28 december 2008 - Hallo, ik ben een meisje van 18 jaar en wordt in juni 19. Dit is mijn verhaal: ik was de troste mama van Célica, maar was tien weken zwanger toen ik de miskraam kreeg. Ik wist ook helemaal niet dat ik zwanger was. Omdat ik nog zo jong ben en ik al een neefje had verloren, was het voor mij een extra grote klap! Ik heb de foetus meegenomen naar de dokter en zij zei dat ik tien weken zwanger was, bijna elf. Ze heeft voor mij gekeken naar het geslacht (normaal kun je dat rond de twintig weken zien). Het bleek een meid te zijn. Ik ben niet meer samen met papa, maar hij heeft me wel goed gesteund, waar ik heel blij mee ben.

We hebben onze meid samen een naam gegeven en dat is Célica Mária geworden! Ik heb er nog steeds erg verdriet van en ben er nu ook achter dat Célica een van een tweeling is. Ik ben nu in verwachting van de andere nog steeds :-D!

Nu maar veel hopen en bidden dat die het wel overleefd! Célica, mama en papa houden alsnog vreselijk veel van jou en we zullen jou nooit vergeten, ons kleine engeltje (L)!

Kus mama en papa!
Plotseling geboren op 11 december 2008, gestorven op 11 december 2008!

16 december 2008 - Hée allemaal! Ik ben Lois, ben 19 jaar en wordt in februari 20. Ik ben zelf van een tweeling, met Lindsy, maar zij is afgelopen mei overleden. Ik was zwanger toen ik 17 jaar was, erg vroeg zoals je van iedereen hoort. Iedereen vond het apart: ah, Lois een kindje, maar wensten me veel succes. Ik had een vaste vriend, Yhomas. Hij is nu inmiddels 23. En nog steeds bij mij.

Maar even verder. Ik was zwanger en ik durfde het mijn moeder niet te vertellen. Omdat zij zelf zwanger was van mijn zusje, dacht ik, zou ze het niet leuk vinden. Dan is ze moeder en oma tegelijk. Dat vindt ze vast niks.

Ik heb een brief geschreven. Ik had het inmiddels het al wel tegen mijn zusje verteld. Die vond het leuk en ging de hele tijd met mij dingen opzoeken over zwanger zijn. Het speelde sowieso al veel in huis, dus ik wist er op zich al veel van. De brief heb ik een aantal dagen later aan mijn moeder gegeven en ze was zo trots. Ze vond het zo leuk. Mijn vader schrok wel even, maar vond het ook top.

Mijn ouders zijn zelf ook tienerouders geweest, dus konden me goed helpen.

De eerste echo… spannend. Ik vond het zo leuk. Toen zagen we dat ik zwanger
was van een tweeling, schrik… Maar het zat erin, want ik ben zelf namelijk ook van een tweeling. Even wennen, maar het was al gauw goed.

Het ging heel goed met mijn zwangerschap. Ik ging er soepel doorheen. Alleen vanaf maand zeven werd het zwaar. Ik kon vrij weinig meer, was erg dik. Ik kon ze bijna niet meer tegenhouden tot op de dag dat ik al weeën kreeg. Dit was op 25 november 2006 in Portugal: ik ben zelf half Portugees. Dus ik wilde graag dat mijn kindjes daar geboren werden. Ik werd opgenomen. De kindjes waren heel erg klein en ze werden goed verzorgd. Het werden een meisje en een jongetje, Myrthe en Mike. Ze kwamen redelijk snel tot een mooi gewicht. We mochten naar huis.

M'n vriend en ik wilden altijd een groot gezin en we wilden nog een kindje, maar ik werd maar niet zwanger. Na een aantal onderzoeken bleek dat mijn eierstokken waren aangetast. En dat ik niet meer zo’n grote kans had om zwanger te raken.

Toch zijn we blijven proberen. En het is gelukt, ik ben nu ruim 6 maand zwanger. En erg blij. Ik ga er zoals eerder soepel doorheen en het gaat ook goed met mijn andere twee kindjes.

Ik voed ook het dochtertje (Kaya) van mijn zus op, dus we hebben al een redelijk gezin. Zij heeft een fataal ongeluk gehad en is overleden toen ze net twee maand haar kindje had. Haar vriend heeft het nog altijd moeilijk en neemt een deel van de opvoeding op zich, maar we helpen elkaar en het gaat goedkomen met hem. Het is een pracht van een meisje. 

Nou dit was mijn verhaal. 

Allemaal succes met jullie zwangerschappen en je kan altijd een berichtje doen. Want ik vind wel gezellig om over te praten.

Liefs Lois

12 december 2008 - Hoi, ik ben Puck, 21 jaar en werd op mijn 19 zwanger van mijn eerste baby, maar helaas was het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Ik leerde mijn vriend kennen toen ik 18 was. Het klikte gelijk tussen ons en hij sliep erg vaak bij mij. Ook doordeweeks, als we allebei moesten werken (ik ben sinds mijn achttiende gestopt met school). In juni/juli 2006 heeft mijn vriend een huis gekocht, omdat hij niet meer bij mij mocht blijven slapen, omdat mijn ma haar privacy terug wilde (ik gaf haar gelijk en begreep het ook).

Mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder wilde even geen man in huis, omdat mijn pa voor veel problemen en zorgen heeft gezorgd. Dus: huisje klaarmaken en dan samenwonen. Het huisje was net klaar, maar mijn vriend ging op vakantie voor twee weken. We hadden net een puppy gekocht, dus ik zou daar vast gaan wonen met de hond.

In januari 2007 besloten we dat we ook kinderen wilden. In maart was het zover. Ik werd niet meer ongesteld en ik was gestopt met de pil. Ik heb een test gedaan... en de uitslag samen met mijn vriend gelezen: een heel klein minuscuul onzichtbaar streepje. Niet zwanger, dachten wij. Na een week was ik nog niet ongesteld.

We hebben een afspraak gemaakt met de dokter op maandagochtend, 26 maart 2007. Van zaterdag op zondag waren we met vrienden aan het pokeren bij mij thuis en ze gingen pas rond de klok van zes uur naar huis. Wij gingen naar bed, lekker slapen, dachten we. Morgen lekker niksen en maandag naar de dokter. Helaas ik had pijn in mijn linkerzij en kon ik niet slapen. Ik ging badderen, want dat werkt tegen de pijn, dacht ik. Nou dat werkte niet.

Op een gegeven moment was de pijn niet meer te houden en lag ik te janken van de pijn. Toen heeft mijn vriend het behandelcentrum gebeld en daar kon ik om half negen terecht. Daar ging onze luie zondag, dachten wij. Wij gingen ernaartoe en ik werd gelijk geholpen. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis per ambulance. Ze gingen eerst een infuus aanleggen voordat ik de ambulance in mocht. ECHT NIET!!! Ik ben als de dood voor naalden. De ambulancebroeder heeft met veel moeite mij gerust gesteld en mij een infuus gegeven. Op naar het ziekenhuis.

Daar aangekomen werden er allemaal testen gedaan en echo's gemaakt. IK WAS ZWANGER!!! Jippie, dachten wij. Maar helaas was het eitje niet naar mijn baarmoeder gegaan, maar naar mijn linkereileider en daar vast blijven zitten. Ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en ik was tien weken ver. We hadden net te horen gekregen dat ik zwanger was en kregen een half uurtje later te horen dat het verwijderd moest worden. Anders zou ik een buikbloeding krijgen en het niet overleven (het eitje was al door de eileiderwand aan het vreten).

Om 14.00 uur op zondagmiddag 25 maart 2007 ben ik geopereerd en ben ik mijn baby en mijn linkereileider kwijtgeraakt. Mijn vriend had mijn moeder gebeld en zij en haar zus waren gelijk gekomen. Ik werd wakker op de uitslaapkamer en moest plassen, maar mocht nog niet naar mijn eigen kamer (ik was te vroeg wakker geworden). Eindelijk terug op mijn eigen kamer mocht ik plassen op een po. Dat lukte niet, dus moesten ze me naar de wc helpen, zodat ik daar kon plassen.

Ik lag weer in bed en toen drong het pas echt allemaal goed tot me door. IK BEN ONS KINDJE KWIJT. Mijn vriend had helemaal niks meer gezegd sinds ik naar de operatiezaal werd gebracht en toen ik terug was en goed wakker was, moest ie huilen samen met mij. Gelukkig ging het met mij wel goed en mocht ik de volgende dag om tien uur naar huis.

Ik heb hulp gezocht, erover gesproken met mijn vriend en met anderen en heb iedereen vertelt wat er gebeurt was, want we waren allebei niet vrolijk en al onze vrienden snapten niet waarom. Mijn vriends beste vriend was weer langs geweest en heeft even goed met mijn vriend gesproken, want die was er toch echt erg kapot van, maar wou het er met mij niet over hebben, omdat ik er ook kapot van was.

Na een paar maanden ging het veel beter met ons. We waren weer leuke dingen aan het doen, gezellig feesten met anderen enz. In oktober 2007 werd ik weer niet ongesteld en ben ik gelijk naar de huisarts gegaan. Daar heb ik een test gedaan en ja, ik was zwanger. Heel voorzichtig heb ik het tegen mijn vriend gezegd en we waren toch wel een beetje blij, maar ook erg bang. Wat als het weer fout ging? Dan kon ik niet meer zwanger worden.

De huisarts had me gelijk doorverwezen naar het ziekenhuis en daar kon ik dezelfde week nog heen. Er is een echo gemaakt en alles zat waar het moest zitten en zag er goed uit. Toen konden we opgelucht ademen en zeggen: IK BEN ZWANGER! Ik was twee maanden zwanger en toen kregen we ander slecht nieuws. Met mij ging alles goed. Ik was niet ziek, hoefde niet te spugen. Helemaal geweldig.

We kregen te horen dat mijn schoonmoeder kanker had. Boem, weer geen goed nieuws. Op mijn verjaardag was mijn schoonmoeder erbij terwijl ze heel erg zwak en ziek was. Mijn moeder (ze wist als enige dat ik zwanger was) zei dat we het haar ook moesten vertellen, want ze had nog maar een paar weken (Mijn moeder werkt in de zorg en weet hoe iemand eruit ziet met kanker). Wij hebben mijn moeders raad opgevolgd en het iedereen vertelt.

Snel daarna moest mijn schoonmoeder het ziekenhuis in voor haar chemo's en andere dingen.
Een maand voor de uitgerekende datum (02-07-2008) ging het zo slecht met mijn schoonmoeder dat ze geen chemo's meer kreeg en dat ze eerst moest aankomen en aansterken (ze woog minder dan 50 kilo). Ze mocht wel het ziekenhuis uit en had een speciaal bed thuis staan. Op de uitgerekende datum belde mijn schoonmoeder constant om te vragen of ik al bevallen was. Nope. Nog steeds niet. Ik was het zelf ook zat, want ik was dertig kilo aangekomen en zo moe als je maar zijn kan. Ik sliep van de 24 uur er ongeveer 18.

Iedere dag belde mijn schoonmoeder, maar helaas voor haar was hij er nog niet (we wisten al dat het een zoon was). Zondag. Altijd weer een zondag. Zondag 06-07-'08 begonnen om half zeven ‘s morgens de weeën. Ik zou thuis bevallen, dus alles stond al klaar. Voor de zekerheid stond er toch een vluchttas klaar. Half zes ‘s avonds kwam de verloskundige, want mijn weeën deden nu toch wel ontzettend veel pijn. Zij ging kijken en voelen. Ik had vijf cm ontsluiting en tijdens een wee zes cm.

Ze vond het knap dat ik het zolang vol had gehouden met de pijn (erg veel pijn, want ik had last van rugweeën). Ze ging mijn vliezen breken om het proces te versnellen. Er kwam groen vruchtwater uit. Nee he, niet weer slecht nieuws. We moesten gelijk naar het ziekenhuis (ik mocht dit keer gewoon mee met mijn vriend in de auto). Daar aangekomen mocht ik gaan liggen op een bed. Ik kreeg banden om de weeën te meten en mijn zoontjes hartslag te peilen.

Dat ging niet, ik moest iedere tien minuten naar de wc. Het ging echt van wc, wee, bed, wee, wc, wee, bed, wee, enz enz. Eindelijk mij persweeën. Ik mocht persen. Op een gegeven moment kon ik mijn persweeën niet meer voelen en ging op mijn zij liggen. Daar waren ze weer: terug op de rug, weer weg en weer op de zij.

Dan maar zo persen, persen, persen, ben iets langer bezig geweest dan een uur, maar om 23:07 uur is mijn lieve zoon Kenai geboren. Hij woog 3535g en was 50 cm lang. Nu zijn wij de trotse ouders van onze zoon en genieten heel erg van hem. Hij is nu 5 maanden en 6 dagen en weegt bijna 8 kilo en is 67 cm lang.

Liefs Puck, Marvin, Kenai en de hond Lilli

11 december 2008 - Hoi meiden!! Ik ben nu 19 jaar (was 30 september jarig) en ben op mijn 18de van m’n dochter bevallen (op 4 september). Zij is nu drie maanden oud! Ik heb een hele zware zwangerschap gehad. Ik ben bedreigd door de vader van m’n kind en door zijn (gabber)vrienden. Hierdoor kon en kan ik nooit alleen veilig op straat lopen.

Toen de vader van mijn kind hoorde dat ik zwanger was, moest ik het weg laten halen van hem en anders zorgde hij hier wel voor (ongeplande zwangerschap)! Hier heb ik aangifte van gedaan en hij heeft maar twee jaar voorwaardelijk gekregen en de bedreigingen gingen dus de hele zwangerschap door!

Ik ben erg blij dat m’n dochter kerngezond geboren is, maar toch vind ik het heel erg dat ze geen vader heeft. Hij heeft haar nog nooit gezien! Hier zit ik heel erg mee en ik weet niet wat ik ermee moet. Ik krijg wel tips van: laat hem stikken, je weet zelf beter. Maar hier heb ik niet veel aan, ik wil gewoon het beste voor mijn dochter.

Ik moest stoppen met mijn horeca studie en werken kon ik niet. Dus ik weet ook voor andere tienermoeders hoe hoog de kosten zijn en hoe de gemeente e.d. je gewoon van de lucht laten leven!

Ik hoop dat ik wat tips kan krijgen waar ik wat mee kan en hoop zelf ook dat ik andere tienermoeders kan helpen!

Groetjes, alleenstaande moeder van 19

10 december 2008 - Hallo allemaal, ik ben een meisje van 17 jaar en ben net zes weken zwanger. Ik weet het pas sinds 4 december en ben 1 augustus uitgerekend. Ik heb een vriend van 19 en hij wil absoluut niet dat ik abortus laat uitvoeren. ‘t Liefst ik zelf ook niet, maar ik word in februari ontslagen, dus heb dan geen inkomen meer. Ook heb ik minder kans dat ik ergens word aangenomen.

Ik woon nog thuis en daar is geen plek voor het kindje. Ook is deze leefsituatie niet gezond voor mijn kindje. Mijn vriend woont zelf ook nog bij zijn ouders. Hij heeft wel een inkomen, maar dat is te weinig om met z'n drietjes van te leven en daar is het niet mogelijk om te wonen.

Ik wil het kindje houden, maar ik ben bang dat we het allemaal niet gaan redden. Wie kan mij advies geven??

Gr. van mij

8 december 2008 – Hallo :-), ik ben Chantal, ben 16 jaar en heb al twee jaar een vriend! We zijn heel erg close en onze ouders kennen elkaar onderhand ook al goed. Ik slikte de pil, maar vergat hem vaak. Ik kwam erachter door mijn misselijkheid in de ochtend en de pijn in mijn borsten toen ik zwanger was.

Bij de test van de drogist kwam er uit van niet , maar bij de dokter wel. Ik was bang om het te vertellen aan mijn ouders en aan mijn vriend. Maar ik was zo overstuur dat ik het niet kon verbergen. Ik kwam thuis en begon heel hard te huilen.

Mijn moeder zei dat we het niet konden houden, omdat ik een gouden toekomst tegemoet ging. Mijn zus daarentegen, begon te springen dat ze tante werd en dat als het een meisje werd, het haar naam moest hebben.

Ik wilde het niet vertellen aan mij vader, dus ik vluchtte weg naar mijn vriend voor een nacht. Mijn moeder vertelde het aan mijn vader. Hij was niet kwaad, maar teleurgesteld in mij.

Daar gingen we dan, naar Utrecht. Ik moest het laten weghalen. De eerste afspraak ging nog wel, maar de tweede keer kreeg ik de echo te zien. Het deed me pijn, want het was al elf weken. Bijna te ver om het weg te laten halen. Nu ik dit allemaal lees, heb ik zoveel spijt. Maar eigenlijk ook niet.

Ondertussen weet mijn vriend het ook. Hij was geschrokken en zei dat als ik het niet weghaalde ik maar veder moest gaan in mijn eentje. Nu achteraf zie ik in dat ik het niet wilde laten weghalen en dat ik eigenlijk een hele goeie moeder was geworden. Ik heb ook een neefje erbij gekregen. En let dagelijks op hem. Ik zie hem als mijn eigenkind. Ik mocht ook zijn naam uit kiezen.

Eigenlijk wil ik jullie duidelijk maken: Heb geen spijt van jullie keuze. Jullie zullen het allemaal goed doen.

Liefs

8 december 2008 - Hallo...Ik ben meisje van 19 en mijn vriend is 22. Ja, waar moet ik beginnen. Ik vergeet wel eens de pil,maar neem de pil de volgende dag dan weer in. Tot vorige week; ik werd niet meer ongesteld. Ik schrok. Ik heb zoveel vriendinnen met kindjes en ik dacht dat mij dat niet overkwam.

Ik ben gisteren een test gaan halen en heb deze diezelfde avond gedaan (er stond op de bijsluiter dat het niet uitmaakte wanneer ik het zou doen). Er kwam uit dat ik niet zwanger was. Ik was erg verdrietig en was heel erg bang dat er dan iets anders aan de hand was. Het is namelijk niet normaal dat je na twee weken wachten nog niet ongesteld wordt. Mijn vriend reageerde heel koel eronder en zei: ja, je bent niet zwanger, die test is betrouwbaar!

De volgende dag, vandaag, heb ik het verteld tegen mijn moeder. En het was heel raar, maar die reageerde alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Gelukkig eigenlijk. Ze heeft de dokter gebeld voor een afspraak. Ze legde het uit en de assistente zei: O jee... dan is ze wel zwanger, als ze soms de pil vergeet. Ik moet nu weer een test halen en deze ‘s ochtends gaan testen.

Ik belde mijn vriend op en die reageerde weer hetzelfde : dat kan niet, die test zegt dat het niet zo is... Ik weet het allemaal niet meer. Ik ben echt een kinderfan, maar nu al?

Ik werk vier dagen, ik heb mijn kappersdiploma al en ben nu met een extra jaar bezig. Ik wil nog schoonheidsspecialist worden en mijn vriend wil nog vier jaar HBO doen. Maar aan de andere kant zou ik wel onwijs blij zijn als ik een kindje krijg: het idee dat je een wonder in je buik hebt.

Pfff,ik moest het even kwijt. Met mijn vriend kan ik er niet echt goed over praten, die wil het er liever niet over hebben. Aan mijn vriendinnen vertel ik liever nog niks, omdat ik bang ben dat ik misschien helemaal NIET zwanger ben. En ja aan me moeder? Nee, liever niet.

Bedankt dat ik het even kwijt kan .

xxx
w.

3 december 2008 - Hallo iedereen, ik ben 19 jaar, bijna 20 en ik wilde even mijn verhaal kwijt. Het is best een ingewikkeld verhaal. Toen ik 14 was, kreeg ik een vriendje. Hij woonde/woont bij mij in de straat. We waren vier maanden bij elkaar toen we het voor het eerst deden. Het was voor ons allebei de eerste keer. Zes maanden later kwam ik een andere jongen tegen. Ik werd verliefd en ging weg bij mijn vriend. Een paar weken later begon die jongen mij te mishandelen. Het ging zelfs zo ver dat ik niet meer bij mijn familie mocht komen en niet met andere jongens mocht praten. Ik mocht ook mijn pil niet meer innemen en op een gegeven moment raakte ik zwanger.

Ik was over tijd en vertelde dit aan mijn moeder. Ze heeft toen gelijk een test gehaald. Dit gebeurde toen ik 15 was. De test was positief... Ik moest heel erg huilen en zei gelijk dat ik het kindje niet wilde! Niet omdat ik er niet klaar voor was, maar omdat ik geen kind van die jongen wilde. Mijn moeder kan zelf geen kinderen meer krijgen en zei vond het heel erg dat ik dit zei. Ze wist ook niet dat ik door die jongen mishandeld werd, want ik had altijd wel een smoes.

Mijn moeder heeft toen veel met mij gepraat, waardoor ik ging twijfelen. Daarna besloot ik dat ik het kindje toch wilde. Terwijl ik zwanger was, bleef hij doorgaan met bedreigen en slaan. Ook in mijn buik...

Mijn vader was het niet eens met mijn zwangerschap. Hij zei: Kind krijgt kind. Ik luisterde er niet naar. Op een dag heb ik een goed gesprek met mijn vader gehad, want hij zag aan mij dat ik niet gelukkig was. Toen heb ik besloten om het kindje weg te laten halen. Ik was toen op één dag na 5 maanden zwanger.

De abortus was goed gegaan, maar ik heb altijd een schuld gevoel gehad, omdat ik zolang had gewacht. Het was inmiddels al echt een kindje. Na die abortus ben ik voor mezelf op gaan komen. Ik ben bij die jongen weggegaan, na een relatie van twee en een half jaar en kreeg een tijdje later iets met een andere jongen. Hij had vroeger leukemie gehad en de dokters hadden verteld dat hij nooit kinderen kon krijgen. Ik kon dus gewoon gemeenschap hebben zonder pil/condoom. Dacht ik... Nou niet dus!

Ook van hem raakte ik zwanger. Ik heb daar niet lang over na hoeven denken. Ik wilde het niet en heb het ook niet gehouden. Dat had ik besloten buiten hem om. Hij heeft lang niet geweten dat ik zwanger van hem ben geweest. Maar ik dacht: liever nu dan dat ik weer een kindje weg moet laten halen; nu klopte het hartje nog niet! Later heb ik het hem verteld en natuurlijk was hij er kapot van. Een paar weken later verdwenen mijn gevoelens voor hem en heb ik de relatie verbroken! Ik heb daarna een paar maanden geen relatie gehad omdat ik het niet aan durfde. Totdat mijn eerste vriendje (van toen ik veertien was) weer iets met mij wilde.

We waren altijd vrienden gebleven en hij wist ook dat ik mishandeld werd in die tijd. Hij heeft mij daar altijd in gesteund. Ik heb er lang over nagedacht en begon langzaam ook gevoelens voor hem te krijgen. Nu zijn we acht maanden samen en heel gelukkig. Alleen bij mij zit er iets dwars. Ik heb nooit zo'n goede relatie gehad, ook niet toen we veertien waren. Dat is allemaal heel anders dan nu.

Omdat ik nu zo'n goede relatie heb, begin ik aan kinderen te denken. Het klinkt raar, maar elke dag denk ik er weer opnieuw aan. Dan denk ik dat hij een goede vader zal zijn en dat ik zeker weet dat ik het hou. Alleen hij wil het niet, want hij vindt zichzelf te jong om vader te worden. Ik ben nu drie maanden gestopt met het slikken van de pil en hij weet van niets. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat de pil niet voor honderd procent betrouwbaar is.

Ik voel me nu alleen zo schuldig, want ik wil heel erg graag een kind op dit moment. Ik weet namelijk precies hoe het is om zwanger te zijn en ik weet zeker dat ik er klaar voor ben. Het is voor mijn gevoel niet eerlijk waar ik nu mee bezig ben en ik weet me geen raad op dit moment. Over een week moet ik ongesteld worden en stel nou dat ik zwanger ben? Hij zou bij mij blijven, dat is zeker, maar blij is hij dan zeker niet. Ik hoop zelfs iedere maand dat ik zwanger raak en ik slik zelfs al foliumzuur.

Heeft iemand goede raad voor mij??? Want ik weet niet meer wat ik moet doen!!

Sandra

2 december 2008 - Hallo, ik ben een meid van 19 jaar. Ik ben er net achter gekomen dat ik zwanger ben, maar ik had al een vermoeden dat ik zwanger was. Ik was al twee weken over tijd en voelde me al niet zo lekker. Ik ben een poos aan de prikpil geweest, omdat ik de gewone pil niks vond. Ik ben later maar weer aan de gewone pil gegaan, omdat de dokter de risico's niet aan mij had verteld.

Ik heb al vier jaar een relatie met een super lieve jongen, hij is 21 jaar. Ik had tegen hem verteld dat ik al twee weken over tijd was en dat ik een test ging doen. Toen ik hem had gedaan, stonden er direct twee streepjes. Ik schrok wel en toen mijn vriend het zag, schrok hij ook wel even.

Ik keek hem aan en moest zo erg huilen. Later die avond had ik nog een test gedaan en weer stonden er twee streepjes. Er ging van alles door mijn hoofd; hoe moet het nu? Ik zit nog op school, mijn vader heeft het al niet zo breed (mijn moeder is overleden toen ik negen jaar was), mijn vriend verdiend ook niet zo veel en hoe moet ik het onderhouden??!

Ik weet het nu sinds drie dagen en heb het nog niet aan mijn vader verteld. Ik weet niet hoe ik het hem moet vertellen, want ik ben zo bang dat hij teleurgesteld in mij is. Ik ben zijn enige kind en ik ben zo bang om hem pijn te doen.

De ouders van mijn vriend weten het ook nog niet. Ik denk wel dat ik het kind ga houden, want een abortus vind ik echt niks. Het kind heeft recht op een leven. 

Dit was mijn verhaal.

29 november 2008 - Hallo allemaal, ik ben een meid van 16 die er sinds 3 dagen achter is dat ze zwanger is. Ik had het eigenlijk al verwacht, maar ik schrok toch wel even toen ik een test had gedaan. Ik ben net 4 weken zwanger en zit dus nog in een hele vroege fase, maar wel de fase waarin ik nog kan besluiten of ik mijn kindje wil houden of niet.

Ik heb tegen mezelf altijd gezegd dat ik het zou houden, maar er zijn toch dingen die het moeilijk maken. Ik woon niet meer thuis, maar in een pleeggezin (sinds 6 weken), ik heb hiervoor in een aantal crisisopvangcentra gezeten, omdat het thuis niet ging. En ook mijn vader en ik liggen elkaar niet bepaald goed... maar daar gaat het nu niet om. Het andere probleem is dat het geen geplande zwangerschap is (wat me denk ik duidelijk lijkt) en het meest klote is dat het van een jongen is waarvan ik dacht dat het de ware was... Ik was net 3 weken met hem samen. Op een avond na het stappen, terwijl ik nog had gedacht dat het mijn niet zou overkomen (en het was me nog niet eerder overkomen), was het toch raak.

Het is uitgegaan met deze jongen, omdat hij mij keihard heeft laten vallen. Al na drie weken. Ik ben er pas achter gekomen dat ik zwanger was, nadat het uit is gegaan met hem, maar ik word nu behandeld als grof vuile door hem. Hij verteld mensen dingen over mij die nooit gebeurt zijn en probeert mij overal de schuld van te geven .

Ik heb nu een hele lieve vriend die alles voor me over heeft en ook weet dat ik zwanger ben. Hij vind het aan de ene kant ontzettend leuk, maar hij weet ook wat hij er voor moet opgeven, terwijl het niet eens zijn kind is. Ik ben niet van plan te vertellen aan de vader van mijn kind dat hij echt vader wordt, maar wat vinden jullie daarvan? Mijn kind heeft het recht te weten wie zijn echte vader is, maar moet ik hem daarom nu vertellen dat ik zwanger ben!?  Ik laat die beslissing liever aan mijn kind over...
 

Groetjes van mij

26 november 2008 - Hoi hoi, ik was 21 jaar toen ik wist dat ik zwanger was. Mijn vriend was dolgelukkig en zijn ouders ook. Hij was toen 36 jaar. Mijn vader vond het ook leuk, maar mijn moeder vond het in het begin helemaal niks.

Ik was nog te jong had net 6 maanden een relatie en dat vond zij te kort. Maar naarmate de zwangerschap volgde, begon ze eraan te wennen. Ze is mee geweest naar de eerste echo en heeft toen het hartje voor het eerst gehoord.

Toen ik 7 maanden zwanger was, zijn wij getrouwd. We wisten al dat we een jongetje kregen en hebben een piepklein bruidegommetje extra op de kaart laten drukken. Op 5 april 2007 is onze zoon geboren, hij heet Jordi.

Nu is Jordi 20 maanden en hij loopt inmiddels.

Groetjesss

26 november 2008 - Hey mensen, ik ben een jonge dame die morgen 19 jaar wordt. Ik heb ook een verhaal. Toen ik 17 was, had ik een vriend. Niemand mocht hem, maar toch hield ik heel veel van hem. Hij heeft me echt heel veel pijn gedaan.

Ik belande begin 2006 in het ziekenhuis. Ik was uitgedroogd, want ik heb diabetes en ik verzorgde mezelf niet goed. Ik was die periode heel erg verliefd op mijn (nu ex) vriendje. Hij had me gebeld en hij zei dit tegen mij: "ik denk niet dat ik nog verder wil, dus voordat ik vreemd ga, wil ik het uitmaken". Ik lag toen op de Intensive Care en ik was bijna dood. Ik had geen emoties en had het maar gelaten. Later, toen ik beter begon te worden, realiseerde ik mij dat hij het uit had gemaakt terwijl ik bijna dood was. Het deed me verschrikkelijk veel pijn en ik heb nachtenlang liggen huilen.

Ik werd weer beter en hij begon weer contact met mij op te zoeken. Dat was niet moeilijk, want ik kwam steeds op dezelfde plek als ik uitging… en hij natuurlijk ook. Met mijn domme kop heb ik mijn emoties laten spreken en ben weer met hem gegaan, ondanks wat hij heeft geflikt bij mij. Hij werkte in de buurt van mijn Chillspot en ik dacht dat het misschien leuk was om even gedag te zeggen. Toen ik daar aankwam, zag ik hem een andere meid naar zich toetrekken en ik was echt kwaad!! Hij flikt mij dit ondanks dat ik hem heb teruggenomen!! Ik was toen echt boos, maar dat is niet alles, want daarna ben ik weer terug naar hem gegaan

Voordat ik hem had teruggenomen, had ik echt enorme ruzie met hem... en niet eens omdat hij vreemd is gegaan, maar omdat hij - toen het 4 dagen uit was - met mijn beste vriendin half heeft genomen voor mijn ogen, midden in mijn Chillspot. Ik werd zo kwaad dat ik zin had om te gaan huilen. Ik had toen nog zoveel gevoelens voor die jongen.

 
Toen kwam het… ik werd zwanger, maar ik merkte er niks van. Ik was alleen een beetje misselijk, maar niemand merkte iets aan me. Ik dronk en rookte en ik deed alles wat God verboden had. Mijn borsten begonnen wat voller te raken en pijn te doen en ik dacht: je weet het maar nooit. Ik slik de pil wel, maar die is niet honderd procent gegarandeerd. Ik had een test gehaald en al snel gaf het twee streepjes aan. Ik begon te huilen en durfde het aan niemand te vertellen. Zelfs mijn beste vrienden niet; puur omdat ze dan wisten dat het van mijn ex zou zijn. En omdat ze hem haatten, wilde ik niet dat ze het wisten.

Ik wist niet wat ik moest doen en omdat ik niet eens meer naar mijn ex keek, wist ik dus niet hoe hij zou reageren en of hij überhaupt wel tegen mij zou praten. Ik had het toen een vriendin van me gezegd en ik had haar gevraagd wat ik moest doen. Ze heeft me geadviseerd om het wel te vertellen, omdat hij toch de vader was. En ik wist honderd procent zeker dat hij de vader was, want ik ben nog nooit van mijn leven vreemd gegaan. Dus ik moest de confrontatie aangaan met hem.

Ik riep hem naar buiten en hij deed natuurlijk heel erg geïrriteerd en opgelaten tegen mij. Hij begon tegen mij te schreeuwen. Ik heb me heel erg in moeten houden om niet te huilen en ik zei: ik weet niet wat je met het nieuws gaat doen, maar ik moet het je vertellen… en toen kwam het: ik ben zwanger van je, maar ik laat het weghalen. Ik wilde absoluut geen kind van hem. Hij is te agressief,  een dealer en hij heeft mij veel te veel pijn gedaan. Ik wilde dat mijn kind absoluut niet aandoen. Ik keek naar hem en ik zag hoe zijn wereld instortte en het eerste wat hij vroeg was: maak je een grapje? Dus ik keek hem toen boos aan van: ja, dat vind ik leuk grapjes maken om dit soort bullshit!! Hij zei me: ik weet niet wat ik moest zeggen.

Ik was weer naar binnen gegaan en had het erg koud. Ik had toen een tijdje niks meer van hem gehoord. Ik keek wel naar hem en zag hem heel sipjes op een barkruk zitten. Ik dacht: ik ga maar even naar buiten, want het was bloedheet binnen. Hij trok aan mijn arm en hield me vast. Hij zei me: je moet niet huilen in Brasilbar. Ik rukte me los en zei hem: huilen...?? Ik heb genoeg tranen om jou en het kind gelaten. Hij ging zitten en trok me weer naar zich toe. Hij hield me stevig vast alsof het de laatste keer was dat hij me zou zien. Ik hoorde hem snikken terwijl hij tegen mij zei: ga niet hier huilen! Hij kwam naar boven met zijn hoofd en zijn ogen waren helemaal rood. Ik schrok ervan, omdat we toch ruzie hadden gehad. Ik dacht eigenlijk dat hij totaal anders zou reageren.

Hij zei me: ik wil het eigenlijk houden. Ik was in shock!! Toen wist ik niet wat ik moest zeggen. Hij zei dat hij heel veel van me hield (terwijl hij dat nog nooit tegen mij had gezegd en totaal niet over zijn emoties praatte). Dus ik keek hem aan en ik zei: maar wacht even, je hebt me zoveel pijn gedaan en nou kom je me zeggen dat je het kind wilt houden. Alles kwam naar buiten, al zijn emoties.

Ik heb het kind alsnog weg laten halen en ik heb daar geen spijt van. Ik studeer rechten en ik ga helemaal voor mijn studie! Hij heeft sowieso geen stabiel leven en ik heb helemaal niks aan hem. Toch zijn we weer een relatie met elkaar begonnen en het is ook weer geëindigd.

Tot mijn grote schrik heeft hij mij gisteren ten huwelijk gevraagd. Misschien is het heel erg egoïstisch van mij, maar ik heb hem uitgelachen en gezegd: ik kan niks met jou, als jij geen man wordt, hoef je niet bij mij aan te kloppen. Wel weet hij dat ik altijd van hem blijf houden. 

Dit was mijn verhaal en ik wilde het toch even kwijt. Ik moet een verslag maken voor Nederlands over tienermoeders en ik had gewoon sterk mijn behoefte om het te delen met de wereld.

25 november 2008 – Hallo. Ik las alle verhalen en zag dat er bijna alleen verhalen op staan van tienermoeders. Ikzelf ben nu net 21 jaar en mijn vriendin is 17...  Zij heeft momenteel last van de eerste tekenen van een zwangerschap. We hebben er met z’n tweeën uitgebreid over gepraat, maar er is nog niets zeker...

Ik heb een goede betaalde baan, maar zij zit nog op school. We hebben het er nog met niemand over gehad, maar we weten allebei niet zo goed hoe we hiermee overweg moeten gaan.

Het laatste wat ik wil, is als "eventueel aanstaande" vader weglopen voor de problemen... Zij heeft soms zoiets van: je gaat maar, het is mijn probleem, dus ik los het zelf wel op... Ik wil dat juist niet; ik wil er juist voor haar zijn!

We gaan begin volgende week een test doen. Ik weet niet zo goed wat ik met mijn gevoelens moet. Ik zal er voor haar zijn en ook voor de kleine, mocht ze zwanger zijn...

Groeten,
Onze Kleine

18 november 2008 – Hallo, ik ben 17 jaar oud en ben er maandag 10 november 2008 achter gekomen dat ik zwanger ben. Ik heb een vriend van 24 en we zijn al zo'n 4 jaar samen. Mijn vriend vind het helemaal geweldig en mijn ouders beginnen aan het idee te wennen. Ik heb het af en toe erg moeilijk, terwijl ik altijd al een kinderwens had. iedereen denkt dat ik al zo'n 2-3 maanden zwanger ben. Ik moet woensdag naar de verloskundige voor het eerst. Erg spannend. Ik hoop ook dat die mij kan laten zien hoe ver ik ben? Nou dit was mijn korte verhaal van vandaag. Tot de volgende keer!
 

Miss K

12 november 2008 – Hallo, ik ben Brenda en was 17 toen ik zwanger raakte. Dit is mijn verhaal...
Ik leerde mijn vriend in een hele korte periode kennen. Eerst hadden we vrij weinig met elkaar, maar ineens, helemaal uit het niets, sloeg de vonk toch over. We keken elkaar aan en dachten allebei het zelfde: allebei andere kant op kijken, want we voelden iets wat we eigenlijk niet verwachten van elkaar, en toch was het zo. We hebben de hele avond met elkaar gezellig op het terras gezeten en wilden de hele tijd met elkaar praten en tegelijkertijd, toen hij tegen over mij zat, zat hij ook de hele tijd aan mijn enkel. En zo hielden hij en ik de hele avond gesprekken. Die avond bracht hij mij naar huis, samen met de andere groep waar wij mee waren en hadden we voor het eerst gezoend. En ja, dat was een heel mooi moment… een moment dat ik eigenlijk nog nooit op deze manier had meegemaakt.

Ik heb in een hele korte periode, laat ik maar zeggen mijn puberperiode, heel veel mee gemaakt. Eigenlijk dingen waar je veel van leren kan, maar wat je ook kan blijven achtervolgen. En ja, ik heb die periode gezien als een les, wat er is gebeurd, wil ik liever niet los laten. Mijn vriend en ik groeiden na die ene avond echt heel snel naar elkaar toe. En terwijl ik op vakantie was, belden we evengoed elke avond. Hij had nog nooit een vaste vriendin gehad, dus voor hem was alles ook nieuw en vreemd. Zijn langste relatie was 1½ maand dus toen we die periode gehaald hadden, kregen we een heel goed gevoel, net alsof het helemaal bijzonder is. En ja, in onze ogen was dat ook wel zo.

Maar goed, eigenlijk ga ik wat te snel. De week nadat ik terug kwam, deelden we al vrij snel de lakens. Terwijl we elkaar eigenlijk nog maar twee weken kenden en elkaar eigenlijk maar een week hadden gezien, wegens mijn weekje vakantie. Tijdens onze gezellige avondjes hebben we vaak en gezellig en goed whiskey gedronken en ja, dat was erg gezellig. Maar het is waarschijnlijk ook een klein beetje gevaarlijk geweest. Want toen ik terug kwam van vakantie, gingen we natuurlijk weer veel terrasjes pakken en gezellig zitten en ja, uiteraard whiskey drinke. Op zich geeft dat helemaal niet en is dat ook echt niet de schuld van de zwangerschap, want ons kindje is absoluut gewenst.

Twee weken nadat ik met Ronny voor het eerst naar bed was geweest (en eigenlijk vanaf die dag elke dag bij elkaar sliepen), werd ik niet ongesteld, terwijl ik een heel goed ritme heb. Ik ben naar de dokter geweest en had een zwangerschapstest gedaan. En nee, ik was niet zwanger. Hij vertelde mij dat het nog wel eens stress kon zijn of dat het gewoon even een keer langer duurde, want het kan zomaar anders lopen dan verwacht. Hij zei dat ik met twee weken terug moest komen als ik nog steeds niet ongesteld was geworden. Dus ik twee weken wachten en nee hoor niet ongesteld, maar wel vergaan van de pijn in mijn borsten. Ik zou op een maandag terugkomen en kon het die vrijdag daarvoor al niet meer aan van de zenuwen en deed een zwangerschapstest. En jawel, een hele grote +, echt vet zwanger.


Ja en toen stond ik even stil. Welke kant moet ik op? Hoe ga ik dit mijn ouders vertellen? Wat zal mijn vriend ervan zeggen? En zijn ouders?

Gelijk na de test vroeg ik mijn vriend mij te sms-en als hij tijd had om te bellen en dat het dringend was, want hij zat net in een oefening waar hij twee weken niet mocht bellen of contact met thuis mocht hebben, dus ik belde een goeie vriendin. Ze kwam meteen langs en wist al eigenlijk van de hele toestand, maar dat het nu echt menens was, kon ze werkelijk echt niet geloven. Meteen die avond had ik het mijn ouders verteld. Mijn moeder was ook erg geschrokken en had me hier altijd voor beschermd. En ja, toch werd haar enigste dochter die grote plannen had in haar leven op vroege leeftijd zwanger.

Mijn vader was echt helemaal geshockeerd en vroeg of ik het nog een keer wilde herhalen. Toen barstte ik in huilen en kwaadheid uit en toen zei hij: dan moeten we morgen maar naar de dokter en een afspraak maken, want dit kan zo niet! Ik heb hem gezegd niet zo’n opmerking naar mij te gooien, want ik ben zelf net erachter gekomen dat ik zwanger ben, dus vraag gewoon om een rustige reactie zonder geblaas en toestanden. Maar, ik had het ook niet anders verwacht van hem.

Mijn hele leven bestaat al uit ruzies tussen mijn vader en mij, dat ik niet voldoende aan school doe dat ik niet voldoende werk, zijn leven bestaat alleen uit arbeid, dus een stukje liefde was er echt niet uit te krijgen. Die avond kreeg ik toch telefoon van mijn vriend. Ik wist niet hoe blij ik was hem te spreken, want ik had hem al een week niet gehoord. Hij zegt: wat is er allemaal aan de hand? Ik zeg: het is toch zo, ik ben zwanger. Even wist hij niets meer te zeggen en daarna zei hij iets wat ik heel goed kon gebruiken en wat me goed deed: maak je eventjes niet druk lieffie. Ik kan er nu eventjes niet zijn al wil ik dat heel graag, maar probeer het allemaal nog eventjes naast je neer te leggen dan praten we hier over een weekje over, want ik wil dit niet over de telefoon bespreken met je. En wat er ook gebeurd, ik blijf bij je. Ik moet alleen helaas nu heel gauw ophangen. ik hou van je vergeet dat niet en ik probeer je zo nog wel een sms-je te sturen.

Tranen rolden over mijn wangen. Altijd ben ik degene geweest die moest zeggen hoe of wat, maar nu was er eens iemand anders waar ik even op kon leunen en die tegen mij zei: maak je niet druk, ik ben er voor je. Ik was blij,verdrietig, ongelukkig, boos, maar ook weer diep onzeker van binnen. Ken je dat gevoel? Dat je dan de hitte door je lijf voelt gieren en dat je echt witheet van spanning wordt. Dat gevoel had ik die avond toen ik die grote plus zag. Niet meer wetend over wat er gaat gebeuren, kijkend naar mijn toekomst wordt ik hier gelukkig mee, of maak ik er straks een zooitje van? Ondanks alles ben ik die week er goed over heen gekomen en ben ik met mijn vriend naar mijn schoonouders gegaan, waar ik in die korte tijd heel goed mee kon opschieten. Op het moment dat we het hun hadden verteld, keken ze absoluut verbaasd, maar zij waren de eersten die ons ECHT feliciteerden en dat had ik niet verwacht.

Die middag hadden mij vriend en ik een gesprek met z’n tweetjes en hadden alles bij elkaar gelegd en gekeken: wat kunnen we hier mee, wat willen we nog mee maken, wat willen we nog doen in onze jeugd? Hebben we voldoende geleefd de afgelopen jaren? En alles was precies zoals het zijn moest. Toen vroegen we elkaar: waarom zouden wij ons kindje niet houden? Wat is de reden dat we het niet aan zouden kunnen? En toen hadden we even niets meer te zeggen. We keken elkaar aan en feliciteerde elkaar met ons geluk en hadden alle plannen naast elkaar gelegd. Die avond kwamen onze ouders bij elkaar en we hadden gegeten bij mijn schoonouders, het was erg gezellig. Maar goed, toch had ik wat moeite ermee, omdat mijn vader niet kon laten zien dat hij er iets mee kon of dat hij het misschien leuk vond, HELEMAAL NIETS! Kapot ging ik er aan. Ik ben nu vier maanden zwanger en tot de dag van vandaag kan hij het nog steeds niet accepteren. Toevallig vandaag heb ik de grootste ruzie gehad met mijn vader en tussen mijn ouders gaat het al een lange tijd niet goed. Toch ben ik bang dat ze uit elkaar gaan, maar na wat er vanmiddag allemaal is gezegd, heb ik zoiets van: ga asjeblieft uit elkaar en geef mijn moeder, mijn vriend, mijn kind en mij de ruimte om te genieten van het leven en uiteraard hard te werken, maar ook met liefde dat weer goed te maken. Hij kan dat niet en ziet mij als een waardeloos stuk vuil wat geen reet uit voert.. Hij wil dat ik zo snel mogelijk het huis uit ga. Ikzelf heb daar heel veel verdriet van gehad, want hij was degene die samen met mijn moeder voor mij, een tweede kind, heeft gekozen. Dus draai daar dan ook voor op. Maar hij weet nog niet dat als ik mijn eigen huisje heb en hij bij mij aan de deur komt om te vragen naar zijn kleinkind, dat ik dat weiger en dat ik hem net zo hard de deur voor zijn neus dichtsla, zodat hij weet hoe dat is. Met mij komt het allemaal wel goed. Daar ben ik zeker van, maar mijn vader heeft mij 18 jaar (en ik hoop niet dat er nog een jaar bij komt) verdriet gedaan. Vanaf de dag dat ik besef van het leven had en altijd was ik niet correct, omdat ik niet alleen om arbeid gaf, maar ook om plezier en geluk. Vanaf het moment dat ik uit huis ben, zal hij tot zijn einde voelen wat ik gevoeld heb en dat zal hem zeer verdriet doen. Zijn woorden staan in mijn geheugen gegrift!
 

Meiden, ik heb altijd weinig besef gehad van wat er in de wereld gebeurde. Sinds twee jaar heb ik geleerd wat een tienerzwangerschap in houdt. Ik heb daar echt onwijs veel respect voor gekregen en dus ook voor jullie allemaal. Ik ben er zeker van dat het met mij goed komt en ik ben er zeker van dat het met jullie ook goed komt. Wat wij hebben, is niet bijzonder en dom en vreemd. Want elk huisje heeft zijn kruisje en daar bedoel ik mee te zeggen: iedereen heeft zo problemen, alleen wij hebben dat bij onze vroege zwangerschap en dat is niet om ons kindje, maar om ons onverwachte zwangerschap, waardoor je ineens veel moet regelen. Voor de meiden die daar voor vechten, heb ik heel veel respect. 

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
 

Brenda

12 november 2008 - Hallo allemaal. Ik ben zelf al een tijdje lid en heb het allemaal al eens bekeken. Er staan echt keimooie verhalen op en ik vind het gewoon geweldig hoe jullie het allemaal doen!



Ik heb zelf in juni een miskraam gehad en was ongeveer vijf weken zwanger :-(. Ik heb het er best moeilijk mee gehad en zit er nu nog steeds mee, maar ja: helaas, niks aan te doen!
Ik heb een super lieve vriend en die helpt me er goed mee. We zijn nu alweer een paar maanden aan het proberen zwanger te raken, maar helaas nog niks :-(. Ik ben gisteren gewoon weer ongesteld geworden.
Ik ben er meer dan klaar voor en hoop dat het snel komt!!



Veel succes verder allemaal!

6 november 2008 - Hoi tienermoeders. Ik was 16 jaar toen ik zwanger raakte en 17 toen ik er achter kwam. Mijn ongesteldheid bleef weg en na twee weken, ging ik maar eens naar de huisarts. Daar bleek dat ik al 21 weken zwanger was. Hij feliciteerde me en ik riep meteen: condoleer mijn ouders maar, ik spring wel voor de trein. Waarop mijn huisarts zei: waarom?

Ik was pas 17 jaar en mijn vader zei altijd dat als ik met een buik vol benen thuis zou komen, oftewel zwanger was, dat hij mijn benen zou breken en het huis uit zou zetten. Ik was er gewoonweg niet aan toe, ik ging naar school en had inmiddels ook geen vriendje meer. Mijn huisarts zei dat ik een echo moest laten maken om te kijken of ik echt zo ver was. Mijn echofoto zat in mijn tas, waar dacht ik niemand in zou komen, tot de dag kwam dat mijn zusje mijn make-up wilde lenen zonder dit te vragen en de brief vond en het mijn moeder vertelde.

Toen ik ‘s avonds uit werk kwam, vroeg mijn moeder of ik haar niet iets moest vertellen. Met tranen met tuiten vertelde ik haar dat ik al 21 weken zwanger was. Volgens mijn moeder zat er niks anders op dan iedereen in te lichten. Zo gezegd, zo gedaan. We liepen naar boven om mijn vader het nieuws te vertellen. Er bleef een lange stilte, maar mijn vader was dolblij en mijn moeder moest nog even bijkomen. Daarna hebben we mijn ex ingelicht. Hij begon meteen te schelden en zei dat alles mijn schuld was. Dat was het helemaal niet, want ik slikte gewoon de pil, maar die bleek te licht. Mijn ex kwam langs en was door het dolle heen tot hij het zijn ouders vertelde. Die waren echt niet blij en daarna is er een hoop gebeurd.

Ik ben bedreigd en hij heeft me geprobeerd aan te rijden, alleen omdat zijn ouders het niet konden accepteren. Ik moest stoppen met werken omdat het lichamelijk erg zwaar viel; ik was echt tonnetje rond, hihi. Rond die tijd begon ik te accepteren dat er een klein wondertje in mijn buik groeide. Toen ik moest bevallen op 31-3-2005, was het heel zwaar. Mijn moeder stond me de hele tijd bij tot het moment kwam dat ik zo een pijn kreeg en de dokter de tang erbij haalde. Toen is ze maar weggelopen, want ze kon niet aanzien dat ik zo’n pijn had. Ik ben veel bloed verloren, maar mocht snel naar huis en met twee dagen was ik thuis.

Daarna heeft mijn ex nog meerdere malen mij geprobeerd aan te rijden. Na twee jaar ontmoette ik mijn vriend, waar ik op 01-06-09 mee ga trouwen. Onderhand hebben we nu ook een dochtertje van twee en een halve maand en zijn we dol gelukkig met elkaar . Mijn andere dochtertje heeft ook zijn achternaam en voor haar is hij papa.

Ik ben blij dat ik bij mijn eerste dochtertje er zo laat achter kwam, dat abortus niet meer mogelijk was,

want ik zou het wel hebben gedaan. Gelukkig is het niet gelukt, waardoor ik een schat van een dochter heb. Desondanks heb ik door de grapjes van mijn ex twee jaar in therapie gezeten wegens angst aanvallen.

Nu zie ik het leven weer zitten en ga ik ervoor. Niet alles in het leven is rozengeur en zonneschijn.

Daar heb ik hard voor moeten vechten. Maar nu zie ik voorlopig het zonnetje en ruik ik de rozen. Ik vond deze pagina bij toeval en wilde ook eigenlijk mijn verhaal kwijt aan meisjes. Ik heb ook gelezen dat het ook helemaal niet zo moeilijk hoeft te gaan zoals ik het heb gehad. Ik ben heel blij voor jullie allemaal.

 

Groetjes en sterkte en alle mama's veel succes!

5 november 2008 – Ik heb eerder een verhaal geschreven en wil in deze vertellen hoe het mij nu afgaat. Mijn zoon Milano is nu al bijna anderhalf jaar en het is al bijna een jaar geleden dat ik dit verhaal getypt heb. Het gaat heel goed en ik woon nu al bijna een jaar in ons huisje, samen met mijn vriend en mijn zoontje. Zijn eerste verjaardag was geweldig, maar ook heel emotioneel. Het was een groot feest en gelukkig hadden we mooi weer. Hij heeft superveel cadeaus gekregen en een hele mooi taart…. Hij vond em alleen zelf niet zo leuk.

Een dag voor zijn verjaardag kon hij lopen, dus op zijn verjaardag stapte hij al aardig rond. Nou ja, het was eigenlijk meer rennen dan stappen!!!
Hij kan al veel woordjes zeggen voor zijn leeftijd: Bumba (clowntje van de tv), oma, mama, haje (daag in het Limburgs), oh oooh (Teletubbies), bah (zegt hij ook als hij gepoept heeft), nijnne (Nijntje), hia hia hie (liedje van Old McDonald had a farm, hia hia hoo)… pff en nog veel meer. Het is mijn kleine deugniet, die goed weet wat hij wil en die zijn zin aardig doordraaft. Het is voor zijn leeftijd een slim menneke.

Als ik nu terug kijk naar de tijd die ik samen met hem heb gehad, denk ik dat ik nooit meer zonder hem zou kunnen. Iedereen dacht dat het slecht zou gaan, omdat ik nog maar 15 was. Jeugdzorg was bang, maar ook iedereen van mijn begeleiding. Maar nu heb ik het waargemaakt. Mijn zoon ziet er goed uit en ik heb waarschijnlijk werk. Ik ga ook weer naar school en de kinderopvang is geregeld (papa past op).

Ik heb een OTS (ondertoezichtstelling) gehad, maar omdat ze het zo goed vonden gaan, ben ik er al onderuit. Ik kreeg gisteren te horen dat ze er waarschijnlijk al mee bezig zijn om mij ook de voogdij te geven als ik eenmaal 18 ben (wat eigenlijk wel zou moeten). Daarna zijn we dan waarschijnlijk van ze af.

Ik ben blij dat ik het allemaal nu eindelijk op de rails heb samen met mijn vriend. Iedereen is trots op me en dat had ik nooit verwacht. Nu kun je zien hoeveel mensen oordelen, terwijl het ook goed kan gaan! Ik ben blij dat ik het tegendeel heb kunnen bewijzen. Er zijn namelijk ook oudere moeders die er niets van bakken en waarom worden die niet gecontroleerd. Sommigen worden toch ook verlaten door hun man? Of hebben niet alles op orde?!

Mensen, oordeel alsjeblieft niet te hard over tienermoeders, want niet iedere tienermoeder is een sletje die zich maar heeft laten nemen en daarna een abortus laat uitvoeren of een kind op de wereld zet waar ze niet voor kan zorgen.

Ik ben nu zeventien en trots op mezelf om wat ik allemaal al heb gedaan. Ik ben blij dat ik mijn zoon heb laten komen en dat hij er is. Ik hou van mijn kind, net als elke andere moeder.

Dit was mijn verhaal. Hopelijk bestaat tienermoeders.nl nog lang, want dan komt er zeker nog een verhaal bij! 
 

Liefs Gabrielle en mijn zoon Milano

19 januari 2008 - Ik (Gabrielle) was 13 toen ik mijn vriend (Mario, 23) leerde kennen! Hij had een crimineel verleden, een paar keer vast gezeten enz. Ik was in het begin niet erg verliefd op hem, maar toen ik een week bij mijn zus (Sieta) was, omdat ze ging trouwen is de verliefdheid gekomen. Hij was vanuit Limburg naar Friesland gekomen om bij mij te zijn. Hij wist niet dat ik toen 13 was, hij dacht dat ik 16 was. Zo zag ik er wel uit en zo gedroeg ik me ook. Mijn moeder vond hem een aardige jongen en vond het niet erg dat we wat kregen en zo hebben we wat gekregen. Met hem heb ik mijn eerste keer seks gehad!
Rond augustus 2006 (net 15 jaar oud) raakte ik in de war met mijn menstruatie. Ik slikte de pil verkeerd, vergat het vaak, had doorbraakbloedingen enz. enz… In die tijd had ik ook onveilig gevreeën en zo ben ik dus zwanger geraakt!!

In oktober 2006 - ik was misselijk en moe en mijn menstruatie was er na één week nog steeds niet!! Ik was bang: ‘als ik maar niet zwanger ben’, ging er door me heen! Ik vertelde Mario dat ik nog steeds niet menstrueerde en hij zei dat we een test gingen kopen! Ik had mijn moeder al verteld dat ik over tijd was. Die test hebben we dezelfde dag gehaald en ik besloot de test in de avond te doen. Ik zat samen met Mario in onze slaapkamer boven en had de test in de urine gedoopt. We hadden twee minuten gewacht. Er was niet veel te zien op de test. Ik keek onder het licht en het leek alsof ik een streepje zag. Ik ging naar beneden en heb het aan de schoonzus (Diana) van Mario laten zien en aan een vriendin (Jolanda) van de vriend (Sander) van Mario. Jolanda hield de test onder het licht en zei ‘ja, ik zie ook een streepje!! Je bent zwanger meid’, zei ze!! Ik schrok!............................................... Helemaal totaal geschokt. Ik had mijn moeder gebeld en het verteld. Ik had ook verteld dat ik die dag erna naar de dokter zou gaan en nog een test zou doen. Mijn moeder schrok wel. Ze vroeg wat ik nou ging doen. Ik vroeg of ik naar Friesland kon komen (naar mijn zus waar mijn moeder destijds woonde).

De dag erna was ik dus bij de dokter geweest - samen met een zus van Mario - de dokter zei dat ik zwanger was! Het was wel een heel klein streepje!! Ik fietste naar Mario toe en vertelde het hem! Hij geloofde het niet. Dat is na drie maanden veranderd. Hij vond het geweldig - de echo's, de controles ''hij werd papa!!''. Alles is in de zwangerschap goed gegaan. Op 29 januari heb ik te horen gekregen dat je een jongetje zou worden!!

DE BEVALLING
29 juni 2007 - ik zou ingeleid worden omdat de kleine spruit niet wilde komen!!

TWEE WEKEN OVERTIJD - het inleiden deed behoorlijk veel pijn… ik heb het uitgeschreeuwd. Het was een man die het deed en die deed het niet rustig, maar die stak twee vingers heel erg snel en hard in mijn vagina!! Toen dat voorbij was, is alles heel erg langzaam op gang gekomen. Van kleine krampjes naar wat heftigere krampen en dat werd telkens erger!! Ik wist op een gegeven moment niet meer of ik moest gaan liggen, lopen of onder de douche moest staan enz. Midden in de nacht werd ik voor de 4e of 5e keer gecontroleerd op hoeveel cm ontsluiting ik had! Acht centimeter, ik was er bijna! Maar er was iets mis, hij was niet diep genoeg ingedaald en zijn hartslag ging omhoog bij elke wee en dat kon complicaties opleveren als ik nog langer zo zou doorgaan. Dus er werd besloten dat ik een keizersnede zou krijgen (geschat 9:00). Ik werd klaar gemaakt om naar de O.K te gaan. Ik was helemaal versuft en moest heel erg huilen. Van die tijd kan ik me niet erg veel meer herinneren. Ze hadden een ander middeltje door mijn ruggenprik gedaan, waardoor ik van onder niks voelde. Ze sneden in mijn buik en trokken overal aan, ik voelde dat ze mijn zoon eruit probeerden te trekken. Ik voelde steken bij mijn vagina en ik werd ontzettend misselijk. Ik keek opzij en kon mijn vriend niet vinden. Die kwam op een gegeven moment binnen. Ik heb me gehuild en hij moest ook huilen. Toen hoorden we een ander gehuil onze zoon!!! Milano… we kregen hem te zien: hij was zooo ontzettend moooi! Mijn vriend ging mee met onze zoon Milano. Ondertussen werd ik dichtgenaaid en naar de uitslaapkamer gebracht. Daar heb ik liggen huilen. Ik wilde naar Milano toe en ik moest overgeven. Er kwam niet veel uit, alleen wat water en slijm.

Daarna zijn mijn vriend en onze zoon mij komen ophalen en toen werd ik naar mijn kamer gebracht!! Na een uur in de uitslaapkamer, kon ik eindelijk onze zoon Milano vasthouden! Wat was hij mooi. Ik heb hem borstvoeding gegeven. Dat was zo'n mooi moment. Rond één uur kwam mijn moeder in het ziekenhuis. Die was ‘s ochtends rond 8 uur samen met mijn zusjes en mijn stiefvader de trein ingestapt. Eindelijk was ze er. Ik heb gehuild . ze wilde direct haar kleinzoon zien. Ze vond hem heel erg mooi. Ze gaf mij een kus en zei dat ik het goed had gedaan.

In totaal heb ik een week in het ziekenhuis gelegen. Ik had verhoging en moest daarom wat langer blijven. Ik heb ook nog 4 dagen kraamzorg gehad van een ontzettend lieve kraamverzorgster (Finie heette ze volgens mij). Mijn vriend noemde haar telkens Fiefie. Ze heeft me geholpen om te stoppen met borstvoeding, omdat ik ontzettend veel pijn had aan mijn borsten, omdat Milano veels te had aanhapte en zoog!
Nu is Milano bijna 7 maanden oud alweer. Het is een ontzettende deugniet en een lieverd. Hij lacht de hele dag, hij huilt bijna niet, alleen als hij honger heeft of erg moe is. Ik ben zo blij met hem en ik kan geen leven zonder hem voorstellen! We hebben een huisje gekregen en ergens in februari 2008 krijgen we de sleutel!! We zijn al wezen kijken: het is een ontzettend mooi huisje met een hele grote achtertuin!!

We krijgen wel begeleiding van wat stichtingen en jeugdzorg vanwege het verleden, maar dat vind ik niet erg: als we maar voor Milano mogen zorgen én zolang we het zo goed doen net zoals nu, dan is er niks aan de hand!

Dit was mijn verhaal
Liefs van Gabrielle, Mario en onze sterretje Milano

Ook heeft Milano een beebiesite www.sterretjemilano.beebiesite.nl