24 december 2010 - Beste tienermoeders, ik wil hier graag vertellen hoe ik erachter ben gekomen dat ik zwanger was en wat er allemaal gebeurd is in die tijd. Het begon allemaal op een woensdag.

Ik moest ongesteld worden, maar had geen enkel spoor van ongesteldheid. Voelde me al een tijdje niet zo lekker; misselijk en duizelig. Ik zei tegen Jordy (mijn vriend) "Zullen we een zwangerschapstest halen voor de zekerheid?" Hij vond het nog een beetje vroeg en wilde wachten, omdat dit pas de eerste dag was dat ik eigenlijk ongesteld zou moeten worden. Ik gaf hem daar gelijk in, maar zei tegen hem dat het me niet lekker zat.

Uiteindelijk stemde hij er mee in en gingen we er een halen, maar zouden pas de volgende ochtend testen als ik nog niet ongesteld was geworden. Die avond gingen we slapen, maar waren beiden wel gespannen. De volgende ochtend toen we wakker werden, heb ik gelijk de test gedaan en hem even laten liggen.

Toen ik er later op keek stond er een heel licht streepje op de test, maar wij wisten toen nog niet dat het positief was. Jordy moest gaan werken, maar we waren eigenlijk nog steeds in onzekerheid. Ik ging met mijn buurmeisje even de stad in en had bij de Hema nogmaals een test gekocht en die ging ik gelijk doen toen ik thuis kwam. Ik was zo zenuwachtig en dacht "Ik en zwanger? Nee, dat kan nooit..."

Toen ik die test deed, was er weer helemaal niks te zien. Nog geen eens een heel licht streepje. Toch was ik nog steeds in onzekerheid, omdat die andere test toch een heel licht streepje aangaf. Ik kon de spanning echt niet meer aan en ben toen net voor zes uur nog snel naar de stad gereden en heb toen maar een Clearblue test gekocht.

De verkoopster ging ook nog moeilijk doen omdat ik nog geen 16 was. Pff.. Ik zat alleen maar in gedachte bij die test! Uiteindelijk gaf ze hem mee en kon ik niet wachten tot ik thuis was om nog een keer een test te doen. De derde van die dag! Ik was thuis, maar ik moest maar niet naar de wc. En toen het zover was, durfde ik eigenlijk niet meer zo goed omdat ik bang was dat er zwanger zou staan.

Ik ging de test toch doen, want ik wilde zekerheid! Jordy zou na zijn werk meteen komen en hij was om zes uur klaar. Ik deed de test en toen ik ging kijken stond er met koeienletters : ZWANGER! Ik kon het echt niet geloven en ik wist echt niet meer wat ik moest doen. Ik ben een meisje van 15 en in verwachting van een kind?! Wat wil ik eigenlijk? Abortus, of hou ik het kindje?

Ik ben altijd tegen abortus geweest dus waarom denk ik daar eigenlijk aan? Er spookte van alles door mijn hoofd, maar het meeste nog: hoe gaan mijn ouders en Jordy reageren? Ik was erg verdrietig en wist het allemaal even niet meer. De deurbel ging en daar was Jordy. Ik vloog hem in zijn armen en zei dat ik zwanger was. Hij was ook heel erg verdrietig en wist ook niet meer wat hij moest doen.

Ik heb toen met een vriendin afgesproken en er veel met haar over gepraat en dat gaf me een goed gevoel. De volgende dag moest Jordy weer werken en ging ik naar een andere vriendin toe om bij haar de verloskundige te bellen. Die vrouw was heel erg aardig en ze zei wel tien keer dat ik moest bellen als er iets aan de hand was.

We hadden onze ouders nog niks verteld en nadat ik de verloskundige gebeld had ging ik Jordy ophalen van zijn werk. We gingen samen even de stad in samen en hij kocht zelfs al wat spulletjes voor het kindje, dus had er wel een goed gevoel over. Die avond wilde ik het echt tegen mijn moeder vertellen samen met Jordy.

Mijn ouders zaten in de achtertuin met mijn buren te barbequen en ze hadden het erg gezellig. Ik kreeg het gevoel dat ik het echt zou verpestsen, dus zei tegen Jordy dat we het maar een andere keer moesten doen. Ik was zo bang voor haar reactie!

Jordy riep haar toch en toen ze binnen kwam zei Jordy tegen mijn moeder: Kim is niet ongesteld geworden. Gek genoeg had ze dus nog steeds niks in de gaten en ging gewoon weer zonder zorgen naar de achtertuin. Jordy moest naar huis en toen heeft hij het tegen zijn moeder verteld. Zij belde meteen mijn moeder.

Nou, ik heb het te horen gekregen hoor. Mijn moeder zei dat het een abortus moest worden en anders moest ik het huis uit en zou ik hun kwijt raken. Nou, ik dacht echt dat ik door de grond heen zou zakken.Wat moest ik nu, zonder mijn ouders ben ik nergens.

Jordy kwam die middag naar me toe en die kwam zei ineens: "Je haalt het weg of ik ga bij je weg!" Hij kon het niet aan, hij wilde helemaal geen kind. Het enige wat ik toen wilde was dat ik heel ver weg was en dat ik alles kon vergeten, maar helaas. Ik was nu niet meer alleen, maar er groeide een kindje in mijn buik. Mijn kindje!

Het was een hele zware periode en er was geen moment dat ik er van kon genieten. Ik moest een keuze gaan maken: abortus of iedereen kwijt raken. Voor het eerst dacht ik wel aan abortus, omdat ik de mensen waarvan ik hou niet kwijt wilde raken.

Ik was 13 weken en toen heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij een abortuskliniek. Mijn moeder heeft toen een afspraak gemaakt in Arnhem op een vrijdag waarop ik 14 weken zwanger zou zijn. Die avond ervoor was ik zo verdrietig en eigenlijk wilde ik niet gaan, want ik wilde mijn kindje niet kwijt! Ik had de hele nacht geen oog dicht gedaan en kon alleen maar aan de abortus denken.

Die volgende ochtend had ik Jordy gesmst dat ik dit helemaal niet wilde en dat het me zoveel pijn deed. Ik krijg een smsje terug waarin hij zei dat de afspraak niet door ging, omdat de arts ziek is en dat de afspraak naar volgende week vrijdag was verzet. Aan de ene kant was ik zo blij dat het niet doorging en aan de andere kant kon ik toch nog een week langer nadenken over wat ik nou echt wilde.

Die week was zo voorbij en het was zo weer vrijdag. Mijn moeder was op vakantie naar Spanje, naar mijn oom en tante, dus die kon niet mee naar de kliniek. Mijn vader en Jordy gingen dus mee. Ik ging met lood in mijn schoenen mee en stapte ik in de auto. Ik wilde gewoon niet, ik wil mijn kindje niet kwijt. Ik, die altijd tegen abortus was, gaat nu zelf naar de abortuskliniek toe.

We hebben daar uiteindelijk twee uurtjes gewacht en voor het eerst kreeg ik een echo en zag ik mijn kleine wondertje. Dat deed zoveel pijn! Het was al zo gegroeid. Daarna moest ik weer terug naar de wachtkamer en moesten we wachten op een gesprek. Een vrouw kwam mij ophalen voor een gesprek, maar alleen Jordy mocht mee van mij.

Het gesprek met die vrouw was heel fijn en ze heeft me precies laten zien wat er gebeurd bij een abortus. Wat ik daar zag was zo erg! Nadat ik die ingreep had gezien kon ik al helemaal geen keuze meer maken. Ik weet wel dat als ik een abortus doe, het onder narcose wil doen. Dat kon vandaag niet en in Arnhem doen ze het ook niet met narcose. Die vrouw had daarom een afspraak gemaakt in Utrecht, omdat het daar wel onder narcose gebeurd.

Ik had dus weer een week om na te denken. De week ging natuurlijk supersnel voorbij en nog steeds wist ik niet wat ik wilde. Ondertussen was ik al 16 weken zwanger. Samen met mijn ouders en Jordy gingen we naar Utrecht. Ik was verbaasd over de drukte in de kliniek. Ik wist echt niet dat er zoveel meiden waren die abortus gingen doen.

We kregen weer een echo en wat was het weer gegroeid. Na de echo moesten we weer wachten op een gesprek en dit was weer een erg fijn gesprek. Ik was er alleen nog niet van overtuigd om het niet te doen. Na het gesprek moest ik weer terug naar de wachtkamer en zouden ze me komen halen voor de abortus. Na anderhalf uur werd ik geroepen, samen met een ander meisje om naar boven te gaan. Er werd gevraagd om ons alvast uit te kleden en we kregen een kamer waar twee bedden stonden.

Daar lag ik dan. Het enige waar ik aan dacht, was dat ik nu nog zwanger zou zijn en over een halfuurtje niet meer. Het meisje naast mij werd opgehaald en de arts zij dat ik zo aan de beurt zou zijn. Ik dacht: "Nee, dit is een droom!" Maar nee, hoor. Na tien minuten was het meisje terug en toen moest ik mee. Ik moest met de arts meelopen en ik begon in de gang te huilen.

De arts zei toen tegen mij dat ze de ingreep niet wilde doen, omdat ik er niet achterstond. Ik kon niks meer zeggen, alleen maar huilen. De arts zei dat ik terug moest gaan naar de kamer om mij weer aan te kleden. Ik liep terug en dacht aan mijn ouders en aan Jordy. We hebben hier heel de dag gewacht en nu gaan we weer weg zonder dat er iets is gebeurd.

Ik liep weer terug naar de arts en zei dat hij het maar gewoon moest doen, zodat al het gezeik dan over zou zijn. De arts zei dat als ik het echt wilde maar een nieuwe afspraak moest maken, omdat hij het vandaag niet meer zou doen. Aan de ene kant was ik blij, maar aan de andere kant moest ik mijn ouders en Jordy weer teleurstellen.

Ik liep naar beneden en ze waren echt superboos. Jordy heeft de hele weg niks tegen me gezegd en me alleen maar weggeduwd. Hij zei dat als we thuis kwamen, hij gelijk naar huis zou gaan en niet meer terug zou komen.

We kwamen thuis en toch kon Jordy niet zomaar weggan. Hij zei tegen mij dat hij wilde dat ik een afspraak zou maken, omdat hij met mij samen verder wilde. Ik antwoordde "Nee, Jordy, het spijt me. Na vandaag besef ik dat geen abortus wil en dat ik mijn kindje niet kwijt wil."

Eindelijk had ik de keuze gemaakt; ik hou het kindje! Jordy was erg verdrietig, maar kon nog niet tegen mij zeggen dat hij ook echt wegging. Ik heb mijn keuze toen ook tegen mijn ouders verteld. Ze hebben me een tijdje genegeerd, maar op een dag zeiden ze dat ze mijn keuze accepteren. Zij zaten al die tijd ook in onzekerheid en dat deed hun ook veel pijn.

Ze weten nu dat er een kindje komt en daar moeten we ons nu op voorbereiden samen met jou! Het zal niet makkelijk worden, maar we komen er wel doorheen. Ik was blij dat mijn ouders achter mij stonden, maar ik moest toch het huis uit. Ik ben toen op zoek gegaan naar een andere plek en ben daar drie dagen gaan logeren.

Dit beviel helemaal niet en mijn ouders vonden dit ook niks. Gelukkig mocht ik terug naar huis. Ik heb toen een goed gesprek gehad en ik mag thuis blijven tot mijn kindje er is. Daarna zou ik op zoek gaan naar iets anders vanwege ruimtegebrek. Het gaf me een goed gevoel dat ik nu eindelijk weer met mijn ouders kon praten en kon ik eindelijk een beetje genieten!

Ik ben nu 21 weken zwanger en alles gaat heel goed met mij en met de baby. Tussen mij en Jordy gaat het ook heel erg goed. Hij heeft eindelijk besloten om toch bij me te blijven en te gaan vechten voor ons kindje! Daar ben ik heel erg blij mee.

We zijn nu wel druk op zoek naar een plek voor mij en de kleine. 29 december hebben we weer een echo en dan weten we ook wat het wordt. De kleine schopt elke dag en het is zo'n mooi gevoel! Jordy heeft het ook al gevoeld en vind het erg speciaal.

Het enige waar ik nu nog op hoop is dat alles goed komt en dat we gelukkig kunnen worden met zijn drieen. Ik zal in ieder geval alles voor mijn kleine doen! Het is misschien een lang verhaal geworden, maar nu weten jullie hoe het allemaal gelopen is en dat het niet niks is om op je 15e zwanger te raken.

Ik ga ook meedoen aan de site, omdat het mij goed lijkt om mijn verhaal kwijt te kunnen aan andere meiden die op hun 15e al een kindje willen en het bewust willen doen. Geloof me, het is niet makkelijk en echt niet alleen maar rozegeur en manenschijn. Het is het mooiste wat er is, maar niet makkelijk.

Dit was mijn verhaal.
-XxX- Kimberly

17 december 2010 - Hee Meiden! Ik ben nu 17 jaar ik heb negen maanden een vriend. In de afgelopen tien 10 maanden heb ik gemerkt dat ik ben veranderd.

Ik was tweeënhalve maand samen met mijn vriend toen we per ongeluk in een gekke bui zin in elkaar kregen. Als ik had geweten dat het uitliep tot een groot probleem, had ik het natuurlijk nooit gedaan. Drie weken later voelde ik mij heel anders. Had last van mijn borsten en werd niet ongesteld. Ik vermoedde wat.

Nadat mijn vriend tegen mij had gezegd dat mijn borsten anders voelden, heb ik een test gedaan. Samen met een vriendin. De test was positief. Ik was zwanger. En wat moest ik nu doen? Ik wou het niet. Ik kan toch moeilijk tegen een kind zeggen: “Papa en mama wilden je eigenlijk niet, je was alleen goeie seks.”

Er was maar een oplossing op dat moment: het moest weg uit mijn buik. Ik heb gehuild en op mijn buik geslagen. Ik schaamde me tegenover mijn ouders. Ze wisten van niks, nog steeds niet. En dat wil ik graag zo houden.

Ik heb zo vaak tegen het kindje gepraat, hem uitgelegd dat het echt niet kon. Het voelt zo raar dat er iets in je buik groeit wat je eigenlijk niet eens wilt hebben. Gelukkig heb ik een hele lieve vriend die mijn heel erg heeft gesteund.

We hebben samen de beslissing gemaakt: abortus. Ik heb meteen het heft in eigen handen genomen en ben naar de dokter gegaan vanwege 'de pil'. Ik kreeg daar een brief mee en een week later had ik een afspraak bij een kliniek. Het was zover. Ik ben daar samen met mijn vriend heen gegaan. Het was heftig. Ik raad het niet aan.

Gelukkig bleef ik niet lang ziek, dus kon ik vrij snel weer naar huis. We zijn nog met z’n tweeën de stad in geweest. Dat vond ik erg fijn, want het leidde me af. Ik ben nu bijna zeven maanden verder. Ik heb er nog wel last van. Vooral de angst dat het niet nog een keer gebeurt. Want je verwacht eigenlijk niet dat zoiets bij jou zal gebeuren.

Ik merk wel dat mijn vriend en ik dichter tot elkaar zijn gekomen en alle twee weten hoe hard we elkaar nodig hebben. Ik heb geen spijt van mijn keuze. Maar als ik nog een keer zwanger zou raken, ook al is de kans kleiner, omdat we beter opletten, dan zal ik het kind wel willen houden.

16 november 2010 - Hallo allemaal! Ik ben een meisje van 19 jaar en vandaag precies 34 weken zwanger...Ik heb vaak verhalen gelezen op tienermoeders.nl, maar dat was voordat ik zelf zwanger raakte!

Ik wilde al vroeg kinderen. Het liefst voordat ik 18 was, zei ik als kind altijd. Helaas had ik altijd vriendjes die het niet wilden en eerst huisje, boompje beestje wilden hebben.

Sinds februari 2009 heb ik een relatie en sinds maart 2010 zijn we in verwachting! We hebben er bewust voor gekozen en ik was al een paar maanden met de pil gestopt. Dat mogen mijn ouders niet weten, haha. Eigenlijk een beetje lullig, maar ik wist dat ze het niet gelijk leuk zouden vinden!

Rond de eerste week van april moest ik weer mijn maandelijkse kwaaltje krijgen, maar omdat ik onregelmatig ongesteld was en al zo vaak een test had gedaan, maar er nooit wat uitkwam, dacht ik dat het wel zou komen. 20 april was het er nog niet en begon mijn vriend erover dat ik weleens een test mocht gaan doen. Ik zei dat het onzin was en we na het weekend wel zouden kijken.

Na het weekend was het er nog niet. Toen heb ik op maandag 24 april ‘s avonds rond acht uur een test gedaan. En ja hoor: er verschenen 2 streepjes! Mijn hart zat in mijn keel en ik werd spontaan misselijk, maar tegelijk ook heel blij. Ik kon wel huilen!

Omdat ik het niet kon verzwijgen en erg bang was voor de reactie van mijn ouders, ben ik er juist gelijk met mijn vriend naar toe gegaan. Mijn vader was niet thuis. Alleen mijn moeder. Ze zat te kaarten met een vriendin. Toen ik binnenkwam was ik een beetje van streek en vroeg of ze even tijd had om te praten. Ze voelde het al aankomen en toen ik het vertelde was ze niet blij. Ze moest huilen en was een beetje boos!

Mijn vader kwam tien minuutjes later binnen en de vriendin van mijn moeder ging weg. Ik durfde het niet te vertellen, dus zei mijn vriend tegen mijn vader dat ik zwanger was. Tot mijn verbazing zei hij “Dan word ik voor de tweede keer opa!” met een lach op zijn gezicht! (mijn schoonzus en broer kregen in oktober hun kindje) Ik was super blij met deze reactie, want ik ben immers een papa's kindje!

Meteen nadat we het aan mijn ouders hadden verteld, zijn we doorgelopen naar mijn schoonouders. Ook daar was mijn schoonvader niet thuis toen we het tegen mijn schoonmoeder zeiden en de test lieten zien. Ze kreeg tranen in haar ogen van blijdschap! Ook omdat mijn vriend al een zoontje heeft, maar dat tot eind vorige week niet heeft gezien!

Toen riepen we zijn broertje en zijn vriendin erbij. Die vonden het ook geweldig. Net als zijn vader.

20 mei moesten we voor het eerst naar de verloskundige en zagen we haar op de echo. Ik was toen acht weekjes zwanger! Die echo foto's heb ik aan iedereen laten zien, ik was zo blij!

Inmiddels ben ik tante geworden van Jennifer. 29 september geboren. Mijn ouders zijn superblij en kunnen allebei niet wachten tot onze kleine er is. We wonen bij mijn ouders, omdat ons andere huisje veel te klein was en we nog niks hebben kunnen vinden. De babykamer hebben we van mijn schoonouders gekregen, echt superlief!

Ik hou jullie op de hoogte via mijn dagboek op mijn profiel (gekkieejj) En meiden: ik vind het super dat ik zwanger ben, maar ben ook wel blij dat het niet wat eerder is gebeurd! Denk goed na van te voren, dan komt alles goed!

xxx

6 november 2010 - Hallo allemaal! Ik was 16 jaar toen ik wat kreeg met R. Ik kende hem al vijf jaar van mijn volleybalteam. Ik heb R. eigenlijk nooit leuk gevonden tot ik op een dag inzag dat het een hele leuke jongen was.

Na wat geflirt kregen we een relatie. We waren super verliefd op elkaar. Echt elke dag waren we samen en we deden ook alles samen.. Zes maanden verder had ik het gevoel dat ik zwanger was. Ik wist niet echt waarom ik dat gevoel had, want ik had geen kenmerken die er op leken dat ik zwanger zou zijn.

Mijn vriend en ik wilde graag weten of het ook echt zo zou zijn en zijn dezelfde dag nog een zwangerschapstest gaan halen. Het was op een zondag en veel winkels waren gesloten. We zijn toen op mijn scooter naar Amsterdam gereden en daar was een supermarkt wel open..

Ik denk dat R. ook het gevoel had dat ik zwanger was, want hij heeft twee keer mijn scooter laten vallen en ik kon merken dat hij nerveus was. Toen we thuis waren, ben ik naar boven gegaan om de test te doen en R bleef beneden wachten. Ja hoor, meteen op het scherm; Zwanger!

Ik riep naar R. dat ik zwanger was. Ik was erg geschrokken, maar R. was super blij en moest zelfs huilen en dat voor een jongen! Ik moest het even laten bezinken en daarna was ik erg blij maar tegelijkertijd ook bang voor de reacties van onze families en vrienden.

R. was al meteen enthousiast en had het al over kleren kopen. Diezelfde avond zijn we naar mijn moeder gegaan om het te vertellen. Ze schrok er van, maar zei dat het onze eigen keuze is wat we doen. Houden of weghalen. Ze zei wel tegen me dat als we het zouden houden ik wel mijn afleiding af moet maken!

Ik heb het ook gelijk tegen mijn vader en broers verteld en die zeiden hetzelfde als mijn moeder. De dag erna zijn we naar de ouders van R. gegaan. Zijn moeder reageerde positief en was blij dat ze een kleinkind zou krijgen. De vader van R. zei dat ik het moest laten weghalen en als ik dat niet deed moest R ervoor tekenen dat hij er niks mee te maken had.

Zijn ouders zijn al lange tijd niet meer bij elkaar. R. vond het belachelijk en liep lachend naar buiten. Ik schrok er wel van, maar ik geloofde dat R. voor 100% voor mij en de baby zou gaan zorgen.

Nog geen twee weken later woont R. bij zijn vader, omdat hij alleen maar problemen heeft met zijn moeder. Ik probeerde R. regelmatig te bellen, maar die nam helemaal niet op en ook als ik een SMS stuurde reageerde hij niet. Ik wist niet waar zijn vader woonde, dus ik kon daar ook niet heen.

Ik heb nog twee weken lang geprobeerd om hem te bereiken, maar dit lukte elke keer maar niet. Toen wist ik al wat er aan de hand was. Hij had ook alle foto’s van ons verwijderd van Hyves en er stond weer dat hij vrijgezel was. Ik schrok me dood en ik kon alleen maar huilen. Hij heeft mij en de baby letterlijk en figuurlijk in de steek gelaten!

Een week later belde zijn moeder op en zei dat R. niks meer met mij en de baby te maken wilde hebben. Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet waarom hij dit ons heeft aan gedaan en waarom hij niet gewoon heeft verteld dat hij het niet aankan. Ik begrijp heus wel dat het een hele verantwoording is voor een jongen van 18.

Toen dit allemaal gebeurde was ik 6 weken zwanger. Ik ben nu 32 weken in verwachting van een dochter en ben achteraf blij dat hij meteen heeft laten zien hoe makkelijk hij mij laat vallen en zijn kind. Ik weet nu gewoon dat ik een alleenstaande tienermoeder wordt en als ik er aan toe ben vind ik heus wel een nieuwe vriend.

Ik vind het alleen heel erg voor mijn aankomende dochter dat ze haar eigen vader niet eens kent en dat haar eigen vader haar zo heeft behandeld. Ik ben uitgerekend op 1 januari 2011. Ik kan niet wachten tot ik mijn dochtertje in mijn armen heb. Op school gaat het super goed en verder met de zwangerschap ook.

Ik wil met mijn verhaal zeggen dat je het ook wel in je eentje zal redden. Jongens kunnen nu eenmaal makkelijk weglopen van hun 'problemen' en als een jongen dat doet, weet je dat je beter verdiend...

31 oktober 2010 – Hallo mama's, zwangere jonge vrouwen en meiden die graag zwanger willen worden natuurlijk! Nou, ik ben zomaar op deze site van tienermoeders beland, maar heb er geen spijt van.

Ik ben sinds vorige week er achter gekomen dat ik al meer dan vijf weken zwanger ben. Ondertussen dus alweer zes weken. Ik ben 20 jaar en heb een vaste relatie. Nog niet zo heel lang, namelijk zes maanden. Mijn vriend zelf is 23 jaar en we wonen allebei nog thuis bij onze ouders.

Het was een verassing dat ik zwanger ben! Omdat ik veel dingen in het verleden heb meegemaakt waardoor ik altijd heb gedacht dat ik nooit kinderen kon krijgen of überhaupt vruchtbaar was. Maar het is niet ongewenst! Ik ben vanaf mijn tiende jaar christelijk opgevoed. En heb een paar weken geleden een radicale keuze gemaakt in mijn leven dat ik voor het geloof van het christendom voluit wilde gaan.

Nu was die keuze niet zo heel gemakkelijk voor mi,j omdat ik een entertainer ben geweest. Ik heb heel lang in clubs gestaan. Ik deed vroeger Gogo dancing en als maar dansen en dansen. Uiteindelijk hebben ik en mijn vriend een bedrijfje geopend waar alle modellen en danseressen zich konden aanmelden. Dit gaf mij voldoening, alsof ik toch nodig was!

Maar ik heb altijd een strijd gehad met mijn geloof. Ik leefde in grijs gebied. Dat betekent: of je gaat ervoor (witte gebied) of helemaal niet (zwarte gebied). Maar omdat ik in het grijze gebied leefde, was ik heel ongelukkig, dus ook in mijn relatie.

Maar goed, ik heb nu een paar weken geleden een radicale beslissing genomen om Jezus Christus te volgen en te evangeliseren. Dus dat heb ik ook tegen mijn vriend gezegd. En dat ik daardoor geen gemeenschap meer met hem kan hebben. Dat viel hem best lastig. Hij zei “Wat zeg je me nou? Ben je nou wel serieus? Je maakt een grapje zeker!?”. Uiteindelijk wist hij dat ik hierin serieus was en het me had geraakt.

Maar mijn vriend kwam naar me toe en zei: “Ik sta er ook voor open als dat hetgeen is wat je gelukkig maakt. Ik accepteer en respecteer dat!” Dus dat was een heel fijn gevoel.

Maar nu alles rustig blijkt te zijn, komen we erachter dat ik zwanger ben geworden. Een week VOOR mijn beslissing! Ik zie het zeker niet als een last. Ik moet hier verantwoording voor nemen. Ik ben ook heel erg tegen abortus. Volgens mijn geloof kende God je al nog voordat jij bestond, dus waarom zou IK die keuze moeten maken, terwijl ik het heb gedaan?

Maar goed, over twee weken heb ik de eerste echo. Het zijn die spannendste paar weken, omdat het nog voor de drie maanden is voordat we kunnen juichen. Mijn ouders waren er niet blij mee. Mijn moeder heeft twee dagen niet met mij gepraat, omdat ze het zich niet kon voorstellen ze kon het geen plekje geven. Nu gelukkig wel. Ik ben dankbaar dat mijn vader erg nuchter is, dus die had meteen zoiets van “Nou, hoe gaan we het eens aanpakken? Wat kunnen we het beste doen?”

Ik ga zelf nu fulltime werken, totdat ik zelf niet meer kan. En mijn vriend ook. Hopelijk hebben we voordat de baby er is een huisje. Dit wilde ik gewoon even met jullie delen.

Mochten jullie dit lezen en jullie herkennen jezelf hierin of hebben nog vragen met betrekking tot wat dan ook, dan kunnen jullie mij dit altijd vragen!

Groetjes,
2bemama

28 oktober 2010 - Hallo ik ben Anneke, ik ben 20 jaar en momenteel 23 weken zwanger. Ik heb al veel verhalen gelezen en ik wil het mijne ook eens plaatsen.

Mijn zwangerschap was een ongelukje, want ik nam nog altijd de pil. Maar door ziek te zijn geweest en antibiotica te nemen, was ik niet meer beschermd. Maar dat wist ik niet .

Ik moest op een week mijn maandstonden krijgen, omdat ik mijn stripje op had. Maar ik kreeg ze niet, dus vroeg ik mijn zus een test te halen. Die gaf dus direct duidelijk positief aan. Ik begon meteen te huilen en mijn zus zei dat het niet zo erg was.

Ze belde naar onze moeder om het uit te leggen en te zeggen dat alles wel in orde ging komen. Ik durfde zelf niet tegen mijn vader te zeggen dat ik zwanger was, dus dat deed mijn moeder. Ik was even weg was met mijn vriend. Toen ik thuis kwam wist hij het en was niet boos, maar blij! Ik verschoot natuurlijk van zijn reactie.

Mijn vriend had ik het verteld toen hij terug thuis kwam van zijn werk. Hij is 22 jaar en hij zei de eerste dag niet veel, want hij besefte het niet goed. Totdat ik een berichtje van hem kreeg. Hij schreef ‘dan zijn we binnenkort met zijn 3tjes!’. Hij was toch blij, maar natuurlijk ook geschrokken, omdat we zeker nog twee jaar wilden wachten.

Nu in de loop van de zwangerschap hebben we het tegen familie gezegd en tegen vrienden. Dan gaat het vlug rond, maar ik ben er niet boos om geworden. Zo heb ik zelf minder werk om het te zeggen.

Nu ben ik vijf maanden zwanger en hebben ondertussen al een paar dingen gekocht en gekregen. Dat is een fijn gevoel. Nu nog zoeken naar een naam voor ons kleine meisje. Dat vinden we moeilijk. We houden alle twee graag van korte namen. Als jullie misschien nog een mooie namen, weten mag je altijd reageren!

Zo, dit is niet een lang verhaal en ook geen triest verhaal. Ik ben blij dat wij er gelukkig mee zijn en ik hoop dat ik haar vlug mijn armen mag houden!

Ik wens alle jonge moeders en toekomstige moeders nog veel geluk toe en sterkte!

Groetjes,
Anneke

22 oktober 2010 - Ook ik wil graag mijn verhaal met jullie delen. Alhoewel ik geen tienermoeder ben. Ik heb nu een relatie van 2,5 jaar en wij wonen al een aantal maanden samen. Mijn vriend werkt fulltime en heeft zijn studie ook afgemaakt. Mijn vriend is 23 en ik word over een week 18. Ik ben momenteel bezig met een opleiding, die mij totaal geen moeite kost.

Twee jaar geleden dacht ik ook dat ik zwanger was. Ik was 15 en durfde geen test te gaan halen. Bang dat deze aan zou geven dat ik inderdaad zwanger zou zijn. Uiteindelijk op mijn 16e verjaardag toch een test gehaald en die samen met mijn vriend gedaan. Ik was niet zwanger.

Ik was opgelucht, maar tegelijkertijd ook heel verdrietig. Ik had me er al bij neergelegd, dat als ik zwanger zou zijn ik er alles aan zou doen om het kindje een geweldige toekomst te kunnen geven. Na een paar weken vertrouwde ik het nog steeds niet. Weer een test gedaan en weer kwam er hetzelfde uit. Ik werd dikker had pijn aan mijn borsten, mijn buik deed raar, ik begon meer te eten en ik was vaak misselijk.

Uiteindelijk maar naar de huisarts gegaan en dit voorgelegt. Hij lachte mij gewoon uit. Volgens hem zou ik geopereerd moeten worden aan mijn blindedarm. Toen ging ik met spoed naar het ziekenhuis. Daar heb ik allemaal onderzoeken gekregen, maar ik hoefde geen operatie te hebben.

Ik heb ongeveer zeven a acht dokters gehad, waarvan zes zeiden dat ik zwanger was. Ondanks dat op de echo's niks te zien was en er geen HCG in mijn bloed zat. Ik heb een hele dag in het ziekenhuis gelegen en kreeg onderzoek na onderzoek.

Uiteindelijk mocht ik naar huis, want ze konden niks vinden. Ik moest iedere week terugkomen om bloed te prikken, zodat ze telkens konden testen op een zwangerschap. Steeds bleek dat ik niet zwanger was. Men begreep niet wat er aan de hand was en liet het er maar gewoon bij. Na ongeveer drie maanden was ik er vanaf en na veel onderzoeken en artsen te hebben bezocht, kwamen ze tot de conclusie dat ik schijnzwanger was.

Ik was natuurlijk wel blij dat ik gewoon mijn school kon afmaken, zoals ik dat altijd heb gewild. Na een tijdje werden steeds meer vriendinnen van mij op jonge leeftijd zwanger. En toen ik al die baby's had gezien, wist ik dat ik ook jong moeder wilde worden. t

Toen mijn vriend en ik een jaar samen waren en nog thuis woonden, wilden we voor een kleine gaan.. Ik ben gestopt met de pil, maar na een maand ben ik weer met de pil begonnen. Ik wist niet wat me bezielde. Het niet slim om op je 16e een kleine te krijgen, thuis wonen en ondertussen je school afmaken. Het is mogelijk, maar voor mij was dat geen optie.

Nu weer een jaar later hebben we alles fijn op orde. Mooi appartement, goed inkomen, lieve hond, en ik een goede opleiding. Maar nogsteeds zijn we niet compleet. Weer zijn meer dan vijf vriendinnen van mij deze maand bevallen en weer word ik van alle kanten geprikkeld. Je moet naar alle baby's gaan kijken. De kindjes van anderen worden een jaar of twee jaar .Daar weer heen. En het gevoel gaat niet weg.

Ik kijk constant op internet naar meiden die tienermoeder zijn en hun verhalen delen. Ik weet dat hier geen plaats is voor een baby en dat ik dan heel veel moeite ga krijgen met mijn opleiding en opvang. Maar toch, het gevoel is er. Mijn vriend en ik hebben het er vaak over gehad, hij heeft liever gisteren nog een kleine dan vandaag. En toch ga ik mijn opleiding afmaken, zodat we vervolgens een groot huis kunnen kopen. Wat groot genoeg is voor ons, voor kinderen en voor honden..

Ik wil mijn leven nu gemakkelijk gaan leven en leven op dit moment. Ik heb altijd een heel moeilijk leven gehad en het is een wonder dat ik alles te boven ben gekomen. Ik heb heel veel respect voor de meiden die op jonge leeftijd moeder worden en zijn, gepland of ongepland.

Als je iets wil, dan lukt het ook. Maar als je er over na denkt om kinderen te krijgen op jonge leeftijd, denk dan aan de toekomst. Je gevoelens kun je niet uitschakelen, maar je kunt wel een manier vinden om er mee om te gaan. Maak je school en opleiding af, zoek een goede baan en een mooi huisje. En begin dan aan kleintjes. Hoe groot je gevoelens ook zijn.

En dat betekent niet dat je eind 20 moet zijn. Nee, dat kan ook op 21e zijn. Is ook jong om moeder te worden, maar je hebt wel alles fijn op orde en bent van niemand afhankelijk. Ik wil iedereen heel veel sucses wensen met hun bevalling en de mama's en papa's heel veel plezier en geluk wensen met hun kleintje! Geniet er van.

Groetjes,
Mama over een paar jaar

19 oktober 2010 - Hallo,ik zal maar bij het begin beginnen. Ik was 14 en een vriendin van mij 15 jaar. Ze had begin van dit jaar nog een relatie met een jongen van 17.

Ze was al een tijdje niet meer ongesteld geweest en het was dan ook mijn idee om een test te gaan doen. Haar moeder had er een aantal thuis liggen, dus samen met haar vriendje besloot ze de test te gaan doen. We waren op dat moment samen op MSN, dus ik kreeg alles mee van wat er zich dat moment afspeelde.

De test bleek negatief, dus ze was helemaal blij! En terecht natuurlijk, want niet iedere tiener van 15 zit te wachten op een baby'tje. Maar een aantal weken later was ze nog steeds niet ongesteld geworden. Het was net uit met haar vriendje, maar ik drong toch op mijn beurt weer aan om voor de zekerheid nog een test te gaan doen. Ikzelf was ook enorm zenuwachtig, want dit is nou niet echt een situatie die dagelijks voorkomt.

Deze test gaf aan dat ze wel zwanger was. Ze heeft het aan het einde van die dag gelijk aan haar moeder verteld en die was enorm boos. Haar moeder is zelf ook in verwachting, daarom kwam de klap nog harder aan. En ze heeft al een broer van 18, een zusje van 2,5 en een broertje van vijf maanden. En dan zou zijzelf ook nog eens een baby krijgen. Ze ging de volgende dag gelijk met haar moeder naar de verloskundige en daar bleek dat ze al vier maanden zwanger was. Dat was voor haar het moment dat ze besloot te houden.

De zwangerschap verliep prima en ik heb prachtige foto's gezien van de echo. Ook van de pretecho, een bloedmooi kindje. Bij de 20 weken echo wou ze weten wat het geslacht was en het was een meisje. Samen waren we enorm blij.

Ook heeft ze tijdens de zwangerschap al samen met haar ex-vriendje een naam bedacht, en ze besloten dat ze de naam niet zouden verklappen. Ik vond dat natuurlijk erg jammer, want ik wil graag altijd alles weten, maar zelf zou ik ook niet de naam vrijgeven.

Tot 30 augustus 2010 ging alles goed. Op dat moment was ze 24 weken en 1 dag zwanger. Ze had de hele dag al een raar gevoel en 's avonds na een toilet bezoek bleek dat ze vloeide. Samen met haar vader is ze naar het ziekenhuis gegaan, waar ze gelijk aan het infuus werd gelegd en werd opgenomen.

De volgende ochtend, om 11.00 uur, zijn bij haar de vliezen doorgeprikt en zijn de weeën begonnen. Ze was die dag een aantal keren op MSN, waar ik vroeg hoe het ging. Rond 21.00 uur kreeg ik een sms-je met haar mobiel, gestuurd door haar ex-vriendje, dat ze zo zou beginnen met bevallen. Daar weet ik verder niet zoveel van, en het volgende smsje dat ik kreeg was dat ze op 31 augustus 2010 een dochtertje, genaamd Eva had gekregen van 529 gram en 35 cm lang. Echt een prematuurtje.

Ze werd gelijk in een couveuse gelegd en het was niet duidelijk wat haar overlevingskansen waren. Inmiddels ben ik net als me vriendin 15 jaar en zijn we 1 maand, 2 weken en 4 dagen verder. Aankomende zaterdag, 23 oktober, mag Eva naar huis toe. Ze groeit als kool. Ben echt blij voor haar dat haar dochtertje het overleefd heeft, want de overlevingskansen van een 24 weken kindje zijn over het algemeen niet goed.

Ik heb haar kindje nog nooit in real life gezien en hoop eind van dit jaar naar haar toe te kunnen. Ze woont namelijk een paar honderd km van mij vandaan.

14 oktober 2010 - Hoi iedereen. Ik ben een meisje van 19 jaar en alleenstaand moeder van een supermooie dochter Naomi. Ik lees al een tijdje verhalen op de site en ik denk dat het nu tijd is om mijn verhaal er op tezetten.

Het begon allemaal met mijn ex P.. Ik kreeg een baan bij mij in de buurt en daar werkte hij ook. Het was meteen liefde op het eerste gezicht. Elke week samen uit, we waren echt in de wolken. We zeiden dat we volgend jaar een kindje wilden samen. Dan zou hij 21 zijn en ik 20.

Nou: niet dus. Vijf maanden nadat we iets met elkaar kregen, raakte ik zwanger. Het was even schikken, maar na dat moment waren we allebij superblij! Totdat we het zijn vader moesten vertellen. Hij wilde dat ik abortus deed. Dat wilde ik niet. Daarna was er meteen ruzie tussen mij en zijn vader. Toen wilde P. ook dat ik abortus deed.

Maar ik wilde dat echt niet, dus uiteindelijk accepteerde hij mijn keuze. Mijn vader wilde er ook niks mee te maken hebben, alleen mijn moeder accepteerde het.

Toen kregen we de eerste echo gelukkig! Maar ondertussen hadden P. en ik veel ruzie. Hij ging elke week uit, hij had geen interesse meer in de baby of in mij. Hij was alleen maar met andere meisjes bezig.

Toen is het tot m'n bevalling uit geweest. Daarna zouden we een nieuwe start maken. Gelukkig, dacht ik, want ik wil dat mijn dochtertje een mama en papa heeft.

De dag van de bevalling ging best wel goed. Na 6 uurtjes weeën en persen was ze er eindelijk: Naomi Sophie Soraya. Dolgelukkig was ik. Die week bleef P. om te helpen. Maar na die week ging het gewoon weer hetzelfde. Hij deed niks, betaalde helemaal niks.

Dat heb ik twee maanden volgehouden, totdat ik erachter kwam dat hij stiekem een ander had. Ik was er kapot van. Hij liet me als een baksteen vallen. En nu boeit het me niks meer. Ik ben zelf aan het daten met een superlieve jongen. En hij doet ook echt lief tegen mijn prinses.

Als ik van te voren had geweten dat dit zo zou gaan dan had ik beter de pil geslikt. Ik heb geen spijt van me prinsesje, ik hoop dat alles beter zal gaan.

Ik heb echt veel hulp gehad van vrienden en mijn moeder. In zulke tijden kom je erachter wie vrienden en familie zijn en wie niet.

Meiden: als je er mee kan wachten, wacht dan tot je geld hebt. En weet dat je de ware heb gevonden. Vooral als je zo jong bent!

Kusjes van mij en mijn prinses

13 oktober 2010 - Hoi, ik ben Naomi. Ik ben op dit moment 25 jaar en ik heb twee beeldschone meisjes van 4: Phoebe en Shopia. Laat ik bij het begin beginnen.

Toen ik 15 was kreeg ik verkering met een jongen (die later de vader van mijn kinderen werd). We hadden een hele sterke relatie. Toen ik 18 was en hij 21 moesten we uit elkaar. Hij moest voor zijn werk verhuizen naar het buitenland. Dat komt omdat we allebei dansers zijn, waardoor hij al een vaste baan heeft.

Ik was zo verdrietig, huilend heb ik hem uitgezwaaid op het vliegveld. Drie jaar later rond kerstmis zagen we elkaar weer tijdens een dinertje van vrienden. We waren nog steeds zo verliefd op elkaar dat ik besloten heb om ‘s avonds naar zijn hotel te gaan.

Daar is van alles gebeurd (ik was weer zo verliefd dat ik was vergeten dat ik was gestopt met de pil). Vier weken later heb ik een zwangerschapstest gehaald en ja hoor: er kwam een tweede streepje. In paniek ben ik naar de dokter gegaan om het zeker te weten en ik was echt zwanger.

In een shock ben ik naar huis gegaan. De vriend van mijn zus reed voorbij en zag me lopen. Hij heeft me naar mijn zus gebracht en daar heb ik huilend verteld wat er was gebeurd.

Twee weken later zat ik in het vliegtuig op weg naar mijn ex-vriend. Daar stond ik dan voor zijn huis. Ik had geen idee of hij thuis was en hoe hij zou reageren. Gelukkig was hij op dat moment thuis. Huilend ben ik hem in de armen gevallen. Hij nam het super goed op. Hij heeft gelijk ontslag genomen en is werk en een huisje in Nederland gaan zoeken.

Een paar weken later was ik eindelijk aan het idee gewend dat ik een kindje zou krijgen, toen de dokter een grote verrassing had. Op de echo waren twee meisjes te zien. De bevalling was zwaar, maar het was het helemaal waard.

Ik ben zo blij en trots op mijn meiden. Ze zijn al superslim en het is grappig om te horen hoe goed ze al kunnen praten (ze zijn tweetalig opgevoed, want mijn vriend is Amerikaans). Mijn vriend is een hele goede en lieve vader en we zijn van plan te gaan trouwen in maart.

Verder wil ik andere meiden waarschuwen. Ik heb al meerdere verhalen gelezen en ben geschokt over de leeftijden die ik hier tegen kom. Wees niet dom als ik. Voor de rest wens ik alle meiden en jongens bij deze veel sterkte en succes!

12 oktober 2010 - Hallo iedereen. Mijn schuilnaam is Mhysy en ik ben nu 25 jaar. Mijn toenmalige vriend (nu man) leerde ik vier jaar geleden kennen. Hij is 38 jaar en heeft twee kindjes uit ene vorige relatie. Wij zijn na twee jaar getrouwd. Hij heeft al twee kindjes uit ene vorige relatie.

We hebben een heel gedoe gehad met de pil. Ik kreeg elke keer een nieuwe, omdat de zorgverzekering elke keer een andere pil in het pakket nam. Mijn ongesteldheid bleef weg. Ik maakte me nog niet druk, want ik ben al vaker over tijd geweest. Soms werd ik vijf maanden niet ongesteld, maar had wel kenmerken van zwanger zijn. Dus had zo iets van: dat komt wel weer....

Vervolgens begonnen mijn borsten zo pijn te doen dat er na kijken al pijn deed. Mijn man vond dat het tijd werd om een test te doen, want hij dacht nu echt dat ik zwanger zou zijn. Vervolgens heb ik de volgende ochtend een test gedaan en ja hoor: zwanger.

Ik raakte in paniek, want wat moest ik nou? Wilde ik dit wel? De tijd van mijn zwangerschap was echt super! Tot de 35 weken. Daarna kreeg ik een opgeblazen gezicht, voeten, benen, armen, tintelingen in mijn benen en armen. Ik ging naar de verloskundige om een echo te laten maken, bleek mijn kindje vijf weken groei achterstand te hebben.....

We gingen naar het ziekenhuis en daar maakten ze zich zorgen om iets anders. Ik had te weinig vruchtwater en de navelstreng werkte niet goed meer. De kleine had i.p.v. vijf  weken, drie weken achterstand. Daarnaast hebben ze nog wat bloed afgenomen en wat bleek: ik had de ergste vorm van zwangerschapsvergiftiging en dat is zeldzaam in de laatste vijf weken van de zwangerschap.

Ik mocht alleen maar rusten in bed en kreeg elke dag hartfilmpje en bloeddruk controle. Dat heb ik een week volgehouden en toen weer terug voor controle naar het ziekenhuis. Ditmaal moest ik blijven, want het werd steeds erger en ik werd gelijk opgenomen(het was een woensdag). Dat was wel schrikken, want dat ik wilde niet...

Ze zouden me in gaan leiden zondag. Dit is uiteindelijk verplaatst naar vrijdag diezelfde week nog. Ik kan je wel zeggen dat het zo pijnlijk is. Ik wens het niemand toe. Vervolgens zaterdag weer gel-inleiding. Ik hield het niet meer van de pijn. Maar in de avond gebeurde er nog niks.

Mijn man is toen naar huis gegaan. En een kwartier laten braken mijn vliezen. Dus ik weer bellen dat hij terug kon komen! Na controle ben ik meteen naar de verloskamer gebracht, omdat ik ingeleid was en ze wilden me goed in de gaten houden.

Ik had al volop persweeën en gewone weeën doorelkaar, maar ik zat nog maar op drie cm en daarom kreeg ik meer wee-opwekkers. Vervolgens om het uur controle met een echo en ook de ruggenprik. Ik werd om kwart over vijf wakker gemaakt, want ze vertrouwden het niet. En ik hield het ook geen tien uur meer vol en de kleine al helemaal niet meer.

De bedoeling was om vruchtwater bij te spuiten en dat het kindje om zou draaien, want hij keek om hoog met zijn oogjes. Maar ze hadden al gezegd dat als het vruchtwater niet werkt dat ik binnen drie uur een keizersnede zou ondergaan. Vervolgens hebben ze via een infuus spul bijgespoten dat op vruchtwater leek. En toen reageerde de baby er helemaal verkeerd op!

Zijn hartje stopte er mee en toen was de keuze snel gemaakt. Het was toen over half 6 en door een spoedkeizersnede was de kleine er om 5 voor 6! Daarna heb ik mijn kleine mannetje twee uur niet kunnen zien en dat deed me zo zeer.

Uiteindelijk zag ik hem en kon het niet geloven! Dat is MIJN kindje. Ik keerde me helemaal van hem af. Ik wilde niks hebben en ik heb die nacht ook kantje boord gelegen vanwege de vergiftiging.

Het ging de tweede dag gelukkig veel beter en accepteerde ik mijn zoontje echt als MIJN zoontje. We zijn nu vier maanden verder en ik kan me geen leven meer zonder hem voorstellen.

Liefs,
Mhysy

7 oktober 2010 - Hallo allemaal! Ik ben een meisje van 16 jaar, over een week wordt ik 17. Ik was 15 jaar toen ik zwanger raakte van mijn ex. Dit was in juli. Ik wist het nog niet. Mijn ex en ik deden het onveilig, maar we deden aan ''voor het zingen de kerk uit''. Ik heb het idee dat mijn ex vriend expres een beetje in mij klaar gekomen was, maar ik heb daar niks van gemerkt.

Toen ik zag dat ik over tijd was, heb ik gelijk een test gedaan en het sloeg positief uit. Ik schrok wel een beetje en heb het gelijk aan mijn ex verteld en hij schrok er ook van! We besloten gelijk om voor abortus te kiezen door middel van abortuspillen. Ik was pas 15 en mijn vriend 17, we waren nog niet toe aan een kind en we wouden onze ouders geen pijn doen.

We hadden een telefoonnummer van een man gekregen en die zou abortuspillen verkopen. We zijn er gelijk naar toe gegaan. De man heeft er twee voor me ingestopt en de derde moest ik slikken. Ik ben toen gelijk naar huis gegaan, want ik mocht niet te veel lopen.

Die dag gebeurde er helemaal niets. Ik was bezorgd dat het niet zou helpen en twee dagen daarna heb ik toch weer een test gedaan. Daaruit bleek weer dat ik zwanger was. Vanaf die dag begon de stress.. Ik had nog niets tegen mijn moeder verteld, want ik ben van Surinaamse afkomst en ik was bang dat me moeder me iets aan zou doen.

Ik heb ongeveer tot september gewacht want er kwam geen oplossing. In september heb ik mijn huisarts gebeld en hij besloot om mij te helpen. De dokter heeft zwijgplicht. Ik heb opnieuw tabletten gekocht, alleen nu via de huisarts. Ik moest eerst een echo maken en dat heb ik gedaan en het bleek dat ik 14 weken zwanger was.

Ik mocht de tabletten gewoon nemen, omdat de dokter zei dat het nog niet te laat was. Ik heb de tabletten met water doorgeslikt. Er gebeurde de eerste uren nog niets, maar in de avond was ik met mijn nicht naar de MacDonalds geweest om eten te halen en daar moest ik nodig naar de wc. Toen ik op de wc zat, kwam mijn kindje er gelijk uit.

Het heeft me heel veel pijn bezorgt, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik heb dagen liggen huilen, omdat ik al een echte baby had en ik wou haar eigenlijk niet verliezen. Maar ik had geen andere keus.

Een paar dagen daarna bleef ik maar door bloeden en had ik besloten om met mijn moeder naar mijn huisarts te gaan. De dokter heeft me onderzocht en het bleek dat ik een infectie had opgelopen. Ik had dagen lang pijn en ik bleef maar bloeden. Ik kon niet lopen, niet naar school en niet eens behoorlijk eten. Ik was echt dood ziek.

Tot nu toe is mijn moeder nergens achter gekomen. Ze had wel het gevoel dat ik zwanger was, maar ik bleef zeggen dat het niet zo was. Ik vind het tot nu toe erg dat ik mijn meisje heb weggehaald.

Nu zijn we al een jaar verder en volgens mij ben ik weer zwanger, maar dit keer niet van mijn ex die me de vorige keer heeft zwanger gemaakt, maar van mijn nieuwe vriend. We hebben onveilige seks en ik slik de pil niet. Hij is vier keer in mij klaar gekomen, omdat ik dat zelf wilde.

Aan de ene kant hoop ik dat ik zwanger ben, maar aan de andere kant weer niet want ik zit nu in VMBO 4. Maar we zien het allemaal wel als ik zwanger ben, want ik wil heel graag een kind van mijn vriend.

25 september 2010 - Hallo, na het lezen van enkele verhalen, zou ik de jonge mama’s een hart onder de riem willen steken. Ik ben een jonge mama van 25 jaar met vier kindjes. Nu zouden jullie kunnen zeggen: wat komt zij hier doen?

Toen ik 17 jaar was en mijn vriend 22 jaar (we waren negen maanden samen) was ik zwanger van mijn eerste kindje. Wij beslisten samen dat we ondanks alle kritiek dit kindje zouden houden . Dit was geen makkelijke periode, want mijn vriend woonde nog thuis en ik zwierf maar wat rond. Toen de ouders van mijn vriend wisten dat ik zwanger was, waren zij bereid om mij bij hen te laten inwonen, zodat wij konden sparen voor onze babyuitzet (mijn vriend had dus wel een baan).

Toch ging niet alles van een leien dakje. We kenden elkaar amper en het was zo’n zware zwangerschap. Ons dochtertje werd geboren en ondertussen had onze relatie dit al goed doorstaan. Het was de mooiste dag van ons leven.

Eenmaal weer thuis kregen we het moeilijk. De slapeloze nachten, het gehuil, het was echt niet gemakkelijk, maar die glimlach van ons kind maakte alles weer goed en dan wisten we weer waarvoor we het deden.

Toen onze dochter 1,5 jaar was besloten we op onze eigen benen te staan en zochten we een eigen huisje. We besloten om voor een tweede kindje te gaan en dit keer was het een zoontje. Het verliep allemaal rustig en we genoten van deze zwangerschap. Onze zoon werd geboren en we zijn getrouwd toen hij vier maandjes oud was. Ons geluk was compleet.

Ik liet de Mirenaspiraal plaatsen om een volgende zwangerschap te voorkomen, maar amper zeven maanden later was ik weer zwanger en hier hadden we dus niet op gerekend. De vragen begonnen te komen: hoe gaan we dit doen, wat gaat er financieel gebeuren?

Het was een helse zwangerschap met veel complicaties en na 36 weken (een maand te vroeg) werd ons derde kindje geboren. Opnieuw een dochtertje en toen ik haar in mijn armen had waren al mijn zorgen verdwenen. Mijn man en ik zeiden tegen elkaar dat het ons wel zou lukken en we zijn hier inderdaad goed doorheen gekomen.

Dus na deze zwangerschap begon ik met de zware pil Diane 35 (altijd stipt genomen), maar ook nu bleek ik weer zwanger te zijn. Toch heb ik genoten van mijn buik, van mijn zwangerschap, van mijn drie andere kindjes en van mijn man. We zijn hier goed doorgekomen.

Financieel hebben we het iets moeilijker en als onze kinderen alle vier samen huilen is het zwaar. Maar als ze zeggen: "Mama en papaL ik hou van jullie" dan smelt ons hart en weten we dat we er goed aan hebben gedaan om ieder kind te houden en hen de liefde te geven die ze verdienen. Geloof het of niet, maar ik houd van alle vier evenveel.

De steun van mijn man is fantastisch. Hij is een papa uit duizenden, de man van mijn leven. Zelfs na acht jaar en vier kinderen verder, houden we elk jaar nog meer van elkaar.

Je ziet dat niet elk leven van een tienermoeder slecht afloopt. Je maakt van je leven wat je zelf wil. Het gaat er niet om hoe oud je bent of dat je alleen bent of met zijn tweeën. Het gaat erom of jij bereid bent om wat van je leven te maken.

Je leven stopt niet vanaf het moment dat je een kind hebt. Integendeel, dan begint het pas. Voor je kinderen hebt, heb je een onbezorgd, onverantwoordelijk leven en vind je dat je ouders kunnen zeuren, want je doet toch wat je zelf wilt. Maar vanaf de tijd dat je kinderen hebt, besef je dat je ouders gelijk hadden en merk je dat je even bezorgd bent en dat je je verantwoordelijkheid moet nemen.

Of je nu wil of niet, je kan niet meer doen wat je wil, maar besef wel dat je meer bent dan een mama alleen. Af en toe tijd maken voor jezelf of voor jullie twee kan geen kwaad, je moet genieten, even alles loslaten. Mijn man en ik maken twee keer per maand bewust tijd voor elkaar en doen dan dingen samen (allen wij tweetjes). We genieten van deze momenten en blijven werken aan onze relatie.

Ik hoop dat ik hiermee het taboe rond tienermama’s een beetje kan doorbreken en dat deze mama’s zich gesteund voelen, ook al nemen ze de beslissing om hun kindje niet te houden.

Groetjes,
Kathy

22 september 2010 - Hallo allemaal, ik ben Lilian, 17 jaar oud en moeder van een tweeling (twee-eiig). Mijn dochters heten Myrthe en Anicke en zijn geboren op 14 december 2009.

Ik was 15 toen ik zwanger raakte. Toentertijd had ik een trouwe vriend. Ik kende hem al vanaf de kleuterklas en we gingen naar dezelfde middelbare school. Hij hield niet van condooms dus ik ging aan de pil. Maar ik ben vergeetachtig dus dat ging natuurlijk fout, en met gevolgen...

In mijn pauzeweek werd ik niet ongesteld dus ik stopte gelijk met de pil en we haalden een test. Die bleek positief te zijn. Mijn vriend en ik waren helemaal in shock, want wat wil je met een kind op je vijftiende? Hij heeft het daarna uitgemaakt, mijn ergste nachtmerrie. Dus zat ik met een kind zonder vriend of andere relatie.

Wat ik daarna deed was heel dom: ik bleef wachten. Ik dacht dat het wel over zou gaan, maar dat is natuurlijk ontzettend stom. Wat ik nog niet wist was dat er twee kindjes in mij groeiden dus kreeg ik al snel een buikje.

Ik weet nog goed dat op een gegeven moment mijn mentor vroeg of ik even met haar wilde praten. Ik ging in shocktoestand naar haar lokaal toe. Ze vraagt recht voor zijn raap of ik zwanger was.

Ik barstte in tranen uit en vertelde haar dat het niet mijn bedoeling was en ik niet wist wat ik fout had gedaan. Ik was immers aan de pil. Na een lang gesprek heeft zij mijn ouders gebeld en heeft ze hen gevraagd om naar school te komen. Mijn moeder kwam en trof mij nog steeds huilend aan. Na lang gepraat te hebben, hadden we besloten om het kindje te houden. Mijn moeder werkte niet en ik zou naar school blijven gaan.

We belden de huisarts en daar gingen we de volgende dag heen. De huisarts vroeg veel dingen en we moesten snel een afspraak maken voor de eerste echo. Een week later konden we terecht. De verloskundige ontving ons vriendelijk en stelde een paar vragen. Daarna kwam de echo en kregen we de schrik van ons leven: er waren 2 kindjes te zien! Daarom was ik al zo dik!

Verder verliep mijn zwangerschap prima. Mijn omgeving reageerde geschokt, maar wende aan het idee dat ik moeder zou worden. Mijn beste vriendin heeft me heel goed geholpen en daar ben ik heel blij mee. Ze komt nog steeds erg vaak om een dagje te helpen in het weekend. Later werd ik ook trots op mijn buik die steeds groter werd.

Omdat ik niet zo groot ben, werd mijn buik extra dik en voor mijn gevoel werd ik twee keer zo dik dan de gemiddelde zwangerschap. De bevalling vond ik het ergst. Ik dacht serieus dat ik dood ging. Ik heb 17 uur liggen schreeuwen voordat Myrthe (2254 gram) eruit kwam en zes minuten daarna Anicke (1998 gram). Twee totaal verschillende mooie meiden.

Ik hou zoveel van ze en ik weet niet wat ik zonder ze moet. Anicke huilde heel veel in het begin en Myrthe was het tegenovergestelde. Veel lachen en zich prima vermaken met haar voetjes en handjes. Ik heb een jaar school overgeslagen en ik ben dit jaar weer begonnen in de vierde klas.

Ik ben blij dat ik mijn vrienden heb en natuurlijk mijn ouders. Samen kunnen we het! Ik hoop dat er nog meer (tweeling)tienermoeders zijn die met mij in contact willen komen!

Groetjes,
Lilian

23 september 2010 - Hallo, ik ben schipper2009. Ik ben inmiddels 20 jaar en vind de site helemaal geweldig!! Dit is mijn verhaal. 

Ik was 18 (werd de maand erop 19) en ik had een jongen leren kennen op de sportschool waar ik danste en hij op judo zat. Het duurde vrij lang voordat we in contact kwamen, maar toen we eenmaal contact hadden ging het eerst allemaal heel normaal en rustig.

We hadden het heel leuk samen en hadden inmiddels ook verkering met elkaar. Totdat we het voor het eerst deden. We deden het met condoom, omdat ik nog niet aan de pil was en omdat ik die week ongesteld zou moeten worden. Toen begon ik 's morgens misselijk te worden. Maar ik dacht er niet bij na, want ik had wel vaker dat ik 's morgens misselijk was en dat het 's middags weer over was. Dat was toen ook zo.

Ik werd ongesteld, wat voor mij een opluchting was. Toen ik op school (1e jaars CIOS student) een dansoptreden moest doen voor de open avond met het demo team, kwam er een lerares naar me toe en die zei dat ze mij iets moet vragen. Dus ik liep niets vermoedend met haar mee.

Ze zei dat de leraren en sommige leerlingen dachten dat ik zwanger was, omdat ik een buikje begon te krijgen. Dus ik zei dat het niet waar was, want ik wist van niks. Ze zei dat ze zelf al twee kinderen had gehad, dus dat ze het wel zou herkennen. Maar als ik zei dat het niet zo was dan moest ze het maar geloven.

Ze wilde wel graag dat ik een test ging halen om het zeker te weten en de uitslag aan haar te vertellen. Dus heb ik de volgende dag, na veel moed bij elkaar gesprokkeld te hebben, zo'n test gehaald. Toen ik hem thuis ging doen, stond er dat ik inderdaad zwanger was en al langer dan 3 weken. Dus ik schrok me kapot en dacht gelijk hoe ik dit aan mijn ouders moest gaan vertellen. Ik dacht dat ze me af zouden maken.

Na overleg te hebben gehad met mijn lerares heb ik het 's avonds aan mijn ouders verteld. Mijn vader heeft me toen een week lang genegeerd en mijn moeder heeft me eerst geprobeerd abortus aan te praten. (Laat je nooit dingen aanpraten, maar volg je hart!)

Het eerste dat ik tegen haar zei, was dat ik eerst wilde weten hoever ik precies was en er dan pas over na wilde denken. Ik wilde niet voor abortus kiezen en er volledig achter staan en dat dan later blijkt dat het niet eens meer kon. Daar had ik dan wel gelijk in, want me moeder wou me niks aanpraten. Op dat moment was het weekend, dus we konden niks doen.

Maar die maandag zijn we gelijk naar de huisarts gegaan om te kijken hoe ver ik al was. Toen bleek ik al 26 weken zwanger te zijn. Ik had nog geen buikje of iets! Toen was het natuurlijk al duidelijk dat we gewoon voor het kindje zouden gaan. Ik had twee maanden voordat ik er achter kwam dat ik zwanger was geen contact meer met die jongen waar ik toen mee had. Dus ik dacht: hoe ga ik hem dit vertellen?

Uiteindelijk heb ik het hem toch verteld, omdat ik wilde dat hij het ook wist en een band kon opbouwen met zijn kindje. Ik heb hem in de laatste paar maanden zwangerschap drie keer gezien en heel weinig gesproken, dus mijn ouders waren eigenlijk al een beetje klaar met hem. Ik wilde hem niet bij de bevalling hebben, dus toen het zover was heb ik hem ook niet verteld dat ik naar het ziekenhuis ging.

Mijn bevalling ging zo: op zondag 12 juli begon ik met weeën. Maar heel slap en om het kwartier kwamen ze, dus mijn moeder vond het nog niet nodig om naar het ziekenhuis te gaan. Toen ik 's avonds wou gaan slapen heb ik maar 4,5 uur geslapen omdat ik de hele tijd weeën had.

's Maandags ging het overdag precies hetzelfde als de dag ervoor, dus mijn ma had 's avonds het ziekenhuis gebeld om te vragen wat we het beste konden doen. Er werd ons geadviseerd om naar het ziekenhuis te komen.

Eenmaal aangekomen werd ik naar een kamer begeleid waar alleen een bed in stond. Dit was ervoor bedoeld dat ik een nachtje weer even goed kon slapen, want ik was kapot moe. Ik kreeg een spuitje in mijn been, zodat ik ff niks meer voelde en gewoon weer een nachtje kon doorslapen.

Toen mijn ouders de volgende dag kwamen om mij op te halen had ik geen last meer van weeën, dus ik mocht gewoon naar huis toe. 's Middags begonnen de weeën weer precies hetzelfde als de dag ervoor. Maar meer richting de avond begonnen ze steeds sterker te worden. Het nadeel was dat ik last had van rugweeën. Die kun je niet weg puffen, dus die moet je maar gewoon ondergaan en accepteren (dat is het ergste wat er is als je het mij vraagt).

Toen gingen we weer naar het ziekenhuis, want de weeën kwamen nu om de vijf minuten en werden steeds heftiger. Ik dacht dat ik weer op zo’n kamer kwam te liggen als de dag ervoor, maar daar was gelukkig niks van waar. Ik werd gelijk naar de verloskamer gebracht. Het was dan toch echt nu of nooit!

Na een tijdje te hebben liggen doezelen van de pijn kwamen ze mij vragen of ik misschien toch pijnbestrijding wilde. Ik was er altijd tegen, maar nu interesseerde het me niet meer: ik wilde graag een ruggenprik. Ik wilde gewoon van die pijn af. Ik kon namelijk alleen maar op mijn zij liggen met mijn vaders warme handen op mijn rug om de pijn een beetje te kunnen verdragen. Ze wilde aan de anesthesist gaan vragen of het mogelijk was, maar de anesthesist bleek bezig te zijn. Moest ik nog langer liggen met de pijn. Toen kreeg ik uiteindelijk een prik in mijn bovenbeen, waardoor mijn weeën iets minder hevig waren en op dat moment gingen ze naar mijn buik toe, dus kon ik ze weg puffen. Dat was een verademing.

Even later kwamen ze kijken naar mijn ontsluiting en toen had ik al vijf cm, dus ze gingen mijn vliezen breken. Er kwam niet zoveel uit, maar ze maakten er geen probleem van, dus ik dacht dat het allemaal goed was.
 
Ik weet niet hoe laat het was, maar ik voelde dat ik moest persen (dat voelt heel raar trouwens), dus ik zei tegen mijn moeder dat ik persdrang had (mijn moeder, vader en mijn beide zussen waren erbij).

Ze zei dat dat niet kon. Ik moest het maar even tegenhouden, want dat was niet goed.
Maar omdat ik bleef zeuren dat ik persdrang had en mijn moeder ook zag dat ik het moeilijk kon tegenhouden ging ze toch maar een verloskundige erbij roepen.

Toen ze eraan kwam legde mijn moeder het verhaal uit. De verloskundige keek hoever ik al was, en tot haar verbazing zag ze het hoofdje al! Dus toen was het toch eindelijk echt tijd om te gaan persen! Mijn persweeën waren heel kort, maar ik kon wel goed kracht zetten in die weeën.

In ongeveer vijf persweeën was mijn kleine prinsesje Fay geboren. Op 15 juli 2009 om 01.47 uur. Ik had mijn zus gevraagd of ze mijn ex wilde bellen om te vertellen dat zijn dochtertje geboren was. Dat heeft ze heel lief gedaan en hij kwam de dag erna ook langs in het ziekenhuis.
 
Ik had met hem afgesproken dat hij haar mocht zien. Hij mocht een keer in de week langs komen om haar te zien en dingen met haar te kunnen doen. Het is nog een heel getouwtrek geweest over de erkenning. Want hij wilde het wel en ik wilde het niet. Gelukkig heb ik het laatste woord, dus heeft hij haar niet erkend. Hij mag haar altijd zien en misschien later nog wel in een weekendje bij zich hebben.
 
Nu is ze 14 maanden en kan ze loslopen (dus weinig rust voor mij, hahaha!). En zie ik mijn ex een keer in de week. Dat is het enige wat ik hoor van hem, want verder belt of smst hij me niet over hoe het met haar is. Ik vind dat af en toe best jammer, want het is ook zijn dochtertje, maar het is zijn keuze dat hij zoveel mist van haar. Ik kan van alle sprongetjes die ze maakt genieten.
 
Ik ben ook weer verder gegaan met mijn opleiding. Het is heel zwaar, maar heel leuk om te combineren. Ik heb nu echt een reden om naar huis te gaan, want mijn kleine prinsesje wacht op mij! Het is een aanraden om terug te gaan naar school als je dat wilt en het aankan.
 
Dit was mijn verhaal. Het is heel fijn om het hier kwijt te kunnen.

11 september 2010 - Hallo allemaal, ik lees jullie verhalen al een tijdje, dus wilde ik ook mijn verhaal plaatsen. 

Ik was op vakantie met een vriendin en we hadden met elkaar afgesproken om op de jongerencamping helemaal los te gaan. Ik was toen 12 en zij 14. Toen we daar net waren, was ik al helemaal verliefd op een jongen geworden (20). Hij stond naast ons. We hadden die avond flink wat gedronken en ik ben toen met hem naar bed geweest.

Toen hij twee dagen later wegging, was ik stiekem al op zoek naar een andere jongen (16) en die vond ik. Uiteindelijk was hij nog leuker dan de eerste jongen. Ik ben toen bij hem en zijn zes vrienden in de tent gaan slapen. Dat was achteraf niet zo handig. Ik heb die nacht niet alleen met hem seks gehad, maar ook met zijn vrienden in ruil voor twee flessen wodka.

Ik kwam terug van vakantie en mijn vriendin vertelde dat ze zwanger was. Maar ze wist niet van wie. Ze had in die 14 dagen meer dan 18 jongens gehad. Toen ze dat vertelde, dacht ik dat ik misschien ook wel zwanger kon zijn. Ik had het immers niet veilig gedaan. Ik durfde geen zwangerschaptest te doen, te bang voor het resultaat. Ik voelde me regelmatig supermisselijk en ik werd niet meer ongesteld, maar ik werd niet dik.

Toen ik uiteindelijk toch een zwangerschaptest kocht, zag ik dat ik al drie maanden zwanger was, maar ik wist niet van wie. Ik vertelde mijn vriendje dat hij de vader wel moest zijn (ik had namelijk al vier maanden met hem). Hij zei dat ik het moest laten weghalen en anders zou het uit zijn. Maar ik ben tegen abortus.

Ik moest het ook nog aan mijn ouders vertellen. Mijn moeder vond het niet leuk en heeft tegen mij gezegd dat ik maar bij mijn vader moest gaan wonen. Mijn ouders zijn gescheiden en daarom woon ik bij mijn moeder. Toen ik het mijn vader vertelde werd hij woest! Hij heeft mij geschopt en geslagen en ik wilde hem nooit meer zien. Ik was inmiddels al zes maanden zwanger, dakloos en nog nooit bij een verloskundige geweest.

Mijn buik was al flink gegroeid en kon hem dus niet meer verstoppen. Toen ik voor het eerst bij de verloskundige was, heeft ze een echo gemaakt waarop bleek dat het niet een kindje was maar dat het er twee waren! Er was geen weg meer terug. Ik was al veel te lang zwanger voor een abortus.

De ouders van mijn vriendin accepteerden wel dat ze zwanger was en daarom heb ik aan hun gevraagd of ik daar mocht blijven. Dat mocht gelukkig! Ik deelde samen met mijn vriendin een grote kamer en we waren bij elkaars bevalling. Haar kindje werd een week eerder geboren dan mijn kindje.

Mijn bevalling was vreselijk. Mijn kindje kon er niet goed uit, waardoor ik met gillende sirenes naar het ziekenhuis werd gebracht. Gelukkig stonden mijn vriendin en haar ouders altijd voor mij klaar.

Mijn vriendin en ik weten nog steeds niet wie de vader is en dat willen we zo houden. Ik heb geen contact meer met een van de jongens die wel eens de vader kan zijn.

Mijn kindje is nu bijna drie jaar en ik woon nog steeds bij de ouders van mijn vriendin. Ik ben op school twee keer blijven zitten, maar ik hoop dat ik dit jaar kan slagen.

10 september 2010 - Hallo allemaal! Dit is mijn verhaal: Het begon allemaal in 2007. Ik was 14 jaar toen ik een relatie kreeg. In die tijd had ik al een hele vervelende thuissituatie. De band tussen mijn ouders was heel slecht en er waren buiten mijn thuissituatie verschrikkelijke dingen gebeurd. Ik had geen school, geen werk, geen basis, helemaal niks.

Na vier maanden begon mijn toenmalige vriend mij te mishandelen. Hij ging vreemd, hij heeft me geprobeerd neer te steken, van een brug te gooien etc.. Hij was ook degene met wie ik voor de eerste keer seks heb gehad. Ik bleef telkens bij hem. Ik was zo blind dat ik echt geloofde dat hij zou kunnen veranderen. Toen ik net 16 was, heb ik er een eind aan gemaakt. Hij had mij een blauw oog geslagen en ik pikte het niet langer. Ik vertelde mijn ouders dat ik had gevochten met een meisje op straat.

Ik kreeg tijdelijk een nieuwe vriend. Met hem had ik onveilige seks en ik raakte zwanger. Die jongen is toen bij mij weggegaan voor zijn ex en zei dat hij niks met het kindje te maken wilde hebben.

Mijn andere ex, waar ik 2 jaar een relatie mee had gehad, is mij altijd nog blijven stalken. Ik was bang voor zijn reactie als hij er achter zou komen dat ik zwanger was van een ander. Daarom heb ik seks met hem gehad om hem te laten denken dat het kindje van hem was. Ik was heel erg bang en ik wist niet wat ik moest doen. Ik wilde het kindje niet kwijt, maar het was de enige manier om van mijn ex af te komen en mijn leven opnieuw te beginnen.

Uiteindelijk heb ik er voor gekozen om het weg te laten halen. Ik heb toen veel steun gehad van mijn moeder. Ze is samen met mijn ex meegegaan naar de abortuskliniek. Ik had er voor gekozen om het weg te laten halen met een abortuspil. Ik wist nog niks van de complicaties af. De eerste dag moest ik een pil innemen zodat het kindje stopte met groeien en twee dagen later moest ik terugkomen, zodat in de kliniek het kindje eruit zou komen. Toen is alleen mijn moeder met mij meegegaan.

Ik had heel veel pijn, en ik werd heel erg ziek. Toen het kindje eruit was gekomen voelde ik me opgelucht, omdat ik nu een nieuw leven kon beginnen. Maar ik voelde toch pijn, omdat het wel mijn kindje was dat in mijn buik groeide.

Een maand na mijn abortus kreeg ik nieuws van mijn moeder. Ze vertelde mij dat ze zwanger was. Ik was heel erg blij om te horen dat ik een broertje of zusje erbij kreeg, maar voelde me toch heel verdrietig omdat het zo snel was.

Ik heb de abortus meer dan een jaar opgekropt en mijn emoties weggestopt. Dat komt er nu allemaal uit. Ik heb nu een broertje erbij van een jaar en een paar maanden. Hij zou net zo oud zijn als mijn kindje. Elke keer als ik hem zie denk ik: hij had van mij kunnen zijn.

In het jaar na de geboorte is er ook nog van alles gebeurd. Ik werd uit huis geplaatst en woon sinds mijn 17e niet meer bij mijn moeder.

Ik heb nu gelukkig alles weer op een rijtje gekregen en zit weer op school. Ik volg een hele leuke opleiding voor de kinderopvang, ik woon op kamers en heb een heel leuk vriendje. Maar de littekens van alle afgelopen jaren zullen voor altijd blijven en zal ik nooit vergeten.

Ik heb ook gesprekken gehad bij de Fiom om over de abortus te praten. Ik had dit pas een jaar na de abortus gedaan. Ik had het er nog nooit over gehad, omdat ik bang was dat ik emoties zou krijgen. Nu kan ik er wat beter mee omgaan.

Ik ben blij dat ik op deze site mijn verhaal kwijt kan.

31 augustus 2010 - Hee, ik ben Melissa en ik ben 15 jaar oud. Nu ik hier een paar verhalen heb gelezen, wil ik mijn verhaal hier ook even kwijt.

Ik was al een paar weken heel erg misselijk. Op school hield ik het niet vol en op stage ook niet. Toen ik op een middag op school zat en me echt beroerd voelde, vertelde ik aan m'n leraar dat ik vaak misselijk was. Mijn leraar belde mijn moeder om het te vertellen.

Ik kwam thuis en moest direct een zwangerschapstest doen. Ik had er al eerder een gedaan, maar volgens die test was ik niet zwanger. Ik zei tegen m'n moeder “Ik doe die test wel snel, want dan ben ik er ook vanaf!” Ik dacht natuurlijk dat ik niet zwanger zou zijn. Toen ik die zwangerschapstest had gedaan was het heel duidelijk: ik was wel zwanger.

Ik wist niet hoe ik het aan mijn moeder moest vertellen. Ik wist niet wat ik moest denken. Toen ik de test aan mijn moeder liet zien, begon ik te huilen. Wat moest ik doen? Mijn moeder belde de dokter. En we konden direct terecht. Daar moest ik weer een zwangerschapstest doen. En ja hoor, ik was echt zwanger. Het enige dat ik op dat moment wou was naar huis gaan.

We moesten een nieuwe afspraak maken en gingen naar huis. Toen we thuis kwamen, hebben we een gesprek gehad met de moeder van mijn vriend en met mijn moeder. De volgende dag moesten we weer naar de dokter. Ik kreeg een echo. Dat was echt moeilijk om te zien, want ik moest de beslissing maken om het te houden of weg te laten halen. Ik kreeg te horen dat ik op dat moment zeven week zwanger was.

De dokter vertelde me dat ik een week de tijd had om een beslissing te nemen: houden of weg laten halen. ik wist dat allebei de keuzes moeilijk zouden zijn. Eigenlijks wist ik wel wat ik wou. Ik wou het niet weg laten halen, dat zou ik echt nooit van mijn leven kunnen. Mijn vriend wou eigenlijk ook wel dat ik het hield. Dus we hebben de beslissing gemaakt het te houden.

Een week later gingen we terug naar de dokter. Ik vertelde dat ik het ging houden en ik kreeg weer een echo. Ik voelde me opgelucht, maar ik vond het ook heel raar.

Nu moest ik het mijn vader nog vertellen. Ik had het hem nog niet verteld. Mijn ouders zijn namelijk gescheiden. En hij woont 35 km verderop. Maar op dat moment zat hij in Italië, hij was op vakantie. Ik wist niet hoe ik het moest vertellen, want ik was bang voor zijn reactie. Straks zou hij geen contact meer met mij willen, omdat ik pas 15 ben en zwanger. Die avond zat ik bij de tante van mijn moeder op de bank, samen met mijn vriend. De tante van mijn moeder en mijn moeder zaten aan tafel.

Ik begon een sms te typen voor mijn vader. Wat er precies in stond, weet ik niet meer. Ik vertuurde de sms en zat zenuwachtig te wachten op een reactie. En die kreeg ik. Ik durfde het smsje niet te openenm, maar toch deed ik het. Mijn vader was geschrokken, maar gelukkig schreef hij: wat voor keuze je ook maakt, we staan achter je. Ik was opgelucht en blij dat mijn vader zo reageerde.

Nu ben ik 25 weken zwanger en heb absoluut geen spijt dat ik het gehouden heb. Ik ben 12 december uitgerekend en ik kan niet wachten tot de kleine jongen er is!

30 augustus 2010 - Nadat ik verschillende verhalen gelezen heb, ga ik mijn verhaal hier ook neer zetten! Ik ben 20 jaar en heb een prachtige dochter van 9 maanden.

Ik leerde mijn vriend kennen in november 2008. Mijn vriend was dakloos, had schulden en was aan het afkicken. Ik moest in het begin niets van hem hebben, maar op de één of andere manier had hij iets ! Als hij er goed uit zag, was het dan ook echt een lekker ding.

Dus uiteindelijk kregen we wat en kreeg hij leuke kleding van mij. Hij zocht een baan en na een maand kwam hij al bij mij wonen. Ik woonde toen al op mezelf. Vanaf dat moment is het altijd hartstikke goed gegaan. Mijn ouders waren het er helemaal niet mee eens dat ik met hem ging. Laat staan dat hij bij mij woonde.

Maar in april was ik zwanger geworden door de pil heen. Wat een schrik was dat! Maar na lang gepraat te hebben wilde ik het houden en hij zou er dan ook alles aan doen om ons te onder houden. Maar ja, dan het moment dat je het moet vertellen aan je ouders! De ouders mijn vriend reageerden hartstikke positief, maar mijn moeder was er helemaal tegen. “Weg halen!” zei ze.

Dus toen ben ik bij de dokter informatie gaan halen (met de gedachte in mijn achterhoofd dat ik het toch niet liet weghalen). Mijn vader wist er toen nog niets van. Dat mocht mijn moeder aan hem vertellen. Dat durfde ik echt niet. Toen hij het hoorde maakte hij zich alleen maar druk om het feit dat we het niet konden betalen en er geen ruimte voor hadden.

Doordat mijn ouders het er dus niet mee eens waren, werd het alleen maar zwaarder. Maar nadat ik een echo had gezien en het hartje had horen kloppen, was ik verkocht. Dat werd mijn kindje, zo mooi! Ik woonde in een jongerenwoning, dus had maar één slaapkamertje. Dat paste niet en we moesten daar weg. Nou, dat ging niet zo gemakkelijk. Ik ben alle woningbouwverenigingen langs geweest, urgentie aangevraagd: niets hielp.

Nadat mijn ouders gezien hadden dat we toch wel heel erg ons best deden, gingen ze ons toch helpen. Ik kreeg een mooie kinderwagen van ze! En een babykamer van mijn opa en oma, en allerlei spullen van de hele familie. Daar hoefde ik me niet meer druk om te maken! Maar ik woonde nog wel in dat huisje. Alle spulletjes stonden daar opgestapeld. Ik werd helemaal gek en had er nog nestel drang bij ook! Het was niet te doen.

Uiteindelijk kon ik een maand voor de bevalling een particuliere, vrijstaande woning huren! Alles stond al in gepakt dus dat scheelde! Vanaf dat moment zijn allebei de families aan de slag gegaan om ons huis klaar te krijgen voor dat ons meisje kwam. In een week zijn we verhuisd. Oh, wat was ik blij! Eindelijk alles af en nu kon ik nog een maandje een rustige zwangerschap hebben!

We waren 2 december Sinterklaas aan het vieren, want ik heb nog een zusje van 3 jaar dus dat moest gevierd worden! Maar ik had aldoor buikpijn die middag en was naar de verloskundige geweest. Zij zei dat het nog wel 2 week kon duren ! Daar ging ik dan ook echt van uit, want ik was op 10 december uitgeteld. Sinterklaas vroeg nog of ik even op zijn schoot kwam zitten. Ik zei dat hij me dit jaar maar beter even over kon slaan, want onder tussen had ik dus gewoon al weeën! Maar ik wou niet toe geven, want het kon immers nog wel twee week duren voor ze kwam.

Toen het 11 uur was ging mijn vriend het bijhouden: om de 5 minuten kwam het! “Bel nou maar!” zei hij. Maar nee, ik was eigenwijs en ging gewoon slapen. Na 5 minuten lag mijn vriend al te slapen, maar dat kon ik echt niet. Ik ben onder de douche gaan zitten. En er weer uit gegaan. Misschien helpt het als ik op handen en knieën ga zitten? Nee hoor! Weer onder de douche. Om 3 uur ben ik weer uit de douche gegaan en heb ik mijn moeder opgebeld. Ze zei dat het nog veel erger zou worden. Toen moest ik keihard huilen: nog erger? Mijn moeder adviseerde de verloskundige toch maar eventjes te bellen. Zij zei meteen: “Jij bent al aan het bevallen!”. Wat?

Dus toen heb ik mijn vriend wakker gemaakt en gezegd dat ik al aan het bevallen was. Binnen no time stond mijn moeder hier en mijn vriend zijn ouders. Toen de verloskundige hier was had ik acht centimeter ontsluiting . Toen heeft ze mijn vliezen gebroken. Om 8.30 uur had ik 10 centimeter ontsluiting en mocht ik persen. Maar het wou niet. Alles geprobeerd: ze zat gedraaid. Om half 10 moesten we de auto in, naar het ziekenhuis. Wat nog wel het ergste was van alles, want mijn schoonvader reed en hij zei aldoor: “Niet persen, hoor!”. Achteraf weet ik nu wel waarom: we zaten in zijn nieuwe Mercedes!

Maar in het ziekenhuis aangekomen wilde de dokter me gelijk inknippen en er naald in steken. Ik ben toen zo boos geworden dat hij het toen maar niet heeft gedaan en maar een verdoving in mijn bovenbeen gegeven heeft. Uit eindelijk is ze toen met de vacuümpomp geboren om 10.01. Zonder uit te scheuren, dus dat inknippen was toch overbodig geweest.

Nu weet ik dat er niets mooiers is dan een baby krijgen! Ze is alweer negen maanden en nu ben ik weer door de pil zwanger geworden. Ik weet het nog maar net en ik weet nog niet wat ik hiermee ga doen. Maar als ik het hou, weet ik dat ik het heel erg zwaar ga krijgen!

Ik hoop dat er mensen zijn die ook zoiets meemaken en dat zij hun verhaal hier doen, zodat ik een beetje weet wat iemand anders zou doen in zo'n situatie.

30 augustus 2010 - Hallo, mijn naam is Jordi en ik ben 16 jaar oud. Mijn vriendin en ik leerden elkaar 4 jaar geleden kennen op onze vereniging (mijn vriendin is 18).

Een jaar geleden kregen we iets. Na twee maanden hebben we het voor het eerst gedaan. Omdat ze de pil slikte en het voor ons allebei de eerste was, besloten we de condooms dicht te laten. Mijn eerste keer geslachtsgemeenschap resulteerde dus in een onbedoelde, maar wel gewenste zwangerschap.

Drie maanden geleden is ze bevallen. Op 25-mei-2010 werd ons zoontje Finn Kenji geboren. Omdat mijn vriendin moeilijk lerend is, heeft zij besloten haar school niet af te ronden en in het weekend te werken in een supermarkt. Ik volg een opleiding en zo kunnen we ons kindje samen opvoeden!

19 augustus 2010 - Na hier een tijdje verhalen te hebben gelezen, wil ik toch ook mijn verhaal kwijt. 

Ik ben 21 jaar en mama van een dochter. Ze is nu 9 maandjes. Ik heb mijn ex leren kennen in oktober 2008. We waren gelijk helemaal verliefd op elkaar en al snel hadden we het over een kindje samen. Op zich wou ik nog wel wat langer wachten, maar in januari ben ik toch maar gestopt met de pil: ik dacht dat het nog wel even zou duren voordat ik zwanger zou raken. Maar een maand later bleek ik al zwanger te zijn. Ik was gelijk helemaal blij en heb het dezelfde dag nog aan mijn moeder verteld ook zij was helemaal blij dat ze oma zou worden.

Ik woonde niet bij mijn moeder. Ik woonde bij kennissen - samen met mijn ex. Op 1 april 2009 zou ik mijn eerste echo krijgen. Mijn ex kon niet mee, want hij moest werken. Mijn moeder ging mee en ik bleek toen acht weken zwanger te zijn. Het hartje klopte en het zag er allemaal heel goed uit. Mijn ex was ook erg blij.

Vier weken later moest ik weer naar de verloskundige en kreeg ik weer een echo. Dit keer was mijn ex er wel bij hij reageerde wat raar op de echo. Sindsdien is het eigenlijk helemaal fout gegaan tussen ons. Hij ging weer blowen terwijl hij was gestopt en we hadden bijna elke dag ruzie. Hij beschuldigde mij van vreemdgaan en dreigde mijn kindje uit mijn buik te schoppen. Toen was het voor mij genoeg en heb ik een punt achter de relatie gezet. Hij is toen weer bij zijn vader gaan wonen en ik bleef alleen achter, bij die kennissen.

Ik had gelukkig wel goed gespaard, dus heb alles voor mijn kindje kunnen kopen en ik werkte ondertussen ook gewoon. Ik had een makkelijke zwangerschap, maar moest wel wat eerder stoppen met werken, omdat mijn dochtertje niet goed groeide. Maar uiteindelijk is dat helemaal goed gekomen.

In november 2009 ben ik bevallen van mijn mooie dochter. Mijn bevalling heeft drie dagen geduurd en was best zwaar. Maar ik mocht de volgende dag al naar huis. Ik was helemaal op mezelf aangewezen en deed alles alleen. Van mijn ex heb ik - op een paar telefoontjes na - niets meer gehoord.

Alleen bij die mensen waar ik woonde, ging het niet goed. Ze konden er niet tegen als mijn dochtertje aan het huilen was en ik deed het hele huishouden daar en zorgde ook voor hun kind. Toen heb ik besloten dat het beter was om weg te gaan. Ik was niet gelukkig en ik merkte ook aan mijn meisje dat het niet meer ging. Ik kon toen gelukkig bij een hele goeie vriend van mij terecht en daar woon ik nu. Hij is er bijna nooit dus ik heb het huis voor mezelf.

Ik ben ook meer gaan werken en mijn meisje gaat dan naar de oppas. Ik heb nu twee tennisarmen en mag niet meer zoveel werken, dus ben nu bezig met een uitkering en krijg hulp van het maatschappelijk werk. Verder gaat het heel goed met mij en mijn dochter.

Ik ben zo trots op mijn meisje en zou niet weten wat ik zonder haar moest. Mijn kind groeit misschien op zonder vader, maar zelf heb ik ook nooit veel aan mijn eigen vader gehad, dus het is beter zo. Het laatste wat ik van mijn ex heb gehoord, is ‘sterf met je kind erbij’. Dat was wel heel hard, maar hij weet niet wat hij mist en ik vind het beter zo. Ik heb hem niet nodig.

Ik heb eerlijk gezegd wel nagedacht over een abortus toen het net uit was met mijn ex, maar ik ben heel blij dat ik het niet heb gedaan. Ik had het niet aangekund al heb ik wel veel respect voor meisjes die het wel hebben gedaan.

Maar ik wil wel zeggen: denk er heel goed over na als je onverwacht zwanger raakt. Een abortus is niet niks en ook al zie je geen andere uitweg, die is er wel. Als je echt je kindje wilt houden, zijn er altijd wel manieren om te zorgen dat het je lukt om ervoor te zorgen.

Dit was mijn verhaal 

-xxx- van mij en mijn dochter

17 augustus 2010 - Hallo, na vaak op deze site verhalen te hebben gelezen, wil ik ook graag mijn verhaal kwijt. Ik ben een meisje van 18 jaar. Ik heb sinds maart een relatie met mijn vriend van 20. Pas geleden kregen wij de grootste schrik van ons leven.

Het begon zo:
Nadat ik een tijdje last van mijn buik had, besloot ik naar de dokter te gaan om dit te laten nakijken. De dokter kon op dat moment niets vinden en raadde mij dan ook aan om terug te komen als mijn ongesteldheid weer anders was. Dit voor de kans op baarmoederhalskanker.

De volgende maand werd ik helemaal niet ongesteld en ik heb meteen een afspraak gemaakt. Deze vond plaats op 16 juli. De dokter maakte een uitstrijkje en had, voor de zekerheid, het liefst dat ik ook nog even een testje deed. Ik deed de test en bijna meteen verschenen er 2 heel duidelijke strepen op.

Na nachtenlang praten met mijn vriend en gesprekken met mijn ouders en zijn zus kwamen we tot het besluit om het te laten weghalen. Hoewel ik twijfelde leek mij dit ook de beste oplossing. Omdat ik in september met een nieuwe opleiding ga beginnen en mijn vriend volgend jaar pas klaar is met de zijne hebben we een kindje eigenlijk niets te bieden.

Op 26 juli vond de abortus plaats. Eerst moest ik een enquête invullen en kreeg ik een gesprek om zeker te weten dat ik het goede besluit had genomen. Hierna mocht mijn vriend bij me blijven en kreeg ik een echo. Ik was gelukkig pas 5 weken zwanger, dus dit maakte de beslissing voor ons al wat makkelijker. Hierna moesten we even wachten tot ik naar binnen werd geroepen. Ik heb besloten om het onder narcose te laten doen omdat ik het zelf niet wou meekrijgen. Toen ik weer bijkwam zat mijn vriend naast me en voelde ik me erg opgelucht.

Op 9 augustus ging ik met mijn vriendengroep op vakantie. Tijdens de laatste dagen kreeg ik het er erg moeilijk mee. Ik heb met de vrienden die ervan wisten erover gepraat en besloten het de rest ook te vertellen. Iedereen reageerde heel positief en was erg lief voor me. Ook vonden ze het knap hoe mijn vriend en ik ermee omgaan. De laatste 2 dagen kwam mijn vriend langs en heb ik nog veel met hem erover gepraat. Achteraf gezien heb ik er toch wel spijt van, aangezien ik erg van kinderen hou was het voor mij toch best al dubbelzinnig.

Gelukkig heb ik aan mijn vriend een erg grote steun en kan ik er met hem goed over praten. Onze band is hierdoor alleen maar sterker geworden.

20 juli 2010 - Ik heb M.R leren kennen toen ik op stap was. Ik kende hem al van gezicht, omdat hij best wel bekend is in onze buurt. We raakten aan de praat en het werd een zomer flirt. Ik was natuurlijk ‘In Love’, maar ik was te jong voor hem. We verschillen namelijk zes jaar.

We hadden na paar weken geen contact meer en ik was ondertussen al met iemand anders samen. En ook hij was al bezig met een ander.  Na een jaar kwam ik weer eens op mijn oude MSN en ik was weer single en ik woonde alleen. M.R. sprak mij aan. Hij was die dag jarig en we bleven praten. Die avond kwam hij langs en van het een kwam het ander… Ik nam mijn pil, maar die week was ik heel erg ziek. Ik had er niet bij stilgestaan dat die niet zou werken.

We bleven contact houden, maar ik dacht: ‘het gaat net zo worden als in de zomer’. Ondertussen was ik al 18 jaar.

Na een tijdje voelde ik me raar. Ik deed een test en ik bleek zwanger te zijn. Ik ging naar de dokter en ja, ik was zwanger. Ik wist niet hoe ik het moest vertellen tegen hem, want we waren gewoon aan het flirten… niet meer. Diezelfde avond kwam hij bij mij en ik vertelde het tegen hem. Hij reageerde vrij positief, maar al snel kwam er meer bij kijken.

Mijn ouders wisten het en maakten ruzie met hem en zo ontstond er ook ruzie tussen mij en  hem. Mijn familie wilde me niet meer zien, want het was een schande om met een Afrikaan een kind te krijgen. M.R. liet me ook in de kou staan en ik wist niet meer wat doen. Alles is toch goed gekomen. Iedereen is uiteindelijk bijgedraaid en ik en M.R. gingen samenwonen.

Ik ging naar de eerste echo, maar wat bleek: mijn kindje groeide niet meer. Er stond mij een miskraam te wachten. Ik kwam thuis en ik bleef dagen aan één stuk door huilen. Na de miskraam is het iets beter gegaan. Ik moet zeggen: M.R. was er ook kapot van. We hebben besloten om verder te gaan en een gezin te stichten. We bleven proberen een kindje te krijgen!

En nu blijk ik weer zwanger te zijn!! Ik hoop dat alles dit keer goed zal gaan.

13 juli 2010 – Hallo allemaal! Na al jullie verhalen te hebben gelezen, wil ik ook graag mijn verhaal kwijt. Ik ben 17 jaar oud en een trotse moeder van een dochter!

Mijn vriend (20) en ik hebben elkaar tijdens het uitgaan leren kennen en zijn op dit moment twee jaar samen. We waren op kraambezoek en toen we daar weggingen begon het bij me te kriebelen. Ik vertelde hem die avond dat ik graag kinderen zou willen. Het gesprek verliep heel relaxed en ik vertelde hem dat ik eigenlijk nog te jong was, maar dat ik het erg graag zou willen. En dat we echt wel samen zouden redden.

Mijn vriend doet een opleiding waarvoor hij vier dagen werkt en ik zou net mijn MBO diploma behalen als ik zwanger zou zijn. Ja, die avond waren we er uit. Ik zou stoppen met de pil, en we zouden voor een kindje gaan!

Nadat ik mijn laatste pil van mijn strip in nam, ben ik daarna gelijk gestopt. We hadden al veel verhalen gehoord over dat het ongeveer een half jaar tot een jaar kon duren voordat het raak was. Dat zou voor ons een mooie leeftijd zijn, want ik zou dan 18 zijn en mijn vriend 21.

Maar…alles ging sneller dan verwacht. Een maand nadat ik gestopt was met de pil, deed ik een vruchtbaarheidstest, maar er kwamen maar geen streepjes, dus ik wachtte netjes af. We vreeën natuurlijk wel met elkaar, maar niet met de gedachte dat ik al gelijk zwanger zou worden.Want ja, dat kan toch niet als je niet vruchtbaar bent?

Nou, echt wel dus! Ik werd maar niet ongesteld, had het idee dat mijn lichaam gewoon aan het wennen was na het stoppen van de pil. Alles moet weer natuurlijk op gang komen. Voor alle zekerheid kochten we samen een test en die test sloeg negatief uit.

Helaas, maar ook wel opgelucht… Twee dagen later kreeg ik enorme buikpijn en begon te vloeien. Oh ja, dat is mijn menstruatie, dacht ik. Er was minder bloed dan normaal, dit kwam vast door het stoppen van de pil.. Toch besloot ik een paar dagen later weer een test te doen, omdat ik telkens maagzuur had. En je raad het al: die was positief! Ik heb gelijk mijn vriend gebeld om het nieuws te vertellen en hij kwam meteen naar me toe.

We hebben samen gelachen en gehuild van blijdschap en verdriet. Verdriet? Maar jullie wilden het zelf? Ja, dat klinkt raar. We wilden het zelf. Maar we hadden nooit gedacht dat het na drie weken al raak zou zijn! Maar goed, nu moesten we het nog aan onze ouders vertellen! Die hadden natuurlijk geen idee van ons plannetje. We hebben het eerst aan zijn moeder verteld, zij is iemand die rustig zou reageren.

Toen we het haar hadden verteld, begon ze te huilen van blijdschap: "Ik word oma", bleef ze herhalen! Nou, dat was goed gegaan, nu nog twee ouders te gaan. Toen zijn we samen naar mijn ouders gegaan, want zijn moeder zou het tegen zijn vader vertellen.

Mijn vader eiste meteen dat ik abortus zou doen en ik ging daar fors tegen in. Mijn moeder was er ook op tegen, terwijl zij al meerdere kindjes heeft verloren door een miskraam. Ze was niet blij, maar ook niet teleurgesteld. Een paar weken later kwam mijn moeder aan met een leuk pakje en nu geniet ze volop van het oma zijn!

Inmiddels ben ik al bevallen en het was veel erger dan ik had verwacht. Mijn MBO diploma heb ik nog niet gehaald, maar daar start ik aankomend schooljaar weer mee. Gelukkig kan ik mijn diploma versnelt halen, omdat ik toch al een halfjaartje heb meegedraaid. Gelukkig heeft Rosalinda twee lieve oma's en opa's die er van genieten om op te passenen. En natuurlijk nog een hele lieve oom (broer van mijn vriend) die ook weleens wilt oppassen.

Ondertussen hebben we ons eigen plekje gekregen. Mijn ouders geven mij tot ik ga werken, 500 euro in de maand zodat ik een deel van de huur en een deel voor Rosalinda kan betalen. Het andere deel betaald mijn vriend. Ik wil met dit verhaal duidelijk maken hoe snel alles opeens kan gaan. Ook al is het je eigen keuze, binnen een maand kun je al zwanger zijn.

En meiden, maak geen keuzes die je niet wilt! Het is jouw lichaam, jouw kindje!

Groetjes van mij, mijn vriend en Rosalinda

10 juli 2010 - Na hier een aantal verhalen te hebben gelezen, waar ik stukjes van mezelf in herkende, heb ik besloten om ook mijn verhaal in te sturen. Ik ben nu 24 weken zwanger van mijn zoontje en heb in de afgelopen 24 weken heel veel veranderingen meegemaakt. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Het was eind september 2009 toen ik mijn ex leerde kennen. Het was kermis en er werd gezellig gedronken. Na de kermis gaan we altijd lekker de kroeg in met een aantal mensen, zo ook dat jaar. De laatste dag van de kermis hadden een vriendin en ik met twee jongens afgesproken wat te gaan eten, naar de kermis te gaan en daarna zouden we wel zien. Het eten had goed gesmaakt en omdat er op de kermis niet veel aan was, hadden we besloten te gaan bowlen.

Dit was zeer gezellig en daarna zijn we nog even de stad in gegaan. Ik wist dat mijn vriendin één van die jongens leuk vond en ik ook. Omdat ik zelf net weer vijf weken vrijgezel was na een relatie van 1,5 jaar had ik zo iets van: ga je gang met hem. In de stad was het zeer gezellig en er werd rijkelijk gedronken.

Éen van de jongens ging even buiten zitten om te roken en sms’te mij of ik bij hem wilde komen. Ik liep naar buiten en kreeg meteen de vraag of ik een relatie met hem zag zitten. Ik zei hier nog over te moeten denken en heb ook gezegd dat ik hem wel leuk vond, maar dat ik wist dat mijn vriendin hem ook leuk vond. Aangezien ik net vrijgezel was ik hoefde ik voorlopig geen relatie. Maar stiekem was ik toch wel een beetje verliefd op hem.

Na veel gepraat te hebben, kreeg mijn vriendin telefoon van haar zus of ze naar huis wilde komen, omdat er iets met haar hond was. Ik heb haar gevraagd of ze wilde dat ik mee ging en dat hoefde niet. Ze zou me op de hoogte houden hoe het ging en zou me bellen als ze toch wilde dat ik kwam.

Nadat mijn vriendin naar huis was gegaan, bleef ik alleen over met die twee jongens (N en W). Ze kregen ruzie om mij, omdat ze me allebei leuk vonden. Dus ik moest aangeven wie ik het leukst vond. Ik heb toen gezegd dat ik niet wilde kiezen, omdat ik wist dat mijn vriendin N ook leuk vond, maar dat ik toch eerlijk toe moest geven wel een beetje gevoelens voor N te hebben. W heeft ons toen naar het huis van N gebracht en ging boos en teleurgesteld weg.

Na daar nog wat gedronken te hebben, zijn we tegen elkaar aan op de bank in slaap gevallen en werden rond drie uur ‘s nachts wakker. N vroeg of hij mij naar huis moest brengen of dat ik bij hem bleef slapen. Ik heb toen mijn moeder ge-sms’t dat we met de hond van mijn vriendin bij de dierenarts waren en dat ik dus niet wist hoe laat ik weer thuis zou zijn. Vervolgens ben ik bij hem blijven slapen en hebben we seks gehad.

Aangezien N binnenvaartschipper was en dus om acht uur weer aan boord moest zijn, heeft hij mij om zeven uur thuis afgezet en is doorgegaan naar zijn werk. Hier moest hij een week blijven. In die week hebben we veel gebeld en ge-sms’t. Toen N na een week weer thuis kwam, hadden we dus min of meer een relatie.

Ik heb hem toen voorgesteld aan mijn moeder en verteld hoe en wat. Vanaf die dag zijn N en ik gaan samenwonen in zijn huisje. Ook al ging het tussen N en mij niet altijd even goed door mijn opleiding, stage en werk, toch bleven we bij elkaar en leerde ik zijn ouders ook kennen.

Op het eerste gezicht waren het hele lieve mensen met een heel warm hart, maar naarmate ik ze beter leerde kennen viel dit tegen. Er werden dingen over mij verteld die niet waar waren en die mij pijn deden. Hier hebben N en ik regelmatig ruzie om gehad en heb ik een paar keer op het punt gestaan bij hem weg te gaan. Toch bleef ik bij hem, omdat ik ondanks alles wel van hem hield.

Op een bepaald moment zat ik er qua stage, werk en school even helemaal door heen en heeft mijn moeder gezegd dat ik advies moest vragen aan een collega. Dus dat heb ik gedaan en zo kwam ik weer in contact met degene waar ik voor N 1,5 jaar een relatie mee heb gehad.

N voelde zich op een geven moment bedreigd hierdoor, want ik had tenslotte wel 1,5 jaar een relatie met die jongen gehad. Om te bewijzen dat ik helemaal voor N wou gaan, heb ik toen het contact weer verbroken en kreeg als laatste van die jongen alleen nog te horen: "Je bent niet gelukkig met N, dit gaat helemaal verkeerd lopen".

Samen hebben N en ik daarna een hele leuke kerst gehad bij hem aan boord. Hij moest die week werken, maar wilde kerst samen met mij vieren en dus mocht ik mee. Ik heb het heel leuk gehad bij hem aan boord en een hoop geleerd wat ik mee kon nemen in mijn opleiding en stage. Na de kerst hebben we ook samen oud en nieuw gevierd.

Half januari werd ik ineens ziek, had een zware buikgriep en kreeg antibiotica van de dokter. Aangezien ik aan de pil was moest ik wel uitkijken want de pil werkte natuurlijk niet helemaal in combinatie met antibiotica. Uiteindelijk waren N en ik eigenwijs en hebben we toch gewoon seks gehad.

Eind februari kwam ik erachter dat ik twee weken over tijd was, maar heb mijn mond gehouden. Het kon tenslotte een bijwerking zijn van de antibiotica. Half maart heb ik N verteld dat ik al een poos niet meer ongesteld was geweest en zijn we samen een test gaan halen. Toen bleek dat ik al minstens acht weken zwanger was. N en ik schrokken hiervan en toen werd ik voor de zwaarste keus ooit gezet; of mijn relatie met N (die op dat moment niet zo best liep) of mijn kindje.

Ik heb toen huilend mijn moeder opgebeld en zij is mij samen met mijn stiefvader komen halen. Vanaf dat moment stond ik er alleen voor. Tussen N en mij was er nog wel contact, maar dat ging over MSN en via sms. Op een gegeven moment kreeg ik een sms die mij heel veel pijn deed. Hij hield wel van mij, maar het geheimzinnige gedoe tegenover zijn ouders wilde hij niet meer. En waar hij wel gelijk in had was dat we allebei niet het inkomen hadden om samen het kindje op te kunnen voeden. We konden met zijn tweeën al nauwelijks rondkomen. N had namelijk vanuit zijn vorige relatie een behoorlijk grote schuld en ik had ook maar een minimum inkomen.

N zette mij steeds meer onder druk om een abortus te doen. Hij wilde heel graag met mij verder en ik met hem. Op een bepaald moment heb ik toegestemd en zijn we bezig geweest het een ander uit te zoeken over een abortus. Ik had mijn moeder en stiefvader over ons besluit verteld. Het enige dat mijn moeder en stiefvader zeiden was "Denk hier alsjeblieft nog een keer goed over na. Het is een besluit dat je blijft achtervolgen."

Op het moment dat N en ik een afspraak zouden maken voor een abortus heb ik de boel afgeblazen en gezegd dat ik voor het kindje wilde gaan. De weken daarna kreeg ik allemaal bedreigingen en kwam ik er achter dat N al een hele poos een nieuwe vriendin had.

Ik moest met iemand praten en heb de jongen gebeld waar ik voor N een relatie mee had. Ik kon niks anders dan huilen aan de telefoon en hem zeggen dat hij gelijk had. Ik heb nu weer heel goed contact met hem en praat veel met hem over wat er is gebeurd. Hij snapt dat ik het heel moeilijk heb en wil me overal in steunen. Het is jammer dat hij een vriendin heeft, anders had ik hem graag als de vader van mijn zoontje gehad.

Soms hebben we het er ook wel over wat er gebeurd zou zijn als we bij elkaar waren gebleven en ik nu van hem zwanger zou zijn. Ik weet zeker dat ik het dan veel beter had gehad, maar helaas is de situatie nu anders. Ik heb de laatste tijd veel zitten denken en uiteindelijk bleek dat hij voor de kerst gelijk had. Ik was inderdaad niet gelukkig met N en het ging fout, maar het ergste was dat hij een vlucht was uit mijn liefdesverdriet. Ik dacht dat ik van hem hield, maar hield alleen van het idee om weer samen met iemand te zijn en 's avonds niet alleen in slaap te hoeven vallen.

Nu is het hartje zomer en geniet ik met volle teugen van mijn zwangerschap. Mijn moeder en stiefvader steunen mij en ik mag dezelfde kinderkamer hebben die mijn stiefvader had gekocht voor zijn overleden dochtertje. Omdat hij en zijn ex niet wilde weten wat het kindje werd, hebben ze alles neutraal gekocht. Dat scheelt mij nu een heleboel kosten en ik ben er heel blij mee.

Ik heb ook besloten dat N niet erkend zal worden als de vader van mijn zoontje. En aangezien ik van mijn echte vader niets hoef te verwachten, zal mijn stiefvader de opa van mijn zoon zijn. Het zijn best moeilijke keuzes om te moeten maken, maar in deze situatie is het beter voor mij en mijn zoontje.

Eind oktober moet ik bevallen en tot nu toe gaat alles goed. Het enige dat wel heel moeilijk is, is dat als ik mijn zoontje voel bewegen of schoppen, dat ik het niet met de vader kan delen. Ik hoop dat iedereen die dit leest goed nadenkt over mensen die je onder druk zetten om een abortus te laten doen. Ik ben blij dat ik het op het laatste moment heb afgeblazen en voor mijn zoontje heb gekozen.

De dag van de eerste echo heb ik gehuild van geluk dat ik mijn kindje toch heb gehouden. En ook al zal het niet altijd even makkelijk zijn om het als alleenstaande moeder op te moeten voeden, ik ga er voor de volle 100% voor, omdat ik zeker weet dat mijn moeder en stiefvader me overal mee zullen en willen helpen.

1 juli 2010 - Het begon allemaal op 27 juni 2009. Ik voelde me al een aantal dagen niet lekker. In de ochtend bracht ik de krant rond en ik merkte dat het steeds moeizamer ging. Ik werd steeds misselijker ‘s ochtends en deze ochtend moest ik zelfs overgeven!

Ik was ook nog steeds niet ongesteld geweest, terwijl dat allang had moeten gebeuren. Niks ergs dacht ik, gewoon een verkoudheid opgelopen, of misschien een virus. Ik heb die middag na school toch maar voor de zekerheid een test gekocht, maar ik wist al zeker dat ie negatief zou zijn.. De volgende ochtend deed ik de test en...positief! Ik schrok me helemaal wezenloos...dit kan toch niet!

Die middag heb ik er goed over nagedacht en ik wist zeker dat ik het wilde houden. Ik ben gek op kinderen en abortus, dat kwam niet eens in mij op! Tja, nu moest ik het alleen nog aan mijn vriend vertellen. Ik had geen idee hoe hij zou gaan reageren. Hij is gek op kinderen en we hadden het er wel eens over gehad, dat we later ook kinderen willen. Maar zou hij het nú al willen en aankunnen?

De volgende avond heb ik het toch maar verteld met de gedachte dat het misschien wel de laatste dag samen zou zijn, maar hij reageerde echt lief. We hebben het er zeker twee uur over gehad en hij wilde het heel graag houden. Nadat we onze ouders hadden ingelicht, die overigens wel schrokken maar ons zeker gingen steunen, hadden we de volgende dag gelijk een echo. En daarna een afspraak bij de verloskundige. Ik bleek al zes weken in verwachting te zijn!

Mijn zwangerschap verliep verder eigenlijk heel normaal. Ik had tot het einde van mijn zwangerschap nergens last van en deed bijna alles nog. De bevalling was ook snel gegaan. Het duurde zes uur waarvan 75 min persen (dat was wel lang, al voelde het voor mij als vijf  minuten). Achteraf bleek dat ik veel te veel bloed had verloren (2,5 liter) en net op het randje stond. Nou, daar heb ik eigenlijk zelf niks van gemerkt.

De kraamtijd verliep rommelig, omdat onze kleine meid niet wilde eten en we moesten na drie dagen alweer naar het ziekenhuis en zijn daar vier dagen gebleven. De kraamverzorgster was wel super!

Nu, negen maanden later, ben ik de trotse moeder van een dochter!! Ze heet Amy en ze is drie weekjes oud. Ik ben nog steeds erg gelukkig met de vader en verder hebben we erg veel steun gehad van mijn ouders en schoonouders, van onze families en van de Fiom, waar ik achteraf heel erg blij mee ben!

24 juni 2010 – Hoi! Ik ben Amberly en ben 16 jaar. Ik ben 32 weken zwanger van mijn kleine jongen. Waar zal ik mijn verhaal beginnen? Begin wel helemaal bij het begin, dan snappen jullie het wat beter. 

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik drie jaar oud was (heb er dus niet veel van meegekregen). Mijn moeder kreeg een aantal maanden later een nieuwe vriend, we zijn toen al snel verhuisd naar een ander huis. Mijn "stiefvader" was voor mij altijd heel lief en zorgzaam. Ik kreeg veel van hem, maar mijn zus en hij waren als water en vuur en dat vond ik altijd heel erg.

Hij heeft mij vanaf mijn 5e tot mijn 10e misbruikt, ook mijn zus. Ik wist het niet van mijn zus en zij wist het niet van mij. Ook was ik een erg moeilijk opvoedbaar kind. Ik was vaak boos, had geen vrienden en deed wat ik wilde. Toen ik 10 was gingen mijn moeder en stiefvader uit elkaar en dat vond ik vreselijk. Hij was gewoon te bang dat één van ons het zou gaan vertellen. Hij wilde er mee stoppen, maar dat vond hij te moeilijk, dus ging hij maar bij mijn moeder weg.

Mijn zus is toen bij mijn vader gaan wonen en ik ging met mijn moeder naar een ander huis toe in hetzelfde dorp. In die tijd had mijn moeder het erg moeilijk met mij. Ik was echt vervelend; altijd kwaad, wilde nooit iets, zat altijd op mijn kamer, had nog geen vrienden en was op school onhandelbaar. Er zijn verschillende mensen geweest om met mij te praten over wat er aan de hand was, maar niemand kon er achter komen.

Rond mijn 12e kreeg ik een vriendje. Op een dag vroeg hij of mijn zus misbruikt was, want dat had zijn broer gehoord op zijn werk (hij werkte in een fabriek waar mijn ex-stiefvader werkte en de vriend van mijn zus ook). Ik zei dat ik van niks wist en moest bijna huilen. Op een dag zat ik achter MSN met mijn vader te chatten en dacht 'misschien weet hij het wel?'

Ik dacht dat seksueel misbruik niet zoveel voorstelde, dus vroeg het aan mijn vader. Hij zei dat hij van niets wist en vroeg of ik het dan wel wist. Ik antwoordde: “ja, maar niks tegen mama zeggen, want die heeft genoeg aan haar hoofd”. Nog geen twee seconden later ging haar telefoon. Mijn hart ging tekeer als een gek. Mijn moeder liep naar boven toe en kwam geshockeerd naar beneden. Ze vroeg aan mij of het echt waar was. Met een vuurrood hoofd zei ik dat het echt waar was. Ze vroeg het nog een paar keer, maar telkens zei ik: “ja, het is echt waar.”

Toen ging alles heel snel. We gingen naar mijn vader. Daar stond een politie auto, mijn zus (die toen al samenwoonde) zat bij mijn vader met haar vriend. De hele kamer zat dus vol (dat er politie was had ik toen nooit verwacht). Er werden een aantal dingen gevraagd aan ons. Iedereen zat te huilen. Mijn vader was kwaad, hij wilde naar de ex van mijn moeder toe. De dagen erna ben ik niet naar school gegaan (omdat ik hem elke dag tegenkwam als ik naar school fietste) en moest veel naar het politiebureau toe om alles te vertellen.

Een paar dagen later belde mijn moeder met iemand en ik hoorde haar zeggen dat ze bij hem was geweest en aan hem had gevraagd wat hij heeft gedaan. Ik hoorde haar tegen diegene zeggen dat hij haar een groot mes in haar handen had gedrukt en zei: ‘vermoord me maar, ben je gelijk van me af’. Daar schrok ik heel erg van. Ook weet ik dat hij bij andere vriendinnen die hij heeft gehad stiekem bij de douche stond te gluren naar de dochters van die vrouwen. Mijn zus heeft al een paar keer een meisje gewaarschuwd en een paar dagen later was hij weg bij de moeder van die meisjes.

Het duurde wel een half jaar voordat er eindelijk een rechtszaak kwam. Ik wilde er heel graag heen om alles te horen en dat mocht. Hij heeft in de rechtbank gezegd dat hij geen relatie met mijn moeder had, maar met mij en toen hij dat zei voelde ik me heel raar. Hij heeft een jaar celstraf gekregen voor vijf jaar lang seksueel misbruik van twee meisjes. Ik vind dat veel te weinig.

Toen ik 13 was leerde ik een jongen kennen en daar ging ik mee. Ik blowde met hem, dronk met hem, snoof Ritalin en er waren ook vaak andere mensen bij ons. Die waren allemaal ook veel ouder dan ik. Ook had ik seks met die jongen. Op een dag vroeg mijn vader of ik wel eens seks had gehad en ik zei eerlijk dat het zo was. Hij zei: “Oke, dan gaan we nu een test doen bij de dokter”. Zo bizar, ik dacht: "Waarom ineens?" Maar ik bleek dus ook inderdaad zwanger te zijn. Ik was toen ongeveer vier weken zwanger.

Ik moest toen een keuze maken: houden en het huis uit worden gezet (dan moest ik naar een tienermoederhuis) of het weg laten halen. De keus was zo verschrikkelijk moeilijk. Ook omdat mijn zus net een kindje had gekregen en dat vond ik super. Bij acht weken heb ik het toch maar weg laten halen en dat heeft me heel erg veel pijn gedaan. Als ik iemand met een kindje zag kon ik wel huilen, zo vreselijk vond ik het. Ook werd ik gepest. Mensen noemde mij een abortushoer en kindermoordenaar. Dat heeft me zoveel verdriet gedaan.

Maar het was voor mij en voor het kindje beter om het weg te doen. Ik was zo jong, zwaar depressief, aan de drank en drugs en zou dan weg moeten bij mijn familie en vrienden. De jaren daarna heb ik mijn pijn weg proberen te stoppen in jongens, dus ik ging met iedereen omdat ik dan het gevoel kreeg dat er mensen waren die om mij gaven. Eigenlijk werd ik gewoon gebruikt. Ik ging op mijn 15e elk weekend op stap en dronk dan heel erg veel.

Op 23 juni 2009 (toen was ik 16) leerde ik een jongen kennen. Het was allemaal leuk en gezellig en we hadden gelijk al een relatie. Ik sliep heel vaak bij hem en we waren altijd bij elkaar. Begin september werd hij opgepakt wegens diefstal van een aantal jaar daarvoor. Ik vond het vreselijk om ineens niet meer bij hem te zijn. Ik schreef hem elke dag en ging elke week op bezoek bij hem.

Een paar weken later was mijn gevoel voor hem weg en ging ik met een ander, waar ik nu veel spijt van heb. Ik ging met die jongen en zijn vrienden veel op stap en we dronken dan veel en snoven cocaïne of speed. Ook kwam ik ‘s nachts vaak niet thuis, omdat ik niet wilde dat mijn ouders wisten dat ik speed gebruikte.

Eind oktober kwam mijn vriend vrij en was ik weer elke dag bij hem, maar die jongen waar ik mee ging belde me ook elke keer en mijn vriend kreeg een vermoeden. Hij ondervroeg mij steeds, maar ik ontkende. En mijn vriend voelde aan dat ik niet de waarheid sprak en dingen verzweeg. Hij is er toen toch achtergekomen wat ik had gedaan en was erg boos, maar vergaf het me uiteindelijk toch.

Ik heb toen mijn simkaart doormidden gebroken om te laten zien dat ik geen contact met die jongen wilde en voor mijn vriend zou gaan. Ik begon steeds meer van hem te houden, echt te houden. Er was één probleem: mijn vriend mocht twee nachten bij zijn moeder slapen en dan moest hij een andere woonruimte zoeken. Toen heb ik mijn vader gebeld en gezegd dat we op straat moesten slapen.

Mijn vader, die in die tijd bij zijn vrouw wegging, zei dat hij net een boot in Harlingen had gehuurd en dat we daar wel heen konden. Dus wij gingen samen op de scooter naar Harlingen en hebben daar samen een week gewoond en toen kwam mijn vader bij ons. Het was in het begin allemaal leuk. Mijn pil was op en mijn vriend en ik hadden het er vaak over dat ik mijn kindje miste en wel een kindje wilde. Hij wilde dat eigenlijk ook wel en als we een kindje zouden hebben was hij er zeker van dat ik niet bij hem weg zou gaan en niet vreemd zou gaan.

We hadden in die tijd erg veel ruzie. Mijn vriend probeerde mij op alle manieren jaloers te maken, waarom hij dat deed weet ik niet. Al snel kreeg ik last van mijn borsten en deden we toch maar een test. Ik bleek zwanger te zijn. We schrokken heel erg en mijn vriend begon gelijk te zeggen dat het niet van hem kon zijn, omdat ik nooit zo snel zwanger kon raken. Hij was helemaal aan het stressen. Hij vertelde het aan mijn vader en die was er stil van en zei niks.

Ik heb zelf mijn moeder gebeld en ze zei dat ik het weer weg moest laten halen, omdat het de vorige keer zo gebeurd was. Ik vertelde haar dat ik er geestelijk nog moeite mee had, maar ze vond dat ik het alsnog weg moest doen. Ook mijn vader vroeg vaak wat ik wilde. Ik zei dat ik het niet wist. Ik wist het eigenlijk wel, maar zei niks.

We zijn toen een aantal keer naar het ziekenhuis gegaan om te kijken hoe lang ik zwanger was. Ik was toen zes weken zwanger, dus het moest wel van mijn vriend zijn. Ik was negen dagen nadat hij vrij was gekomen zwanger geworden. We hebben ons besluit aan iedereen verteld: we wilden het houden. Mijn vriend had er nog moeite mee en zei soms rare dingen tegen mij, zoals: ‘als het niet van mij is, schop ik je van de trap’ en ‘je kan het beter weg laten halen’. De andere keer was hij weer bezorgd en zei hij: ‘niet roken, anders kan ik je net zo goed in je buik slaan, dat komt op hetzelfde neer.'

En ook hadden we nog vaak ruzie. Hij begon mijn leven te bepalen, hij begon te bepalen hoe ik er uit zag, hoe ik dacht, wat ik voelde en met wie ik omging (niemand dus). Ik mocht nergens heen en moest uit school gelijk naar huis. Ook als hij boos was, was ik erg bang dat hij me zou slaan en dan zei ik: ‘sla me maar, als je dan rustig doet'. Waarop hij dan antwoordde: ‘ ben je gek geworden, ik ga jou niet slaan’.

Alles was altijd mijn schuld, ik kon nooit iets goed doen. hij gunde mij niks. Hij wilde alles voor zichzelf hebben. Hij wilde perse elke dag seks, anders hield hij me de hele nacht wakker en als ik niet wilde had ik pech. Als ik tegenwerkte hield hij me gewoon vast en ging net zolang door tot ik me over gaf. We hadden hier verder ook niemand, alleen elkaar, want we waren hier nieuw.

Mijn vriend kende één jongen, daar had hij mee vast gezeten. Hij ging af en toe naar die jongen toe als ik naar school was of stage liep. Als ik mee wilde zei hij: ‘nee, je mag niet mee, want dan gaan ze aan je zitten’. Ik vertrouwde het niet helemaal. Op een avond waren mijn vader, mijn vriend en ik in de kroeg. Mijn vader en ik wilden naar huis, want mijn vader moest vroeg werken en ik was moe door mijn zwangerschap. Mijn vriend zei: ‘ik blijf nog 15 minuten, moet even spullen voor de scooter ophalen’.

Hij zei verder nog wat vage dingen over een computer en dat die jongen iets had wat hij graag wilde hebben. Ik zei dat hij raar deed en dat ik wilde dat hij straks naar huis kwam, want hij moest de volgende dag vroeg weg. Hij beloofde het. Ik heb thuis twee uur zitten wachten en hij kwam maar niet thuis. Ik ben toen naar bed gegaan.

Om zeven uur schrok ik wakker, ik draaide me om en hij was er nog niet. Ik raakte in paniek, want hij was nogal een ruziemaker en agressief, dus ik was bang. Ik rende naar de telefoon om hem te bellen, maar hoorde niks. Hij was zijn telefoon vergeten, die lag nog thuis. Ik heb toen zijn zus en moeder gebeld om te vragen of zij waren gebeld door de politie dat hij was opgepakt of iets anders, maar ook zij wisten van niks.

Om half acht kwam hij aan lopen met een pistool in zijn handen. Hij liep op straat met dat ding te spelen. Hij zei tegen mijn vader: ‘kijk eens wat ik heb, stoer hè?' Mijn vader ging er niet op in, want mijn vriend was bezopen. Ik rende naar beneden en vroeg waar hij vandaan kwam. Hij zei: ‘rot op mens, ik moet je niet, ik ga straks weg en kom nooit meer terug’. Ik begon te huilen en zakte in elkaar. Mijn vriend ging naar boven en ging op bed liggen. Ik ging achter hem aan. Hij wilde slapen en daarna ging hij weg.

Hij stond met zijn rug naar me toe, draaide zich om en richtte ineens dat pistool op mij. Ik schrok me dood en hij zei niks. Ik begon bijna te hyperventileren en kreeg buikpijn. Ik dacht dat hij echt ging schieten. Toen gooide hij dat ding naar me toe, ging op bed liggen en wilde slapen. Ik heb de hele ochtend tegen hem gepraat en heel erg lief gedaan, want hij zei de hele tijd dat hij weg ging. Later begon ik hem te bevredigen. Ik dacht dat hij daar op zou reageren en dat hij dan niet meer boos zou zijn, maar ook dat maakte hem niks uit.

Een paar uur later draaide hij zich om, deed zijn arm om me heen en deed hij weer lief. Maar nog wilde hij niks zeggen. Hij zei alleen dat hij bij Patrick was geweest en in de kroeg. Een aantal dagen later werd mijn vader door de politie gebeld en hij zei dat hij de volgende dag even op het bureau moest komen. Mijn vriend voelde het aankomen dat het voor hem was en deed ineens heel erg lief tegen mij.

Die avond vertelde hij dat hij die nacht seks wilde met een meisje en dat ze eerst wel wilde en toen niet. Hij probeerde het, maar was te dronken, dus het lukte niet en toen ineens ging ze aangifte doen. Ik moest huilen en vond het heel erg. Hij vertelde dat hij naar het bureau moest en het onze laatste nacht samen was. Ik zei dat het mee viel en stelde hem gerust.

De volgende dag moest ik naar school, maar ik wilde niet. Ik was te bang dat hij toch werd opgepakt, maar ik moest van hem naar school en ben dus gegaan. Ik smste dat hij me moest bellen en dat deed hij. Hij zei dat hij werd opgehaald door mijn vader en dat het echt om hem ging. Hij had het pistool verstopt, zodat ik, als ze mij zouden ondervragen, kon zeggen dat ik van niets wist.

Ik ben gelijk naar huis gegaan en een paar minuten later kwam de rechercheur het aan mij vertellen, maar ik zei dat ik het al wist. Ik moest drie keer naar het bureau voor een verklaring. Ze zeiden dat zijn ex ook aangifte had gedaan. Hij had haar mishandeld en verkracht. Ik ben in totaal twee weken niet naar school geweest, omdat ik er kapot van was. Ik liep in de stad en moest ineens huilen, omdat ik wist dat het daar ergens was gebeurd. Ik was helemaal kapot.

Ik heb contact gezocht met zijn ex, maar die gaf mij de schuld van alles. Ze zei dat het niks zou worden met het kind en dat het net als hem zou worden. Ik kon het beter weg laten halen. Ik ben in het begin een keer stiekem op bezoek geweest bij mijn ex. Ook heb ik via de telefoon contact gehad, maar dat alles mocht pas na een maand.

Mijn ouders wilden dat ik het contact verbrak en ik kreeg een ander nummer, maar dat vond ik heel moeilijk. Ik schreef hem wel af en toe en vroeg hoe het ging. Ik schreef ook over mijn gevoel en stuurde echo’s en zo.

Sinds kort heeft hij mijn nieuwe nummer en hebben we contact over hoe en wat met de kleine. Hij wil het erkennen, maar dat wil ik niet. Ik heb het er met mijn vader over gehad. Ik wil dat hij hem straks wel mag zien, als ik er bij ben. En dat vind mijn vader ook. Mijn moeder is er streng op tegen. Zij heeft mijn ex nooit gemogen. Ze hadden altijd ruzie en ze vertrouwde hem niet.

Ik heb er nog veel verdriet van dat hij weg is. Ondanks hoe hij mij behandelde ben ik nog gek op hem en hou ik van hem. Ik moet daar over heen zien te komen, moet nu het beste doen voor mijn zoontje die er over twee maanden is en doorgaan met mijn eigen leven. Als hij onschuldig is en hij komt vrij, moet hij eerst in therapie en laten zien dat hij veranderd is.  Dit is nodig om ooit verder met hem te kunnen gaan. Ook moet ik leren voor mezelf op te komen en mijn mening te laten tellen en meer van mezelf gaan houden.

Dit was mijn levensverhaal.

Groetjes Amberly

21 juni 2010 - Hallo allemaal! Na veel verhalen te hebben gelezen wilde ik ook graag mijn verhaal kwijt aan jullie. Ik was 18 jaar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was.

Ik heb nu twee jaar een vaste relatie. Mijn vriend studeert en is doordeweeks nooit thuis, alleen in het weekend en vakanties. Ik heb zelf net mijn MBO gehaald en in september ga ik beginnen met een HBO opleiding.

Ik kan er een groot verhaal om heen maken, maar ik was gewoon heel slordig met de pil slikken. En ‘een’ keer vergeten: dat maakt toch niet uit?! Zwanger worden? Nee dat zal mij niet overkomen. .. Nou, mooi wel dus. Ik werd maar niet ongesteld en mijn vriend begon zich ongerust te maken.. je zult toch niet zwanger zijn?

Samen hadden we een test gehaald en die heb ik later alleen gedaan. Op het moment dat ik aan het testen was en op de uitslag aan het wachten was, belde mijn vriend toevallig en dacht ik verder niet meer aan die test, omdat ik toch wel dacht dat die negatief was.

Toen ik op het beeldscherm keek, zag ik staan: Zwanger 2-3 weken. Hij was dat weekend thuis bij zijn ouders en ik vroeg meteen of hij asjeblieft naar mijn huis wilde komen. Nog geen 10 minuten later kwam hij mijn kamer binnen gestormd en zegt: "Ik word verdomme vader!" Ik had nog niks verteld en hij wist het gewoon.

Hij was heel kwaad op zichzelf, dat hij er niet beter over had nagedacht. Ik kon niks anders dan huilen, wat moesten we nou doen? Ik ben 18 en hij is 20 jaar, we hadden geen geld, geen eigen woning, onze studies nog niet afgerond en dus ook geen kans op een baan! Hoe konden we zo stom zijn? Waarom hadden we er niet beter om gedacht?!

Ik dacht nog: hij is de man van mijn leven waar ik altijd mee samen wil blijven, wat maakt het uit of we nu een kindje krijgen of over vijf jaar? We kunnen dit redden als we er maar samen achter staan! Vriendlief dacht hier heel anders over. Hij zag het niet zitten om nu al vader te worden. Hij wilde leven, uitgaan, naar vrienden, van zijn jeugd genieten, gewoon wat je moet doen als je 20 bent.

Op dat moment knapte ik. Wij, die altijd op 1 lijn zaten, waren nu totaal anders ingesteld. Ik dacht: het is mijn kind en die laat ik niet weg halen. Het kind mag niet de dupe worden van onze schuld! We kwamen er niet uit samen en het weekend was weer voorbij en hij moest weer terug naar zijn studentenhuis.

Ik was de hele week zonder hem. Hoe moesten we dit nu oplossen? Dat kon toch niet over de telefoon? Ik heb altijd een goeie band met mijn ouders gehad en ik besloot het ze te vertellen. Ik kon dit als 18-jarige niet alleen oplossen. Ik wist niet waar ik moest beginnen of hoe ik het moest vertellen.

Ik heb mijn vader gebeld en gevraagd of die asjeblieft thuis wilde komen, want ik moest hem iets vertellen. Binnen een half uur was mijn vader thuis. Mijn moeder was aan het werk dus die zou het later horen. Mijn vader kwam binnen en ging tegenover me zitten op de bank: wat is er aan de hand? Ik kon niks uitbrengen en moest alleen maar huilen en huilen en al snikkend heb ik hem verteld dat ik zwanger was.

Mijn vader reageerde heel rustig. Hij zei gelijk dat hij helemaal niet boos op mij was. Alleen dat het wel ontzettend dom en stom was van ons dat dit kon gaan gebeuren. Hij zei dat we een gezin waren en dat we er met zijn allen uit zouden komen. We hebben het toen ook samen aan mijn moeder verteld. Die was ook helemaal ontzet. Ik, die nooit problemen heb, goed mijn best deed op school en die al twee jaar een leuke vriend heeft en dan ineens is je dochter van 18 zwanger!

We hebben het eerst eens laten bezinken. Ze vroegen gelijk wat ik wilde. Wilde ik het houden of zag ik het niet zitten? Ze wilden me met alles helpen.... maar eerst moesten we het de ouders van mijn vriend ook nog vertellen. Ik heb mijn vriend opgebeld en gezegd dat hij zijn ouders in moest lichten, want het waren zijn ouders.

Hij was tenslotte niet thuis, dus we konden het niet samen vertellen. Hij had zijn ouders ingelicht en die zijn ’s avonds naar ons huis gekomen om te praten hoe het nu verder moest. Zij waren ook niet boos. Zij zagen het alleen totaal niet zitten hoe twee tieners een kind moesten opvoeden zonder geld, zonder huis of iets. Zij waren totaal tegen en eisten een abortus.

Ze gingen rare dingen zeggen, want ik zou het wel expres hebben gedaan dus het was mijn schuld. Hun zoon (die er zelf bij was toen ons kind gemaakt is) had geen schuld. Ik was totaal overstuur. Ook mijn moeder zag het niet zitten, want ik moest dan bij hun inwonen en dan zou iedereen zich moeten aanpassen. Mijn moeder heeft nooit geëist dat ik een abortus moest laten doen, ze liet de keuze aan mij. Als ik het wilde houden stond ze achter me, maar was geen voorstander.

Mijn vader heeft het nooit over een abortus gehad. Hij zei dat hij achter me stond welke keuze ik ook ging maken. Mijn vriend was al geen voorstander en ook door zijn ouders werd hij enorm gepusht en onze relatie werd steeds moeizamer. Ik wist dat als ik het kindje zou gaan houden, onze relatie op den duur geen stand meer zou houden.

Mijn vriend was er nog helemaal niet klaar voor.. Hoe moet ik het dan doen? Mijn vriend is er alleen in het weekend en moet ik het dus alleen opvoeden. Mijn ouders wilden helpen bij van alles maar het is en blijft mijn kind. Ik moet de verantwoordelijkheid nemen als het ‘s nachts huilt, dan moet ik eruit want het is mijn kindje. Ik moest nog gewoon naar school toe, wie gaat er oppassen? Wie gaat het betalen? Ik heb een weekendbaantje en daar verdien ik misschien 150 euro per maand mee. Nou, dan kom ik niet ver.

Stel dat mijn relatie geen stand houdt en ik ontmoet een nieuwe jongen, dan heb ik wel altijd een stukje ‘oude’ bagage bij me. Hoe moest het met mijn studie? Ik zou nooit op mezelf kunnen gaan, want als mijn studie afgerond was moest ik aan het werk, en dan werk ik voor de oppas. Ik wist gewoon niet hoe het allemaal zou gaan! Ik heb gevochten voor mijn kind. Ik heb alle mogelijkheden op tafel gelegd en van alles voorgesteld. Ik had zelfs al een rompertje gekocht en een speentje. Ik had dagen dat ik dacht: ik ga ervoor en ik zie het allemaal wel hoe het op mijn pad komt. Maar hoe kan ik nu een kindje op de wereld zetten als zijn/haar vader er niet achter staat?

Ik zag mijn vriend veranderen van een hele leuke, open spontane jongen naar iemand die verdrietig is om het feit wat er gebeurd is. Het is ook zijn kind. Ik ben ondertussen naar de dokter geweest met mijn vriend. Die zei dat ik 6 weken zwanger ben. Ik heb een echo gehad samen met mijn vriend en je kon het al zien en het had ook al een hartslag. Ik was stuk en zat alleen maar te huilen in die stoel en mijn vriend ook. Ik had zo graag het kindje willen houden en trots willen wezen dat ik het had gekund.

Mijn vriend bleef maar zeggen dat hij het niet wilde en ook zijn ouders wilden het niet. Ik wilde het wel houden. Ik heb daarna een gesprek gehad met mijn vader. Om een lang verhaal kort te maken, heb ik besloten om abortus te laten doen.

Ik, die altijd had gezegd, dat als ik zwanger zou raken, mijn eigen schuld zou zijn en het echt niet weg zou laten halen… Wat zou de juiste keuze geweest zijn? Ik had het kind dolgraag gehouden, maar mijn relatie was ook heel belangrijk. Wij hadden geen geld. Ik had ons kind niks te bieden. Ik kon niet eens luiers betalen. Laat staan later een goeie opleiding, of nieuwe kleding. Het is een moeilijke keuze geweest, echt een hele moeilijke keuze.

Nu ik dit verhaal schrijf lopen er tranen over mijn wangen, omdat ik nog steeds niet weet wat de juiste keuze geweest is. Soms denk ik was ik maar dapperder geweest, had ik me maar niets aangetrokken van mijn vriend en schoonouders, dan het was wel goed gekomen. Het is de juiste keuze die ik op dat moment kon maken. Ik ben er niet trots op dat ik het heb gedaan, helemaal niet zelfs, maar hoe moet ik als alleenstaande 18-jarige een baby groot krijgen? Ik zou dan voor altijd afhankelijk zijn van mijn ouders….

Ik mis mijn kindje iedere dag en bekijk de echo wekelijks. Ik kan niet wachten tot ik over een paar jaar wel gepland een baby kan krijgen. Het is moeilijk om andere meiden zwanger te zien of om baby’s te zien. Ik was in juli uitgerekend. Ik zit heel de tijd in mijn hoofd te bedenken hoe lang ik nog moest…

Aan de andere kant ben ik met vriendinnen op vakantie geweest en op ski vakantie. En hier en daar op stap en ik heb ook dit schooljaar mijn MBO gehaald en heb ik mijn vervolgopleiding al gepland. Dit zou ik allemaal niet gekund hebben als ik nu zwanger was geweest. Mijn vriend en ik zijn nog steeds samen. Hij wil het er niet veel over hebben, omdat hij het er ook moeilijk mee heeft.

Ik wil met dit verhaal zeggen dat je een eigen keuze moet maken. Dat heb ik ook gedaan. Het was uiteindelijk mijn keuze om een abortus te laten doen. Denk er goed over na. Je kunt de daad niet meer terug draaien, maar kijk ook naar voren, wat kan jij je kindje bieden? Mijn kind verdient het beste van het beste en dat kan ik nu niet geven.

Ik heb ontzettend veel respect voor alle meiden die er wel voor kiezen om er 100% voor te gaan en ik wens ze al het geluk toe die ze verdienen.

Liefs
xxx

16 juni 2010 - Hallo Tienermoeders en Tienervaders! Na veel verhalen gelezen te hebben op de site van tienermoeders, heb ik besloten om mijn verhaal hier te plaatsen, omdat ik graag wil vertellen over mijn situatie.

Ik kom uit Thailand, ik word over 7 1/2  week 19 jaar en ik ben twee maanden in verwachting. K. is van Turkse afkomst, geboren in Rotterdam geboren en hij is nog maar net 20 jaar geworden.

Ik ontmoette K. in oktober 2007 toen ik op school zat in Amsterdam. Hij was toen 16 jaar en ik 15. Hij liep stage. De eerste dag dat ik hem zag was ik niet gelijk helemaal verliefd, maar K. vond mij al meteen een leuke meid. Ik had veel problemen thuis bij mijn ouders en met bureau jeugdzorg . Hij zat ook in zo’n soort situatie, maar had meer vreselijke dingen meegemaakt dan ik. Wij zijn beiden doof.

Het eerste jaar nadat ik hem leerde kennen, ben ik niet veel van hem te weten gekomen. Al snel kwam ik erachter dat ik naar het WWP moest in Alphen aan den Rijn. Ik wist niet dat K. daar ook had gezeten, het kon eigenlijk geen toeval zijn, toch leek het ‘toevallig’ te gebeuren.

In het begin schrok ik om hem weer te zien, want het was zeker al 7 a 8 maanden geleden. Uiteindelijk was ik wel blij om hem weer te zien, en we werden hier ook verliefd op elkaar. Al snel kwam ik erachter dat K. een enorm alcohol- en gedragprobleem had. Erger dan ik ooit had gedacht en dit was niet makkelijk in onze relatie. Tijdens onze geheime relatie ging K. veel vreemd met andere meiden, hier was ik helemaal niet blij mee!

We hebben veel gepraat over kinderen, maar we waren nog erg jong en we hadden beide vreselijke dingen meegemaakt, dus hier waren we nog niet aan toe. Uiteindelijk heb ik hem vergeven, voor de duizendste keer. Ik heb een te zwak hart, heb heel veel gehuild en heb geen idee wat ik met hem aan moest. Hij ging elke keer maar door met alcohol drinken en af en toe een vechtpartij.

Bijna drie jaar later hebben we een langere tijd samen geleefd en hebben we zelfs nog een relatie. Het heeft veel dingen in ons leven veranderd. K. en ik wonen niet meer op dezelfde stichting. K. is overgeplaatst naar een andere stichting waar hij acht uur per dag begeleid wordt. Bij mij bleek dat ik die begeleiding niet nodig heb, alleen wel met andere zaken (opleiding, geld etc.).

In die tijd ben ik gestopt met de pil, omdat de pil niet goed werkte voor mij en ik had veel last van mijn rug en van mijn buik. We moesten nu erg voorzichtig doen en altijd veilig vrijen. Ongeveer 7/8 maanden later, rond 20 oktober 2009 kwam ik er achter dat ik al twee weken over tijd was! Voor de zekerheid heb ik een test gehaald, en wat blijkt.. ik ben zwanger!

We schrokken allebei heel erg.. Ik ben altijd een eigenwijs meisje geweest, je wordt overal gewaarschuwd dat een condoom niet 100% betrouwbaar is. Zelfs de pil is niet 100%, en toch ben ik in die tijd gestopt met de pil, omdat ik dacht dat we echt wel veilig konden vrijen met een condoom.

K. was dolblij met het nieuws over de zwangerschap. K. vertelde mij vaak allemaal positieve dingen en wilde een goede vader zijn, want dat was het beste voor het kind. Wij besloten het kindje te houden. Ik heb aan mijn familie verteld dat ik in verwachting ben. Zij reageerde allemaal rustig en zeiden dat ik goed moest eten en drinken.

Ik zal goed voor mezelf zorgen. Ik ben nu 2 maanden zwanger, maar al snel kwam ik erachter dat K. nog steeds de behoefte had om ruzie te maken en alcohol te drinken. Zo te zien kan hij echt geen goede vader zijn voor het kind en dat heeft mij heel veel pijn gedaan. Ik had hem voor een tijdje verlaten en hoopte hem zo wakker te schudden, zodat hij de verantwoordelijkheid kan nemen voor ons kind. Ik wil graag dat hij met de dingen stopt uit zijn verleden en dat hij voor altijd kiest om bij mij en ons aankomende kindje te zijn.

We zijn nu bijna drie jaar samen en we houden echt veel van elkaar. K. heeft geen goed betaalde baan, dus hier moes hij echt naar op zoek. Ik zit nog op school en we hebben beiden een uitkering, omdat we doof zijn.

Er moeten allerlei financiële zaken geregeld worden voordat ons kindje geboren zou worden, maar ik sta er helemaal alleen voor. K. kan niet meehelpen, omdat hij duidelijk nog niet klaar is voor het vaderschap.

Ik kan niet langer bij de stichting blijven wonen in verband met mijn zwangerschap en moet op zoek naar een huisje via de gemeente. Ik woon nu bij mijn oom en ik kan eindelijk genieten van mijn zwangerschap. Het zal allemaal wel zwaar worden, maar dit is beter voor mij en mijn kindje.

Ik hoop nog steeds dat de vader van mijn kind het serieus zal nemen, anders zal ik hem het kind niet laten erkennen. Hij krijgt wel het recht om het kind te bezoeken. Het doet mij erg veel verdriet en ben er echt kapot van, maar zal er mee moeten leven voor mijn kind. Ik zal er alles aan doen om mijn kindje een goede toekomst te geven, met alles wat ik heb en kan geven.

Ben benieuwd of er nog meer tienermoeders of tienervaders zijn die dit hebben meegemaakt. Ik zou hier graag met jullie over willen praten omdat te weten hoe jullie zich voelen en ermee omgaan.

Veel liefs Asiangirl & Wondertje (ben uitgerekend op 23 januari 2011)

7 juni 2010 - Hallo, ik heb hier vorig jaar een verhaal geplaatst. Inmiddels heb ik nu een baby, haar naam is Alana. Ik ben blij met mijn besluit om het te houden, ook al is het niet fijn hoe het is gebeurd. Ik hou onvoorwaardelijk van haar.

Mijn moeder steunde me niet en dat doet ze nog steeds niet. Ik woon inmiddels bij iemand anders en daar gaat het prima.Ze past op mijn kindje als ik naar school ben en we hebben goede regels.

Hier komt mijn verhaal: ik ben verkracht en toen raakte ik zwanger. Ik heb het aan niemand verteld, omdat ik niemand vertrouwde. Iemand anders die uiteindelijk wel te vertrouwen bleek, heeft mij geholpen. Hij heeft mij een opdracht gegeven dat ik voors en tegens moest opschrijven. Ik heb het samen met hem tegen elkaar afgewogen.

Ik woon ook bij hem en zijn vrouw en naarmate ik dat had gedaan kwam ik tot de coclusie dat het kindje in mij er niets aan kon doen dat ik zo'n eikel was tegen gekomen. Dat was mijn punt en nu ik mijn kindje in mijn armen heb, weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Ik denk dat jullie allemaal voor jezelf een keuze moeten maken.

Toen mijn moeder erachter kwam, dacht ze dat ik loog over de reden en dat denkt ze nu nog steeds. Ze stuurde aan op abortus en wilde niet dat er een vaderschapstest werd gedaan. Uiteindelijk heb ik mijn eigen keuze gemaakt samen met mensen die ik vertrouwde en die mensen hebben me gesteund. En dat vertrouwen bleek gegrond, anders hadden ze mij niet in huis genomen met kind!

Voor iedereen: maak je eigen keuze en laat je niet leiden door een ander!

Hele dikke kus,

Anoniem

20 mei 2010 - Dag allemaal. Ik ben 17 jaar en ben nu inmiddels 28 weken en 6 dagen zwanger. Dit is mijn verhaal. De details heb ik maar weg gelaten.

Na het zoveelste (wat ik toen dacht) gebroken hart ging ik stappen met mijn beste vriendin en nog wat vrienden. Zij had gevraagd aan een jongen die haar leuk vond of hij ook kwam stappen en ze had gezegd waar we heen gingen.

Toen we een sigaretje gingen roken in het rokershok, kwam een vriend van die jongen haar begroeten. Hij viel me gelijk op! Wat is die gespierd en knap! Mijn beste vriendin kon het weer niet laten, en moest het natuurlijk weer even gaan vertellen. Hij kwam gelijk naar me toe om zichzelf voor te stellen. Die avond was het ook gelijk raak.

‘s Nachts toen ik lag te slapen belde hij me al of ik naar buiten wilde komen. Wegens omstandigheden en omdat ik niet thuis sliep was dat niet mogelijk, De volgende ochtend stond hij al een uur te wachten totdat ik naar buiten zou komen!

Vanaf dat moment zijn er nog wel wat dingen gebeurd, maar zijn we eigenlijk nooit meer bij elkaar weg gegaan. Bij hem voelde ik me goed! Ik werd rustig, mijn agressie was weg. Alles waar ik mee zat, kon ik met hem delen. Dankziij hem ging het beter met me, ik voelde me goed en wilde weer terug naar school.

Ik vond een baan en een jaar daarna kon ik beginnen aan de opleiding. Ik had het naar mijn zin en alles ging goed. Ik had een gezinsvoogd en ze was trots op me, ook mijn ouders waren eindelijk trots op me.

Ik was dag en nacht bij hem en we sliepen iedere dag samen. Hij steunde me wanneer ik even ergens geen kracht meer voor had om door te gaan. Zelf wist ik het gelijk. Dit was de ware voor mij.

Sommige dagen lagen we nachten lang te praten over koetjes en kalfjes. Alles zo mooi. Ook het onderwerp kinderen kwam natuurlijk aan bod. We wilden alle twee dolgraag kinderen en dolgraag met elkaar. Wel zouden we wachten tot we ons eigen huisje hadden en ik mijn opleiding af had, zodat niets ons in de weg kon staan.

Alleen dat verliep anders. Ik slikte mijn pil doorgaans altijd door. Alleen de laatste tijd werd ik er niet goed van! Ik werd misselijk bij de gedachte alleen al als ik het moest in nemen. Toen had ik besloten dat ik iets anders wilde proberen. Ik had gehoord over een pleister die je één keer in de week op moest plakken en hetzelfde werkte.

Ik stopte met de pil om eerst een keer weer ongesteld te worden. Dat was ik maar liefst 3 weken lang! Toen ging ik naar de dokter om de pleister te vragen en dat mocht. Maar eerst moest ik een zwangerschapstest doen. Dat wilde ik niet, en deed ik absoluut niet!

Ik merkte zelf wel of ik zwanger was of niet. Ik was niet misselijk en ik voelde me goed! En bovendien: we hadden deze maand maar één keer seks gehad, ik had geen reden om zwanger te kunnen zijn. Toch moest ik de test doen en na het weekend zou ze bellen voor de uitslag.

Toen we ‘s avonds langs mijn moeder gingen en ik het vertelde kwam ze gelijk aan met een test! De volgende dag belde ze me al en om te vragen of ik het al gedaan had. Ik zei heel zelf verzekerd: "Ja! Ik ben niet zwanger, dat zei ik toch! Met de test nog ongeopend naast me. "

Ook de dokter had me gebeld na het weekend, ook daar had ik tegen gezegd dat ik een test had gedaan en niet zwanger was. De pleisters zou ze klaar leggen en ik kon ze ophalen. Toen werd mijn vriend het beu en vond ook dat ik toch voor de zekerheid de test moest doen.

We zouden de test samen doen op een woensdag Ik weet het nog goed! Ik was vrij van mijn werk en op school was het toen kerstvakantie. Mijn vriend moest wel gewoon werken, maar we zouden het er voor doen. We hadden ons verslapen en hij moest zich haasten om naar het werk te gaan dus ik moest het alleen doen! Om half tien belde hij me al om te vragen of ik de test al had gedaan?

Ik lag heerlijk te slapen en had echt nog geen zin om mijn bed uit te komen! Om half 11 belde hij weer: "Heb je de test al gedaan?" Ik lag nog steeds te slapen. Toen werd hij een beetje boos: ik moest mijn bed uitkomen en die test doen! Het was bij zijn ouders thuis, iedereen was werken dus niemand hoefde het te zien.

Na lang zeuren van mijn vriend ben ik toch mijn bed uitgekomen om de test te gaan doen. Ik stak een sigaretje op en met mijn slaperige kop zat ik te wachten op de uitslag met in mijn hoofd: 'het is toch niet zo!'

De tijd was om, nu moest ik gaan kijken! Ja hoor: ik was zwanger! Helemaal in paniek belde ik mijn vriend op. Hij wist het gelijk: je bent zwanger! Ik dacht dat de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Ook mijn vriend had het zwaar, maar we waren er gelijk over uit dat we hier voor wilden knokken. En dat hebben we gedaan!

Nu ben ik trots om te mogen zeggen dat we samen een huisje hebben gevonden. En dat we ons door alle tegenslagen heen hebben geslagen. Iedereen was er in het begin op tegen, maar we hebben het met z’n tweeën bewezen dat we het aankunnen! Ook de kinderbescherming vindt dat ik het goed doe. Volgende week krijg ik een afsluitingsgesprek!

Mijn vriend is net 22 geworden en ik word volgende maand 18. Over drie maandjes komt onze druif. De kinderkamer is af, alle spulletjes staan al klaar. Een maand na mijn uitgerekende datum gaan we trouwen! Ik heb t gevoel dat niets ons geluk meer in de weg kan staan, hoe zwaar het soms ook is!

Groet,
Zwanger17

19 mei 2010 - Hallo, ik ben Peter van 18 jaar. In de zomer van 2009 heb ik mijn vriendin leren kennen. Dit was op een evenement waar zij en ik aan meededen. Ik wist toen ik haar zag dat dit goed zat, dat ik met haar oud kon worden en samen kinderen zou krijgen.

Aangezien ik toen 17 was en wel ervaren op het gebied van seks. En zij nog maar 15 was en nog maagd, heb ik gezegd dat ze zelf moest aangeven wanneer zij er klaar voor was. Ze was erg blij dat ik dat zei en heb ook mijn woord gehouden, niet wetende dat ze al na twee weken zei dat ze er klaar voor was.

Omdat mijn vriendin jong was, moest ze van haar moeder gelijk aan de pil om eigenlijk alles te voorkomen. Wat ik toen nog niet wist, was dat zij een kinderwens had en het maakte haar niet uit dat ze jong was, ze wilde het zo graag! Als 17-jarige puber komen dan enorm veel vragen over je heen en ik wist eerst ook niet wat ik moest doen. Nu geloof ik niet in toeval, maar die dag dat ik met haar rond fietste kwamen we een heleboel mensen tegen met kinderwagens en met kleintjes in hun armen.

Op dat moment realiseerde ik me dat ik dat ook wilde, dat het me nog gelukkiger zou maken om samen een kleintje te hebben. We hebben toen afgesproken dat ze de pil niet meer zou slikken en dat we het bijna elke dag wanneer de tijd rijp was zouden gaan proberen. In onze vijfde en zesde maand voelde mijn vriendin zich elke dag zieker en zieker te voelen. Nu wisten zij en ik wel wat dat zou kunnen zijn, maar haar moeder wist dit niet. We hebben het voor haar altijd verborgen gehouden en ook niet over gehad.

Maar ja, haar moeder kreeg ook wantrouwen, omdat ze zo vaak moe was en moest overgeven. Ze zei tegen mijn vriendin dat ze een afspraak ging maken met de dokter. Haar moeder vroeg aan ons beiden of het kon zijn dat ze zwanger was, want anders haalde ze ook een test. Wij twee zeiden allebei van niet en dat we het wel veilig deden. Ik moest aan het werk, toen zij naar de dokter gingen.

Ik had haar gevraagd een sms te sturen of te bellen wat er werd gedaan of gezegd. Die kreeg ik die middag niet en ik baalde omdat ik een slecht voorgevoel had. Maar alles was goed gegaan. Ze waren bij de dokter geweest en haar moeder zei dat ze alleen erg moe was. Dit kon komen, omdat ze ook vegetariër is. Of vanwege te veel drukte de afgelopen tijd. Ik en mijn vriendin wisten wel beter.

De dag erna ben ik met haar samen naar de drogist gegaan en hebben we twee testen gehaald. Deze hebben we gedaan en ze waren beiden negatief ! Nu stonden wij zelfs met een open mond en wisten echt niet wat er aan de hand was. Een paar weken later was ze nog steeds misselijk en draaierig.

Haar moeder vertrouwde het weer niet en ging weer een test halen. Ook die dag werkte ik. In mijn pauze had ik gelukkig mijn mobiel mee, want ik las toen een sms die ik nooit kan vergeten: "ik ben wel zwanger! maar moeder en vader zijn enorm boos :S wat moet ik doen? x"

Na veel gepraat met onze ouders erover werd ons zowat opgedrongen een abortus te doen Hoe moesten we zeggen dat we het allebei zo graag wilden dat we het wilde houden! Maar het was te laat. Als we het zouden houden zouden ze ons niet helpen met het opvoeden ervan. Ik wist wel dat ze dat nooit zouden menen en voor hun dochter en zoon wel klaar zouden staan, maar ze zeiden het zo vaak dat ik zelfs begon te twijfelen.

Korte tijd later hadden we een afspraak bij de gynaecoloog voor de abortus. Elke dag dat we er heen gingen, gingen we met tegenzin en met een rotgevoel van binnen. We kregen vijf dagen de tijd om te beslissen wat we zouden doen: weghalen of houden. Omdat onze ouders al duidelijk waren geweest tegen ons, spookten hun woorden door ons hoofd. Onze meningen liepen enorm uit een. Een keuze als deze is zo moeilijk: laat je iemand leven of niet, geef je hem of haar een kans op een gelukkig leven of zal hij of zij de wereld niet eens zien?

We hebben vijf volle dagen met elkaar gepraat. Ook met andere mensen, haar vriendinnen en mijn kameraad. We wilden eens andere meningen horen. Iedereen zei dat we erg jong waren voor kinderen en financieel stonden we er ook niet gemakkelijk voor. Maar ze zeiden ook dat als wij het echt wilden we er voor moest gaan en het kindje houden. Maar we konden het niet. We konden het niet houden, waarom precies is voor mij zelfs nu nog onbekend, maar van de ene op de andere dag besloten we het weg te halen. Dit hadden we nooit mogen doen! Zo'n fout als die keuze die we maakten toen, had ik nog nooit gemaakt.

In het ziekenhuis waar het zou gebeuren moesten we acht uur wachten voordat ze aan de beurt was. Acht uur lang nagedacht en gehuild. We konden het niet houden ook al wilden we weg vluchten En voor altijd samen weg te gaan met onze kleine. 30 minuten voordat ze werd weggebracht, kreeg ze alles toe gediend. Ik wist toen dat het te laat was. Ik had het moeten stoppen. Ik had haar moeten meenemen om weg te rennen. Ik zag haar de kamer uitrijden en alles draaide. Ik werd helemaal gek, ik wilde ons kindje niet kwijt. Maar voordat ik het besefte, wist ik dat ik te laat was. Ze was al onderweg.

Twee uur later toen ze wakker was en alles voorbij was zag ik haar weer. Ze keek me aan met een glimlach, maar toen ze mijn tranen zag wist ze dat ik het niet had gewild. En toen liet ze zelf ook een traan Die dag zal ik nooit meer vergeten. Maar één ding wist ik 100% zeker: nooit meer zouden wij een abortus doen, nooit meer laten wij een leven gaan. Ons kindje had een pracht leven kunnen hebben met ouders die zoveel van haar konden houden, maar die ouders luisterden niet naar hun eigen hart, niet naar hun eigen gevoel. Hoe dom hadden we kunnen zijn.

Wij zijn nu vier maanden verder en denken steeds terug aan die dag Amy was haar naam geweest als ze geboren zou zijn. Maar mijn vriendin en ik hebben kort besloten om het gewoon weer te doen. En ditmaal houden we het. Ditmaal doen we wel het goed en zullen er met alle liefde voor gaan zorgen. Onze relatie heeft veel te verduren gehad, maar ik weet dat alles weer goed zal komen en dat ons nieuwe kindje het geluk en de kracht zal zijn om ons weer compleet te maken.

Amy zullen we niet vergeten. In ons hart en gedachten zal zij altijd onze eerste kind zijn

Groeten van een aankomende vader

18 mei 2010 - Hey iedereen.Ik ben een meisje van 16 jaar.In de zomer van 2009 heb ik mijn vriend ontmoet. Alles ging goed, het is een geweldige jongen! We hadden wel altijd wat probleempjes, want ik was niet echt gemakkelijk. Ik loop ook al vrij lang bij een psychiater enzovoort, maar ondanks alles zijn we heel gelukkig samen en hielp hij me overal boven op te komen.

Ik heb altijd al een kinderwens gehad en wilde ook altijd al vrij vroeg kinderen, maar dat ik zwanger raakte toen ik 15 was had ik niet gedacht. Ik had overal last van, stemmingswisselingen, buikpijn maar vooral misselijkheid. Dus mijn moeder had een zwangerschapstest gekocht, alleen die was negatief! Ik moest iedere ochtend overgeven. dus op den duur vertrouwde mijn moeder het echt niet meer.

We zijn toen ook nog een paar keer bij de dokter geweest, want ik had continu blaasontsteking, en kreeg daar weer medicijnen voor. Toen mijn moeder tegen de dokter zei dat ik nog niet ongesteld was geworden en de hele tijd misselijk was zei de dokter: “Het komt vaker voor dat meisjes die aan de pil zijn niet meer ongesteld worden”. En over de misselijkheid zei hij: “Dat komt van de medicijnen die ze voor de blaasontsteking heeft”.

Mijn moeder was dus voor even weer gerustgesteld, maar dat duurde niet lang. Toen de kuur voor de blaasontsteking afgelopen was, was ik nog steeds misselijk en moest nog steeds erg vaak overgeven terwijl ik geen medicijnen meer nam...

Mijn moeder zag het nog een weekje aan en heeft toen opnieuw een test gekocht, en je raad het al, deze was positief! Ik schrok me helemaal dood. Ik was blij, maar tegelijkertijd ook verdrietig. Mijn vriend kwam die avond nog bij me thuis en we hebben er heel lang over gepraat. Mijn moeder had nog niks aan mijn vader verteld, dus alleen ik, mijn vriend en mijn moeder wisten er van af.

Ik kon het niet voor me houden en had steun van mijn vriendinnen nodig. Ik heb het toen aan twee vriendinnen verteld. Mijn vriend en ik wilden erg graag kinderen, maar helaas sprak iedereen ons tegen. Mijn moeder was heel verdrietig en leed er heel erg onder, omdat zij niet voor het kind wilde gaan zorgen. En als het kind er wel kwam zou dat beteken dat ze dat voor een groot gedeelte wel moest doen.

Iedereen oefende heel erg veel druk op ons uit dat het veel te vroeg was en dat ik het weg moest laten halen. Mijn moeder wilde eerst zekerheid en kijken hoe oud het kindje was en heeft een afspraak gemaakt voor een echo. We hebben toen een echo laten maken en daaruit bleek dat het kindje al iets van 12 weken was. Ik had dus ook niet echt meer de tijd om erover na te denken want na drie maanden mag je geen abortus meer doen*.

Ik had nog een paar dagen gekregen van de arts en dan moest ik een beslissing hebben gemaakt. Iedereen was er tegen als ik het hield en ik dacht dat niemand me steunde en me zou helpen als ik het wel zou houden. Ik en mijn vriend besloten om abortus te doen. In het dichtstbijzijnde ziekenhuis kon ik helaas al niet meer terecht, want zoveel tijd was er niet meer. Ik moest dus ook nog naar een ziekenhuis verder weg.

De dag van de abortus was het kindje precies 3 maanden oud. Mijn moeder wilde ook dat ik direct een spiraaltje voor vijf jaar liet zetten om zoiets nog een keer te voorkomen. Dus dat heb ik gedaan. Ik wilde het eigenlijk niet, maar ik kon niet anders, zei mijn moeder tegen me.

Die dag zal ik nooit meer vergeten, het was de verschrikkelijkste van mijn leven! En ik heb er dan ook zoveel spijt van! Mijn vriend heeft me gelukkig wel de hele tijd gesteund en was erg lief voor me, maar dat was niet genoeg. Ik wilde mijn kindje terug! Ik zat in een soort trance en de wereld ging aan me voorbij. Ik wilde niet meer leven, ik ging liever dood dan dat ik moest leven zonder mijn kindje. Maar dood durfde ik eigenlijk ook niet en ik wist ook niet hoe of wat dan ook.

Het is nu een paar maanden later en ik voel me nog steeds erg slecht eronder. Maar ja, het leven gaat door.

Mijn vriend en ik praten en nog elke dag over en we hebben besloten opnieuw een kindje te nemen.

Dus mensen, denk alsjeblieft heel goed na over je keuze.

x

*redactionele toevoeging: een abortus is tot uiterlijk 24 weken legaal.

17 mei 2010 - Hallo Allemaal. Mijn naam is Kirstin en ik ben 18 jaar. Toen ik 16 jaar was, gedroeg ik me als een echte tiener. Ik dronk veel, ging veel uit en was gek op feesten.

Na een tijdje kwam ik erachter dat ik niet meer ongesteld werd. Ik vond het raar, maar besteedde er verder geen aandacht aan. Toen ik na twee weken nog niet ongesteld was, besloot ik een vriendin in vertrouwen te nemen en hebben we in het tussenuur een test gehaald.

Op school heb ik hem gedaan en daaruit bleek dat ik zwanger was. Ik schrok me dood en kon niet stoppen met huilen. Mijn vriendin heeft me ziek gemeld en ik ben naar huis gereden. Ik woonde toen bij mijn nicht, haar man en twee zoontjes. Na een grote ruzie heb ik het contact met mijn ouders verbroken en ze wonen nu in Bolivia.

Mijn nicht reageerde heel blij en ze vonden het super leuk. En ook mijn vriend reageerde dolblij. Financieel was het geen probleem en ik vond het heel leuk om moeder te worden. Na drie maanden wist iedereen het en iedereen vond het leuk en spannend.

De zwangerschap was heerlijk! Na de eerste drie maanden, waarin ik veel misselijk was, kon ik alleen maar genieten. Helaas braken mijn vliezen vijf weken te vroeg en moest ik met gillende sirenes maar het ziekenhuis. Na een snelle bevalling werd mijn prachtige zoon Liam Jayden Max geboren! Hij is mijn kleine prins en ik ben echt helemaal verliefd.

Na drie maanden kwam ik erachter dat ik weer zwanger was. Ik was klaar met mijn HAVO en stortte me met volle teugen op het moederen. Na een zware bevalling werd ons kleine meisje geboren: Julia Eloise Fay.

Nu vormen we een gelukkig gezinnetje en ik ben dolgelukkig! Ik hoop dat iedereen ontzettend kan genieten van hun kinderen. Ook al is het soms nog zo zwaar, de liefde die een kind geeft is het allemaal waard!

Kusjes

2 mei 2010 - Hallo allemaal, ik ben 19 jaar en momenteel 29 weken zwanger. Deze zwangerschap was alles behalve gepland, maar ik ben er ontzettend blij mee.

Mijn vader is vorig jaar augustus op zijn verjaardag overleden en ik heb hem toen gevonden in de gang,. Dit was voor mij een hele schok, omdat mijn moeder in maart 2006 overleden is aan longkanker.

Op dat moment stond ik er dus helemaal alleen voor, samen met mijn vriend en broertje, van toen 15. Zo'n 2 maanden nadat mijn vader was overleden, had ik het gevoel dat ik zwanger was, na anderhalve week heb ik een test gedaan, maar die was negatief. Ik geloofde het niet want ik wist 100% zeker dat ik toch echt zwanger was. Dus na een week nog een test gehaald, en ja: die was positief!

Ik was hartstikke blij en heb het die avond aan mijn vriend verteld. Hij was er ook ontzettend blij mee. Daarna me broertje ingelicht en die vindt het maar al te leuk om de peetoom te worden!

Naar een huis hoeven we ook niet op zoek, want we wonen nu in het huis van mijn ouders, en dat is gelukkig groot genoeg. Ik vind het wel heel erg jammer dat mijn zoontje op zal groeien zonder zijn opa en oma van mijn kant, want de grootste wens van mijn moeder was oma worden. Maar ik weet zeker dat ze daarboven goed op ons allemaal zullen passen en dat er daar een hele trotse oma en opa zijn!

Ik verheug me echt ontzettend op de komst van het kindje, zodat ons gezinnetje toch weer een beetje compleet wordt. En dat we met zijn allen er een leuke, gezellige en gelukkige tijd van gaan maken, na al die ellende.

Groetjes, Kristel

2 mei 2010 - Heey allemaal, ik heb het gevoel dat dit de juiste plek is om mijn verhaal te doen. Ik ben op dit moment 18 jaar en moeder van twee kinderen (en zwanger van de derde!). Ik ben ook de zus van twee leuke dames van 14 en 21.

Ik was dertien toen ik voor het eerst naar bed ging met een jongen. Natuurlijk was het allemaal maar kalverliefde. We waren vier maanden samen. We hadden het nog maar twee keer gedaan toen mijn ongesteldheid uitbleef. Het was op mijn veertiende verjaardag dat ik een zwangerschapstest deed. Die was positief.

Ik was als de dood voor de reactie van mijn ouders. Maanden heb ik rondgelopen met de vraag: hoe ga ik dit ingodsnaam uitleggen? Natuurlijk dacht ik als 14-jarige niet na bij abortus en al die dingen. Ik was echt alles behalve volwassen of verantwoordelijk.

Pas toen ik echt een buikje begon te krijgen merkte één van mijn leerkrachten het op op school. Hij vroeg me of ik wou praten en of ik zwanger was. Ik schaamde me dood en begon te huilen. Meteen werd mijn vriend er bij geroepen. Ik heb hem met tranen alles verteld.

Die leerkracht vroeg of hij mijn moeder moest bellen. Ik zei dat hij het haar moest vertellen, dat ik niet durfde. Mijn moeder kwam en samen zijn we naar de dokter gegaan, die avond nog. Ze heeft geen woord tegen me gezegd. Bij de dokter werd mijn bloed afgenomen. De volgende dag al kwam het nieuws dat ik 24 weken zwanger was.

Ik werd meteen doorgestuurd naar de verloskundige. Voor abortus was het veel te laat. Mijn oudere zus zei dat ze het vermoedde. Ze was zo kwaad op mij, dat ik dit kon laten gebeuren. En op mijn ex. Van mijn ex-vriend heb ik sindsdien niets meer gehoord. Hij moest niets van het kind weten. Hij was razend, omdat ik het niet eerder had verteld en zei dat ik "dat stomme rotkind" maar zelf moest opvoeden.

Mijn oudere zus en haar vriend hebben hem daar hard over aangepakt. Zonder succes. Zijn ouders ontkennen ook tot op de dag van vandaag steeds dat ze een kleinkind hebben.

Op 28 april 2006 werd mijn dochter Julie Angelique geboren (naar mijn overgrootmoeder, die haar geboorte heeft mogen meemaken maar ondertussen helaas overleden is). Eén jaar later vond ik mijn grote liefde Hans. Hij was 18, ik 15. Hij had er geen enkel probleem mee dat ik een dochter had en Julie was helemaal weg van hem.

We hebben gewacht tot we een half jaar samen waren voor we aan seks begonnen. Hij had er geen enkel probleem mee te wachten tot ik er klaar voor was. Ik nam intussen wel de pil, die nam ik toen een half jaar. We hadden gevreeën en zondagavond moest hij weer naar huis.

Maandag kon ik niet naar school, omdat ik me doodziek voelde en ik heb twee dagen na elkaar zitten braken. Ik was bang dat de pil niet meer zou aanslaan en heb de morning after gehaald samen met mijn moeder. Die had ik 's ochtends genomen. 's Avonds moest ik weer overgeven, maar ik dacht dat het wel goed zou zitten.

Ik werd ook gewoon ongesteld (wel minder ) maar na drie keer ongesteld te zijn werd mijn buik dikker en dikker. Dat terwijl ik juist aan een gezondere levensstijl aan het werken was. Ook was ik steeds moe en had ik kwaaltjes zoals bij Julie.

Ik ben naar mijn vriend gegaan en zei dat ik twijfelde. Ik hoopte zo dat het niet zo was, Julie was nog zo klein! Maar de test die we deden was positief en op 05 juni 2008 werd Fay Layla (mijn moeder) Helena (zijn moeder) geboren, mijn tweede dochter.

Hans kon niet op van geluk. Hij was zo blij met Fay. Ik moet toegeven dat ik direct verkocht was. Ik was 16 en woonde samen met Julie en Fay bij Hans en zijn ouders. Aangezien zij veel meer ruimte hadden dan mijn ouders. Maar ik zag hun wel elk weekend.

Hans' vader heeft lange tijd gevochten voor zijn leven (hij had darmkanker), dit was een heel zware periode voor iedereen en de verzorging van de meisjes kwam helemaal in mijn handen te liggen. Gelukkig is zijn vader weer thuis en kan hij weer met volle teug en genieten van zijn kleindochters.

Bijna twee jaar later, op Julie's 4e verjaardag hebben we haar de blije boodschap mogen vertellen dat ze grote zus zou worden. Ik ben uitgerekend op 30 September 2010 en het word een jongen! We zijn er al uit voor de naam, Siebe Geertjan Felix (naar mijn vader en de zijne).

Hans heeft me twee weken geleden ten huwelijk gevraagd, maar we willen liefst wachten tot Siebe geboren is. Ondertussen genieten we met volle teugen van onze meisjes, zolang we nog met z'n vieren zijn!

Denk goed na voor je aan kinderen begint, het is niet zomaar 1,2,3 en alles is opgelost. Je zorgt hun hele leven voor hen. Ze wonen bij je in tot ze 18 of ouder zijn. Het mag allemaal erg schattig lijken en dat is het ook zeker, maar kleine kindjes worden groot en het is geen speelgoed dat je op zolder zet als je het niet meer leuk vind.

Denk er goed over na en zorg dat je alles op een rijtje hebt. Er is tijd genoeg om aan kinderen te beginnen. Ikzelf denk wel aan een grote kroost, Hans ook. We willen wel negen kinderen! Hij was zelf ook met negen, daarom hadden we ook zoveel ruimte bij hem thuis! 

Ik hoop dat mijn wens van een groot gezin uitkomt, en dat jullie kinderwensen ook uitkomen! 

Liefs,
Anoniempje

30 april 2010 - Hoi! Ik ben Kimberley, ik ben 16 en ik heb een dochter van nu bijna 5 weken. Hoe is het begonnen?

Ik zat in de 3e klas van het VMBO toen ik voor het eerst echt verliefd was. Ik kon het wel vergeten, dacht ik, want hij had veel vrienden. Ik werd al 3 jaar lang gepest.

Uiteindelijk kwam hij naar me toe. Hij had een weddenschap, maar dat doet er niet toe. Ik kreeg een relatie met hem die twee jaar lang duurde. Op een gegeven moment vroegen mijn ouders of al weer ongesteld was geweest. Maar nog steeds was het antwoord: nee.

Diezelfde avond heeft mijn vader een test gehaald en gezegd dat ik die maar moest doen, omdat ze dachten dat ik zwanger was. En ja hoor! Ik was zwanger!

Op dat moment stortte mijn wereld in. Ik ben vervolgens naar mijn kamer gerend. Toen ik de volgende morgen beneden kwam, waren mijn ouders blij. Gek genoeg waren ze erg blij met mijn zwangerschap! Mijn ouders zijn geen enkel probleem geweest.

Toen na een maand mijn vriend te hebben ontlopen, heb ik hem maar gebeld dat ik iets moest vertellen. Toen hij het hoorde heeft hij me voor alles wat er in hem opkwam uitgescholden. Dat was wel het laatste waar ik op stond te wachten. Hij wou niks meer met mij en de baby te maken hebben. Daar is hij overigens ook een paar keer op terug gekomen.

De zwangerschap verliep ook helemaal niet goed. De groeide niet goed, ze ontwikkelde niet goed. Na een gesprek in het ziekenhuis zijn de artsen tot het besluit gekomen dat ze haar bij de 35e week wilden gaan halen. Dat ze de bevalling op wilden wekken als haar status zo bleef.

Maar het was niet nodig, op zondag 21 maart. Alles is zo snel gegaan. Ze werd binnen drie uur geboren. Wat een gedoe! De verloskundige wist het niet meer, er stonden opgegeven moment wel vijf artsen en verloskundigen om me heen.

Ik wist echt niet wat er gebeurde. Toen ze er eenmaal was, wilden ze haar meteen meenemen. De verloskundige zei meteen: "Ze moet eerst naar haar moeder". Ik heb haar drie minuten mogen vast houden. Dat is iets wat ik nog heel goed weet!

Toen het weer allemaal een beetje rustig was, kreeg ik nog de volle laag van mijn vriend. Die was echt goed boos op me. Gelukkig ging het daarna al heel snel beter met mijn kindje! Ze is nu ook al thuis! Genieten zat er overigens niet in.

Er bleef heel veel gedoe met mijn vriend. De politie is er zelfs bij moeten komen. Niet lang daarna is mijn vader overleden. Nu twee weken geleden. Ik hoop dat er nu wat meer geluk deze kant op komt en ik eindelijk kan genieten met mijn meisje.

Heel veel sterkte en succes allemaal!

x Kim

17 april 2010 - Dag allemaal, ik heb pijn in mijn hart. Ik heb wat vreselijks gedaan! Ik zal bij het begin beginnen:

In juli 2008 had ik de jongen gevonden (ik was 15 en hij was 18. Ik ben nu 17 en hij is 20), met hem had ik zo'n goeie klik! Met hem kon ik lachen en huilen. Het ging super tussen ons en tjah we hadden 'het' allebei nog niet gedaan. Eens moet een eerste keer zijn. Ik was nog niet aan de pil dus gebruikten we het condoom.

In februari 2009 kwam hij er achter dat hij niks bij zich had. We dachten dat ik buiten mijn ovulatie was en konden het niet laten. We hebben het maar 1 keer zonder condoom gedaan dus we verwachtten niet dat het mis ging.

Ergens in maart werd ik geopereerd (keelamandelen) en een paar dagen na die operatie zou ik ongesteld worden. Ik werd niet ongesteld. Ik schoot in de stress. Mijn moeder wist niet van 'het', dus zij zei: komt door de operatie. Je moet herstellen, ik dacht dat zal het wel zijn, ik vond het een hele goeie verklaring. Maar ik vertelde haar wel dat ik gestresst was. Ze zei dat dit het ongesteld worden ook tegenhield. Dus ik afwachten..

Na een paar dagen voelde ik het gewoon. En nog geen 2 weken later begonnen mijn borsten pijn te doen. Ik werd vaak misselijk en kreeg stemmingswisselingen. Ik had het er met mijn vriend over en hij geloofde niet dat het echt zo zou zijn. Na nog een aantal weken hield ik het niet meer. Ik wist het echt zeker, test of geen test ik voelde het gewoon.

Tegen die tijd was het alweer halverwege april (2009) en dus toch maar met mijn moeder gaan praten (ik kon in die tijd niet eens een zwangerschap test betalen). Mijn moeder reageerde eerst heel rustig, maar niet lang daarna schoot ze toch wel in de stress. Ik kreeg geld mee en mijn vriend zou de test in zijn tussenuur halen(we zaten op dezelfde school). Mijn moeder wilde dat ik het thuis zou testen, maar ik trok het niet meer.

Onderweg naar huis ben ik bij een stal gestopt en ben ik naar de wc gegaan. Ik wachtte in spanning af. Ik durfde bijna niet te kijken, en ja hoor.. De test was positief. Aan de ene kant was ik dolgelukkig (ik ben gek op kinderen en een baby krijgen is mijn grootste wens) en aan de andere kant schoot ik in tranen (ik was nog maar 15, bezig met school, kan het huis niet uit, kon het niet financieren).

Ik had mijn vriend gebeld en hij wist niet goed wat hij er mee aan moest. En mijn moeder was er ook niet bepaald blij mee. Na lange verwarring kwam DE vraag: "en nu?". Mijn ouders kunnen het niet betalen, mijn schoonouders kunnen het niet betalen, mijn vriend was druk bezig met zijn studie en hij was nog niet klaar voor een kind. Helaas wilde ik het maar al te graag houden.

Toen kwamen er ook nog medische problemen bij kijken. Ik was onder narcose geweest wat dodelijk kan aflopen voor de baby. Ik slikte medicijnen die ook erg schadelijk zijn voor het kleintje. Door die problemen heb ik besloten dat het verstandig is om het te laten weghalen. Ik wil het liefst dat mijn kind gezond is. Dus maar een afspraak gemaakt bij de abortus kliniek.

Bij de abortus kliniek aangekomen (paar dagen later, eind april ik was toen net 16). Ik schoot in tranen uit. Ik was niet zeker van mijn keuze. Ik kon het echt niet! Dus zijn we daar weer weggegaan. Ze gaan niks doen als je er niet zeker over bent. Ik ben er bij Fiom nog over gaan praten en weer op terug gekomen dat het de beste keuze zou zijn.

Dus weer een afspraak gemaakt bij een abortuskliniek. Ik heb nog nooit zo hard gehuild. Ik kwam bij van de roes en ik heb alleen maar in de armen van mijn vriend liggen janken (hij was er bij).

Het is nu al weer een jaar later, maar jongens nou komt het: Ik heb er spijt van! Ik heb er zo'n verdriet om. Mijn vriend steunt mij gelukkig wel heel erg en we zijn nog steeds een hartstikke gelukkig stel. Dat verzacht een beetje de pijn, maar de spijt blijft. Ik pas veel op kinderen wat ook wel als een therapie werkt. Hoe eigenwijs de donders ook zijn, ik blijf van kinderen houden.

Helaas zal ik tot na mijn studie(en die van mijn vriend) moeten wachten voordat ik mijn droom kan waar maken. Ik had zo graag een kind gewild. Ik moet nu nog steeds de tranen wegdrukken als ik een kind hoor huilen.

7 april 2010 - Hey allemaal, ik ben een mama van 21 jaar en heb 2 prachtige kleintjes! Een zoontje van 17 maanden en een meisje van 12 weken. Ik ben bijna 4 jaar samen met mijn vriend en we wonen al bijna 2 jaar samen nu.

Toen ik 18 was raakte ik voor de 1e keer zwanger. Ik moest overgeven, was altijd misselijk en uiteindelijk heb ik samen met mijn vriend een test gedaan, die was positief. We schrokken ons rot, we hadden het wel al gehad over kinderen maar nog niet zo snel 2-3 jaar later wilden we eraan beginnen. Ik was toen al 11weken.

Toen hebben we het aan onze ouders vertellen, die wisten niet waar ze het moesten zoeken. Dat was de allerergste fout die ik in mijn leven heb kunnen maken. Vanaf toen werden we gepusht om het te laten weghalen, ook door de huisarts.

Met 14 weken heb ik mijn kindje laten weghalen, (03-01-2008). Op het moment zelf vroegen mijn vriend en de arts of ik het zeker wist, ik kon nog altijd nee zeggen zei mijn vriend, maar ik moest aan iedereen denken, wat ze zouden zeggen en ik vond het erg voor mijn vriend omdat we er toen nog niet aan toe waren, dus ik zei maar ja. Daar heb ik zo'n ongelofelijke spijt van.

Mijn vriend is bij de ingreep geweest en erna steeds bij me gebleven en me gesteund.. Ik heb het er tot nu toe nog heel moeilijk mee en brand ieder jaar op die dag een kaarsje voor haar, want ik heb altijd het idee gehad dat het een meisje was. Een maand later was ik weer in verwachting, toen ik bij de verloskundige kwam was ik 11 weken.

Onze ouders waren natuurlijk helemaal van hun stuk gebracht, maar deze keer kon niemand ons iets vertellen wij stonden er met zijn tweeën voor en wilden het absoluut graag. Met 38 weken en 6 dagen is ons zoontje geboren. Dolgelukkig waren we meteen met hem en de bevalling was helemaal geen pretje, een zeer zware en moeilijke bevalling en wonder boven wonder dat ik nog op natuurlijke manier ben bevallen.

Toen hij 5 maanden was, raakte ik opnieuw zwanger. Ik was 7 weken bij de verloskundige en met 40 weken en 6 dagen ben ik van een meisje bevallen. Deze keer was het een eitje haha, de hele bevalling heeft maar 2 uur geduurd.

Nu zijn we ondertussen bijna 3 maanden verder. Het is af en toe zwaar met 2 kleine kindjes en zeker omdat ik meestal alleen voor ze zorg ook als mijn vriend thuis is na het werk of in het weekend. Hij helpt me wel veel in het huishouden, maar soms zou ik willen dat hij wat meer met de kleintjes weer bezig is.

Maar ik leef voor onze kindjes en hij wilt ook dat hun niks tekort komt en houdt megaveel van ze en is ook heel erg trots op hun. Wij zijn jong en hebben het soms zwaar maar dat heb je ook als je ouder bent en kleine kindjes hebt.

Voor iedereen die ooit voor de keus word gezet om abortus te laten doen, denk er goed over na en doe het alleen als je er zelf voor meer dan 100% achterstaat. Want je krijgt er anders ongelofelijke spijt van en zult de mensen die het je aangepraat hebben nooit vergeven.

7 april 2010 - Hallo allemaal. Mijn naam is Marinda en ik ben net 18 geworden. Ik heb samen met mijn man van 21 een dochtertje. Ze heet Mara. In dit verhaal wil ik alle meiden die zwanger zijn of zelf een kleine hebben, wat tips geven.

Als je jong bent en zwanger raakt, verandert er natuurlijk een heleboel. Iedereen kijkt je anders aan, vriendinnen zullen niet begrijpen dat je niet zoveel tijd meer voor ze hebt. School wordt natuurlijk ook lastig.

Maar vergeet 1 ding niet: je krijgt er wat ontzettends moois voor terug! Iets wat je hele leven zal opfleuren. Het is echt geweldig als je 's ochtends op de kamer van je kleintje komt en , zoals bij mij, ze lachend in het ledikantje staat. Goede morgen mama, kan ze nog niet zeggen, maar haar ogen zeggen genoeg.

Oké, ze zijn soms best vervelend, de hele tijd huilen en niets willen. Maar dat hoort er allemaal bij. Ondanks dat allemaal ga je niet minder van je eigen kindje houden. Het is namelijk jou vlees en bloed.

Toen ik zwanger was, was dat in mijn dorp een ongelooflijk iets! ik moest op een woensdag naar de verloskundige voor het eerst en de donderdag erna wist iedereen in mijn dorp dat ik zwanger was. Gelukkig hadden wij het mijn vader en schoonvader al verteld. ik vergeet nooit de reactie van mijn vader! Hij kreeg de tranen in zijn ogen, zo trots was hij.

Oké, misschien wel een beetje vroeg, maar je mag blij zijn dat je een kindje mag ontvangen. Er zijn ook mensen die dat nooit van hun leven kunnen. En dan ben je zwanger, en dan? je school? je werk? je leven? Meiden neem van mij aan, dat komt allemaal vanzelf wel goed!

Zelf ben ik gestopt met mijn werk en mijn school. Ik was wel 16 toen ik zwanger was, en mocht dus niet stoppen met school, maar aangezien mijn zwangerschap niet zo goed verliep lag ik elke keer in het ziekenhuis. Weinig school dus. Maar toen bleek dat ik zwanger was, had ik samen met mijn toen nog vriend (nu man) besloten dat ik voor onze kleine zou gaan zorgen.

Ik werd dus huismoeder. En wat is er nou beter, de hele dag werken of de hele dag bij je kleintje zijn. De eerste lach, de eerste keer handjes klappen, de eerste kusjes. Niets wilde ik er van missen!

En dat is dan ook een tip, zorg dat je niets mist van je kleine, het komt namelijk nooit meer terug! Mara is nu 8 maanden oud en het gaat echt fantastisch met ons! we zijn ontzettend gelukkig samen!

Meiden, het komt echt allemaal wel goed hoor, wees trots op je kindje!

Groetjes,
Marinda

5 april 2010 - Hallo iedereen die dit leest. Ik ben al bijna 7 jaar een jonge moeder, was 16 toen ik mijn zoontje kreeg. Het was zeker niet de bedoeling van mijn leventje, maar het is zeker bij mij gewenst geweest.

Na best heel veel moeilijke jaren bij mij thuis in het gezin kon ik voor iets zorgen wat van mij was. Zijn biologische vader heeft mij een keuze gegeven, hij of mijn baby, ik koos voor mijn baby. Wat niet een hele makkelijke keuze is geweest en waar ik nu nog steeds op wordt aangesproken.

Het enige dat ik het vervelende vond was dat je constant er op werd aangesproken, zo van: "Je vergooit je jeugg! Het is niet niks"of "ben je daar niet veel te jong voor?". Maar mijn pracht zoon heeft me zoveel moois gegeven dat is een gevoel dat je niet wilt missen en natuurlijk het is jong en het is moeilijk en je wordt altijd nagekeken, nog steeds.

Maar die mooie lach en mooie dingen die dat mannetje me in mijn leven brengt zou ik voor niks willen ruilen. Ik heb nu een hele lieve vriend die mijn zoon ook als die van hem ziet, we zijn bezig met het tweede kindje en zijn super gelukkig.

En jong moeder zijn heeft zo zijn voordelen hoor ik sta als een hele frisse stoere "gekke " mama en alle vriendjes vinden me een hele leuke mama. Wat mijn zoontje heel erg leuk vind en waar hij heel erg mee opschept en dat geef me na al die jaren een heel trots gevoel en het geeft een gevoel van: Zie je wel!

We hebben het toch even laten zien dat we het wel kunnen. Dus voor alle jonge mama's geniet en wees trots op jezelf wat iedereen je ook zegt je weet voor jezelf of je het wel of niet kunt!!!

26 maart 2010 – Hallo. Ik ben 18 jaar en heb een zoontje van 4 maanden. Vorig jaar eind maart kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik schrok heel erg en wist niet zo goed wat ik moest doen.

Een ding stond vast: wat mijn vriend ook zou zeggen, ik ging mijn kindje niet weg laten halen. Ik heb 's middags mijn moeder de test laten zien en die begon te huilen en mij te troosten. Ze heeft haar vriend gebeld en die kwam ook naar huis.

's Avonds heb ik mijn vriend gebeld en vertelt dat ik zwanger was. Hij is direct naar me toe gekomen. We hebben het er samen goed over gehad en waren er vrij snel over uit dat we ons kindje niet lieten weghalen. We zouden het wel redden hoe dan ook hebben we gezegd.

Dinsdag zijn we naar mijn familie (opa, oma, ooms, tantes en neefjes) geweest om te vertellen dat ik zwanger was.. Z e schrokken allemaal heel erg en vroegen of we echt zeker wisten dat we het gingen houden. Ja dat wisten we heel zeker. Dinsdagavond zijn we naar de ouders van mijn vriend gegaan. Die schrokken ook heel erg, maar zij hadden ook zoiets van nou als jullie het willen houden is het goed.

Woensdag heb ik een echo laten maken. Ons kindje was toen 4 weken en 5 dagen. Het hartje klopte nog niet eens, maar verliefd waren we al op ons ukje. Elke maand kregen we een echo.

Een mei hebben we de sleutel van ons huis gekregen. Gelukkig hadden we snel een plekje gevonden. Nu kon het leven samen beginnen en konden we ons goed voorbereiden op de komst van ons kindje. Ik stopte met school dan kon ik lekker bij mijn kindje zijn.

De zwangerschap ging aardig goed. Met 26 weken heb ik een nacht in het ziekenhuis gelegen omdat ik bloed verloor. We wisten niet zo goed waar het vandaan kwam en daarom moest ik even een nachtje blijven. Twee weken later hebben we een 3de echo laten maken. Wauw! Wat is dat mooi.

Met 38 weken had ik 's avonds erg veel krampen in mijn buik en wij dachten dat de weeën begonnen waren. Dus ik midden in de nacht mijn moeder bellen. Maar ja, ze kwam voor niks, want ukje besloot toch nog even te blijven zitten. Mijn opa heeft toen gezegd dat ik pas weer mocht bellen als mijn sokken nat waren (vliezen gebroken).

Een week later werd ik 's morgens wakker omdat ik naar de wc moest, toen ik opstond voelde ik echt een ''plopje'' in mijn buik en ik voelde wat druppen. Dus ik snel naar beneden rennen naar de wc en ja hoor mijn vliezen waren gebroken. Van alle zenuwen die omhoog kwamen, kreeg ik spontaan de slappe lach.

Ik belde mijn moeder en die kwam eraan. Eerst moest ze nog even mijn zusje (3jaar) naar mijn oma brengen. Mijn vriend de verloskundige bellen. Ik had 2 cm ontsluiting. Ik wilde graag thuis bevallen maar dat ging niet meer, ik had erg veel pijn en op een gegeven moment viel ik na elke wee helemaal weg. Ik hoorde en zag helemaal niemand meer. Heel eng vond ik dat.

Ik heb toen een ruggenprik gekregen. Ik heb vanaf 3 cm tot 9cm ontsluiting helemaal niks meer gevoeld. Toen kreeg ik hevige pijn in mijn buik en zei tegen mijn moeder en vriend dat ik persdrang had en ja hoor volledige ontsluiting: ik mocht gaan persen.

De gynaecoloog zei tegen me als je het binnen een uur red ben ik heel trots op je. Ik durfde niet zo goed dus iedereen boos op me dat ik nu toch door moest persen en toen 39 minuten later werd onze zoon Jayden geboren om 15:49, 51cm lang en 4360 gram.

Hij was zo mooi en gelijk een dikke bos haar. We waren helemaal verliefd. Jayden had een hele lage bloedsuiker dus moesten we een nachtje in het ziekenhuis blijven. Jayden deed het erg goed. Na twee weken sliep hij al door en het is nog steeds een erg rustige, lieve en tevreden baby.

24 maart 2010 - Heel wat jonge meisje/vrouwen hebben heel wat te verduren gekregen en hebben moeten vechten voor hun zwangerschap en voor hun kind. Het is fantastisch te lezen hoe sterk ze zijn, en hoe ze ervoor blijven gaan. Maar niet alle verhalen over jonge moeders hebben een moeilijke achtergrond. Hier heb je mijn verhaal:

Ik was 18 jaar en vertrok op uitwisseling. Een ander land, een andere taal, een nieuwe cultuur maar vooral mezelf en de wereld leren kennen. Ik vertrok naar Zuid-Amerika, waar ik een jaar zou verblijven.

Tijdens dat jaar leerde ik mijn vriend (nu echtgenoot) kennen. Hij is een latino en zijn cultuur is heel anders dan de mijne. We leefden in verschillende steden en moesten heel wat opbrengen om elkaar toch tijdens het weekend te kunnen zien. Maar de liefde tussen ons was groot en sterk en we deden er alles aan.

Mijn uitwisseling vloog voorbij en ik moest terug huiswaarts keren. Een verschrikkelijk afscheid en terug thuis hing ik constant aan de telefoon. We besloten beiden dat het beter was om samen te zijn. Dus na een paar maand in mijn thuisland, vloog ik terug naar Zuid-Amerika om bij hem te wonen.

Na een maand samen te wonen, besloten we samen om een kindje te krijgen. En zonder veel moeite was het direct raak. We waren zwanger. En ongelofelijk BLIJ! Natuurlijk stond niet iedereen achter ons. "Een kind? In een ander land? En je bent nog zo jong!!, zo kwamen er vele reacties.

De zwangerschap verliep goed en met een bolle buik van zeven maanden trouwde ik met mijn vriend. En na negen maanden en een week werd mijn prachtige zoon geboren. De bevalling verliep goed en mijn zoon kwam gezond en wel ter wereld! Hem zien, en voelen, en kunnen vastpakken: PRACHTIG!!!

Direct kwam het moedergevoel bij me op! En ook mijn echtgenoot werd direct een trotse papa! Mijn zoon is nu al reeds 6 maanden oud en alles gaat goed met ons. Het is echt fantastisch om mama te zijn! Mijn lieverd kruipt en zit en lacht er op los!

Mijn man en ik zijn ongelofelijk gelukkig met onze kleine familie! Misschien is het niet het ideale, om op je twintigste mama te worden. En misschien is het niet wat de buitenwereld van je verwacht. Maar met wilskracht en met liefde voor je zelf, je partner en vooral met heel veel liefde voor je kind, kom je er wel.

Soms zijn er moeilijke momenten, waarbij de buitenwereld je beoordeelt, wanneer ze commentaar hebben, of wanneer ze denken dat je het niet aankan, omdat je 'te jong bent'. Maar wanneer je baby'tje stralend naar je lacht, zijn armpjes naar je uitstrekt, dan vergeet je dat vlug, en dan voel je de diepe liefde en de sterke band!

Aan alle jong moeders: geef niet op, strijd voor je gezin, voor je kind!

Groetjes
Aline

30 maart 2010 - Dag allemaal. Ik ben moeder van 19 en heb een dochtertje van 7 maanden! Ze was 2 maandjes te vroeg geboren , ik was uitgerekend op 24 oktober.

Ik had erg veel harde buiken tijdens mijn zwangerschap en heb er veel last van gehad. 27 augustus om 7 uur s'ochtends ging ik uit mijn bed om brood te maken voor mijn vriend voor op zijn werk. Toen hij de deur uit was, kreeg ik weer harde buiken (tenminste, dat dacht ik.) Ik heb drie uur thuis in het rond gelopen, omdat ik er verschrikkelijk last van had  Ik dacht niet aan weeën.

Op een gegeven moment dacht ik: ik moet iemand bellen. Ik had alleen nog geen beltegoed voor op mijn telefoon gehaald. Dus dat moest ik nog gaan halen. Ik met me weeën naar de AH om beltegoed te halen. Toen ik eenmaal weer thuis was, heb ik de verloskundige gebeld. Die was er met een half uurtje.

Ze ging kijken hoeveel cm ontsluiting ik had en vertelde me dat ik meteen naar het ziekenhuis moest omdat ik vandaag nog ging bevallen. Ik als een speer naar het ziekenhuis, was er om 10.30 uur. Ik ben om 11.10 uur bevallen van mijn dochtertje Loïs Desteney. Ik had dus gewoon uren met weeën thuis gelopen.

Toen mijn dochtertje was geboren, moest ze in de couveuse liggen. Ze woog 1980 gram. Drinken kon ze nog niet, dat ging via een sonde (een slangetje via haar neus en navel ). Ze had ook drie plakkers op haar buik die aan een monitor waren bevestigd. Zooooo Klein, Zoo Mooi en zooo lief.

Ze is echt een doorzetter!! Ze heeft 1 maand in het ziekenhuis gelegen, elke ochtend om 08.00 uur was ik trouw in het ziekenhuis om haar een flesje te geven! Na 1 maand mocht ze op 27 september eindelijk met ons mee naar huis.

Wat was dat een fijn gevoel! Want elke dag ging ik weer alleen naar huis zonder m’n meid , en dat is echt heel naar. Ze is nu 7 maandjes en het gaat allemaal erg goed met haar. Met alles moet je 2 maandjes aftrekken. Ze is nu zeg maar 5 maanden. Kruipen lopen enz. duurt dus allemaal 2 maandjes langer, vertelde haar arts me.

Ik moet toch zeggen dat ze met alles goed op schema loopt. Het is gewoon een enorme doorzetter! Mooie meid van me! Ik kan me geen leven meer zonder jou voorstellen en hou met heel mijn hart van jou

Liefs
xx

17 maart 2010 - Hallo, ik ben Sven. Ik ben 17 jaar oud en word een tienervader. Ik heb lang gezocht naar een site waar ik mijn verhaal kwijt kon, maar ik heb het gevonden!

Ik heb mijn vriendin op me 15de leren kennen. Het was in het begin veel smsen en chatten met elkaar en later gingen we steeds meer afspreken. Uiteindelijk is het op een relatie uitgelopen. In de relatie hebben we het weleens over kinderen gehad hoe we het dan zouden doen en of we het nu wel zouden willen.

Maar nee, wij wilden absoluut niet op deze leeftijd een kind hebben. Ze zat ook altijd aan de pil dus er kon in principe niks gebeuren Ik was 16 jaar, kwam gewoon op mijn gemakje uit school fietsen. Het was ook zo'n dag dat ik dan altijd even langs mijn vriendin ga. Ik kwam binnen en ging rustig op de bank zitten.

Op een gegeven moment moes ik mee naar boven lopen, omdat ze me iets heel belangrijks moest laten zien en dan heb je altijd zo'n voorgevoel van "Oooh, er is iets." We stonden in haar kamer waar ze in een keer de test uit de verpakking haalde. Op dat moment stortte mijn wereld in. Ik kon wel janken. We hebben er lang over gepraat.

Thuis durfde ik niks tegen mijn ouders te zeggen, want als die het zouden weten konden ze mij wel vermoorden! Dus moest ik 1 tot 2 weken lang mijn mond houden! En je kan je wel voorstellen hoe moeilijk dat is.

Ze had een afspraak gemaakt met het ziekenhuis om extra zekerheid te hebben, want een test is ook niet altijd alles. Ik zat al met knikkende knieën op school totdat het echt tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Een vriend fietste met me mee voordat ik echt helemaal gek werd.

Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen zagen we ondertussen mijn vriendin en een vriendin van haar daar ook staan. Toen zijn we naar binnen gelopen. We konden bijna gelijk door naar de echokamer. Maar ik had nooit gedacht dat uitgerekend op dat moment ik mijn buren zou tegenkomen! Mijn ouders mochten van niks weten en mijn buren vragen dan natuurlijk aan mijn ouders waarom ik in het ziekenhuis was. En wat moest ik dan zeggen?

Eenmaal bij de echokamer hebben ze de echo gemaakt en het was waar: er zat een kindje in. Vanaf dat moment stortte mijn wereld in. Ik werd helemaal gek. Want toen moest ik het thuis nog vertellen. En dat heb ik geweten. Boos dat mijn ouders waren! En begrijpelijk, want op deze leeftijd heb je helemaal geen inkomen en ik zat nog midden in mijn opleiding.

Ik heb het toen uitgemaakt, omdat mijn ouders me constant zaten te pushenen daar had ik echt geen zin meer in. Maar een week later ging mijn geweten spelen. Wat nou als mijn vriendin met een andere vriend in het dorp loopt met mijn kind? Hoe dan? Met dat idee heb ik nog een dag gezeten en toen ben ik terug gegaan naar mijn vriendin, want hier kon ik niet mee leven.

Ze moet nog een maandje en dan komt onze kleine meid eraan! Spannend!

Groeten,
Sven

14 maart 2010 - Hoi, wij zijn Ronald en Gretha, 27 en 17 jaar. Wij hebben samen een meisje van 3 maanden en Ronald heeft een meisje van 4 jaar uit een eerdere relatie..

Tussen ons gaat het super en hebben er allebei geen spijt van dat ik onbedoeld zwanger werd. We kennen elkaar via Ronald zijn zus. Hij is de oudste van 5 kinderen en 10 jaar ouder dan zijn jongste zusje, die altijd al mijn hartsvriendin is geweest.

Ronald en zijn ex kregen Lisa. En toen Lisa net een jaar was ging zijn ex er vandoor met een collega en vertrok naar de VS voor haar carrière. Lisa bleef dus bij Ronald. Ingrid en ik waren oud genoeg op te passen. En op een avond zouden we samen oppassen, maar Ingrid kreeg de griep. We waren inmiddels 16 jaar. Ronald vroeg of het een probleem was om alleen op te passen en bij hem te slapen. Nou nee, ik was al zo verliefd dat dit echt geen probleem was.

Toen hij thuis kwam zat ik op de bank. "Hé, ben je nog op?". Hij had een zware vergadering gehad, dus pakte ik een biertje voor hem en nam zelf een breezer. We begonnen te kletsen en hij nam nog een biertje, ik nog een breezer, en later nog 1. Ik werd iets te warm en Ronald begon me aan te raken. Wat er gebeurde vertel ik niet allemaal. Maar een paar maanden later bleek ik wel zwanger te zijn.

Eerst zijn ouders verteld. Boos, maar niet onredelijk. En na een goed gesprek kon er over gesproken worden. En toen mijn ouders. Mijn moeder ging nog wel, mijn vader niet. Dat Ronald mijn vriend was, vonden ze al niet echt je van het. Alleenstaande vader en 10 jaar ouder. En toen moesten we dus nog vertellen dat ik zwanger was..... Zacht uitgedrukt werd het oorlog.

Ik ben in 1 week 3 keer overstuur naar Ronald gegaan, en de 3e keer had ik een bloedlip en een blauw oog. Niet omdat ik gevallen was. Ik kwam om half 12 die avond bij hem en de volgende dag hebben we aangifte gedaan. En toen begon het gedoe.

Ronald werd beschuldigd van verkrachting en ontvoering. Daar is helemaal niets van waar. Op een moment dat we er zeker van waren dat er niemand thuis was, hebben we mijn spullen uit het huis van mijn ouders gehaald. Een dag later zaten er al nieuwe sloten op. Toen kregen we een aanklacht voor inbraak en huisvredebreuk. Maar jammer voor hun. Alles wat zij ons en Ron ten laste hebben gelegd is helemaal van tafel geveegd.

Drie maanden geleden werd Anna geboren en net daarvoor hadden we gehoord dat ik definitief bij Ronald mag wonen. Dus was het voor ons dubbel feest. Ik wil best wel contact met mijn ouders. Maar zij moeten de stappen zetten richting ons. Maar dat zie ik niet gebeuren.

Ik heb twee zusjes, die eigenlijk niet bij ons mogen komen. Maar van de rechter moet mijn vader dat toelaten. Ik heb ze een foto van Anna gegeven, maar heb gehoord dat mijn vader de foto in de prullenbak deed.

Inmiddels zijn er geen rechtszaken meer. En de volgende gang naar de rechtbank wordt het verzoek om te mogen trouwen, want mijn vader geeft natuurlijk nooit toestemming voor me 21ste.

Ik ga sinds 2 weken weer 4 dagen naar school, Ronald werkt 4 dagen. En we hebben gewoon een supergoed gezinnetje. En onze meisjes doen het gewoon super. Lisa ook, en ze is supertrots als grote zus. En ze helpt mama altijd om Anna in bad te doen.

Nee, ik heb er absoluut geen spijt van. Ronald ook niet. Alleen jammer van mijn ouders. Daar zitten we natuurlijk mee. Maar het heeft wel een plekje gekregen dat het ons geluk niet meer in de weg kan staan. Van Ronald zijn ouders krijgen we wel alle steun en hulp.

Groetjes van Gretha

14 maart 2010 - Hallo allemaal, mijn naam is Ashley en ik wil mijn verhaal met jullie delen na dat ik er veel heb gelezen. Alles begon in juli, ik was lekker op vakantie en heel toevallig was mijn vriend daar ook in de Dominicaanse republiek. En ik ging elke dag naar zijn huis toe.

We hadden echt een hele leuke tijd maar op een geven moment kregen we ruzie door iets kleins. Maar ik maak van een mug een olifant dus dat was dat. Ik moest in augustus ongesteld worden, rond de 4e, maar ik werd het maar niet. Ik dacht echt bij mezelf van wat is dit nou weer? Maar ik had nooit gedacht da tik zwanger kon zijn.

Rond 20 augustus had ik een test gedaan maar die sloeg negatief uit. Ik dacht: Dat is heel raar, want als ik zwanger zou zijn moest ik rond de 2 weken zijn. Dus ik ging er van uit dat ik het niet was.

September brak aan, de maand van mijn verjaardag. Ik zat alles voor te bereiden en was dat ongesteld gebeuren vergeten. 7 september had ik 3 testen gekocht en met de laatste test schrok ik: Ik was zwanger..!

Mijn leven stortte in ik dacht;: Nee, ik ben pas 13, ik moest nog 14 worden op 18 september! Ik wist niet wat ik moest doen. Ik had dus me vriend gebeld en die zei dat hij achter me stond. De maanden vlogen voorbij en mij moeder begreep het maar niet en mijn verjaardag was de ergste ooit.

Toen ik 21 weken was zeiden ze dat ik een meisje zou krijgen. Ik was heel blij. Maar mijn dochter groeide niet goed, want ik dronk cola en dat soort dingen. Maar ik wist niet dat je dat niet mocht.

Op 19 februari had ik een naar gevoel in mijn buik ik had steken, maar die waren heel licht maar. Ik dacht: dat kunnen geen weeën zijn, ik ben pas 27 weken. Diezelfde avond werd het erger en erger. Dus we hadden de verloskundige gebeld en ze kwam kijken en ze zei dat alles normaal was. Dus ik ging weer proberen te slapen.

2.00 ‘s nachts werd ik wakker en het leek alsof ik in mijn bed had geplast. Ik wist wat voor tijd het was dus mijn moeder en ik gingen naar het ziekenhuis. Dat was ook een drama, want ik had mijn tas niet klaar gemaakt.

Aangekomen ik AMC ziekenhuis werd ik niet eens met spoed geholpen. Ik had 6 cm ontsluiting Ik ging dood van de pijn en het duurde me ook te lang. Om 8.00 uur ‘s ochtends was ik nog steeds 6 cm en die pijn werd erger en erger.

Om 12.00 uur mocht ik beginnen met persen dat was heel pijnlijk maar het geluk was dat ze heel klein was. 12.30 uur werd ze geboren, 30 cm en 1 kilo ze werd gelijk naar de couveuse gebracht waar ze nu nog steeds in zit. Ze vecht supergoed en daar ben ik blij om en vandaag mag ik haar ophalen.

Dit was mijn verhaal.
Ik wens alle tienermoeders geluk.

xxx Ashley

22 februari 2010 - Hallo! Ik ben een meisje uit Haarlem en ben 17 jaar, heb een zoontje gekregen anderhalve maand geleden.

Mijn verhaal begint in februari 2009. Ik was in de stad wat gaan drinken met vriendinnen. Er was het een en ander gebeurd en ik moest lopen naar huis. Vanaf de stad naar mijn huis is ongeveer 40 min lopen.

Het was ijskoud, want het was inmiddels al 4 uur s'nachts. Ik liep langs het huis van mijn ex en belde hem op, of hij me naar huis kon brengen. Hij kwam zijn nest uit en van het een kwam het ander en hij bracht me naar huis. Ik zat gewoon aan de pil, maar door de buikgriep die ik daarvoor heb gehad werkte hij niet goed.

Ik werd maar niet ongesteld. Was nooit te laat en nu ineens wel. Ik dacht ik wacht nog even, want het kan wel eens voor komen. Na twee weken was ik nog niet ongesteld. Ik heb toen maar een test gehaald met een vriendin van mij. En ik moest maar niet plassen, werd er niet goed van!

Uiteindelijk heel veel gedronken en toen moest ik eindelijk. En ja hoor: ik was zwanger. Ik had meteen besloten dat ik het wilde houden. Geen twijfel over mogelijk. Nu de vraag: hoe vertel ik dit aan mijn moeder? Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon bij mijn moeder dus ik moest het eerst aan haar vertellen.

Ik heb een brief geschreven en ben toen weggegaan en niet meer terug gekomen tot ze me belde. Toen heb ik de grootste ruzie gehad thuis, maar begreep haar aan de ene kant ook wel toen zei ze dat als ik het wilde houden ik ook mijn vader moest bellen. Dat deed ik, maar ik kon de woorden niet uit mijn mond krijgen. Mijn moeder pakte de telefoon en zei tegen hem: "Je dochter is zwanger."

Hij was echt heel boos. Ik heb een Surinaamse vader en hij is echt heel streng. Ik moest het weg laten halen, maar wilde het niet doen. Toen zei hij dat hij me mee zou nemen naar een abortuskliniek. Ik zei "Neem me maar mee. Ze halen het toch niet weg zonder mijn toestemming."

Nou ja,  dat was dat. En toen heb ik mijn vader een half jaar niet gesproken. Mijn moeder ging achter me staan, maar had het er wel heel moeilijk mee. De volgende dag heb ik de vader gebeld en hij zei dat hij er niks mee te maken wou hebben. Hij is nog bij mij thuis geweest met zijn moeder en zij stond er ook achter.

Ik vond dat in het begin heel erg moeilijk. Niet voor mezelf, maar voor mijn kind. Ik heb me er over heen gezet. In mei werd ik 17 en op mijn verjaardag heeft mijn moeder een hartinfarct gehad. Ze heeft toen 12 dagen in het ziekenhuis gelegen. Toen ze er uitkwam werd onze band alleen maar sterker. We gingen veel dingen samen doen en werden beste vriendinnen.

Ik heb een hele makkelijke zwangerschap gehad voor de rest. Ging nog overal naar toe met mijn vriendinnen en vrienden. De stad in, zes uur thuis komen. Die buik zat me helemaal niet in de weg.

28 oktober 2009 was ik uitgerekend. Vrijdag 23 oktober kreeg ik de hele nacht voorweeën, ik heb misschien twee uurtjes geslapen. Zaterdag 24 oktober was het de hele dag weg, maar s' nachts begon het weer. Dit heeft doorgezet tot maandag.

Zondagnacht rond kwart voor twee ging ik naar het ziekenhuis en had drie cm ontsluiting. Ik kreeg een ruggenprik en die hielp wel. Ik kreeg weeënopwekkers. Toen kreeg ik een weeënstorm. Ondanks die ruggenprik voelde ik die weeën nog wel. Ik dacht dat ik dood ging.

Om half 9 s' ochtends (maandagochtend) had ik 10 cm ontsluiting. Nou, toen ging het beginnen: ik mocht gaan persen. Het deed echt heel veel pijn. Ik heb geschreeuwd, gescholden en de zuster geschopt. Uiteindelijk ben ik ingeknipt en is mijn mooie zoontje Giovanni op 26 oktober 2009 om tien uur geboren.

Ik was zo gelukkig! De nageboorte ging heel snel. Toen moesten ze me nog hechten. Daar hebben ze een half uur mee gewacht en die pijn herinner ik me nog als de dag van gisteren. Om 2 uur was ik alweer thuis. Ik ging gelijk naar bed toe en ben gaan slapen met mijn mooie man tot acht uur s' avonds.

Toen kwamen er twee vriendinnen van mij langs en mijn stiefbroertje. Ik heb toen een lekker biefstuk gegeten en ben weer gaan slapen. Deze dag was zwaar, maar wel de mooiste dag van mijn leven. Inmiddels is mijn schat alweer bijna vier maanden oud en ben ik nog steeds even gelukkig. Van de vader horen we nog steeds niets en ik heb me daarbij neer gelegd.

Nou, dit was mijn verhaal. Veel geluk voor alle meisjes en jongens die op deze site zitten.

xoxo
Jaleesa

21 februari 2010 - Hey! Ik ben 18 jaar en heb een prachtzoon van bijna zijn maanden: Keanen!

Het begon allemaal in december 2008 toen ik mijn toenmalige vriend leerde kennen. We waren verliefd en we gingen al snel met elkaar naar bed (na ongeveer 3 weken), het was gelijk raak als ik het allemaal uit heb gerekend, want ik was 24 weken zwanger toen ik erachter kwam.

Ik zat toen die tijd nog op een Leefgroep, omdat ik thuis niet meer kon wonen. Ik was druk bezig met een opleiding, zat echt niet te wachten op een baby! Ik werd wel steeds dikker, maar ik dacht het komt van de prikpil. Natuurlijk voelde ik gerommel in mijn buik, maar ik stond er niet bij stil dat ik zwanger was.

Op een gegeven moment kreeg ik steken in de rug en in mijn buik, dus ik raakte een beetje in paniek, want ik wist niet wat het was. Ik en een begeleider van mijn leefgroep hebben een afspraak bij de dokter gemaakt, en ja hoor ik was zwanger. 

Tegen die tijd was het al uit tussen mij en mijn ex, we hebben maar kort een relatie gehad. Ik was helemaal in shock en toen moest ik mijn moeder nog bellen. Ik was doodsbenauwd voor haar en hoe ze zou reageren.

Binnen 15 minuten was ze bij me en we hebben mijn spullen ingepakt en ik ging weer met mijn moeder mee naar huis. We hebben een afspraak bij de dokter gemaakt en uit die echo bleek dat ik 26weken was! Wij rekenen en rekenen wanneer ik dan zwanger moest zijn geworden, maar dat was in november. Dus dat kon niet.

De dokter ons door naar een echte echografie en daar bleek uit precies 24 weken en daar kon ik ook direct zien wat ik kreeg en dat was een kleine man! Ik was zo blij dat er iets in mij groeide, maar ook ontzettend bang over hoe ik het allemaal moest doen.

Mijn moeder heeft zonder mijn weten Jeugdzorg ingeschakeld en tijdens mijn zwangerschap kreeg ik al OTS, omdat mijn moeder zei dat ik de zorg niet aan kon. Ik moet ook eerlijk toegeven, ik vond het ook heel moeilijk, heb ook in een pleeggezin in Veenendaal gezeten om te bekijken of ik het wel allemaal aankon door mijn verleden.

Daar uit bleek dat ik geen ''goede moeder'' voor hem was, ik werd zo kwaad ! Jeugdzorg kwam voor een gesprek hoe het allemaal ging en daar uit bleek dat hij toch bij me weg moest voor zijn eigen veiligheid. Ik dacht dat mijn hart uit mijn lijf werd gerukt.

1 december 2009 was het zover: hij werd opgehaald door zijn opa en oma. De ergste dag uit mijn leven! Gelukkig zit hij nu bij zijn opa en oma en woont hij ook bij zijn vader. Want zijn vader woont nog bij zijn ouders is huis.

Ik zie hem gelukkig drie keer in de week anderhalf uur per dag. Dat is al heel uitgebreid voor Jeugdzorg. Ik moet nu eerst in therapie voor mijn verleden en als ik die therapie afmaak en iets rustiger ben, dan krijg ik hem weer. Zo niet en ik kap halverwege dan raak ik alles kwijt. Ik ben al druk bezig met kamertraining en met afspraken. 

Het is allemaal wel even zwaar, maar ik weet waarvoor ik het doe! Meiden die dit ook allemaal hebben mee gemaakt of mee moeten maken: hou je sterk en denk aan je kleine!

Veel liefs !
x

16 februari 2010 - Hallo! Ik ben een moeder van 2 prachtige dochters van 3 maanden oud. Maar...we hebben ze niet meer! Ik ben 20 jaar en mijn vriend 24 jaar, dus het zit al niet mee.

1 van de 2 meisjes had steeds snel blauwe plekjes, op een knoopje liggen en ze had er al 1. We waren al eens een keer naar de dokter geweest. Toen werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar werd het bloed onderzocht maar ze had niets in haar bloed, het ging om de witte bloedlichaampjes. Die had ze dus niet. Maar ze was ziek al een tijdje dus gingen we weer naar de dokter.

En toen vertelde ik dat ze snel blauwe plekken had. We werden daardoor doorgestuurd. Dat was vrijdag en maandag gingen we dan naar het ziekenhuis. Toen we in het ziekenhuis waren was ze hartstikke benauwd. Ze werd toen opgenomen, bloed weer afgenomen, en foto's werden gemaakt.

We kregen te horen dat ze breukjes in haar benen heeft. Dus worden we aangemeld voor mishandeling bij het AMK. Dus ik zeg nog: ‘Ja, dan wil ik dat er van ons andere kindje ook foto's maakt om te kijken of zij het ook heeft!’ En ja hoor, zij heeft het ook. Dat was woensdag en ons kindje lag nog steeds in het ziekenhuis. Ze was van de hartmonitor af en kreeg alleen nog neusdruppels.

Dus vrijdags kregen we gesprek. Ze vertelden ons dat ons andere kindje er ook was. Dus wij denken: ‘Ooh jee’. En ja, ze willen ons andere kindje ook houden, omdat zij ook breukjes had en zij mishandeling verdenken. Dus wij bonje maken, wij zeiden: ‘Nee, we nemen haar gewoon mee!’. Hadden ze de raad van kinderbescherming doorgegeven, kwamen die ook nog eens! Alles op ons dak!

Mijn moeder, zeg maar de oma, was elke dag bij ons in het ziekenhuis. Ze was ook bij elk gesprek. Ze had naar de rechter gebeld en steeds voorgesteld: ‘Laat de kindjes dan met ons meegaan’. En ja, ze mochten met oma wel mee. Mijn moeder dus bij ons in huis. Hadden we ze tenminste bij ons, dat was vrijdag.

Alles ging goed, ze kwamen kijken ook hoe ons huis eruitzag. En mijn vriend is echt schoon, als er wat ligt gaat hij stofzuigen. Dus het was erg netjes. En het ging gewoon goed. Maandag weer ziekenhuis, bloed afgenomen en foto's gemaakt. Maar nee,op woensdag werden ze uit huis gehaald. Vier politiemannen en vier mensen van de raad van kinderbescherming. Ja, wat moet je ze meegeven? Zo boos!!

Maar nu twee weken verder hebben we zitting (rechtszaak) gehad. Tot 3 mei worden ze uit huis geplaatst. Maar ze gaan wel uitzoeken of ze bij mijn moeder mogen. Maar ik mag daar dus niet slapen, niet ‘s nachts erbij zijn. En dan, als het niet een ziekte is, worden ze nog langer van ons afgepakt.

Ja, gewoon afgepakt en we hebben niks gedaan! Ik heb er geen woorden voor, hoe dit kan gebeuren. Hoe ze ons dit flikken. Een keer in de week een uurtje zien… Je eigen kinderen.

14 februari 2010 - Na veel gelezen te hebben op deze site is het nou wel een tijd voor mijn eigen verhaal.

Ik was 16 en zat in havo-4 toen ik mijn toenmalige vriend leerde kennen. Hij was 19 en zat op de universiteit. We hebben 6,5 maand een relatie gehad. Ik zat niet lekker in mijn vel en was ontzettend vaak boos om helemaal niks, al zag ik dat toen niet in. We waren hartstikke gek op elkaar maar hebben er toch een punt achter gezet. We zijn uit elkaar gegaan met de woorden ik hou van je en ga je missen. De meeste hadden hier nog al wat twijfels over, zo ga je toch niet uit elkaar?

Na enkele dagen had hij al weer 'n ander. Dit heeft mij ontzettend veel verdriet gedaan, ik was immers nog helemaal stapel gek op hem. En hij ook op mij bleek achteraf. Ik heb in die tijd nog heel even iets gehad met een vriend van hem, dit kwam er uiteindelijk op neer dat hij inzag dat ie me echt zou gaan verliezen en heeft ons weer vrij snel bij elkaar gebracht, met die ander was het alweer uit.

In die tijd hadden wij nog niks, maar sliepen we wel bij elkaar en waren bijna elk weekend samen. In die tijd is mijn oom overleden en slikte ik geen pil. Dus iets minder goed opgelet maar er nooit bij stil gestaan. Ik werd moe en heel raar ongesteld. Toen wij weer echt bij elkaar waren (officieel) ben ik weer begonnen met de pil, hierop kreeg ik zo'n ontzettende buikpijn dat ik zoiets had van toch maar even een testje doen met 'n vriendin.. en toen bleek dat ik zwanger was. Ik kijk me vriendin aan en we vallen huilend in elkaars armen, maar goed, wat nu?

Mijn toenmalige vriend bellen, zijn eerste reactie was: ‘een fabrieksfout’. Mijn mond viel open van verbazing. Afspraak gemaakt bij de dokter en dan blijk je 5 tot 7 weken zwanger te zijn. Je wereld stort in 5 nutteloze seconden in elkaar, vooral gezien het feit dat hij toevallig een dag eerder had gezegd dat hij het toch niet echt zag zitten. Ik wilde het koste wat kost houden en hij absoluut niet.

Dat heeft bij mij zo ontzettend veel woede losgemaakt en de daarbij horende stress. Ik leefde op de automatische piloot maar je moet verder op zo'n moment, je hebt geen enkele keus. Toen bleek het al vrij snel een miskraam te zijn geworden (3 dagen na dat we wisten dat ik zwanger was). Ik wist op dat moment niet meer hoe dat ik het had, op het ene moment blijk je zwanger te zijn en een paar dagen later toch weer niet.

Binnen een week was het toen ook al uit met mijn vriend. En binnen een week was ik voor mijn gevoel echt alles kwijt! Ik heb uiteindelijk nog bijna 3 maanden last gehad van mijn miskraam. 3 maanden niet ongesteld geweest, nog veel moe en ontzettende buikpijn.

Inmiddels heb ik mijn school weer op orde en gaat het na omstandigheden redelijk goed met me! Maar wat zijn de weken moeilijk geweest. Ik hoop het nooit meer mee te maken en gun het ook echt helemaal niemand! Maar helaas heb je weinig keus, wie A zegt moet in de meeste gevallen ook B zeggen.

Voor iedereen een waarschuwing: Zwanger raak je zomaar en ook een keertje niet veilig is een keertje te veel. Je kan nog zo genieten als je jong bent, tijd voor kinderen komt er allemaal nog wel!

Liefs!

12 februari 2010 - Hoi, ik ben 20 jaar en moeder van twee prachtdochters. De jongste is 13 weken en de oudste wordt volgende maand alweer twee jaar! Met mijn oudste ging alles goed. Ze kwam gewoon met 37 weken zwangerschap. Ze had wel een beetje een laag gewicht van 2725 gram, maar dat kon geen kwaad.

Maar de jongste, dat is een heel ander verhaal. Toen ik zwanger van haar was riep ik niet anders dan dat er iets niet goed was. En bij de verloskundige bleek met 20 weken dat ze te klein was. Ik moest eerder terug komen om te kijken of ze dan wel goed gegroeid was. Drie weken later kwam ik terug en was ze nog niet genoeg gegroeid. Met 29 weken moest ik naar het ziekenhuis en alles werd goed onderzocht.

Toen bleek dat ze veel te klein was. Ze liep twee weken achter. Ik had te weinig vruchtwater. Mijn baarmoeder gaf niet genoeg voeding en de doorbloeding van de navelstreng was ook niet goed. Hierdoor moest haar lichaam kiezen waar het bloed naar toe ging: naar de hersens of haar hartje.

Er werd mij ook gezegd dat ze over twee 2 weken al geboren zou worden. Met een keizersnee, want een normale bevalling zou ze niet overleven. Zoals je begrijpt: een hoop stress. Dus ik moest hiervoor naar de WKZ in Utrecht. Ik heb zoveel onderzoeken gehad. Echo's, hartfilmpjes, noem maar op. Ik kreeg gelijk met binnenkomst een spuitje in mijn been voor longrijping.

Echt tot je doordringen doet het nog niet. Het overvalt je eigenlijk. Ineens moet je weg van huis. Je kindje loopt gevaar. En mijn oudste meid niet te vergeten. Die is in eens zonder mama en ik zonder haar.

Maar goed, ook de tweede dag kreeg ik deze spuit. De derde dag kreeg ik weeën, maar geen ontsluiting. Wel blijken dit echte weeën te zijn, want mijn kleine meid haar hartslag ging achteruit. Dus ze moest gelijk gehaald worden. Wat was ik geschrokken. Ik kom zelf uit Deventer en ik lag in Utrecht. Mijn vriend was net op weg naar huis, dus hij werd gelijk gebeld. Wachten op hem ging niet meer.

Daar lag ik dan op de OK. Bang of mijn kindje het wel zou halen. Angst voor de operatie had ik helemaal niet. Maar er was niemand met wie ik die kon delen. En 10 minuten later was mijn kleine meid er. Ik zag niet veel van haar, want ze werd meteen mee genomen. Het ging allemaal zo snel, totdat ik moest wachten tot ik naar haar toe mocht.

O,wat duurde dat lang! En toen ik er heen mocht was ik zo trots!. Zo sterk en zo mooi. Beademing had ze gelukkig niet nodig. Kun je na gaan, ik kon het maar niet geloven. 10 weken eerder dan verwacht. Zo klein, maar zo sterk. Ze woog maar 865 gram en 34 cm. Om je een idee te geven. Je kunt het je niet voorstellen tot je het met eigen ogen ziet.

Ze heeft vijf weken in Utrecht gelegen en vier weken in Deventer. 15 januari mocht ze naar huis.

Eindelijk is ons gezinnetje compleet en tot nu toe gaat het uistekend!

22 januari 2010 – Hallo. Na veel verhalen te lezen wil ik mijn verhaal hier ook kwijt. Ik ben 19 jaar en moeder van Fabian die 10 maanden oud is.

Het begon allemaal anderhalf jaar terug. Ik werd met de dag dikker en dikker. Ik dacht niet dat ik zwanger was. Ik werd gewoon ongesteld en ik slikte de pil. Ik at best wel veel dus ik dacht dat het daar van kwam. Toen ben ik gaan sporten en lijnen maar er kwam geen verandering. Dus begon ik wel te denken aan zwanger zijn. Maar dat stopte ik snel weer weg. Ik? zwanger? Dat kan niet dacht ik.

Totdat mijn moeder mij vroeg of ik echt niet zwanger was. Ik klaagde de laatste tijd over kramp in mijn benen. (Blijkt een zwangerschapskwaaltje te zijn). Toen begon ik het dus ook te denken en toen hebben we een zwangerschap test gehaald. Meteen een dikke streep positief, hartstikke duidelijk. Dus ik was zwanger.

En nu? Hoe ver ben ik? Mijn moeder heeft de verloskundige gebeld en ik kon die middag meteen langs komen. Zij heeft mijn buik opgemeten en wat gevoeld. Ze dacht dat ik ongeveer 20 weken was. Gelukkig staan mijn ouders achter mij en wilde ze mij helpen.

Nu moet ik het de vader vertellen. Ik had geen relatie met hem. We waren altijd gek op elkaar en gingen ook vaak met elkaar om. Maar we wilden nog geen serieuze relatie. Ik heb gevraagd of we wat konden afspreken en dat ik wat moest vertellen. Hij had het meteen wel in de gaten dat ik zwanger was.

Hij reageerde heel goed. Hij wilde er meteen voor gaan. (Samenwonen, relatie, een vader zijn voor het kind). Dus we zijn opzoek gegaan naar een huisje, die hadden we al snel gevonden. Met meubels en al er in dus er hoefde niks te komen. Ik ben samen met mijn vriend naar de gynaecoloog geweest. Daar bleek dus dat ik al over de 25 weken was. Jeetje zo snel al?

Mijn zwangerschap verliep goed. De laatste weken. We moesten heel erg wennen dat ik moeder werd en ik moest wennen aan samenwonen met een jongen waar ik eigenlijk geen relatie mee heb. Maar het ging heel goed. Ik moest wel in het ziekenhuis bevallen omdat ze niet precies wisten wanneer ik uitgerekend was. 2 maart dachten ze ongeveer.

De week na de uitgerekende datum moest ik om de 2 dagen voor een controle echo en voor een CTG scan omdat ze niet precies wisten hoever ik was. Na twee weken besloot de gynaecoloog dat ik ingeleid moest worden. Op maandag 16 maart om 8.00 uur moest ik het ziekenhuis zijn. Ik kreeg eerst weer een CTG scan. En toen werd een infuus aangelegd met medicijnen erin die weeën opwekt. Om 12 uur voelde ik nog steeds niets. Dus kreeg ik meer medicijnen toegediend.

Toen begonnen de weeën langzaam. Om 2 uur waren mijn vliezen gebroken. En de weeën werden steeds heviger. En enorm pijnlijk. Om 3 uur had ik volledige ontsluiting en persdrang die ik niet meer kon tegenhouden dus ik mocht gaan persen. Eindelijk.

Na 20min persen was ons zoontje Fabian geboren hij was 7 pond en 51 cm. Het voelde meteen goed. Net of hij er altijd is geweest. We moesten nog e en nachtje in het ziekenhuis blijven. De volgende dag mocht ik om 11 uur al naar huis.

Fabian is een super tevreden mannetje en heel erg eigenwijs. Hij doet het heel goed, hij is nu 10maanden en het word steeds leuker. We zijn inmiddels ook verhuisd naar een groter huis met onze eigen meubels erin. Het gaat super goed met mij en mijn vriend ik hou heel veel van hem. Hij is een echte vader.

Hoop dat jullie wat aan dit verhaal hebben.

Liefs

14 januari 2010 – Heeeyy! Ik ben een troste moeder van mijn dochtertje van 9 maanden.

Ik leerde een jongen kennen toen ik 16 was. Ik zat nog op school en hij was toen net 18. Ik was helemaal verliefd natuurlijk. Mijn ex werkte niet en deed niks de hele dag. In december kreeg ik een relatie met hem.

Het ging allemaal goed tot ik er na vier maanden erachter kwam dat hij op MSN, Hyves en Partyflock met andere meiden zat te praten en dat was niet echt op een normale manier. Ik praatte hier met hem over en hij zou het nooit meer doen. Ik vertrouwde hem op dat moment, want hij kon zo goed praten dat het geloofwaardig over kwam.

Het ging goed, totdat hij een keer alcohol ging drinken. Ik dronk nooit. Het ging allemaal leuk en gezellig tot we thuis kwamen. Toen begon hij ineens weer over wat ik had gezegd over die meiden. Ik zei: “Het is toch al geweest, laat het. Het is al goed zo.” Hij bleef maar doorpraten en ik snapte er niks van. Ik zei er niet veel op en ging slapen. Ik kwam er steeds vaker achter dat hij met andere meiden afsprak.

In 2007 kwam zijn ware aard naar boven. Weer ging hij wat drinken. We dachten toen al dat ik zwanger was, omdat ik over tijd was. We kwamen thuis van een verjaardag. Ik was moe en wilde slapen. Maar hij begon weer raar begon te doen. Ik ging op bed liggen en zei niks meer. Hij stootte me ineens met een elleboog in mijn rug. Ik werd boos en zei: wat maak je me nou?? Hij werd alleen maar bozer.

Ik ging uit bed en hij bleef op me inslaan. Ik zei dat ik het niet zeker wist, maar dat ik misschien zwanger was en dat hij normaal moest doen. Ook dit boeide hem niet. Hij ging gewoon in mijn buik slaan en zei keihard: Dan heb je nu geen kind meer. Ik raakte overstuur en wilde mijn moeder bellen. Hij pakte mijn telefoon af en ik wou weglopen. Toen sloot hij me op in zijn kamer. Zijn moeder lag te slapen en deed niks, ik voelde me zo bang. Dit ging nog een tijd door.

Ook mocht ik niet meer met vriendinnen en vrienden op stap gaan. Ik moest thuis blijven. Als ik even omkeek, had ik ruzie met hem. Omdat ik volgens hem naar een jongen keek. Liefde maak blind, maar ik was echt blind. De relatie tussen mij en mijn moeder werd minder, omdat ik maar altijd bij hem moest zijn. Het slaan ging ook door. Daar wordt je zo bang door dat je ook niks meer durft te zeggen.

In juli 2008 kwam ik er achter dat ik zwanger was. Ik was 17 en had net mijn school afgemaakt. Hij was er wel blij mee. Ik heb altijd gedacht dat als het gebeurd, dan haal ik het niet weg. Ik vertelde het aan mijn moeder en ze schrok. Toch stond ze achter mij, ondanks dat ze twijfels over mijn ex had. Zijn moeder was ook wel blij.

Toen ik de eerst keer bij de verloskundige kwam bleek dat ik al 17 weken zwanger was. Ik menstrueerde gewoon nog en had nergens last van daarom wist ik het niet. Toen ging alles heel snel. Ik had nog een relatie en we hadden goed gepraat: hij zou werk gaan zoeken. Dat ging allemaal niet. Hij had geen respect voor me. Ik was sneller moe maar moest toch overal mee naar toe. Ik kon niks alleen doen of even aan mijn zwangerschap denken. En ook toen sloeg hij me nog.

Toen ik 5 maanden zwanger was kon ik het niet meer aan. De relatie werd me teveel. Ik maakte een einde aan de relatie. Dat was ondanks alles moeilijk, maar ik was er ook blij om. Ik heb daarna zo genoten van mij zwangerschap! Mijn moeder heeft me heel erg gesteund.

28 maart was ik uitgerekend. Ik was drie dagen over tijd en liep drie dagen met weeën. De tweede nacht gilde ik het uit. Ik kon niet meer. Ik had niet meer geslapen. Het moest nu gebeuren. Ik belde de verloskundige en zij zei dat het mijn eerste kindje was, dus het kon nog wel even duren. Om zeven uur ‘s ochtends heb ik weer gebeld en om tien uur kwam ze. Mijn vliezen braken thuis. Ik had 3-4cm ontsluiting. Om drie uur kwam ze terug en de situatie was nog steeds hetzelfde.

Ik ging naar het ziekenhuis, want ik zou worden ingeleid. Om vijf uur kreeg ik een ruggenprik en om zeven uur ging het infuus erin. Om 23:21 is mijn mooie meid geboren! Nadat ik bevallen was, kwam mijn ex en zijn moeder, nicht en een vriend in de kamer voor de kleine.

Mijn ex heeft heel moeilijk gedaan. Hij wilde het kind niet erkennen, hij wil niet betalen, heeft geen werk en drinkt veel. Hij is gewoon geen vader. We zijn met advocaten bezig en tot nu toe ben ik echt een hele trotse moeder.

Wij komen er echt wel. We maken ons niet druk...

Groetjes, mama

11 januari 2010 - Hallo, mijn verhaal valt best mee vergeleken sommige andere verhalen, ik was 18 jaar toen mijn vriend en ik ontdekten dat ik zwanger was.

We gingen iets langer dan een jaar met elkaar om en hadden grote plannen voor de toekomst. Mijn vriend zou snel vertrekken naar de landmacht, want hij was goedgekeurd na de zware keuring. En ik zat eindelijk op een opleiding die ik leuk vond, dit na jaren spijbelen en niet weten wat ik wilde met mijn toekomst.

Ik ontdekte het in de zomer en ik was al bijna drie maanden zwanger. Ik ben meteen gestopt met roken en drinken toen ik deze test gedaan had. Ik had de pil doorgeslikt want ik wilde niet ongesteld zijn in de zomer, maar ik had dus wel gewoon de pil geslikt!

We waren in paniek, en zaten met verschillende vragen. Onder andere, wat moeten we nu en hoe vertellen we het onze ouders? We hebben eerst op het internet gezocht naar verschillende soorten informatie. Zelfs over abortus, want we wisten toen nog niet dat ik drie maanden zwanger was. Ik stortte in toen ik daarover las, ik kon het niet.

We besloten om het eerst aan onze ouders te vertellen. We waren bij mijn vriend thuis toen we het ontdekten, dus hebben we het eerst aan hen vertelt. Zijn moeder barste in tranen uit, omdat ze bezorgd was, maar ze steunde ons wel. Ondanks dat het niet iets is wat een moeder haar 18-jarige zoon toewenst, we belden de dokter en die vertelde dus dat ik bijna drie maanden zwanger was.

Toen we terug kwamen bij mijn moeders vriend, zei ze voordat wij iets konden zeggen: dat we er goed over na moesten denken en dat een kindje houden ook een optie was, en dat ze er voor ons was. Dat was een grote opluchting, en we besloten het van de positieve kant te bekijken.

Mijn vriend was nog steeds van plan om de landmacht in te gaan, en ik zolang mogelijk met school verder zou gaan. Het liep natuurlijk allemaal iets anders. Mijn vriend is de landmacht uit gegaan, want hij kon niet bij de bevalling zijn en zou dan snel uitgezonden worden naar Afghanistan. Dit viel hem erg zwaar want dat was zijn droom, zijn toekomst.

Hij is gaan ‘straten’ en ging ook naar school om diploma’s te halen, zodat hij in de toekomst zelf een stratersbedrijf op kan richten. Ik ben super trots op hem! Ik ben zelf 4zolang mogelijk naar school gegaan. Ik liep met een enorme buik door de gangen van school en werd veel nagekeken. Dit deed me eigenlijk niet zoveel, want ook al was dit niet de bedoeling, ik was er wel trots op! Als je zwanger bent moet je trots zijn of je nou 18 of 30 jaar bent, het was nou eenmaal zo.

Dus toen ik op een gegeven moment met gym heel raar werd aangekeken, ging ik op een bankje staan en vroeg om iedereen zijn aandacht, want ik wilde even wat uitleggen. Ik vertelde dat ik zwanger was en dat ik er trots op was, dus als jullie dit niet bevalt is dat jullie eigen probleem. Toen was het voor iedereen wel duidelijk.

Ik moet zeggen dat ik vaker raar werd aangekeken door oudere vrouwen die ook zwanger waren of net moeder. Maar of je nou 18 of 30 jaar bent, je weet even veel of even weinig van je eerste kind.

Naar school gaan was het probleem niet, maar ik kon alleen maar aan mijn kindje denken, dus de les volgen ging niet echt goed. Dus kreeg ik zwangerschapsverlof. De bevalling ging goed, maar de tijd daarvoor was erg zwaar, dit omdat ik 37uur met weeën heb gezeten.

Ik zou thuis bevallen, maar doordat ik zolang in weeën had gehad, had ik niet veel geslapen en gegeten, hierdoor verloor ik mijn bewustzijn op een gegeven moment en moest ik naar het ziekenhuis. Dat vond ik wel prettig, want ik had niet zo een goed gevoel bij de verloskundige. Niet dat ze slecht was of zo, maar het klikte niet en ze stimuleerde mij niet op de juiste manier.

In het ziekenhuis verliep het allemaal goed en ging het ineens heel snel. Ik moest bevallen op een zaterdagnacht iets over 12 uur, dus toen we papa en mama waren had mijn vriend al onze vrienden trots gebeld of ge-smst, en die waren in de kroeg dus die gingen helemaal los, is me verteld.

Ik moest overnachten in het ziekenhuis samen met ons zoontje. Mijn vriend moest alleen naar huis en kon ons de volgende dag ophalen. De eerste week is er de kraamhulp en daar hebben we veel van geleerd, maar uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen en dat was best wel zwaar en tegelijkertijd ook heel mooi, je verkeert je in een soort roes.

Maar we hadden zelf nog geen huisje, dus woonden we bij onze ouders, de ene week hier en de andere week daar. Dit was natuurlijk hartstikke slecht voor ons kleine mannetje dus hebben we besloten om bij zijn ouders te gaan wonen. Dat leverde veel frustraties op tussen zijn moeder en die van mij. Ook al was ze zo lief op het begin, op een enig moment was daar niets meer van te zien!

Ik snap het nu wel, want we waren een gezin. In een gezin waar opa en papa aan het werk waren, en oma en mama waren thuis bij het kleine ventje en wilden beide het beste voor hem. Maar goed, het leverde dus heel veel frustraties op!

Ik ben op een gegeven moment ook weer naar school gegaan en na een jaar hebben we een huis gekocht, want ook al hadden we ons al lang voor de geboorte van onze zoon ingeschreven op een huis, we waren nog steeds niet in aanmerking gekomen.

Uiteindelijk hebben we iets voor onszelf weten te krijgen en konden we eindelijk ons gezinnetje vormen. We zitten nou al een jaar in het huisje, en ons zoontje is ondertussen twee jaar geworden en zelf zijn we 20 jaar. Mijn vriend en ik zijn nog steeds samen. Het is zwaar geweest, want we waren jong en wilden ook nog wel eens stappen en leuke dingen doen.

We hebben daar afspraken over gemaakt, om en om op stap en een keer in de zoveel tijd samen weg. We doen nu leuke dingen met ons drieën, naar het zwembad, de ballenbak, Centerparks en naar Turkije met de familie!

Ik moet zeggen dat het alleen maar makkelijker wordt, maar tegelijkertijd ook moeilijker. Er komt telkens wat nieuws op je pad, telkens nieuwe uitdagingen. Ik zit niet meer op school. Daar ben ik vanaf gestuurd, omdat mijn aandacht ergens anders lag. Ik ben nu dringend op zoek naar werk, maar dat valt niet mee als 20 jarige moeder zonder diploma.

Maar ik ga per september weer naar school. We denken zelfs aan een tweede kindje, die beslissing neem je alleen minder snel als het niet zomaar gebeurd. Nu denk je net als voorheen eerst aan carrière, geld, etc. Het moet je gewoon overkomen. Een vriendin van mij heeft nou sinds kort ook een kleine meid, dus zie ik het eens van een andere kant en ben blij dat ik met iemand het moederschap kan delen.

Ik weet niet of iemand wat aan mijn verhaal heeft, maar ik ben allang blij dat ik mijn verhaal hier achter kon laten. Dat is voor mij al een hele opluchting.

Liefs,
Anoniem

3 januari 2010 - Hallo, ik ben N. en ik ben 16 jaar, en ik heb een prachtige dochter van net drie maanden, genaamd Sophie. Ik lees al een tijd jullie verhalen en wil nu ook graag mijn verhaal vertellen.

Ik was gewoon ongesteld geworden, alleen was het deze keer anders dan normaal. Hierover maakte ik mij zorgen en ging naar de huisarts, zonder dat mijn ouders hiervan op de hoogte waren. Want elke keer als ik ongesteld was, was ik erg misselijk en kon ik niks eten en moest ik vaak overgeven.

De dokter vroeg of ik zwanger was, ik zei met een twijfelachtige stem dat dit niet mogelijk was. De dokter zei dat ik voor de zekerheid een zwangerschapstest moest doen. Ik heb deze test gedaan, de uitslag was negatief. Dus er was niks waarover ik mij zorgen moest maken.

Na ongeveer drie maanden kreeg ik hevige buikpijn en verloor ik veel bloed. Samen met mijn vader en moeder zijn we direct naar het ziekenhuis gegaan. Ondertussen was het bloeden gestopt. In het ziekenhuis gingen ze mij onderzoeken. Ze merkten niks bijzonders, ik heb zelfs een echo laten maken waar niks bijzonders op te zien was, dus mijn ouders en ik waren gerustgesteld.

Op een nacht kreeg ik heel erg veel pijn en last van mijn rug. Mijn ouders en ik gingen nogmaals naar het ziekenhuis, ik had ondertussen mijn vriend gebeld, hij was direct gekomen. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, ging het allemaal heel snel en lag ik op de onderzoektafel. Ik moest even naar de wc, maar toen ik opstond braken mijn vliezen.

Mijn moeder had de dokter erbij geroepen en de dokter had een verloskundige erbij gehaald. Het bleek dat ik al zeven centimeter ontsluiting had. Ik werd naar de verloskundige gebracht. Eenmaal daar aangekomen kwam mijn vriend er ook net aan.

Hij keek mij boos aan en vroeg wist jij dit? Ik schudde van nee. Hij wou me niet geloven en was gewoon weg gegaan. Nadat mijn vriend weg was, ging alles heel snel. Tijdens de bevalling had ik veel pijn, maar het enige waar ik nog aan kon denken was aan mijn vriend. Ik dacht alleen maar als hij me maar niet in de steek laat.

Na een paar keer persen kwam mijn dochter, Sophie. Toen ze op mijn buik werd gelegd, dacht ik: ik wil dit niet, ik wil haar niet. Ik moest een nacht in het ziekenhuis blijven, dit omdat ik veel bloed had verloren. De volgende ochtend werd mijn dochter naar mijn kamer gebracht. He moment dat ze binnen kwam voelde ik mij dolgelukkig.

Ik wist wel nog wat ik gedacht had, maar op dat moment dacht ik dit pakt niemand mij af. Toen ik naar huis mocht was ik blij. Alleen maakte ik me zorgen over mijn vriend. Eenmaal thuis aangekomen heb ik mijn vriend gebeld, en hij zei dat hij dit allemaal even op een rijtje moest zetten. Diezelfde avond kwam hij nog langs en zei hij dat ervoor wilde gaan, samen met mij. Op dat moment voelde ik me het gelukkigste mens op aarde.

Ik en mijn vriend en onze dochter zijn dolgelukkig. Ze lacht heel veel en ik geniet nog elke minuut van haar, ook al is ze ‘s nachts vaak wakker.