gaan, omdat er jongens waren op mijn school. Uitgaan zat er ook niet in, want ik was zijn ''bezit''.

Het ging steeds slechter, maar toen kwam ik erachter ook nog eens zwanger van hem te zijn. Alles storte in. Ik wilde het sowieso al uitmaken, maar toen ik een zwangerschapstest die ochtend deed, wist ik niet hoe ik me moest gaan gedragen. Blijdschap en verdriet liepen door elkaar heen.

Ik heb mijn vriend toen die ochtend van de test gebeld en gezegd dat ik een positieve uitslag had. Hij was dolblij met het feit dat hij vader zou worden, maar ik had gemengde gevoelens over onze relatie. Maar ik wou ook niks liever dan het kindje houden. 

Hij kwam na het telefoontje direct naar me huis en we reden rechtstreeks naar zijn moeder en vader. Die waren ook heel blij met het feit ze oma en opa zouden worden. Zij zagen het dus volledig zitten. Ze maakten al direct plannen. Dat ik daar zou blijven wonen, omdat het bij mij krap is. Ik woon alleen met mijn moeder en broer en heb dus geen vader gekend. Ik wou dus ook dat mijn kind zou kunnen leven met een vader.

Hij haalde direct wat te eten voor me en verzorgde me goed. Ik belde uiteindelijk na veel moed te verzamelen mijn moeder. Ze was niet blij, maar ook niet van slag. Boos was ze helemaal niet, omdat mijn moeder zelf een tienermoeder was. Ik kan helemaal niet klagen dat mijn moeder het slecht heeft gedaan met twee kinderen in haar tienerjaren.

Toch besloot ze dat ik een abortus zou doen. Maar ik wou niet. Dat begreep ze en ze heeft me gesteund in de moeilijke tijden. Toen ik al paar weken ver was of toch zeker meer dan acht weken begon de miselijkheid erg toe te nemen. Ik kon dus helaas niet meer meer naar school. Ik heb mijn studie stopgezet ook al was het niet met opzet.

De dag dat ik wist dat ik niet meer met hem verder kon vanwege zijn jaloers gedrag, heb ik hem gevraagd of hij wilde komen. Hij kwam. Ik wou het uitmaken, maar hij kwam met dure oorbellen. Ik was zo van streek van alles. Dat hij mijn mobiel non stop controleerde enzo. Het werd gewoon te erg en ik heb het toen uitgemaakt. Hij was er kapot van.

Uiteindelijk wist ik dat ik het niet alleen zou kunnen. Dus heb ik gekozen voor een abortus. De ingreep verliep vlot, maar het verdriet zit nog steeds in mij

Jaren gingen voorbij en op mijn 18e had ik een vriend. Nu al ongeveer een jaar. Het ging heel vlotjes en we waren dolgelukkig. Uiteindelijk kreeg ik weer te horen zwanger te zijn. Dit keer wisten we het zeker! We houden het!

Ik had inkomen, want ik werkte partime. We gingen al spulletjes kopen, onder andere een wiegje, buggy en een maxi cosi, kleertjes dat door zowel een jongen als een meisje gedragen kan worden. En meer duurdere spulletjes. Ondertussen had ik al heel veel.

Ik had een afspraak met de gynecoloog. Mijn moeder, ik en mijn vriend keken er echt naar uit. Helaas kreeg ik op een ochtend enorme bloedingen en hevige buikpijn. Ik wist dat het niet gezond kon zijn. Ik belde mijn moeder en zij belde naar de gynecoloog.

Ondertussen was ik te weten gekomen dat mijn vriend vreemdging. Ik kon het niet geloven, maar kreeg wel bewijs te zien. De dag erna mocht ik naar de gynecoloog en alles was leeg. Met andere woorden: ik had een miskraam gehad.

Ik kon niet huilen, maar de pijn van twee kindjes verliezen was te groot. Ondertussen ging het uit met mijn vriend. Ik ben verder gegaan, maar het nooit vergeten. Het was verschrikkelijk een leeg bedje naast me te hebben en dat voor nu bijna een jaar lang.

De maxi cosi heb ik ondertussen opgeborgen in mijn kast, omdat het pijn doet er naar te kijken. Ook de TV-programma's ''tienermoeder'' in Belgie en Teenmom. Nu zie je die programma's overal. En ik ken meisjes die nu expres op 15 jaar proberen zwanger te worden om ook in de belangstelling te staan!

Ondertussen heb ik ook goed nieuws! Over twee maanden word ik 19 jaar en ben ondertussen zes en een halve week zwanger van een derde kindje. Ik ben al vroeg naar de gynecoloog geweest en het hartje klopt. Ik heb ook ondertussen een nieuwe vriend waar ik echt mezelf kan zijn. Ik erger me wel soms aan feit dat hij ook jaloers kan reageren op smsjes, pings of via de computer. Maar ik leer er aardig mee leven.

Hij en zijn ouders zijn ook in de wolken van het wondertje dat nu op komt is. Het is niet altijd even makkelijk, want hij is ondertussen nog bezig met videoclips maken en zijn muziek samen met de groep. Ik heb ook enorme last van humeurwisselingen en scheld soms mijn vriend uit voor niks. 

Sinds ik zwanger ben twijfel ik soms over onze realtie. Ik hoop dat het gewoon aan mijn humeurwisselingen ligt en niet aan de relatie. Ik ben bang dat het weer zoals met mijn eerste zal zijn. Dat de jaloezie de relatie overheerst. Maar wat er ook gebeurt: ik hou het kindje! Het is een zekerheid die leven en geluk biedt. En mocht ik ooit alleen komen te staan, dan zou ik graag zoals mijn moeder worden !

Ik lig nu ondertussen in het ziekenhuis, omdat ik niks kan binnen houden en bloed moet overgeven. Ik heb zelf ook een aardige leeftijd, maar er zijn mensen die ondertussen al een kind hebben op hun 16de. En sommigen zijn expres zwanger geworden vanwege die tv programma's. Het doet me zeer als ik zo'n dingen hoor van mensen. Zeker als je op die leeftijd ook een kind droeg, maar het niet kon houden.

Het kwelt me nog steeds, ondanks dat ik nu gelukkig zwanger ben. Ik deel mijn verhaal met jullie, omdat ik weet dat er nog meisjes zijn die dit ook meemaken. En ook om het feit dat er tieners zijn die expres zwanger worden vanwege een programma. Ze moedigen het aan op TV en tieners kijken er naar en willen het ook.

Ik weet niet hoe ik geleefd zou hebben als ik op mijn 16de mijn kind gehouden zou hebben. Toen was het nog een schande en nu? Nu is het een rage. Ondanks dat ik al twee keer zwanger ben geweest, gaan er nu veel geruchten rond dat ik mijn zwangerschap zou faken. Ook de kans op een miskraam is er nog volgens de gynecoloog. Het is maar 5%, maar ik kan het niet laten om steeds in mijn broek te kijken of ik geen bloed verlies. En die angst zal nog wel een eindje duren.

Maar nu geniet er er volop van. Alleen het ziekenhuis is nu een beetje lastig helaas. Ik hoop snel dat ik rond de 12 weken ben en mijn misselijk afneemt. Ook al heb ik twee kindjes verloren, ik voel me nog steeds moeder en dat zal ik ook blijven voelen.

Ik kijk er naar uit, maar ben ook bang dat er wat mis zal gaan. Zolang ik maar gezond verder leef, kan ik met een veilig gevoel slapen en opstaan! En wat dan nog? Ik zie wel wat er gebeurd. Maar ik weet waarom ik leef en dat is voor het hartje dat nu in mij klopt en een nieuw leven kan beginnen.

Bedankt!

4 maart 2011 - Lieve meiden, ik wil graag mijn verhaal met jullie delen. Het is inmiddels zes jaar geleden toen ik op mijn 16e zwanger raakte. Ik heb mijn vriend op mijn 15de leren kennen en kreeg toen verkering met hem.

Na een tijdje wilde ik hem aan mijn moeder voorstellen maar omdat zij zo streng is besloten we nog even te wachten tot dat we zeker waren dat het serieus was tussen ons. Mijn vriend is aanzienlijk ouder. Wij brachten heel veel tijd met elkaar door en kwamen er vrij snel achter dat het serieuzer was dan we eigenlijk dachten.

Na iets meer dan een jaar zijn we met elkaar naar bed gegaan...niet gepland...het gebeurde in the heat of the moment. Het was een paar maanden later voordat ik er achter kwam dat ik zwanger was.. In september 2004 werd ik niet ongesteld en het enige wat in mijn hoofd opkwam was: zwanger!

Hij stelde me gerust en zei toen gelijk: "wat jou beslissing ook is...ik hou van jou en blijf bij jou. maak je maar geen zorgen". Ik was heel onzeker geworden. Mijn vriend en ik hebben toen gelijk een diepgaand gesprek gehad over hoe of wat, als ik zwanger zou zijn. Ik zei dat abortus geen keuze was en dat ik het dan wilde houden. Hij heeft me echter wel gewezen dat ik nog op school zat en wel in mijn examen jaar van het vmbo gemengd-theoretisch.

Toevallig stond er een dag erna een advertentie van een echopraktijk in de krant. Wij hadden gelijk een afspraak gemaakt voor een termijn echo. Twee weken later zijn we geweest en toen bleek ik al ruim 18 tot 20 weken zwanger te zijn! Ik was al die tijd gewoon ongesteld geweest. Mevrouw had toen gelijk alle meteing verricht en gekeken of het kind geen open ruggetje of hazen lip had. Dit bleek allemaal goed te zijn.

Ik schrok enorm want mevrouw had uitgelegd dat je normaal rond 12 weken een prenataal onderzoek krijgt. Nou die heb ik dus niet gehad. Daarbij moest ik me gelijk aanmelden bij een verloskundigen praktijk. Vanaf het moment dat ik me aanmeldde bij de verloskundige, veranderde mijn leven.

Nu moest ik het nog thuis vertellen.... Dit vond ik het aller moeilijkst. Ik heb het eerst aan mijn zus verteld. Die was blij en tergelijkertijd maakte zij zich zorgen. Daarna heb ik het aan mijn coach verteld en die hielp me met alles! Diezelfde dag heb ik tegen mijn moeder gezegd. Die kon werkelijk haar oren niet geloven. Zij eiste gelijk om abortus te plegen. Dit kon echter niet meer. Mijn moeder werd pisnijdig en sprak noch keek me voor een week niet aan.

Inmiddels moest ik op controle voor mijn 20 weken echo. Gelukkig bleek de baby goed gegroeid te zijn en alles in orde. Nu had ik nog maar vier maanden de tijd om me voor te bereiden op de komst van onze dochter!

Onze dochter is op 13 feb. 2005 geboren (zonder ruggenprik etc) en de placenta had een hartjes vorm. Een echte liefdes baby dus. Het was heel zwaar om voor een kind te zorgen en ook je diploma te moeten halen. Gelukkig nam mijn vriend de kleine altijd mee zodat ik de tijd had om te studeren.

Ik woonde nog thuis bij mijn moeder ze hielp me niet. Ze gaf wel tips etc. zoals ieder andere oma zou doen als de kleine bij papa en mama woont. In mei begonnen de examens. Ik kreeg geen uitstel dus ik deed gewoon mee met de klas. Op de dag dat ik gebeld zou worden ben ik gaan shoppen met mijn moeder, maar ik werd maar niet gebeld.

Even later barste in tranen uit en zei tegen mijn moeder dat ik gezakt was omdat ze niet gebeld hadden. Mijn moeder vroeg hoe ik dat wist en ik had verteld dat het inmiddels al 4.15 was en dat ik als zesde op de lijst stond. Mijn moeder bleef positief en zei dat ik dan maar beter mijn best moest doen bij de herkansing. Even later werd ik toch gebeld, en wel met goed nieuws...."Je bent geslaagd" Ik was nog nooit zo gelukkig geweest! (op de geboorte van onze dochter na dan..)

Na een jaar ben ik samen met mijn vriend gaan wonen. Ik werkte en deed een MBO opleiding. Het was niet altijd even makkelijk maar mijn diploma heb ik wel gehaald. September 2008. Op een woensdag middag was ik aan het werk. Ik ging zitten en voelde wat vloeien. Ik ben gelijk naar de WC gerend en ja hoor ongesteld! Ik heb tegen mijn collega gezegd dat ik naar huis ging om te douchen en omkleden.

Onderweg naar huis heb ik gelijk met de huisarts gebeld, want een week eerder werd ik al ongesteld. Ik mocht de volgende dag op controle komen. Ik kreeg te horen dat de pil waarschijnlijk niet aansloeg en kreeg een andere voorgeschreven. Mocht de bloeding na twee weken niet over zijn, moest ik weer op controle. Na twee weken ben ik maar weer op controle gegaan, want de bloeding stopte maar niet.

Het advies was om met de pil te stoppen en een tussen pauze te nemen van twee weken. Na twee weken heb ik weer gebeld met de huisartsenpraktijk en een afspraak gemaakt. Een aantal dagen voor die afspraak, ben ik met hevige buikpijn naar de SEH gegaan.

En jawel! Daar bleek dat ik al ruim 12 weken zwanger was. Doordat ik al die weken vloeide en de pil gebruikte, hebben ze die zelfde nacht een aantal onderzoeken verricht. De volgende ochtend moest ik op controle. Alles was prima in orde. Dolgelukkig waren wij. Ik bleef wel onder toezicht van de gynaecoloog.

Alles ging voor de wind tot aan een aantal dagen voor kerst. Ik verloor namelijk wat vocht. Omdat het enige druppels waren en gebeurde alleen bij het opstaan en lachen...dacht ik dat het zwangerschaps incontinentie was. Begin januari moest ik op controle voor mijn 20 weken echo. Ik had gelijk gemeld dat ik wat druppeltjes vocht verloor.

De echo zag er prima uit. Maar omdat ik al in het begin van de zwangerschap bloed verlies had, moest een uitstrijkje gedaan worden. En dat vocht was vruchtwater. Oorzaak? Onbekend. Waarschijnlijk een kleine scheur in de placenta. Er was nog geen reden voor paniek want het vruchtwater wordt iedere dag aangemaakt. Na twee dagen moest ik terug komen Het vruchtwater was gehalveerd! Paniek.

Ik werd gesommeerd om rust te nemen en plat te liggen. Een aantal dagen later...ging ik op controle. Er was geen verbetering. En daarbij klopte het hart van de baby iets trager en de longen waren niet veel groter.

Ik ben toen voor de keuze gesteld:
1. De zwangerschap proberen te voldragen, met het risico dat de baby overlijd en dat ik dan toch de 40wkn moet uitzitten en dan nog bevallen van een overleden kind.
2. De zwangerschap voldragen, bevallen en de baby overlijd daarna door geen gerijpte longen of de baby leeft en moet leven met een co2 tank, of het wordt zwaar gehandicapt.
3. De zwangerschap voor 24 weken afbreken.

Voor mijn vriend was het al duidelijk en zei meteen dat we de zwangerschap af zouden breken en daarbij liep hij de consult kamer uit. Ik kreeg vijf dagen bedenktijd! Op de vijfde dag heb ik de gynaecoloog gebeld en verteld dat ik de zwangerschap af zou breken.

Toen begon de ellende. Ruzie met mijn vriend, somberheid, niet helder na denken, sociale contacten vermijden etc. Een week later werd ik met 23 weken ingeleid. Onze zoon werd geboren en overleed een paar minuten na de geboorte. Nu moest de placenta er nog uit. Ondanks al het persen en trekken, lukte dit niet. Dan maar een infuus erin om de weeen op te wekken. Dit hielp ook niet. De bloeding stopte niet en ik was inmiddels al iets meer dan 1.5 liter aan bloed kwijt.

Razendsnel ben ik naar de O.K gebracht om de placenta er operatief te verwijderen. Het was echt zwaar om te bevallen met de wetenschap dat je kind niet mee naar huis gaat en je hem never nooit zal leren kennen. Iedere minuut van de dag denk je aan hem. Iedere keer zie je je dochter lopen en zie je hoe klein hij ook was, gelijkenissen van haar in hem.

Mijn vriend en ik gingen in gesprek met een psycholoog. Dit voor iets meer dan zeven maanden. Ook kregen we steun vanuit de consultatiebureau en maatschappelijkwerk voor onze dochter. Van het consultatiebureau kregen we het "vergeet me niet koffer" met boordevol informatie over het overlijden van een kind/broer/zus, en daarin zat ook voorlees/prenten boeken.

Mijn vriend en ik zijn na deze intense periode bewust gaan genieten. Elke dag waarin je niet genoten hebt van je bestaan in deze prachtige wonderbaarlijke wereld vol mysterie is in feite een verloren dag van je kostbare leeftijd! Na het verlies van onze zoon hadden wij sterk het gevoel om zwanger te worden in de hoop dat het goed gaat.

Januari 2010. Ik bleek zwanger te zijn! Dit keer geen bloedingen...geen vocht verlies. Toch was ik angstig. Bij ieder wc bezoek, zocht ik naar bloed. Ieder stap dat ik nam dacht ik na over vochtverlies. Ik moest iedere week ter controle. Iedere week bloed prikken. Tussen de 16 en 18 week van de zwangerschap kreeg ik last van bekkeninstabiliteit. Ik kon echt geen lange uitstapjes maken. Trappen lopen ging moeizaam. Werken was een kwelling. Slapen? Dat deed ik niet.

Buiten de bekkeninstabiliteit, ging alles goed tot aan de 20 weken echo. Daaruit bleek dat de nieren iets vergroot waren. Geen paniek! Dit kan nog bijtrekken, dus moest ik over 6 weken terug naar de echografist. De nieren waren iets gekrompen maar niet zoals het hoort.

Dus weer over zes weken terug naar de echografist. De nieren waren nu in orde. Er valt dan een hoop stress van de schouders. Nu kon ik genieten van mijn zwangerschap! Met 40 wkn plus drie dagen ben ik bevallen van onze tweede dochter(zonder verdoving etc).

We moesten wel een dag blijven want zij had in het vruchtwater gepoept. Dit heeft ze ook nog eens binnen gehad. En half uur na geboorte moest ze de couveuse in, omdat zij niet op temperatuur bleef. Na drie uurtjes herpakte zij zichzelf. Inmiddels is ze vijf maanden en doet het goed.

Wij zijn gelukkig met zijn allen. Never nooit is mijn vriend van mijn zijde geweken. En ik ben daar heel dankbaar voor. Ik wil wel tegen de meiden zeggen: een zwangerschap is leuk. In de eerste instantie vertelt iedereen de leuke kanten van het zwangerschap. Maar realiseer je goed dat het altijd mis kan gaan! Het loopt niet altijd zoals je hoopt!

Succes met jullie zwangerschap en blijf genieten van het leven.

3 maart 2011 - Hey allemaal, ik was 16 toen ik zwanger raakte. Ik was nog wel met mijn vriend, we hadden toen twee jaar verkering. We hebben veel nagedacht over de toekomst samen. Ik zat nog op school en mijn vriend had geen diploma's, dus eigenlijk was er geen toekomst.

We hebben veel nagedacht over deze situatie, veel gesprekken gevoerd met mijn ouders en ik heb toen alleen het besluit genomen om het kindje te houden. Mijn vriend was aan het twijfelen en mijn ouders waren er tegen. Ik heb voor mezelf gekozen en naar mijn gevoel geluisterd. Ik werd dikker en mijn buik groeide.

Ik ging voor de eerste keer naar de vloskundige en het hartje klopte. Toen had ik de drie maanden echo. Mijn vriend en mijn zusje gingen mee. Het was het mooiste wat ik ooit had gezien. Je ziet het natuurlijk wel vaker, maar niet van jezelf. Het gevoel dat het kindje van jou is is zo speciaal. Ons kindje was gezond en de verloskundige vroeg of we wilden weten wat het werd. Natuurlijk wilde we dat. Het werd een jongentje.

Vanaf dat moment loop je een winkel in om te kijken of er iets ligt voor je lieve zoontje, jullie kindje, jullie trots. En na die blauwe wolk komt een tijd van veel nadenken. Hoe gaan we dit in godsnaam doen? Geen geld, geen werk en we woonden allebei bij mijn ouders. Ik ben gestopt met school om te gaan werken en mijn vriend heeft ook werk gevonden. We zijn samen veel gaan sparen. Mijn buik werd dikker en dikker en ik werd zelf ook dikker.

Hoeveel mensen ook tegen me zeiden dat ik ervan moest genieten, ik genoot niet echt van mijn zwangerschap. Ze dachten dat dat met leeftijd te maken had, maar dat is onzin. Ik hield van mijn buik, maar ik groeide echt overal. Alles werd dikker. Ik was zo dik en had zoveel vocht, dat ik niet eens meer normaal kon lopen zonder pijn. Mijn vriend houd van mij zoals ik was en ik van hem, maar mocht er een keer komen dat we ruzie kregen of uit elkaar zouden gaan, zou ons kindje naar hem toegaan, omdat ik nog geen 18 was en hij wel. Ik zou dus geen enkel recht hebben.

Omdat we zeker wisten dat we een toekomst samen wilden zijn we gaan trouwen. Dat mag als je 16 en zwanger bent. We hebben echt een geweldige dag gehad en een top feest. Mijn buik was altijd vol in beweging tot ik een hele dag niks gevoeld had. Dan komt voor de tweede keer het moedergevoel in je naar boven, die is sterker dan wat dan ook. We zijn naar het ziekenhuis gegaan en er is een CTG Scan gemaakt.

Alles was in orde, maar zo voelde ik dat niet. Het was niet goed, dat wist ik gewoon. Drie dagen lang zijn we drie keer naar het ziekenhuis gegaan tot een verloskundige zei dat het kindje gelijk gehaald moest worden. De vliezen waren al gebroken. Drie dagen voelde ik dat het niet goed was en elke keer stuurden ze mij naar huis.

Ons zoontje werd die dag nog gehaald. Hij is een maand te vroeg geboren. Het moment waarop je weet dat je voor het laatste echt met z'n tweeën bent is heel speciaal. Maar het moment dat je zoveel pijn hebt en er dan wat op je buik word gelegd is niet te beschrijven. Dat gevoel is zo mooi. Hij was 45 cm en 2560 gram. We moesten in het ziekenhuis blijven in verband met infectiegevaar door het ziekenhuis.

De volgende dag mochten wij aan iedereen ons prinsje laten zien. Mijn ouders waren in de tussentijd helemaal van gedachten veranderd en ons kleintje was meer dan welkom. De baby kamer heb ik samen met mijn moeder helemaal klaar gemaakt. Alles was geregeld. Mijn ouders, familie en vrienden hadden alles versierd.

Je hoort mij niet zeggen dat het allemaal over rozen gaat. Je moet er bikkelhard voor vechten en blijven vechten. Je moet tegen de reacties van andere mensen kunnen. Ze denken nou eenmaal dat, als je tienermoeder bent, je je ouders ervoor op laat draaien. Dat was echt niet zo. Mijn man was overdag werken en ik was thuis met ons zoontje. ’s Avonds werkte ik in de schoonmaak was hij thuis. We hebben gevochten voor het wonder in mijn buik. Ons zoontje krijgt alles wat zijn hartje begeert. Liefde, regelmaat, eten, drinken, kleren enz.

Ik heb alles opgegeven voor mijn gezin en daarvoor gevochten. Je wordt in een korte tijd volwassen en je moet dingen regelen. Je moet opgewassen zijn tegen de harde wereld. Je moet alles zelf regelen en krijgt geen hulp van buitenaf. Geen instanties die je helpen, geen geld dat je krijgt, terwijl ze dat beloven. Ik vind van mezelf dat ik een goede moeder ben. Misschien nog wel beter dan sommige oudere mensen die denken dat ze het allemaal wel even doen.

De opvoeding is heel zwaar. Dat doe je niet even. Mijn zoontje is nu bijna 2 en zegt continu nee, haalt dingen uit en ontdekt elke keer nieuwe dingen, maar het is ook super leuk en mooi om te zien dat, als jij je kindje wat leert, je dat terugziet aan hoe hij praat,eet en loopt.

Ik hou verschrikkelijk veel van mijn gezin en als ik weer voor de keuze zal staan zal ik geen moment meer twijfelen. Ik had het zo weer gedaan. Wat ik met dit verhaal wil zeggen is: geloof in jezelf en vecht voor je gevoel. Als je gevoel nee zegt tegen abortus, doe het dan niet. Neem wel je verantwoordelijkheid en zorg ervoor dat je kindje goed word opgevoed.

Ik ben nu 18 jaar mijn man is 21. We hebben een koophuis, zijn getrouwd, hebben een prachtige, gezonde zoon en gaan elk jaar lekker op vakantie. Mijn zoontje is helemaal weg van mijn ouders en hun van hem. Ik dacht toen ik zwanger raakte dat het nooit meer goed zal komen en moet je nu zien.

Wij hebben ervoor gekozen om vroeg een gezin te zijn. We gaan niet uit, we gaan niet met z'n tweeën weg. We nemen samen de verantwoordelijkheden van ouders op ons. De wereld staat niet stil als je een kleine krijgt. Je kleine word ook een keer groot en dan kun je ook dingen samen gaan doen!

Als je reacties hebt of vragen over mijn verhaal of als je wilt weten hoe ik sommige dingen heb gedaan, mag je ze rustig stellen. Laten we het erop houden dat ik alles zelf geregeld heb, veel van deze harde wereld nu ken en ik jou misschien wel kan helpen

Groetjes,
Cindy

16 februari 2011 - Lieve allemaal. Het is nu twee jaar geleden dat ik zwanger raakte. Lange tijd heb ik er niet over kunnen praten, omdat het mij teveel pijn deed. Maar nu zou ik toch graag mijn verhaal willen vertellen.

Ik ben inmiddels 21 en was toen 19. Ik had al een langere tijd een relatie met een jongen die ik daarvoor al vier jaar kende. Zoals veel mensen ging ik naar school en liep stage, ging veel met vrienden om en hielp mijn ouders thuis. Allebei mijn ouders zitten in een rolstoel dus thuis helpen was voor mij normaal. En zondags gingen we altijd naar de kerk.

Het was aan het begin van de week. Ik stond maandagmorgen om zes uur op, omdat ik naar stage moest. Meteen toen ik mijn bed uitstapte had ik een raar gevoel in mijn buik en voelde me niet zo lekker. Ik ben gewoon naar stage gegaan en het ging steeds beter.

De volgende morgen voelde ik weer precies hetzelfde en ging er vanuit dat het een soort buikgriepje was. Maar dat ik zwanger zou kunnen zijn, dat kon echt niet. Ik slikte elke dag de pil. Maar toen ik op het werk in de spiegel keek, zag ik aan mijn buik toch wel wat verschil.

Ik maakte mijzelf wijs dat ik teveel snacks had gegeten en het daardoor kwam, maar op een gegeven moment verloor ik mijn eetlust en begon ik toch wel te twijfelen. Thuis had ik mijn koffer al gepakt, want ik ging met mijn ouders een weekje naar een Landal-huisje. Mijn vriend kwam een paar dagen later, want die moest gewoon werken.

Gelijk de eerste dag daar was niet zoals ik had gehoopt. Ik was om vier uur al het bed uit, omdat ik echt ontzettend misselijk was. Ook had ik blaasontsteking, wat geen pretje was. Maar goed het was nog vroeg. 's Middags zou ik me wel beter voelen. Althans, dat hoopte ik. Maar de misselijkheid werd alleen maar erger en mijn buik kwam steeds meer naar voren.

Op dat moment stond ik er pas echt bij stil dat ik toch weleens zwanger zou kunnen zijn en belde direct mijn vriend om te vragen of hij voor mij een zwangerschapstest mee kon nemen. Toen mijn vriend een dag later 's avonds kwam zijn we samen gaan wandelen en ik vertelde het verhaal. Hij vertelde mij dat ik er niet vanuit moest gaan. Vervolgens vertelde ik hem dat hij dat juist wel moest doen.

De volgende morgen ben ik vroeg opgestaan. Mijn ouders zaten al in de woonkamer, want die konden niet slapen van de pijn en mijn vriend lag ook nog te slapen. Met de zwangerschapstest ben ik gelijk naar de wc gegaan en het duurde nog geen minuut en het kwam er gelijk al te staan de test was positief.

Op dat moment gingen er allerlei verschillende gevoelens door mij heen. Verward ben ik bij mijn ouders op de bank gaan zitten met de test diep onder mijn badjas verstopt. Ik kon dit niet aan mijn ouders vertellen, want met ons geloof mag je geen seks voor het huwelijk.

Na vijf minuten ben ik opgestaan en naar mijn vriend gegaan. Ik maakte hem gelijk wakker en hield de test recht voor zijn gezicht. Ik stond er niet eens bij stil wat zijn reactie zou zijn, maar tot mijn verbazing was zijn reactie heel fijn. Hij kwam bij me zitten en sloeg zijn armen om mij heen. Beiden wisten we op dat moment even niks te zeggen en het bleef even stil.

Voor mij was dat toen precies wat ik nodig had, want ik wist van verwarring even niet meer wat ik moest doen. Even later - toen ik weer een beetje logishe na kon denken - heb ik samen met mijn vriend besloten dat als we terug waren van vakantie ik gelijk naar de dokter zou gaan.

Thuis heb ik een afspraak met de dokter gemaakt om meer informatie te krijgen over alle mogenlijkheden die ik nog had. Zelf was ik er al dag en nacht mee bezig wat ik nu het beste kon doen. Geld had ik niet. Mijn vriend wel, maar hij kon het geld op dat moment zelf heel goed gebruiken. Dus een leven die de baby verdiende kon ik het bij lange na niet geven.

Ook zag ik geen mogelijkheid om het mijn ouders te vertellen. Ik wilde hen niet opzadelen met mijn problemen. Die hadden ze zelf maar al teveel. Dat kon er niet nog bij komen.

Waar ik ook ontzettend mee in mijn maag zat, was het feit dat ik in die tijd regelmatig drugs gebruikte. Meestal gewoon een joint, maar ook enkele keren een pilletje voor de gezelligheid en zodat ik alles om mij heen vergeet. Ik wil wel even duidelijk zijn dat ik hier ook echt niet trots op ben! Ik kon dus maar beter het gesprek met de dokter afwachten en dan verder kijken.

Bij de dokter kwamen we er al snel achter hoe het kon gebeuren dat ik toch zwanger was geworden. Ik heb in die tijd antibiotica gebruikt en daardoor werkte de pil niet meer, maar daar had ik nooit bij stil gestaan. 

Na het gesprek met de dokter hebben we een afspraak gemaakt om te kijken hoever ik al was. Mijn vriend en ik gingen uit van drie weken. Het was kerst toen we de echo een paar dagen later zijn gaan maken. Toen kregen we een totaal ander antwoord dan we verwacht hadden: ik was al drie maanden zwanger.

We moesten gelijk beslissen of we het wilden houden of kozen voor een abortus. Dit omdat het na drie dagen al niet meer kon Die dag kwam de klap voor mij heel hard aan. Mijn vriend had mij al vaker verteld dat wat voor keuze ik ook zou maken, hij achter mij stond. En inmiddels was mijn buik al echt mooi rond geworden en ik toch gevoelens had gekregen voor het onbekende, kleine wezentje in mijn lichaam.

De keuze die ik toen moest maken, heeft mijn leven tot op de dag van vandaag veranderd. Ik zag geen toekomst voor de kleine en door de drugs die ik gebruikte was ik heel erg bang dat dat gevolgen zou hebben gehad op de baby. Met tranen in mijn ogen heb ik toen voor abortus gekozen. Ik moest mijn beslissing te snel maken.

Vanaf het moment dat ik daar wegliep tot op de dag van de abortus heb ik alleen maar gehuild. Het leek wel of er niets meer van mij over was. Dat ik deze verschikkelijke beslissing  heb moeten maken, knaagt nog iedere dag aan mij. Het liefste had ik dat kleine wondertje nog zes maanden in mijn buik  laten zitten. Maar achteraf is de keuze die ik toen heb moeten maken - hoeveel pijn het ook deed - voor hem/haar de juiste geweest.

Ik zal het nooit goed willen praten, want zo'n keuze valt niet goed te praten. Maar deze nare ervaring heeft voorgoed mijn ogen geopend. De leegte die ik nu altijd zal moeten voelen is een scherf die mij altijd zal achtervolgen. Dat is de consequentie.

Ik hoop dat jullie wat aan mijn verhaal hebben en wens anderen met dezelfde situatie heel veel sterkte kracht en wijsheid toe.

xxx en liefs

12 februari 2011 - Ik ben Luca, bijna 22 jaar oud en ben nu voor de derde keer zwanger, maar dit wordt mijn eerste kindje. Dit is mijn verhaal.

Toen ik 14 jaar was, leerde ik mijn eerste vriendje kennen. Ik was hartstikke verliefd en op mijn 15e verjaardag zijn we voor het eerst met elkaar naar bed geweest. Ik dacht dat ik altijd bij deze jongen zou blijven. En we hadden het wel eens over trouwen en kinderen krijgen.

Zelf begon ik op dat moment een hele grote kinderwens te krijgen. Ik was nog ontzettend jong en zat in de derde klas van het VWO, dus dit was gewoon onmogelijk. In mijn hoofd had ik echter een knop omgezet en ik wilde heel graag een kindje met deze jongen.

Ik heb dit aan hem voorgelegd en hij wilde het niet. Hij was pas 16 jaar, en was nog maar net aan zijn MBO opleiding begonnen en had nog heel wat toekomstplannen voordat hij aan kinderen wilde beginnen. In de zomer van 2004 was ik op vakantie met mijn ouders, zonder mijn vriend. Tijdens die vakantie ben ik een aantal keer de pil vergeten. Achteraf denk ik dat ik het onbewust misschien wel expres heb gedaan, omdat ik zo graag een toekomst wilde met mijn vriend.

Na die vakantie gingen we een week op kamp van de sportvereniging. Op een ochtend was ik misselijk en moest ik overgeven. Iemand maakte de opmerking "je bent toch niet zwanger he!?" Daardoor werd ik aan het denken gezet. Maar ik moest nog niet ongesteld worden, dus ik had geen idee en daarna heb ik het eigenlijk vergeten.

Vlak na dat kamp ging ik met mijn vriend een weekend naar een festival. Op dat moment was ik al een paar dagen overtijd, en heb dus op het treinstation een zwangerschapstest gekocht. Toen we eenmaal geïnstalleerd waren met onze tent, wilde ik de test gaan doen, maar ik vond dat mijn ouders het moesten weten. Ik heb ze dus eerst gebeld om te vertellen dat ik overtijd was en dat ik een test had gekocht.

Ze wilden dat ik de test meteen zou doen, dus ik ben meteen naar het toilet gegaan en ik hoefde daar geen drie seconden te wachten voor het resultaat tevoorschijn kwam: zwanger! Mijn emoties waren erg gemengd. Ik was heel blij, maar ook heel bang. Ik besefte nu dat ik pas 15 jaar was en al zwanger.

Ik voelde me echter sterk, omdat mijn vriend achter me stond. Hij had zelfs al tegen mijn buik gefluisterd dat het kleintje maar goed moest groeien. Mijn ouders waren natuurlijk heel erg kwaad en wilden dat ik meteen terug kwam. Dat heb ik geweigerd, omdat ik wist dat het niets op zou lossen.

Toen ik daarna met mijn vriend erover praatte en hij vroeg hoe we het dan moesten doen, vertelde ik hem dat we waarschijnlijk niet door konden gaan met school en werk moesten zoeken om een huisje te kunnen betalen. We konden immers niet bij zijn vader of mijn ouders in huis wonen. Daar schrok hij heel erg van, maar hij stond nog steeds achter me.

We hadden besloten het nieuws aan zijn vader te vertellen als we terugkwamen. Toen we echter bij hem thuis aankwamen, bleken mijn ouders daar al te zijn en die hadden het hem al verteld. Hij was heel erg kwaad, ook omdat we het hem nog niet verteld hadden en hij heeft tegen mijn vriend gezegd "als je bij haar blijft en het kindje houdt, kom je het huis niet meer in".

Mijn vriend was ten einde raad en is in huilen uitgebarsten. Ik werd zo kwaad dat iedereen zich tegen ons keerde dat ik huilend ben weggestormd. Uiteindelijk ben ik wel teruggekomen, maar ik was vastberaden dat ik het kindje wilde houden. Mijn vader heeft een paar dagen lang niet tegen me gepraat en alleen maar opmerkingen over abortus gemaakt. Hij had zelfs allemaal informatie uitgeprint en heeft mij enorm onder druk gezet om voor een abortus te kiezen.

Hij heeft ook gedreigd me het huis uit te zetten en weet ik het wat nog meer. Als ik er aan denk word ik weer zo kwaad! Op een gegeven moment hield mijn moeder het niet meer vol en die liet me weten dat ze achter me zou staan als ik toch besloot het te houden. Maar mijn vader was gebroken, hij zei dat hij gefaald had als vader, en dat mijn leven nu verpest was, en het leven van mijn ouders ook.

Uiteindelijk ben ik met mijn moeder naar de dokter geweest, die het er niet eens over heeft gehad of ik het kindje al dan niet zou houden. Hij heeft me meteen doorverwezen voor een abortus, wat ik wilde werd niet gevraagd. Hij zei zelfs dat de vijf dagen bedenktijd die verplicht zijn, niet nodig waren.

Ik heb heel hard nagedacht in die tijd, dit alles speelde zich af in een week. Ik snapte dat het bijna onmogelijk was om op jonge leeftijd een kindje te krijgen, al helemaal als niemand achter je staat en je vriend gedwongen wordt je in de steek te laten omdat hij anders ook op straat komt. We zouden geen toekomst hebben. Uiteindelijk heb ik dus ingestemd met een abortus, maar ik drong erop aan dat ik onder algehele narcose wilde.

Uiteindelijk ben ik met mijn ouders naar een abortuskliniek gereden in Den Haag. Mijn vader wilde eerst niet mee, maar ik zei dat ik het graag wilde dus heeft hij het uiteindelijk wel gedaan. In de kliniek was het een hel. Eerst kreeg ik een gesprek met een vrouw om te bepalen hoe lang ik al zwanger was. Ik was precies zes weken zwanger.

Ze begon me direct uit te kefferen, omdat ik zei dat ik het eigenlijk wilde houden. Ze zei dat ik niet goed snik was, wat ik wel niet dacht op mijn leeftijd en hoe ik ooit dacht dat kindje op te kunnen voeden. Gelukkig waren de twee dokters die de operatie uitvoerden wel heel vriendelijk. Mijn moeder is bij me gebleven tot ik in slaap viel.

Ik weet nog dat ik in die stoel werd gezet met mijn benen uit elkaar en dat ze mijn armen en benen vastzetten. Ik had een hele nare droom tijdens de narcose en toen ik wakker werd, heb ik urenlang alleen maar gegild en gehuild. Ik wilde dit helemaal niet! Ik wilde het houden! Het was mijn kindje!

Ik heb dit mijn vriend nooit kunnen vergeven en daarom is het een jaar later ook uitgegaan. Ook mijn ouders heb ik het nooit kunnen vergeven dat ze me totaal geen steun hebben geboden, terwijl ik hen juist het meest nodig had.

Na de abortus is het onderwerp eigenlijk doodgezwegen en hebben we het er nooit meer over gehad. Ik heb mijn kindje Luca genoemd, en hij of zij zou nu vijf en een half jaar oud zijn.

Op mijn 18e ben ik het huis uit gegaan, ik ging studeren in een andere stad. Ik heb af en aan wat vriendjes gehad, maar niets serieus. Ik werkte in een kledingwinkel in de weekenden, en er werkte daar een jongen die ik heel erg leuk vond. Hij was wel al 31. O

p een avond vroeg hij of ik met hem mee ging naar huis. Toen we daar aankwamen, bleek dat hij in een huis van een reintegratieproject woonde, en dat het een ex-gedetineerde was. Ik wist nog niet waarom, daar kwam ik later pas achter. Die avond hebben we seks gehad, ik was op dat moment niet aan de pil. Ik was niet zwanger gelukkig.

Opeens praatte hij niet meer tegen me daarna en ik heb het zo gelaten. Tot een paar weken later, toen we een etentje hadden van het werk. Hij bleek ook een collega van mij geprobeerd te hebben versierd, maar die ging er niet op in omdat ze hem niet vertrouwde. Die avond was ik heel kwaad en heb ik flink wat drankjes op, omdat hij voor mijn neus met die collega zat te flirten.

Aan het einde van de avond heeft hij me weer zo ver gekregen met hem mee te gaan naar zijn huis. Hij woonde inmiddels op zichzelf. Daar hebben we weer onbeschermd seks gehad. De dag erna wist ik ergens al dat ik zwanger zou zijn. Ik wist dondersgoed wat de ricico's waren, maar heb geen morning after pil gehaald. Ik denk omdat ik nog steeds spijt had van de abortus en nog steeds graag een kindje wilde.

Een aantal dagen voor ik ongesteld moest worden had ik al een positieve test in mijn handen, ik was dus weer zwanger. Ik durfde het die jongen niet te vertellen, hoewel hij wel heel vaak had gezegd dat hij zo graag kinderen wilde. Uiteindelijk sprak ik hem via internet, en hij vroeg me als grapje of we al een kindje verwachtten. Toen ik ja zei vroeg hij me om meteen naar hem te komen.

Hij was heel erg blij, en wilde dat ik bij hem in zou trekken met de kleine. Ik zou dan wel fulltime moeten werken en stoppen met studeren, zei hij. Ik was allang blij dat hij me niet dumpte en dat ik weer zwanger was, dus stemde overal mee in. Toen kwam de dag dat ik eigenlijk ongesteld had moeten worden. Ik was hard aan het werk en opeens voelde ik iets lopen. Ik ben snel naar de wc gegaan en zag dat ik bloedde. Toen wist ik al dat het foute boel was.

Ik heb de maandag erna direct de dokter gebeld, maar ik kon pas terecht voor een echo twee weken daarna, omdat het nu te vroeg zou zijn om iets te zien. Inmiddels was het mijn 19e verjaardag en logeerde ik bij mijn ouders. Ik had de griep, maar weigerde medicijnen te nemen, vanwege de zwangerschap.

Op een ochtend werd ik wakker en stonden mijn ouders in mijn kamer, ze wisten al dat ik weer zwanger was. Ze begonnen direct vragen te stellen, van wie het was en waarom ik niets had verteld. Dit keer stond ik echter veel sterker in mijn schoenen en zei dat ik het zou houden. En dat wat ze ook zeiden het geen verschil zou maken. Dat ik niets meer met ze te maken wilde hebben als ze me dwars zouden zitten.

Ze reageerden veel liever en zeiden dat als dat mijn keuze was, ze het er dan mee eens waren. Ik vertelde dat ik al een week af en aan bloedingen had, dus dat ik nog niet eens zeker wist of het wel goed zat. En dat ik een echo had anderhalve week later. Die jongen zou met mij meegaan, had hij beloofd.

In de tijd tussen mijn positieve test en de echo heb ik hem misschien twee keer gesproken en een keer gezien. Hij reageerde niet meer op mijn telefoontjes, reageerde nergens meer op. Hij wist wel dat ik bloedingen had en dacht dat ik al niet meer zwanger was. Hij wilde de echo niet eens afwachten. Maar hij zei wel, dat we het dan gewoon opnieuw konden proberen. Ik dacht dus dat hij serieus met me was.

Achteraf hoorde ik van een andere collega dat hij zware borderline heeft, en meerdere zelfmoordpogingen heeft ondernomen. Dat hij als kind seksueel mishandeld is door een familielid. En dat hij in de gevangenis zat omdat hij geprobeerd heeft dit familielid te ontvoeren.

De dag voor de echo probeerde ik hem te bellen, maar ik kreeg hem niet te pakken. Hij wist de tijd en waar het was, we hadden al een plek afgesproken. Ik heb 20 minuten op die plek zitten wachten, hij kwam niet opdagen. Uiteindelijk ben ik dus met knikkende knieen alleen naar die echo gegaan. Daar bleek er dus geen vruchtje meer te zijn. Ik had een miskraam gehad. Dit was met vijf weken en vijf dagen zwangerschap.

Mijn wereld stortte in. Daar lig je dan, alleen in een stoel, kijkend naar een echo van een lege baarmoeder. Dit was heel moeilijk en ik ben huilend naar huis gefietst. Ik heb die jongen gebeld toen ik thuiskwam en hij nam opeens wel op. Eerst zei hij dat hij ziek was en daarom niet kon komen. Later dat hij het huis niet uit durfde, omdat hij bang was dat hij terug moest naar de gevangenis.

Hij heeft wel honderd keer zijn excuses aangeboden en zei dat hij me later nog zou bellen. Ik heb hem uitgescholden en wist dat hij me nooit meer zou bellen. Ik heb niets meer van hem gehoord.

Na twee maanden dacht ik het wel aan te kunnen hem weer te zien, dus ben ik hem op gaan zoeken op zijn werk. Een grote vergissing, ik ben er een week lang van overstuur geweest. Hierna heb ik hem nooit meer gezien of gesproken gelukkig, maar ik hoorde van een andere collega dat hij ontslagen was wegens ongewenste intimiteiten bij meerdere vrouwen op het werk.

Achteraf ben ik blij dat het zo gelopen is, al is het natuurlijk verschrikkelijk om een miskraam te krijgen. Maar dit was zo'n foute man, daar wil ik echt geen kinderen van.

Inmiddels zijn we twee jaar verder. Ik heb mijn studie afgemaakt en ben naar het buitenland verhuisd. Daar ben ik mijn huidige vriend tegengekomen. We wisten allebei direct dat we voor elkaar bestemd waren. We willen in mei volgend jaar gaan trouwen, en we gaan in december samenwonen in een groot huis. Nu werk ik nog als oppas, maar hierna ga ik doorstuderen via het internet en ik ben daarnaast fulltime secretaresse bij het bedrijf van mijn vriend.

Mijn vriend is 29, ik zelf ben nu 21 en hij wil net als ik heel graag kindjes. Ook hij heeft een ongewenste zwangerschap meegemaakt, toen hij 19 jaar was. Zijn toenmalige vriendinnetje heeft ook voor abortus gekozen.

Omdat we zo zeker zijn dat we met elkaar verder gaan en we een stabiele basis hebben, ben ik afgelopen september met de pil gestopt. Op 9 november ben ik erachter gekomen dat ik weer zwanger ben! Ik ben nu vier weken zwanger. En vind het nog heel spannend, omdat ik bang ben voor weer een miskraam. Mijn vriend en ik zijn helemaal in de wolken!

Wel ben ik erg benieuwd hoe iedereen dit keer zal reageren. Over een maand gaan we naar Nederland op vakantie en wil ik het mijn ouders vertellen. Wellicht is drie keer scheepsrecht, en zullen mijn ouders blij voor me zijn. Zijn vader zal denk ik wel erg geschokt zijn. Ik verwacht van die kant van de familie nog wel wat weerstand te krijgen.

In de tijd van mijn eerste zwangerschap ben ik heel veel op deze site geweest en heb ik talloze verhalen gelezen. Hier heb ik heel erg veel steun aan gehad. Nu ik zelf een aantal jaar verder ben wilde ik graag mijn verhaal met jullie delen, omdat ik hoop dat jullie er een aantal lessen uit kunnen trekken.

Als je nog geen stabiele basis hebt voor een kindje, begin er dan ook niet aan! Zorg er voor dat je een huis hebt, een stabiele relatie en een inkomen. Mocht je per ongeluk zwanger raken, volg dan alsjeblieft je hart en kies nooit onder dwang voor een abortus, want ik heb er tot op de dag van vandaag spijt van.

Laat je niet inpalmen door types die alleen op seks uit zijn. Heb nooit onbeschermd seks! En tenslotte, mocht je alles op een rijtje hebben en heb je een kinderwens, ga er dan gewoon voor!

Ik word op mijn 22e moeder en daar ben ik hartstikke trots op! Wat mensen ook zullen zeggen, ik sta nu dusdanig sterk in mijn schoenen dat niemand me meer van de wijs kan brengen. Voor alle tienermoeders die al zo jong moeder zijn geworden: petje af!

Jullie doen het geweldig en het is ontzettend dapper dat jullie die keuze hebben durven maken om het kindje te houden!

11 februari 2011 - Mijn vriend en ik zijn allebei 15. Erg jong, maar heel erg zeker van onze relatie. Stiekem hebben we al grote plannen samen: huisje, boompje, beestje. Je kent het wel! We zijn al verloofd, dus het is echt serieus.

We hebben allebei een grote kinderwens. En alleen van elkaar. We weten dat dat nu gewoon niet kan, omdat we zo jong zijn en nog een heel leven voor ons zouden hebben.

We doen het gewoon veilig. Althans, met condoom. Ik ben wel aan de pil, maar op een of andere manier vergeet ik die vaak. Toch hadden we niet het idee dat het ooit fout zou kunnen gaan. Het voelde gewoon goed.

We hebben het er wel over gehad wat we zouden moeten doen als ik toch zwanger zou raken. Hij zei altijd, terwijl zijn ogen gingen glimmen "Dat zien we dan wel, dat kun je nu toch niet inschatten."

Ik was twee maanden niet ongesteld geweest, waarom wisten we niet. Ik heb er wel even over nagedacht, dat ik zwanger zou kunnen zijn. Maar mijn beste vriendin praatte dat uit mijn hoofd, omdat het bijna onmogelijk is. Maar alles kan natuurlijk.

Ik ging samen met mijn vriend en nog twee vrienden van ons logeren. Toen verloor ik wat bloed. Ik was opgelucht, maar omdat de bloeding maar eenmalig was, werd ik toch wat ongerust.

De week erna ging ik naar de dokter, voor gewoon een onderzoek, niks bijzonders. Hij vertelde me dat ik zwanger was. Al drie maanden. Maar mijn kindje was dood. Zwijgend ben ik naar huis gegaan en heb het meteen aan mijn vriend verteld.

Het duurde een tijdje tot het bij ons doordrong dat ons kindje er niet meer was. Het heeft dr3 maanden in mijn buik gezeten, geleefd, en nu was het dood. De dokter heeft ons verteld dat het op een natuurlijke manier mijn buik met verlaten, omdat ik qua lichamelijke klachten het niet aan kon als hij weggehaald moest worden.

We hadden een zoontje. We hadden een naam bedacht. We hebben samen veel gehuild, maar ook nog genoten van de tijd dat onze kleine in de buik zat. Ook al leefde hij niet meer. Het was ons wondertje en we gaan nu door het leven met z'n drieen.

Op 25 Januari is hij geboren, ons kleine mannetje. De bevalling was zwaar, het deed echt zeer, en het was zo emotioneel. En nu, drie, vier weken later, doet het ons nog steeds erg veel pijn. Het heeft onze relatie nog veel sterker gemaakt dan hij al was. En we genieten volop om papa en mama te zijn, want hij is er dan wel niet meer, maar het is wel ons kindje.

Ik vind het heel fijn om te zien hoe trots mijn vriend is op zijn kleine mannetje en op mij. We hebben nog steeds die plannen die we voor de zwangerschap hadden, dat is niet veranderd! Alleen denke we wel: we krijgen er nog een kindje bij.

Het is heftig als dit gebeurt en daarom weet ook niemand het. Behalve mijn beste vriendin en de beste vriend van mijn vriend, die toevallig ook een stel zijn. Zij steunen ons en bij hun kunnen we ons verhaal kwijt.

Ik vind het heel moeilijk om het voor mijn ouders en schoonouders te verzwijgen, omdat ik ze heel graag wil vertellen dat ze opa en oma zijn. Maar op een dag mogen we het vertellen. Eerst maar een beetje rust voor onszelf.

11 februari 2011 - Hallo, Ik ben D. Ik ben nu 19 jaar en ik zou graag mijn verhaal aan jullie kwijt willen.

Ik heb vijf jaar lang in het buitland gewoond (Israël). Ik was bijna 17 en had een relatie met mijn vriend. Het ging supergoed tussen ons en ik hield echt super veel van hem. Hij zou ook altijd wel in mijn hoofd zitten, omdat ik veel dingen met hem heb meegemaakt.

Toen ik een relatie met hem had was hij 21 jaar. Ik en mijn vriend deden het bijna nooit met condoom en ik was nooit aan de pil gegaan. Onze relatie was goed en ongeveer een jaar later ging het iets minder. Ik werd niet ongesteld, dus ik kocht samen met een vriendin een test. Ik deed de test en hij was negatief.

Ik had ook aan mij vriend vertelt dat ik nog niet ongesteld was. Hij zei dat ik een test moest kopen en was best wel boos. Omdat de test negatief was, was ik erg opgelucht en een dag later werd ik ongesteld. Ik vertelde dat aan hem en hij was er erg blij mee.

Anderhalf jaar later was onze relatie nog steeds supergoed. Toen bleek weer dat ik niet ongesteld werd. Ik was overtijd en had mijn vriend niks verteld. Ik kreeg veel steun van mijn vriendin, dus ik ging samen met haar een test kopen. Ik heb die test gedaan en zag twee streepjes staan. Het was dus positief en ik was zwanger.

Ik moest lachen en huilen tegelijk en mijn vriendin ging alleen maar huilen. Ik ging naar mijn vriend toe en vertelde hem met moeite dat ik zwanger was. Hij schrok heel erg en wist niet wat hij moest doen. We hebben er heel lang over nagedacht besloten om het kindje te houden. Hij wilde met me trouwen.

Ik had nog niks tegen mijn vader gezegd, waar ik bij in huis woonde. Op een dag ging ik naar de verloskundige en kreeg een echo. Ze zeiden dat ik acht weken zwanger was. Toen ik later mijn vriend opbelde en wilde zeggen dat ik een echo had gehad, was hij heel boos. Hij zei: "Wat moet je?" Ik dacht: "Waar heb je het over?" Hij zei tegen mij: "Laat het kind weghalen, anders praat ik nooit meer met je."

Hij zei ook dat zijn oudere zus mij zou gaan opbellen. Even later belde zijn zus mij op en eigenlijk stookte ze mij op om het kindje weg te laten halen en voor een abortus te gaan. Ik dacht dat ik het met hem uit had gepraat, met hem zou gaan trouwen en samen een kindje zouden krijgen. Dat ging dus niet meer door.

Ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik was heel gestresst en raakte helemaal in paniek. Ik heb veel steun van mijn vriendin gehad en veel met haar erover gepraat. Een kindje is wel leuk om te hebben, maar als je geen steun hebt van je vriend, geen steun van je vader en geen geld, is het heel moeilijk om een kindje te krijgen.

Ik sprak af met mijn vriend en hij keek me alleen heel boos aan en zei: "Jij gaat die baby weghalen, ik ben nog te jong en jij ook." Ik kreeg er een rotgevoel over. Ik koos uiteindelijke voor abortus. Niet alleen omdat hij dat wilde, maar het was het beste om op dat moment te doen.

Ik had veel verdriet, het deed mij echt heel erg veel pijn. We gingen samen naar het ziekenhuis toe. Ik heb de abortus gedaan en toen we thuis kwamen, ging hij gauw naar huis en liet mij achter zonder niets te zeggen. Ik was op dat moment heel erg verdrietig en kreeg geen steun van hem. Sindsdien ging het niet meer goed tussen ons en een maand later ging het uit.

Ik heb er eigenlijk veel spijt van dat ik heb toegelaten om het kindje weg te laten halen. Maar ik had geen andere keus, want ik had van niemand steun en op dat moment geen geld. Ik wist niet hoe ik dan het kindje moest gaan verzorgen, maar het deed me wel echt pijn.

Ik ben nu 19 jaar en woon weer in Nederland, samen met mijn moeder en het gaat goed met me. Toch zal ik nooit vergeten wat ik heb gedaan en heb nog steeds veel spijt. Ik dacht dat ik nooit meer een vriend zou krijgen of van iemand zou houden, maar gelukkig is dat niet zo.

Ik heb nu een nieuwe vriend en het gaat supergoed tussen ons. Ik hou heel veel van hem en we denken er al aan om kinderen te maken. Hij is zelf 22 jaar en heeft ook een kind verloren. Ik vind dat supererg en hij weet mijn verhaal ook. Ik hoop een goede relatie met hem te hebben en lekker veel kinderen te kunnen maken.

Meiden, als je veel steun hebt van je ouders of wie dan ook hou het kindje, want het is gewoon een wonder. Ik heb er nu veel spijt van en het zal niet meer gebeuren.

xxxx
Groetjes, D.

9 februari 2011 - Hallo allemaal, Ik ben Sylvana, 18 jaar. Ik kwam erachter dat ik zwanger was na twee weken. Mijn toenmalige vriend was op vakantie in Spanje en toen ik hem smste dat ik zwanger, was sloeg zijn stemming om.

Zelf kon ik het ook niet geloven, omdat ik een negatieve test had na vier dagen over tijd geweest te zijn. Maar ik had hem toch verteld dat ik het vermoeden had zwanger te zijn. Hij was zo overdonderd door het nieuws, dat hij direct terug kwam van vakantie. Dit wilde ik niet, maar daar hij luisterde hij niet naar.

De volgende dag was hij weer in Nederland en zou hij naar mij toe komen om er over te praten. Zijn punt was duidelijk: hij wilde het kind echt niet hebben! Hij gaf me geld mee om nog een keer te testen. Hij wilde wel de zekerheid dat het echt zo was.

Er zaten in het doosje twee testen en ze sloegen beiden positief uit. Nog steeds kon ik het niet echt geloven dat ik zwanger was. Het nieuws deed mijn toenmalige vriend geen goed en hij wilde per se dat ik voor abortus zou kiezen.

Mijn eigen moeder en mijn toenmalige vriend dachten dat ik het had verzonnen had, zodat hij bij me zou blijven. Dus moest ik voor mijn moeders neus ook een test doen. Uiteindelijk na veel gedoe heb ik een test gedaan waar mijn moeder bij was en deze sloeg ook gelijk weer positief uit. Daar begon het gezeur over de abortus weer.

Bedreigingen en kwade woorden werden naar mijn kop gegooid. Mijn moeder stond duidelijk niet aan mijn kant, want het was allemaal mijn schuld. Ik had dit plan expres bedacht en expres de vakantie van mijn vriend verpest! Het was echt niet mijn eigen schuld, ik maak mezelf toch niet zwanger? Waarom zou ik zo’n dom plan verzinnen?

Ik kende hem nog maar net en trouwens we hebben het samen gedaan! Er werd me gezegd dat dit kindje hoe dan ook geaborteerd zou worden en uiteindelijk hebben ze me met geweld die kliniek in gekregen.

Toen ik eenmaal in een kamertje was, werd er een echo gemaakt en ik was vijf weken zwanger. Ik begon erg te huilen en vertelde tegen die mevrouw dat ik dit niet wilde. Die vrouw voelde medelijden en besloot me te helpen. Zij zou een valse afspraakbrief maken voor een volgende keer zodat ik thuis mijn spullen kon pakken en weg kon gaan.

Ik kon mijn kindje niet laten vermoorden. Zodra mijn moeder twee dagen later naar haar werk was gegaan, pakte ik mijn spullen en verliet ik het huis. Ik heb bijna een maand buiten in een tent geslapen, daarna nog in het Leger des Heils gelogeerd en ook nog een paar dagen in een kleine kelder overnacht.

Dit allemaal samen met iemand die toen een goede vriend van mij was. Op dit moment woon ik weer thuis en heb ik verder geen problemen meer met mijn moeder voor wat betreft het kindje. Met de vader heb ik geen contact. Hij wil er nog steeds niks van weten, maar ik heb er inmiddels een superlieve vriend voor terug die het leuk vindt als ie straks papa genoemd wordt.

Nu nog wachten op mijn kleine meid. Ik ben uitgerekend op 14-4-2011

7 februari 2011 - Hallo allemaal! Dit is een heel ingewikkeld en lang verhaal, dus ik begin bij het begin. Ik ben 18 jaar en ik was gelukkig met mijn vriend. We hadden al 1,5 jaar wat.

Op een ochtend was ik enorm misselijk. Ik dacht dat ik de heersende griep had. Ik heb me ziek gemeld, maar na een paar dagen werd het nog niet minder. Ook was ik nog niet ongesteld geworden. Maar ik ben wel vaker onregelmatig ongesteld, dus ik sloeg ook geen alarm.

Na een week misselijk zijn en het feit dat ik nog niet ongesteld was geworden, begon mijn moeder zich zorgen te maken en wilde dat ik een test ging halen. Toch konden we allemaal niet geloven dat ik zwanger zou zijn, ik slikte namelijk gewoon de pil en ik was hem niet één keer vergeten!

Dus eigenlijk maakten we er alleen grapjes over. De middag dat ik de test deed, was ik voor mezelf ook zeker dat ik toch niet zwanger zou zijn. Dus terwijl de test het resultaat moest laten zien gooide ik alvast het bekertje weg. Toen ik het resultaat "zwanger" zag staan, schrok ik me kapot. Hoe kon dit, ik slikte de pil?!

Maar toen kwam ik achter de waarheid. Een halve maand daarvoor had ik een avondje teveel gedronken (ik ben nooit dronken, dus het was nieuw voor me). En ik bleek overgegeven te hebben (ik weet niet veel meer van die avond) en als je overgeeft, dekt je pil niet meer!

Dus ik was zwanger. Mijn moeder zat naast me toen ik de test deed dus zij wist het al. Nu mijn vader, vriend en schoonouders nog. Ik belde mijn vriend dat ik met hem wilde praten. We spraken af, want ik wou het hem wel persoonlijk vertellen.

Toen ik het hem vertelde schrok hij en ik begon te huilen! Hij troostte me en vroeg wat ik wilde. Ik wist het niet. Mijn vriend was heel lief voor me en zou het aan zijn ouders vertellen.

Die avond heb ik het mijn vader verteld, en hij schrok ook enorm. Ook mijn schoonouders waren geschrokken Maar dan krijg je die grote vraag: zwanger, en nu?

Mijn vriend besloot vrij snel dat hij het kindje wilde houden. Ik was er echter nog niet uit of ik het wilde houden. Na een week nagedacht te hebben, besloot ik ook dat ik het kindje wilde houden.

En hier zit ik dan. Vandaag zeven weekjes en zes dagen en ik moet van alles regelen! Echo’s, kraamzorg, babykamer, babykleertjes, financiën, mijn opleiding, afspraken maken etc.

Maar mijn vriend en ik doen gelukkig alles samen en hij bereidt zich voor om vader te worden. Ikzelf ben nu ook blijer met mijn zwangerschap, maar het is zeker niet makkelijk. We kunnen nog niet het huis uit, vanwege onze financiële situatie. Maar waarschijnlijk trekt mijn vriend bij ons in een krijgen wij de zolderkamer. En mijn kamer moet klaargestoomd worden voor de kleine.

Maar ik schreef dit verhaal vooral omdat ik alle meiden van mijn leeftijd wil waarschuwen. Want ik lees ook heel vaak dat ze op hun 16e of 17e expres zwanger willen worden. Denk na!

Het kind heeft waarschijnlijk geen goede basis. Als je een paar jaar wacht, kun je zorgeloos van je kleine genieten. Doe het voor hem/haar. Maar ook wil ik iedereen waarschuwen die de pil slikt. Hij werkt niet als je overgegeven hebt of aan de diarree bent! Dus na een avondje uitgaan en overgeven: slik de morning-after pil!

Groetjes!

26 januari 2011 - Hallo allemaal! Ik ben 20 jaar en heb op mijn 17e mijn eerste kindje gekregen. Een zoontje.

Toen ik acht maanden zwanger was, ben ik naar een instelling gegaan voor vrouwen en kinderen. Daar zit ik nu bijna drie jaar. Ik heb vooruitzicht op een huisje. Gelukkig, want ik ben het nou wel bui. Maar ik heb hier ook veel geleerd.

De relatie tussen mij en de vader van mijn zoontje is stuk gelopen toen mijn zoontje ruim een jaar was. Toen mijn zoontje vijf maanden was, ben ik weer zwanger geraakt. Mijn ex heeft me toen gezegd dat als ik het niet weg zou halen, ik geen vader meer zou hebben voor mijn kinderen.

Had ik het maar gehouden, want een klein jaartje later was het over. Aan de ene kant is het beter dat ik het weg heb laten halen, maar ik heb er heel veel verdriet van gehad.

Ik heb inmiddels al ruim een jaar een nieuwe vriend. Onze relatie gaat gelukkig heel goed. We vullen elkaar goed aan. We weten wat we aan elkaar hebben en steunen elkaar.

Ik ben nu 31 weken zwanger van onze dochter en kan echt niet wachten om haar vast te houden. Gelukkig heb ik nou ook goede contacten met de vader van mijn zoontje en hij doet er ook alles aan om hem te kunnen zien. Daarom hebben we ook een bezoekregeling om het wekend, maar ik heb heel wat problemen met hem gehad.

Ik weet ook niet waar hij last van heeft, want hij heeft weer een vriendin die niet spoort. Ze is net vrij gekomen, omdat ze een friettent heeft overvallen. Hoe dom kun je zijn? Zijn vorige vriendin was ook geen lieverdje. Die moest mij hebben en kwam mijn moeder slaan. Mijn zusje van zes heeft alles kunnen zien. Ze stond te janken in de woonkamer want mama werd geslagen.

Maar ja, dit was mijn verhaaltje wel zo'n beetje. Nu ga ik weer verder bankhangen en de laatste negen weken uitzitten.

xxx 

20 januari 2011 - Hallo allemaal, ik ben Lisanne en ik ben een tienermoeder. Mijn vriend heb ik in Amerika ontmoet. Wij waren daar zelf woonachtig en mijn vriend ging bij mijn vaders bedrijf stage lopen.

Hij woonde intussen drie maanden bij ons thuis. We hebben toen een geweldige tijd gehad samen en ik kon hem niet zomaar terug naar Nederland laten gaan zonder mij! Ik ben hem achter na gegaan naar Nederland en heb toen bij hem in huis gewoond.

We hadden net een huisje gekocht toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Wat een schrik! Ik was 18, bijna 19 en had grote plannen in mijn leven. We hadden al snel besloten dat we het kindje wilden houden.

Mijn vriend is gek op kinderen en had al wel gedacht dat we vroeg kinderen zouden krijgen. We waren eindelijk een beetje aan het idee gewend en toen kregen we de sleutels van ons huis. Mijn hemel wat een zooi! Hoe gaan we dit ooit in orde krijgen in negen maanden?

We hadden het flink onderschat. Nu - anderhalf jaar later - is ons huisje nog steeds niet af. Maar de tweede is wel al onderweg!

De zwangerschap verliep verder goed, maar ik moest het nog wel aan mijn ouders vertellen. Dat was wel erg lastig, omdat ze aan de andere kant van de wereld wonen. Je kunt ze niet in de ogen aankijken dus je weet niet hoe iemand kan reageren.

Ik had het wel al verteld aan mijn zus die ook nog in Amerika woont. Ze zou thuis zijn als ik het zou gaan vertellen, zodat ze bij kon springen als het niet helemaal goed zou ‘vallen’ bij mijn ouders. Het was natuurlijk heel erg schrikken, maar ze waren daarna blij en trots!

Mijn moeder zei dat dit het beste moment van je leven is om zwanger te zijn, omdat je nog zo lekker jong bent. Het zwanger zijn is hartstikke leuk en ik vond het geweldig om over mijn bolle buik te aaien en dat die kleine dan een schop terug geeft.

Ik was uitgerekend op 16 februari 2010. Uiteindelijk ben ik op 19 februari bevallen na 36 uur weeën. Ik voelde me zo gelukkig toen ik onze zoon C.H in mijn armen had. Wat een mooi kindje en hoeveel geluk zou hij ons wel niet gaan brengen!

Ik kan niet gelukkiger zijn al is het soms echt wel zwaar. Ik ga een dag in de week naar school en ik werk drie dagen. Dat is het allemaal waard, zodat ik onze zoon een goede toekomst kan gaan geven.

Volgende week ben ik klaar met mijn opleiding. De tweede is ook onderweg. Daar zijn we erg blij mee, maar ook bezorgd. Onze zoon is nog niet zo oud en als de tweede wordt geboren schelen ze maar 18 maanden!

Ik kan zelf niet gelukkiger zijn, omdat ik op jonge leeftijd al twee kinderen heb. Ik begrijp ook als mensen daar totaal anders over denken, omdat het misschien te zwaar is. Ik hoop iedereen die zwanger is of al een kindje hebben dat ze wel gelukkig zijn!

15 januari 2011 - Ik ben Jolien, ben 18 en zwanger van me eerste kindje. En om het nou niet steeds op de chat uit te moeten leggen, schrijf ik het nu op in een verhaal.

Ik ben de oudste van vier kinderen. Ik heb een zusje van 15 en een broertje van 10. En ik had een zusje die nu 13 zou zijn geweest. Mijn ouders zijn gescheiden. Met mijn vader kan ik goed overweg, met mijn moeder niet.

Zij is na het overlijden van me zusje en de scheiding regelmatig overspannen. En mijn moeder en ik zijn altijd al water en vuur geweest. Toen ik 13 was, ging ik met jongens om die ik nu als tuig zie. Roken, alcohol en drugsgebruik. Ik heb een paar keer XTC gebruikt en joints gerookt, maar ben ik snel mee gekapt!

Toen ik 14 was had ik een vriendje die tattoeeerde. Heeft ie bij mij ook een tattoe gezet op mijn onderrug. Toen ik een kort shirtje aan had, zag mijn moeder het en was het huis te klein.

Toen ik 16 was kreeg ik een vriend waar ik twee jaar verkering mee heb gehad. Ik was aan de pil, maar raakte toch zwanger. Superblij vertelde ik het mijn vriend. "We gaan er samen voor!" was zijn reactie.

Maar een dag later zei hij dat hij geen kind wilde en dat ik niet meer was wat hij wilde. Twee dagen later kwam ik er achter dat hij al een tijdje een ander had.

Ik woon nu bij mijn vader en zijn vriendin. Ik heb een superlieve hartsvriendin, waar ik mee ga samenwonen. Zij is er altijd als ik haar nodig heb. Ook als ik haar niet nodig heb. Het is gewoon een schat en alleen is de huur niet betalen, maar samen wel.

Dit was mijn verhaal.

Groetjes,
Jolien

5 januari 2011 - Haai, ik ben een meisje van 17 jaar en op 14 december 2010 kwam ik erachter dat ik zwanger ben van mij vriend. Hij is 6 jaar ouder dan ik.

We zijn ontzettend verliefd en houden ontzettend veel van elkaar. In het verleden ben ik al eerder zwanger geweest, maar kwam er toen pas laat achter. Ik had nog maar een week de tijd om voor een abortus te kiezen. Er kwam zoveel in een keer op me af. Ik zat in mijn examen jaar, mijn vriend (inmiddels ex) was niet geliefd bij mijn ouders, Ik loog tegen hem over mijn leeftijd. En ik durfde het mijn ouders niet te vertellen. Dus koos ik maar voor een abortus.

Dat was het naarste dat ik ooit heb meegemaakt. Het deed geen pijn, maar het deed mij heel erg veel verdriet. Vooral omdat ik er niet rustig over heb kunnen nadenken of het heb kunnen bespreken met mijn moeder. De leegte die je voelt na een abortus is ondraaglijk. Je hebt toch - geloof heb of niet - een soort band met datgene wat in je groeit. En erna werd het alleen moeilijker. Overal waar ik keek zag ik baby's . Bij “sixteen and pregnant” op MTV barste ik in tranen uit. Maar ja, als ik nu terugkijk heb ik niet echt veel spijt meer. Hij en ik zijn niet meer samen en ik heb mijn examen gehaald. En heb de vervolgstudie kunnen doen die ik altijd al wilde doen.

Maar nu ben ik dus weer zwanger van mijn vriend met wie ik al wat langer dan een jaar mee samen ben. Ik ken hem wel al heel lang. Sinds mijn 12e. Ik was altijd al weg van hem, maar hij niet echt van mij. We hebben elkaar op een vakantie weer ontmoet en sindsdien begon hij anders naar me te kijken. Eenmaal terug in Nederland wilde hij mij als zijn vriendin hebben.

Hij is heel erg blij dat ik zwanger ben en ik ook. We houden het zeker. Alleen heb k het mijn moeder nog niet verteld. Ik durf het niet en weet niet zo goed hoe.

x Milaan

Ps. Vrijdag ga ik voor mijn echo, yeah!