28 december 2009 - Hallo dames, Ik heb hier veel verhalen gelezen, en jullie hebben het ook allemaal niet makkelijk gehad. Maar je moet maar zo denken: je hebt er iets moois voor gekregen! En je moet daar ontzettend trots op zijn.

Ik heb ook een vervelende situatie achter de rug. Ik heb een zoontje van drie maanden en vier dagen oud, en ik hou ontzettend veel van hem! Begin december leerde ik mijn toenmalige vriend kennen tijdens het uitgaan. Eerst wilde ik helemaal niks van hem weten, maar later was ik tot over mijn oren verliefd geworden op hem. En ja, dan weet je wel wat er gebeurd. Je gaat met elkaar naar bed en je denkt, ik word toch niet zwanger. En dit dacht ik dus ook.

Ik was toen 17 jaar en ik stond totaal niet te wachten op een baby. In februari gingen we uit elkaar. Ik had veel problemen en hij vond dat te moeilijk om hiermee om te gaan. Ik had ook een druk leven en was vooral druk bezig met school, ik was aan het leren voor manegehouder, want ik ben heel gek op dieren! Ik reed veel paard, strakke broeken aan, en kleren aan die in de mode waren.

Op een gegeven moment kreeg ik ontzettend veel pijn in mijn buik, en ik voelde iets van plop plop, maar ik dacht dat dit mijn darmen waren. Mijn opa en oma, mijn moeder en vader vroegen aan me of ik zwanger was. Ik zei dat dit niet kan, want ik had de prikpil. Maar mijn buik groeide wel, maar ik dacht dat dit van de prikpil kwam. Ik stond er echt niet bij stil dat ik zwanger zou kunnen zijn.

Toen ik ‘s nachts wakker werd van de pijn, leek het wel alsof ik een messteek in mijn rug kreeg, dit wat zich vaak herhaalde. Mijn moeder belde de volgende ochtend de dokter op, want ze vertrouwde het niet. Diezelfde dag konden wij nog terecht.

We kwamen aan bij de dokter, ze voelde aan mijn buik en ze vroeg: weet je zeker dat je niet zwanger bent? Ik zei dat ik dacht van niet, maar ik was wel met iemand naar bed geweest. Ik moest voor de zekerheid toch even een zwangerschapstest gaan doen. Ik had het potje ingeleverd, er ging een kwartier voorbij, maar dit leek wel een eeuwigheid te duren.

En het spookte door mijn hoofd, dat ik niet zwanger wilde zijn, en al helemaal geen kind van hem wilde! De dokter riep ons en we liepen naar haar kantoor. Ze zei: sorry meid maar je bent zwanger! Ik dacht dat ik door de grond zakte. Mijn moeder was ontzettend boos, en ze wilde dat ik een abortus zou laten uitvoeren. Ik was helemaal overstuur en we hadden een echo laten maken bij de dokter.

De schatting was 26 weken, ik rekende het uit en vertelde dat dit niet kon, want dan moest ik in november zwanger geworden zijn, en het was 29 mei. Ze verwees ons door naar het ziekenhuis om daar een precieze echo te laten maken , en dit wees erop dat ik 24 weken zwanger was. En daar bleek ook uit dat ik een jongen zou krijgen, en was uitgerekend op 23 september.

Mijn moeder accepteerde het nog steeds niet dat ik zwanger was. Maar toen ze hem eenmaal voelde schoppen was ze net een blad aan een boom. Toen zei ze dat hij hartstikke welkom was ! Hij is 24 september geboren. Mijn moeder was bij de bevalling. Het ging allemaal heel vlug, van 19:00u tot 23:35u heeft de totale bevalling geduurd.

Maar ze heeft er ook voor gezorgd dat hij bij me weg werd gehaald, en dat zou ik haar nooit vergeven. Ik heb nu ruzie met haar, en ik wil ook niks meer met haar te maken hebben. Gelukkig zie ik mijn zoontje nu vier keer per week!

Ik ben ontzettend trots op mijn kleine vent! Ik hou heel veel van je, Keanen!

Liefs van een alleenstaande mama.

31 december 2009 - Hallo, mijn naam is Kim Somers, en ik ben een tienermoeder van 16 jaar. 13 september 2007 leerde ik mijn vriend ( nu is hij mijn ex-vriend ) kennen op school. Ik was toen 13 jaar. We waren heel gelukkig tot we 8 maanden samen waren. Ik had een voorgevoel dat ik zwanger was, ik was al 10 dagen over tijd. Ondertussen was ik 14 jaar geworden en mijn vriend was 17 jaar.

Ik ben toen op school ( Don Bosco Groenveld ) naar het CLB gegaan om te praten over het gevoel dat ik had. De mevrouw van het CLB vroeg of ik bij haar een zwangerschapstest wilde doen. Natuurlijk zei ik; "Ja", ik wilde het weten en mijn vriend ook. 20 mei 2007 deed ik de zwangerschapstest; maar de test was MISLUKT! Mijn vriend en ik stonden op de toppen van onze tenen. We hebben die nacht geen oog toegedaan van de stress en nieuwsgierigheid.

De volgende middag kwam ik terug bij de mevrouw van het CLB en opnieuw deed ik een test (zonder dat mijn vriend er bij was). Deze keer was het gelukt… Vijf minuten moesten we wachten op het resultaat, dat waren de langste vijf minuten van heel mijn leven.

Ik durfde niet te kijken naar de test, dus de mevrouw van het CLB had de test voor haar op tafel liggen. Plots zei ze; " Ik vrees ervoor ". Ik zei meteen; "WAT?" Ze zei "Kijk zelf maar, je bent zwanger, Kim." Ik begon meteen te huilen, huilen, huilen.

Mijn vriend zat op dat moment in de klas, dus ik stuurde hem een berichtje met daarin "Ik ben zwanger ". Meteen hoorde ik geklop op de deur. Het was mijn vriend. Hij pakte me vast en begon ook te huilen. De mevrouw van het CLB stelde voor om iemand te bellen van mijn familie, maar mijn ouders wisten niet eens dat ik al seks had!

Ik belde toen mijn zus op, ik begon weer te huilen aan de telefoon en zei dat ik zwanger was. Mijn zus kwam me ophalen van de school, zij had het al verteld aan mijn ouders. Mijn moeder zei niets meer tegen me, een hele week lang. Mijn vader was ontzettend teleurgesteld in mij, maar op een morgen pakte hij me vast. We hebben toen zeker een halfuur gehuild. Ik voelde me rot!

Mijn ouders en de ouders van T (destijds mijn vriend maar nu mijn ex-vriend) spraken af om eens bij elkaar te komen. Ze wilden dat ik abortus deed, alleen de moeder van mijn vriend wilde dat niet. Zij zei dat ze mee zou helpen bij de opvoeding.

Mijn ouders reden de week erop met mij naar Hasselt, naar de abortuskliniek. Ik wilde geen abortus doen, dus hebben we gewoon gepraat en daar kreeg ik mijn eerste echo. Het was een klein zwart vlekje met een wit puntje er in. Mijn kindje!

Alles ging goed tussen mij en mijn vriend, tot ik 3 maanden zwanger was. Ik hoorde van alle kanten dat hij me bedroog, maar telkens vergaf ik hem na lange ruzies. We gingen samen op vakantie, daar heeft hij mij voor het eerst geslagen. Maar goed, we gingen verder samen, en alles ging weer een tijdje goed.

Tot de 6de maand van mijn zwangerschap, het werd me teveel, hij bedroog me met vier andere meisjes. Hij ging veel uit, gebruikte drugs, dronk veel te veel en wilde dat ik altijd thuis zat. 7 november 2008 maakte ik het uit tussen ons. Mijn zwangerschap werd te zwaar, ik was de hele tijd misselijk, had gigantische rugpijn en moest heel de tijd plassen.

De dag na de breuk tussen mij en mijn vriend kreeg ik een telefoontje van zijn vader. Tim had een overdosis pillen genomen en lag in het ziekenhuis. Mijn wereld stortte in, op school kreeg ik reacties van zijn vriendinnetjes; "Jij had daar moeten liggen, wie weet is het kind niet eens van hem, slet!" Ik kon de ruzies op school niet meer aan en verpeste mijn jaar door 8 maanden thuis te zitten.

Een maand later, 3 december 2008, lag ik in het ziekenhuis wegens teveel stress. Dokters vertelden me dat ik heel veel moest rusten. Donderdag 4 december, ik werd wakker rond 7 uur en had een klein beetje buikpijn. Het werd alsmaar erger en erger, en rond 13 uur vroeg ik aan de verpleegster wat het was. Ze zei "Dat zijn oefenweeën, meisje, ga een warme douche pakken, dan gaat het over". Rond 14 uur kwam ik uit de douche maar mijn weeën werden nog altijd erger.

Ik wist dat om 16 uur mijn zus en mijn moeder zouden komen, om mij te bezoeken. Om 15.30 uur kon ik echt niet meer van de pijn. Gelukkig kwamen een halfuurtje later mijn moeder en zus. Ze kwamen binnen, ik huilde en huilde van de pijn en het eerste wat ik zei was: "IK MOET PERSEN". Mijn moeder haalde er razendsnel een dokter bij, moeder en zus moesten even op de gang wachten.

Plots stonden drie dokters aan mijn bed. Ik had al 5 cm ontsluiting! Mijn bed naar buiten, mama en zus vroegen wat er was, de verpleegster zei; Ze moet NU bevallen! Ik zei nog "Nee! Ik wil niet! Het is nog te vroeg, hou het tegen!" Maar ze konden niets meer doen. Tegen de tijd dat ik in de verloskamer was had ik al 7cm ontsluiting. Ik kreeg een epidurale en had ineens al 9 cm ontsluiting!

Ik mocht meteen beginnen met persen. Helemaal verdoofd van de epidurale begon ik de hele tijd te lachen wanneer ik moest persen. Om 18.06 uur is Jarne Louis ter wereld gekomen! Twee maanden te vroeg, maar mijn prachtige zoon woog 2.745 kg en was 46 cm groot! Hij moest wel nog een maand in de couveuse. Mijn zus belde de vader, hij kon zijn oren niet geloven en snelde naar het ziekenhuis. Maar ik wilde hem niet zien, hij had me teveel pijn gedaan.

De volgende vijf dagen dat ik in het ziekenhuis lag, zat hij wel heel de tijd bij mij, en hebben we goed gepraat. Maar het was duidelijk voor mij. Het was voorgoed gedaan tussen ons. Een maand later volgden gesprekken met assistenten.

Mijn ex wilde zijn zoontje zien, maar ik vertrouwde hem niet na die klappen die ik te verduren had gekregen. Hij sloeg me en hij vernederde mij toen ik zwanger was altijd door "Dikzak!" te zeggen. Hij was een regelrechte klootzak!

Nu, 16 december 2009, ben ik 16 jaar en is Jarne een gezonde jongen van 1 jaar! Hij weegt 9.9 kg en is 77 cm. Ondertussen zijn er al verschillende rechtszaken voorbij gegaan. Mijn ex heeft al negen meisjes bijna zwanger gemaakt en zit nu volop aan de drugs.

Volgende maand zou Jarne een dag naar hem toe moeten gaan en daarna volgt er een deskundig onderzoek naar zijn agressiviteit, naar zijn druggebruik en naar zijn schoolverleden. Ik zie het niet zitten om mijn prachtige zoon aan hem af te geven. Het is zijn zoon ook, maar hij gedraagt zich niet als een vader.

Ik heb hieruit wel een ding geleerd. Het opvoeden van een kindje zonder vader is niet gemakkelijk! Daarom heb ik een groot lot gewonnen toen mijn ouders bijdraaiden. "Bompa" is nu Jarne's beste vriend, en zelfs Oma heeft zich er bij neergelegd. Niets of niemand mag aan hun kleinzoon komen!

Ondanks al de pech die ik gehad heb, ben ik nu zeer gelukkig met mijn leven. Ik ga maandag en dinsdag naar school (deeltijds), woensdag, donderdag en vrijdag werk ik bij mijn moeder in haar eigen winkel. Jarne verblijft dan op de crèche.

In het weekend zijn we samen en het "mama-zijn" is fantastisch! Soms moeilijk om met school en werk te combineren, maar mijn zoontje is echt een pracht! Het wordt nog een hele moeilijke periode met de papa, maar we slaan er ons wel door.

Deze 16-jarige moeder is trots op haar kleintje!

28 december 2009 - Ik ben een gezond meisje van 17 jaar. Ik heb een bijbaan, een hechte vriendenkring, een VMBO diploma en zit in het tweede jaar van een MBO opleiding. Over een paar maanden word ik 18 en dan wil ik direct mijn rijbewijs gaan halen. Afgelopen jaar is mijn leven een tikkeltje veranderd..

Ik ben moeder geworden. Ik was bijna 17 jaar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Mijn ex-vriend en ik waren toen drie maanden bij elkaar. Hij was niet mijn eerste vriend en ook niet mijn eerste bedpartner, maar wel de eerste die me zwanger maakte en daar voor weg liep. Hij dumpte me op de dag dat ik het hem vertelde. Hij zei ;’’Ik ben er niet klaar voor om vader te worden, ik wil geen kinderen en ik wil niet voor de rest van mijn leven aan je vast zitten’’. Dat waren zijn exacte woorden.

Hij liet me achter met een gebroken hart maar omdat ik zwanger was en zeker wist dat ik het kind wilde houden, moest ik verder gaan met mijn leven. Mijn ouders waren gelukkig sportief. Ze waren er niet blij mee, maar wilden me wel graag helpen.

Zo hebben ze ervoor gezorgd dat ik een klein appartementje heb gekregen aan de rand van de stad, vlakbij mijn ouderlijk huis. Zij betalen de huur en geven me elke maand wat extra geld. Verder moet ik rondkomen van mijn bijbaan, geld dat ik geleend heb en tegenwoordig kinderbijslag.

Tot de 32e week van mijn zwangerschap heb ik thuis gewoond, daarna ben ik in mijn eigen huisje getrokken. Veel spulletjes stonden er toen nog niet in, maar ik heb met weinig geld een echt 'thuisgevoel' gecreëerd. Van vrienden, buren en familie kreeg ik af en toe wat huisraad en daardoor heb ik alles wat ik nodig heb. Met 38 weken ben ik bevallen.

De bevalling was hels, duurde bijna 16 uur en zou ik niet graag over doen. In het begin dacht ik;’’Dat wil ik nooit weer!’’. Tegenwoordig, als ik kijk naar wat ik er voor terug heb gekregen, zou ik het zo weer doen.

Ik heb een dochtertje gekregen die ik Amélie genoemd heb. En wát is het een schat! Ik zou haar nooit kwijt willen, kan me een leven zonder haar niet voorstellen.

Tegenwoordig ben ik samen met Jos. Hij is 25 en niet afgeschrikt door het feit dat ik een kind heb. We zijn gelukkig samen en mijn leven is weer aardig op de rails.

17 december 2009 - Hey Iedereen! Ik las altijd al de verhalen hier en ik zou ook een mijn eigen verhaaltje kwijt willen. Ik ben Kan, 18 jaar en heb een zoontje van 4.5 maand.

De eerste maand werd ik waarschijnlijk gewoon ongesteld, de 2e maand niet. Dus ik dacht: “Ik wacht nog een paar dagen en dan doe ik een test.” Gewacht, nog steeds niks en toen toch maar een test gedaan. Negatief kwam eruit. Ik wachtte nog even af, misschien zou het door de stress uithouden. De volgende maand nog steeds niks. Toen heb ik weer een test gedaan. Weer negatief! Ik dacht: dit kan niet. Voor de zekerheid twee testen gehaald en de volgende dag en de daarop volgende dag weer getest. En ja, hoor: positief.

Ik ben daarna toch maar naar de dokter gegaan. Daar een test gedaan en weer positief. Daar had ik besloten dat ik er nog niet klaar voor was en mijn vriend was het met me eens dat we voor een abortus zouden kiezen. Ik telde terug en dacht dat ik ongeveer twee maanden zwanger zou zijn.

Aangekomen bij de abortuskliniek werd ik meegenomen naar een echokamer. Diep in mijn hart wist ik dat ik dit niet wou en hoopte in mijn hoofd op een wonder. Ik kreeg een termijnenecho, omdat ik niet precies wist wanneer mijn laatste menstruatie was. ‘Oei!’ zei de dokter en liet mij het beeldschermpje zien. Wat ik zag was een kindje, een volmaakt mensje met armpjes en beentjes en voetjes. Ik was al 15 weken en 3 dagen.

Dat was even schrikken. Ik kreeg een contract mee en informatiepapieren over een abortus na 13 weken. Een abortus kan tot 25 weken, maar na 13 weken is het een hele operatie, via de buik. Onder narcose, want dan is het echt al een mensje dat ze weg moeten laten. Dat contract moest getekend worden door de dokter. Mijn dokter wou niet meewerken, maar dan konden we nog naar de dokter van mijn vriend gaan.

Door de echo en het zien van mijn kindje kon ik het niet meer. Mijn vriend en ook mijn moeder begreep het. We hebben toen meteen de verloskundige gebeld. Ik kon er gelijk terecht. Daar heb ik weer een echo gehad en alles was gelukkig goed.

Verder is mijn zwangerschap goed verlopen, behalve in de 7e maand. De ouders van mijn vriend accepteren mij niet en willen niks met mij te maken te hebben. Ik kreeg ruzie met mijn vriend en ben bij hun voor de deur gaan staan met mijn dikke buik. Volgens mij kregen zijn ouders een hartverlamming. Ze zijn erg streng vanwege hun cultuur en wisten er niks vanaf. Mijn vriend is weggegaan en ik heb de hele maand niks van hem gehoord. In mijn hele leven heb ik nooit zoveel stress gehad. Ik was erop voorbereid dat ik alles alleen moest gaan doen.

Vanaf toen ging het slecht. Vanwege de stress groeide de baby niet meer in mijn buik. Ik was eigenlijk 13 augustus uitgeteld, maar als het zo doorging zouden ze hem 31 juli gaan halen. Ik smste mijn vriend wel regelmatig over hoe het ging. Tot de dag dat ik het hoorde dat hij veel te klein was en ik elke dag naar het ziekenhuis moest komen om aan de CTG te gaan. Ik heb mijn vriend gesmst dat ik niks meer met hem te maken wou hebben.

Nog geen half uur later belde hij mij. Hij wou praten. In het kort: we hebben gepraat en ik heb hem een kans gegeven. Vanaf toen ging het weer beter. Hij ging elke dag mee naar het ziekenhuis waar ik een uur aan de CTG lag en weer een echo kreeg om te kijken of hij al was gegroeid. Maar helaas. Dus ze zouden hem 31 juli gaan halen.

Twee weken later
Het was 30 juli donderdagnacht, kwart over 12. Ik wou net gaan slapen, maar kreeg heel erge pijn. Dat waren dus weeën. Het ging de hele nacht door. Mijn vriend kon ik niet bereiken. De volgende ochtend ging ik naar het ziekenhuis. Ik mocht gelijk door naar de verloskamer. Dat was rond tien uur ‘s ochtends.

Rond 15.00 kwam de verloskundige kijken hoeveel cm ontsluiting ik had. 1cm en ik had de hele nacht en ochtend weeën. Ik dacht dat ik dood ging! Rond vijf uur had ik nog steeds weeën, maar geen ontsluiting. Eindelijk konden we mijn vriend bereiken en die kwam er gelijk aan. Rond zes uur had ik nog steeds geen ontsluiting. Rond acht uur misschien net twee cm.

Ik was al meer dan 48 uur op, dus ik was kapot. Toen kreeg ik een prik, zodat ik de weeën niet meer zou voelen en lekker even kon gaan slapen. Rond 11 uur kreeg ik eindelijk die prik. De verloskundige zei dat ze even een bed voor mijn vriend ging halen en zo terug zou zijn. Nou, na een half uur begon de prik wel te werken. Ik werd erg moe en licht in mijn hoofd, maar ik voelde wel wat stromen. Dus ik zei tegen mijn vriend dat volgens mij mijn vliezen waren gebroken.

En ja: eindelijk, ze waren gebroken. De weeën werden heviger, maar ik voelde ze na een half uur gelukkig niet meer. Ik had wel al 10cm ontsluiting, dus ik mocht persen. Na 10 minuten persen kwam hij eruit. Eindelijk ons ventje!

Dat gevoel om gelijk verliefd te worden op iemand, van wie je oneindig veel gaat houden, hoe trots je kunt zijn: dat is het mooiste gevoel te wereld.

Inmiddels is hij bijna vijf maanden. We wonen nu drie maanden in ons eigen huisje met z'n drietjes. We zijn we hard bezig om een huis te kopen. En proberen weer zwanger te raken. Nog nooit ben ik zo gelukkig geweest.

Ja, we zijn jong, maar we hebben het beter voor elkaar dan de meeste mensen!

Groetjes, ons!

4 december 2009 - Hallo allemaal, ik ben Eline en ik ben 19 jaar oud. Een maand geleden ben ik bevallen van een zoontje.

Het was in juni begonnen dat ik een beetje moe en hangerig werd, ik werkte fulltime en had nog steeds niet door dat ik zwanger was. Op een dag rende ik de trap op het werk op en voelde ik dat mijn borsten opeens erg zwaar waren. Ik heb dat tegen mijn vriend (21 jaar) gezegd en we besloten meteen een test te gaan kopen.

Het was een test dat je ongeveer kon zien hoe lang je zwanger zou zijn. De volgende ochtend nadat we die test hadden gehaald, heb ik de test gedaan. Uit de test bleek dat ik drie tot vier weken zwanger was.

Mijn vriend en ik schrokken in het begin, maar wij hadden het al een paar keer besproken, en kwamen tot de stelling; ‘stel dat het gebeurt dan laten we het weg halen tot minimaal 8 weken’.

Ik had meteen de dokter gebeld voor een verwijsbrief naar de abortuskliniek, maar we konden pas na een week terecht. Mijn vriend en ik waren wel zenuwachtig voor de abortus, maar we hebben dit toch besloten omdat we ons eigen leven nog niet echt op de rails hebben.

Aangekomen in de abortuskliniek, werd ik na een half uur wachten in de wachtruimte geroepen om naar de andere kamer te gaan. Mijn vriend ging met me mee. Er werd een echo gemaakt, maar we mochten niks zien. De vrouw printte een paar echo foto's uit en stopte deze meteen met een geschokt gezicht in haar zak en zei: "ik ben zo terug".

Toen kwam ze terug met een meneer die een gesprek met ons ging voeren. Hij vertelde dat ik ongveer 20 weken zwanger was en vroeg of we het nog wilden weg laten halen of toch besluiten het te houden. Wij wilden het houden zeiden wij meteen,want ik kon het nog wel weg laten halen onder gehele narcose, maar dat wilde ik beslist niet.

Die meneer zei: "Bel maar zo snel mogelijk het echocentrum,wij waren thuis aangekomen en het nieuws verteld aan onze ouders. Ze vonden het geen gelukkige keuze, maar ze zouden ons altijd blijven steunen.

Ik had meteen die middag het echocentrum gebeld, maar ik kon pas twee weken erna terecht. Toen was ik aangekomen in het echo centrum bleek dat ik 17 weken zwanger was. Het bleek dat de abortuskliniek een inschattingsfout had gemaakt van ruim een maand.

Mijn vriend en ik waren echt super blij toen we die echo zagen, toen beseften we echt dat er iets zou gaan veranderen in ons leven. Bij de 20 weken echo werd verteld dat ik was uitgerekend op 25 november. Ik moest om de twee weken naar de verloskundige.

Alles ging goed. Ze vonden de baby alleen een beetje klein, toen hebben zij mij doorverwezen naar het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis in Amsterdam. Daar werd ik een keer ik de week aan het cardiotocogram (CTG) apparaat gelegd en er werd om de week een echo gemaakt.

Halverwege oktober had ik een afspraak met de gynaecoloog, die besloot dat ik op 29 oktober zou worden ingeleid, dit omdat ik simpelweg geen groeiruimte meer zou hebben. Ik heb wel gerookt tijdens de zwangerschap, omdat ik eerst ook een joint rookte per dag, maar daar was ik mee gestopt. Dit deed ik meteen toen ik wist dat ik zwanger was. Toen vertelde de verloskundige dat ik beter dan wel nog een paar sigaretten per dag mocht roken, want anders had ik te veel stress.

Ik en mijn vriend zijn samen op 29 oktober naar het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis in Amsterdam geweest. Hier werd ik ingeleid met pillen. Zij mochten er maar een in de zoveel uren inbrengen en zeiden dat ze hooguit tot drie pillen gaan, anders werd het infuus ingeschakeld.

De eerste pil werd ingebracht ‘s morgens om tien uur en toen moest ik ook weer aan het cardiotocogram (CTG) apparaat de hartslag van de baby laten meten, de tweede pil gaven ze rond vier uur, dit omdat het best druk was op de afdeling en er niks gebeurde. In de avond kwam de gyneacoloog even kijken en zei dat ze het bij twee pillen wilden laten, omdat het zo druk was in de hoop dat het de volgende ochtend zou komen. En ik werd nogmaals aan de cardiotocogram (CTG) gelegd om te kijken of er al iets in werking was, maar dit was niet het geval.

Ik ging nog lekker boekjes lezen in bed, want ja, wat moet je verder doen in zo’n ziekenhuis? En ik zou rond 11 uur ‘s avonds nogmaals aan de CTG worden gelegd, het bleek wel iets te rommellen van binnen, maar ik had nog niet echt iets door en ik voelde nog niks. Dus ik kreeg slaappillen, omdat ik toch wel een beetje zenuwachtig was.

Enkele uren later begonnen de weeën, dit was om kwart voor twee. Ik had snel mijn vriend en mijn moeder gebeld. Zij kwamen tussen kwart over twee en half drie binnen. Ik was inmiddels al naar de verloskamer gebracht. De pufweeën pufte ik met gemak weg, maar ik kreeg de pers weeën niet onder de knie dus ik heb geroepen om pijnstillers te krijgen.

Uiteindelijk kreeg ik een morfineprik. Ik viel in slaap en ik hoorde mijn vriend, mijn moeder en de verloskundige roepen: persen, persen!! En toen was er een heel klein ventje geboren om 5.19 uur! Ik vond de bevalling wel zwaar, maar ik was alles weer vergeten toen hij eruit was.

Er was tegen ons gezegd dat als hij 2100 gram zou wegen naar de couveuse afdeling zou gaan. Maar hij woog 2200 gram. Wij zijn apentrots op ons zoontje. Het is af en toe best wel zwaar, maar dat heb je er natuurlijk voor over. Bedankt dat ik even mijn verhaal kwijt kon.

Groetjes,
Mijn twee bengeltjes

3 december 2009 - Je kent de gedachten vast wel. ‘Het overkomt mij niet’, ‘Ik slik toch de pil?’, ‘Ik word gewoon nog ongesteld’, ‘Zwanger?! Nee, ik niet!’. Maar niets is minder waar. Elk jaar worden er zo’n 5000 meiden in Nederland ongewenst zwanger waarvan 2000 de keuze maken het kindje te houden.

Vaak wordt er negatief gedacht over tienermoeders en zijn er veel vooroordelen. Zo zijn er reacties als: "Kinderen die kinderen opvoeden", en "Een tienermoeder is toekomstloos". Zo was ik ook. Totdat alles veranderde...

Ik ben Hannah, een jonge moeder van 17 jaar. In november 2008 kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik was inmiddels 19 weken zwanger, terwijl ik de pil slikte, ongesteld werd en geen last had van kwaaltjes. De relatie had ik enkele maanden ervoor gestopt. Mijn prioriteiten waren werken en studeren en daar paste een vaste relatie niet tussen.

De vermoeidheid nam toe en ook mijn rondingen werden voller. Ik was een nieuwe studie begonnen en hou ontzettend van eten dus ik zocht er niks achter. Daarnaast was ik juist wel blij met die extra rondingen. Toch had mijn moeder een "onderbuikgevoel" en heeft mij daarom meerdere keren gevraagd of ik niet zwanger was. Ik vond deze vraag erg onlogisch, zelfs gênant, omdat ik geen relatie had en gewoon ongesteld werd.

Om haar zorg weg te nemen heb ik dan toch een test gedaan. En je raadt het al...Ik was hartstikke zwanger!

Op dat moment stortte mijn wereld in. Ik zag mijn studie wegvaren en dacht aan de enorme teleurstelling van mijn ouders. Ik ben christelijk opgevoed. Ik was ervan overtuigd dat ik op straat zou worden gezet en thuis alle hoeken van de kamer te zien zou krijgen.

Er gebeurde van alles, behalve hetgeen waarvoor ik had gevreesd. De enige woorden van mijn vader waren: "Wat jij nu nodig hebt, is steun." Ook al was de schok voor iedereen ontzettend groot, ze hebben mij allemaal gesteund. En niet alleen mij, maar ook de vader (23) van mijn dochter. Ik heb direct contact met hem opgenomen. Vanaf het eerste moment heeft hij de verantwoordelijkheid op zich genomen en wil 100% vader zijn voor zijn dochter.

De mogelijkheid om voor abortus te kiezen was er wel. Er werd mij verteld dat die mogelijkheid er zou zijn tot 24 weken zwangerschap. Naast dat ik het niet eens ben met de termijn van 24 weken, wist ik dat mijn dochter zelf geen keus kon maken. Dat moest ik voor haar doen. Ik was verantwoordelijk en heb er daarom voor gekozen om jong moeder te worden.

Vanaf dat moment ging er een knop bij mij om. In een paar maanden tijd groeide ik geestelijk van tiener naar moeder. Ook moest er van alles geregeld worden. Denk maar aan school. Je moet niet alleen je ouders op de hoogte stellen, maar ook school. Zij kunnen je bijvoorbeeld helpen met een aangepast rooster en er rekening mee houden als jij afwezig bent. Daarnaast is het ook belangrijk om dingen te regelen zoals: kinderopvang, juridische zaken zoals meerderjarigverklaring, kraamzorg, erkenning van de vader, etc.

Nu, bijna een jaar later, is mijn dochtertje Lorena 5 maanden oud. Ik ben tweedejaars studente Marketing & Communicatie en heb een motivatie als nooit tevoren. Ik hoop hierna nog een hbo-opleiding te volgen en kijk uit naar een plekje voor ons tweeën.

Op dit moment woon ik nog thuis om mijn studie succesvol af te maken. Opa en oma zijn er wel, maar ik als moeder draag de volledige zorg. Natuurlijk vinden ze het heerlijk om hun kleinkind van dichtbij mee te maken en willen graag helpen, maar ze houden zich net als iedere opa en oma vaak afzijdig, ook al wonen we in hetzelfde huis. Ik geniet zo ontzettend veel van mijn dochter.

Mijn wereld is niet ingestort maar opgebloeid! Ik ben Hannah, een trotse jonge studerende moeder. Het is ontzettend zwaar en moeilijk studie, werk en zorg te combineren. Een kleintje krijgen is niet alleen maar leven op een roze wolk! Vergeet niet dat je veel kosten moet maken voor de zorg die je draagt. Voor mij is het jonge moederschap positief gebleken, maar toch adviseer ik alle jonge meiden / studenten te blijven genieten!

Pas op met wat je doet, niet alle pilletjes en dingetjes zijn betrouwbaar en jij bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen. Kinderen kunnen altijd nog, je jeugd is nu.

Dit artikel heb ik zelf geschreven voor het magazine ‘It’s Your ID’ van ROC ID College. Ik werk ook mee aan het boek ‘Niet geplant Toch gewenst’ en ik heb binnenkort TV opnames voor TV-West voor een programma over vooroordelen. Daarnaast geef ik vanaf december regelmatig voorlichtingen op middelbare scholen over het jonge moederschap.

Met deze dingen hoop ik een beter beeld te scheppen over jonge moeders en een bijdrage te leveren om jongeren aan het denken te zetten. Het hoeft niet negatief uit te vallen, maar weet wel dat sommige ‘fouten’, ‘misstappen’ of keuzes consequenties hebben!

Groetjes, Hannah

2 december 2009 - Hallo Allemaal! Bij de komst van mijn dochtertje Chenaily heb ik tot op de dag van de bevalling nooit geweten dat ik zwanger was.

In de nacht van 27 november rond 05.00 uur schiet ik wakker van pijnlijke steken in mijn buik. Ik sliep die nacht bij een vriendin om de hoek van mijn ouders hun huis, dus dit was dichtbij. Ik dacht: ik moet mijn menstruatie krijgen vandaag, dus het kan wel kloppen dat ik pijnlijke steken voel in mijn buik.

Ik ga naar de wc en er kwam bloed, dus ik verschoon mezelf en ga weer naar bed. Maar ik kon geen houding vinden en de pijn werd steeds erger. Tot ik om 06.10 toch had besloten om naar huis te gaan, want de pijn was echt erg.

Ik was om 06.20 thuis aangekomen. Mijn moeder zei: "Dat is wel heel overdreven vroeg, meid." Dus ik had geantwoord met "Ja, ik heb mijn menstruatie gekregen en heb erg veel last van buikpijn." Op advies van mijn moeder ben ik even onder de douche gegaan, maar de pijn bleef aanhouden en werd steeds erger.

Op het moment dat ik uit bad wou stappen kwam mijn moeder de badkamer ingelopen. Door al het lawaai wat ik maakte, kwam ze even kijken. En ja hoor, ik stap uit bad en voel een hele stroom warm water langs mijn benen lopen en de pijnlijke steken werden nog erger. Ik keek heel raar mijn moeder aan en zei: "Wat is dit, heb ik nu geplast?"

Maar mijn moeder zei meteen "Volgens mij ben je zwanger meid, en krijg je een miskraam" Omdat ik dus helemaal geen buik had. Mijn antwoord was: "Doe niet zo gek mam, ik slik toch de pil?".

Mijn moeder riep mijn vader erbij en vertelde het hem. We belden meteen een ambulance, maar zij wilden niet komen, omdat we niet wisten hoever ik zwanger was. Om 06.42 was de taxi er. Door alle rode lichten naar het ziekenhuis, want ik kreeg in de taxi persdrang. Het enige dat ik riep was: "Ik moet poepen dus schiet op!". Om 07.05 waren we aangekomen in het ziekenhuis. Ik werd meteen naar de verloskamer gebracht. Ik had nog nooit zo snel met een rolstoel gereden.

De artsen renden gewoon met mijn rolstoel door die gangen. En na 3 keer persen en flink inknippen, was mijn dochtertje Chenaily Agnes Maria met een gewicht van 3310 gram en 56 cm lang geboren. We hadden niks voor haar, zelfs geen kleertjes.

Ze was op een zondag geboren, dus moesten we een nachtje blijven slapen. Zodat iedereen thuis iets kon regelen. De vader heeft binnen een maand naar haar geboorte het via een sms uitgemaakt, hij kon het niet aan.

Mijn prinsesje is nu alweer 5 jaar oud en ze ziet haar vader inmiddels twee keer per maand.

Mijn bevallingsverhaal van Dyenairo
Bij mijn zoontje Dyenairo kwam ik met 22 weken en vier dagen erachter dat ik zwanger was. Ik had een nieuwe vriend , die ik via een vriendin had leren kennen. Hij was heel lief voor mij, maar ook voor Chenaily.

Toch hield ik mijn mond erover tegenover mijn ouders, want ik wilde eerst zien of het echt goed zou lopen tussen ons. Tot ik een dag voor dat ik hem wilde voorstellen aan mijn ouders, omdat het zo goed ging, kreeg ik te horen dat meneer vast zat en voorlopig niet vrij zou komen. Ik heb toen nog een keer met hem gesproken en had gehoord over hoe en wat. Ik had voor mezelf besloten dat ik geen contact meer zou hebben met hem, omdat dit beter was voor mij en Chenaily.

Maar toen draaide mijn leven in een andere wending. Ik slikte de pil, maar toch kwam mijn menstruatie opeens niet meer. Mijn moeder wist het al meteen, toen ik twee dagen over tijd was. Want na de geboorte van Chenaily moest ik alles netjes noteren op de kalender, zodat zij het bij kon houden. Daar stond mijn moeder met de test, maar vertelde haar: "Dit kan niet! Ik heb toch geen vriend?".

Ongeveer vier en een halve maand geleden had ik een vriend. Ik had toch voor de zekerheid die test gedaan, waar mijn moeder en dochtertje bij waren. Mijn vader en broertje zaten in de kamer ernaast. Binnen drie seconden wist ik het, de test was positief. Ik dacht "Dit kan niet. Dan moet ik minstens vier en een halve maand zwanger zijn, want daarna had ik geen vriend meer gehad."

Ik moest het toen opbiechten naar mijn ouders toe. Zij kwamen met de vraag wie de vader was. Na alles verteld te hebben met veel emoties, heb ik de verloskundige gebeld en kon ik diezelfde middag nog terecht.

Toen zij de echo bij mij maakte, was mijn familie erbij en ik was al 22 weken en vier dagen zwanger. Ik kreeg ook meteen te horen dat ik een zoontje kreeg. Dit was erg schrikken, maar ik was wel blij dat ik het nu eerder wist dan bij de eerste.

Mijn ouders waren boos, omdat ik mijn relatie had verzwegen, maar toch blij dat we nu op tijd wisten dat ik zwanger was. Diezelfde dag hebben we al kleren gekocht voor mijn babyboy en hebben we de familie ingelicht.

De tijd ging snel voorbij en van geen buik met 22 weken en vier dagen had ik opeens een hele grote buik, want mijn lichaam reageerde opeens dat ik zwanger was!! Ik woog met 22 weken en vier dagen 54.2 kilogram en toen ik moest bevallen 63.2 kilogram!

De dagen gingen voorbij en ik ben eigenlijk niet misselijk of ziek geweest, iedereen hielp me met van alles. Ik zou 21-02-2007 uitgerekend zijn, maar die spannende dag ging voorbij. Dyenairo is uiteindelijk op 26-02-2007 geboren.

Om 12.50 kreeg ik buikpijn en ging naar de WC. Ik had licht bloedverlies. Mijn moeder vroeg nog of ze thuis moest blijven of dat ze kon gaan werken. Ik zei dat ze gewoon kon gaan werken, want er was niks aan de hand.

Ze had echter stiekem toch afgebeld. Maar goed ook, want om 13.20 trok ik het niet meer van de pijn. We hadden de verloskundige gebeld en die was meteen gekomen. Hij controleerde mij en ik had al 7 cm ontsluiting. Ik moest toen meteen naar het ziekenhuis.

Toen we daar aangekomen waren om 13.45, hebben ze mijn vruchtwater gebroken en de baby had in zijn vruchtwater gepoept, dus hij moest er zo snel mogelijk uit. Na drie keer persen stopten mijn weeën. Omdat ik zoveel pijn had voelde ik ze niet meer, ik heb toen nog een keer op eigen kracht moeten persen en daar was mijn prinsje.

Om 14.14 is hij geboren met een gewicht van 3420 gram en 48 cm lang, genaamd Dyenairo Nando Peterus.

Mijn kinderen zijn beiden half Nederlands en half Antiliaans. Ik heb inmiddels al bijna twee jaar een Antilaanse vriend. Hij is wel stuk ouder dan ik, want hij is 30 jaar en ik ben 21 jaar.

Chenaily is nu een vrolijke meid van vijf jaar en Dyenairo een lekker ventje van twee en een half jaar oud. We wonen in Eindhoven en het gaat super goed.

Dit was mijn verhaal.
Groetjes, Amarantha

30 november 2009 - Hallo allemaal, ik ben Loiis, ben 20 jaar en geboren op 20-02-1989. Ik kom zelf uit een groot gezin. Mijn moeder is 39 jaar en mijn vader 40 jaar. Ik heb zes zusjes. Lindsy (20), Doya (9), Joelle Cleo (7) , Jazzy (5), Julia (3), Iza (3 maanden).

Zelf ben ik een tweeling samen met Lindsy, mijn moeder was ook heel jong toen ze zwanger was van ons. Mijn andere zusjes zitten in de leeftijdscatorgorie van baby tot ongeveer 10 jaar. Ik ben getrouwd met Thomas (05-10-1984; 25 jaar) sinds 8 augustus 2008, en zijn nu ruim zeven jaar samen. Wij zijn de ouders van drie gezonde kinderen.

Mijn eerste zwangerschap
Ik was net zeventien toen ik merkte dat ik zwanger was. We konden het verwachten, maar hadden niet gedacht dat het zo snel zou gaan. Ik en mijn man waren er al aan toe om een kindje op de wereld te zetten. Ik had mijn HAVO-diploma en hij zijn HBO-diploma net binnen.

We woonde samen en leefden stabiel, dus we waren er klaar voor. Maar je bent dan nog wel 17 en je moet het aan je ouders aangeven. Dit hebben wij in een brief gedaan. Een hele lange brief, omdat het eigenlijk wel heel eng was en dat mijn ouders zelf nog in de kinderen maken tijd zaten en mijn moeder zelf zwanger was.

Maar mijn ouders reageerde heel goed en waren zeker heel blij voor ons, maar ze zeiden wel dat ze niet de ideale opa en oma zouden kunnen zijn nu al, omdat ze zelf nog veel jonge kinderen hadden. Bij de ouders van Thomas was het een stuk makkelijker, die waren dol gelukkig toen ze hoorde dat ze opa en oma werden. De eerste pretecho, heel spannend natuurlijk en leuk.

Maar iets verbaasde ons heel erg, het was niet een kindje, maar twee. Dat was even wennen, maar ik vond het erg leuk. Ik ben zelf natuurlijk ook van een tweeling en ik weet hoe leuk ik dat altijd vond, en stoer dat mijn zusje zo op mij leek en dat iedereen ons lekker door elkaar haalde!

De zwangerschap verliep erg goed, ik werd alleen al erg snel heel dik. Ik kon niet eens meer mijn eigen voeten zien, ik had al een enorme buik toen ik zes maanden was. Ik ben zelf van Portugese afkomst, mijn moeder is Portugese en mijn vader Nederlands. Maar ben zelf geboren in Portugal. Dus ik wilde dat mijn kinderen ook in Portugal geboren zouden worden, mijn geboorteplaats, dus ik vond het heel wat hebben als ze daar ook werden geboren.

Er werd mij geadviseerd om er op tijd heen te gaan, omdat ik al zo een grote buik had. Dus we zijn, toen ik een kleine zeven maanden zwanger was, richting Portugal vertrokken en daar heerlijk in het huis van mijn ouders vertoeft. Maar het ging snel, ik was vijf januari uitgeteld.

Het werd ondraaglijk en voor de kinderen was het ook beter dat het gehaald werd, dus ik werd ingeleid voor de bevalling. Ik ben bevallen op 25 november 2006, van een kern gezonde dochter Myrthe en zoon Mike. We zijn daar nog een tijdje gebleven en toen heerlijk terug gegaan naar ons huisje in Nederland.

Mijn vriend en ik hadden altijd de droom gehad om een groot gezin te stichten. Nu papa en mama van twee kinderen, maar dat was voor ons niet genoeg. We hebben veel geprobeerd om zwanger te raken, en vele onderzoeken gehad. Daar kwam een uitslag uit: mijn eierstokken waren aangetast. Dus zwanger worden was moeilijk, maar moest uiteindelijk op de gewone manier wel lukken!

We hadden in die tijd ook het dochtertje Kaya van mijn tweelingzus in huis, omdat door verschillende omstandigheden er niet voor gezorgd kon worden. Nu is Kaya weer bij haar eigen papa en mama.

De tweede zwangerschap
Eindelijk het is gelukt, zwanger van ons derde kindje. Dolblij zijn we allebei, door deze zwangerschap ging ik net zo soepel doorheen als bij de eerste. Had een mooi rond buikje en het ging helemaal top. Alleen het hartje horen was altijd moeilijk bij de verloskundige. Met 32 weken kreeg ik weeën, veel te vroeg.

Direct ben ik met de ambulance overgebracht naar het Sophia ziekenhuis in Zwolle. Maar dit keer moest ik door, omdat ze het niet konden laten zitten. Na een korte bevalling is op 8 januari 2009 onze dochter Xyn Ruth geboren.

Ze heeft een kleine week in het ziekenhuis moeten blijven, omdat ze zo ontzettend klein was. Maar het ging erg goed met haar en groeide als kool. Nu ruim 11 maanden verder, is het echt een doorzetter. Ze is veel ziek geweest, maar is echt een sterke meid. Kerngezond zeker weten, maar erg vaak vatte ze griepjes en verkoudheden op.

Kort nadat Xyn is geboren, ben ik niet meer met de pil begonnen. Ik vond het niet nodig, en liet de natuur het werk doen. En zwanger worden was toch een hele klus.

De derde zwangerschap
Na een tijdje weer mama te zijn, merkte ik in juni dat ik me toch weer anders voelde, en wel eens weer zwanger kon zijn. Nou, Lois weer naar de winkel om een zwangerschapstestje te halen. De vrouw achter de balie keek me aan. Net een kleintje gekregen en alweer een zwangerschaptest halen. Maar ja, dat maakte mij niet zoveel uit.
's Middags heb ik hem gedaan, en ja hij was duidelijk positief! Direct Thomas opgebeld met dit goede nieuws. Hij was er helemaal blij mee. Hij is direct naar mij toegekomen en hebben er een gezellige middag van gemaakt.

Ik was wel benieuwd hoelang ik zwanger was en ben daarom 's middags direct naar de verloskundige gegaan. Ik was een kleine maand zwanger. Eigenlijk was deze zwangerschap net als de vorige, alleen het hartje was steeds slecht te horen en het groeide eigenlijk gewoon goed.

Ik ben wel snel wat minder gaan werken, omdat het mij een beetje te zwaar werd. Met 18 weken moest ik voor controle naar het ziekenhuis, omdat het hart eigenlijk steeds slechter te horen was.

Na verschillende echo's en onderzoeken, zijn ze erachter gekomen dat het geen gezonde inhoud van hart en longen had, het was in zijn geheel helemaal fout. Dit kwam heel hard aan, jullie kindje is niet levensvatbaar! Even bevat je dit niet, maar na korte tijd slaat dit je neer, en barst je in tranen uit.

Nou, de keus werd snel gemaakt, het kindje moest gehaald worden, een keizersnede of een ingeleide bevalling, we kozen voor het tweede. Ik was zo in een dip dat ik er eigenlijk vrij weinig van meegemaakt heb.

Op 30 september is onze mooie dochter Noamy geboren en ook direct gestorven op deze dag. Nu bijna twee maanden verder, hebben we het hier nog steeds vreselijk moeilijk mee, maar samen met de andere kinderen komen we hier zeker doorheen.

Bedankt voor het lezen van ons verhaal.

Liefs, Lois & Thomas Myrthe, Mike, Xyn & Noamy in gedachte

20 november 2009 - Hallo allemaal, Mijn naam is Marije en ik ben 20 jaar oud. Dit is mijn verhaal, wat 9 jaar geleden allemaal begonnen is.

Ik was 11 jaar toen wij van Zuid-Holland naar Friesland verhuisde. Wat een cultuurshock was dat voor mij. Ik verhuisde namelijk vanuit de stad naar een klein dorp.

Ik ben altijd een gelukkig kind geweest, ik was niet moeilijk en altijd vrolijk. Ik had nog een oudere zus, een broertje en een zusje. Mijn oudste zus kreeg veel problemen toen we verhuisd waren. Ze ging met de verkeerde mensen om en werd heel opstandig, zeker naar mijn vader toe. Ik vluchtte altijd als mijn zus weer ruzie had met mijn vader, ik verstopte mij in bed met de dekens over mijn hoofd.

Mijn problemen begonnen op de middelbare school. Ik had het gevoel dat niemand begreep wat ik doormaakte. Ik bevond me namelijk in de puberteit. Ik begon in mijzelf te snijden om het gevoel te krijgen dat ik leefde. Dit is een tijdje doorgegaan zonder dat iemand dit opmerkte. Op het moment dat mijn moeder erachter kwam, heeft ze mij meegenomen naar een maatschappelijk werkster.

Zij adviseerde mij om een activiteit te gaan zoeken waar ik mezelf kon en de rest even kon vergeten. Zo ben ik gaan paardrijden. Ik was toen 14 jaar en heb de vader van mijn zoontje daar ook leren kennen.

Hij was 28 jaar ouder dan ik. In het begin van deze relatie zag ik hem als een vaderfiguur. Dit wat ik thuis niet had. Mijn vader was een workaholic en was erg gericht op prestaties.

Ik ben in die tijd van het VWO naar het VMBO gegaan. Dit was voor hem een teleurstelling. Dit liet hij mij ook maar al te graag weten. In die oudere man vond ik begrip voor mijn situatie en ontstond er een vriendschappelijke band. Hij heeft me ook erg goed geholpen.

Toen hij op een nacht verder wilde gaan dan die vriendschap vond ik dat vanzelfsprekend. Ik ben toen weggelopen van huis en bij hem gaan wonen. In het begin was hij heel lief voor me en mijn ouders zagen me opbloeien. Daarnaast deed ik ook weer goed mijn best op school.

Zolang het goed ging, waren ze het erover eens dat ik bij hem mocht blijven wonen. Maar het lieve was snel voorbij. Hij werd agressief en ging veel drinken.

Ik voelde me een keer zo ellendig - dit was in december 2004 en ik was net 16  geworden - dat ik bij de paarden stond en van drie meter hoog naar beneden viel. Ik had een zware hersenschudding en ik moest veel overgeven.

Ik was aan de pil, maar het overgeven stopte niet, toen ging er bij mijn moeder een belletje rinkelen. Ze heeft me meegenomen naar de dokter en die verwees ons door naar het ziekenhuis.

Ik was erg bang omdat ik niet wist wat er aan de hand was. In het ziekenhuis heb ik mijn eerste echo gehad en het bleek dat ik al 13 weken zwanger was. Ik heb heel erg gehuild en mijn moeder hield me vast en troostte me.

Ze vertelde dat wat ik ook zou beslissen zij er altijd voor mij zou zijn. Ik hoefde niet eens na te denken, ik ging dit kindje houden en er zo goed mogelijk voor zorgen.

De vader durfde ik het niet te vertellen, maar op de 18e verjaardag van mijn oudste zus heb ik gezegd dat ik zwanger was.

In juni 2005 heb ik met mijn zwangere buik mijn VMBO diploma gehaald en op 1 oktober 2005 ben ik bevallen van een kerngezonde jongen. Hij woog zeven en een halve pond en hij zijn naam is Jorrit.

Vanwege mijn leeftijd hebben we in november 2005 bezoek gehad van de kinderbescherming, omdat je als minderjarige niet voor een andere minderjarige mag zorgen. In februari 2006 was er een rechtszaak en is besloten dat ik meerderjarig verklaard zou worden. Dit was echt een mijlpaal in mijn leven.

De relatie met zijn vader is op de klippen gelopen toen hij agressief werd naar Jorrit toe. Ik kon er nog voor kiezen om mishandeld te worden, ik wist wat me overkwam, maar Jorrit was nog zo klein. Dus om hem te beschermen ben ik weer bij mijn ouders gaan wonen.

Ik had een jaar vrij van de leerplichtambtenaar, maar in augustus 2006 ben ik weer begonnen met mijn opleiding. Ik vond dit heel moeilijk, ook vanwege de breuk met de vader van mijn kind. In april 2007 ben ik gestopt met die opleiding, en in augustus dat jaar ben ik begonnen met de horeca opleiding.

In februari 2008 heb ik een vordering ingesteld ter verkrijging van alimentatie voor Jorrit. Hij is erkend door zijn vader, dus wettelijk gezien was hij verplicht te betalen. Dit wou hij echter niet, en hij heeft het ons heel moeilijk gemaakt. Dat was een zwarte periode in ons leven. Het werd me bijna allemaal teveel, maar de liefde van mijn moeder en van Jorrit hebben me overeind gehouden.

Hier hield de ellende helaas niet op. In april 2008 kwam het nieuws dat mijn ouders zouden scheiden. Mijn vader had al anderhalf jaar een ander. Dit kwam hard aan, vooral bij Jorrit. Hij was helemaal gek op zijn opa. Hij heeft het hier heel moeilijk mee gehad, vooral omdat mijn vader de keuze maakte om geen contact meer te hebben met zijn kinderen en kleinkind.

Hij heeft ermee leren leven, maar het is soms nog steeds heel moeilijk voor hem. Nu gaat hij naar de basisschool en bloeit helemaal op. Hij vindt het fantastisch om nieuwe dingen te leren en kan geen genoeg krijgen van alle dingen die hij daar leert. Hij krijgt zelfs speciale werkjes van groep twee en drie, omdat hij zo slim en gemotiveerd is om te leren.

We hebben het niet makkelijk gehad. En we gaan nog steeds door een moeilijke periode, maar hij en ik samen. We zijn erg gelukkig met ons tweeën. Lieve jonge (aanstaande) ouders: zo zie je maar, elke jonge ouder heeft zijn of haar eigen verhaal. En we hebben het waarschijnlijk allemaal niet makkelijk gehad.

Maar kijk eens naar de mooie dingen in het leven. De glimlach van een kind moet voldoende zijn om de zon uit een dag te halen. Ik hoop dat ik jullie een beetje heb kunnen helpen met mijn verhaal.

Als jullie iets willen weten of vragen, wil ik jullie graag te hulp schieten. Ik heb niet alle antwoorden, maar ik kan goed luisteren en heb zelf voldoende meegemaakt om je misschien een beetje inzicht te kunnen geven van buitenaf.

Liefs,
Mama Marije

17 november 2009 - Hallo, ik heb veel van jullie verhalen gelezen en ik wil nu ook graag mijn verhaal kwijt.

Ik ben een meid van 16 jaar en heb al ongeveer anderhalf jaar een hele lieve vriend. Nu weet ik ongeveer al 6 maanden dat ik zwanger ben. We wisten eerst niet zo goed of we het kindje moesten houden, maar al snel kwam daar verandering in.

Al ongeveer 2 weken had ik een bult op mijn been. Ik was hiervoor naar de dokter geweest. Hij vertelde mij dat het een vetbult was. Omdat ik met mijn vriend over de zwangerschap wilde nadenken, zouden wij een weekje met zijn tweetjes weggaan.

Om toch zeker te weten dat die bult op mijn been niets was, zijn wij opnieuw naar de dokter gegaan. Hij heeft ons doorverwezen naar het ziekenhuis om een bodyscan te laten uitvoeren.

Ongeveer een dag later kreeg ik de uitslag. Ik heb kanker. Ik vond dit heel moeilijk te verwerken en ik heb in die tijd heel veel moeten huilen. Mijn vriend was een grote steun, maar kon ook niet meer doen dan mij troosten.

Zelf moest ik tenslotte de chemo's volgen, en gaan vechten voor mijn leven. Ik twijfelde of ik het wel allemaal aan kon, en ik vond het allemaal heel erg moeilijk. Door deze chemo's zou ik onvruchtbaar kunnen worden, en dit was de reden dat ik en mijn vriend besloten hebben het kindje te houden.

Het was natuurlijk geen makkelijke keuze, want ik ben pas 16 jaar, en zal voor de chemo's veel in het ziekenhuis te vinden zijn. Ik was in strijd met mezelf en vond het allemaal heel erg moeilijk te verwerken.

De chemo's zijn ook niet ongevaarlijk voor het kindje, het zou kleine of grote afwijkingen kunnen krijgen. Toch is dit kleine wondertje misschien het enige kind dat we kunnen krijgen, dus ontvangen we deze met open armen.

Nu kijken we beide heel erg uit naar de bevalling om ons kleine kind eindelijk in de armen te mogen sluiten. Mijn ouders reageerde in het begin best moeilijk. Ze wisten niet zo goed wat ze er mee aan zouden moeten, zeker ook als het kindje een afwijking zou hebben, hierdoor heeft het kindje veel zorg nodig.

Dit kunnen ik en mijn vriend natuurlijk niet alleen en ik snapte dat mijn ouders tijd nodig hadden om er allemaal even over na te denken. Het was ook logisch dat ze erover na moesten denken. Ze wisten net dat hun dochter ziek was en nu kregen ze er ook nog een kleinkind bij.

De ouders van mijn vriend waren meteen positief. Het is hun enige kind en ze vinden het fantastisch dat ze opa en oma worden! Iedereen in onze omgeving steunt ons heel erg goed en mijn ouders kijken nu ook naar het kindje uit.

Inmiddels heb ik al een hele zware periode van chemo's achter de rug en ben ik kaal. De echo's van het kind verliepen goed! Ze hebben tot nu toe geen afwijkingen kunnen vinden, en daar zijn wij superblij mee. We weten nu ook het geslacht, maar dat houden we nog even geheim!

Mijn kans op genezing wordt steeds groter, doordat de chemo’s goed aanslaan. Tussen mij en mijn vriend loopt alles goed. Hij zorgt heel erg goed voor me, terwijl ik weet dat dit voor hem ook allemaal niet makkelijk is!

We kijken er met ons allen naar uit, maar realiseren ons ook dat het de komende periode niet altijd gemakkelijk zal worden, maar we gaan genieten van de mooie en leuke momenten. Nu weet ik zeker dat ik tot de laatste minuut zal knokken voor het kleintje, en dat ik de moed zeker niet zal opgeven!

Ik zal blijven vechten voor alle mensen om me heen, en hoop binnenkort ons kleine wonder in mijn armen te mogen sluiten!

Dus mensen geef niet op, zet door tot op de laatste minuut. Geniet van de zwangerschap en van je kindje nu het nog kan, want het leven kan zomaar afgelopen zijn.

Groetjes,
Anoniem.

15 november 2009 - Hallo allemaal! Ik vind het een beetje lastig om mijn verhaal te doen, omdat ik niet goed weet waar ik moet beginnen. Ik ben 19 jaar oud en ik heb een zoontje van 5 maanden.

Ik zal bij het begin beginnen. De vader van mijn zoontje heb ik leren kennen door vrienden, zij hebben ons aan elkaar gekoppeld. We zijn een keertje wat gaan drinken en zijn samen naar de film geweest. We zagen elkaar steeds vaker en van het een kwam het ander. Het eerste weekend dat we bij elkaar geslapen hebben, was het meteen raak.

We hadden het wel veilig gedaan, maar er is blijkbaar iets mis gegaan. We waren pas een paar maanden samen toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. En op dat moment liep alles nog goed tussen ons. We hebben er lang en veel over gepraat en hebben samen besloten dat we ervoor zouden gaan, omdat we er anders spijt van krijgen.

Hij is 25 jaar en dit was ook altijd de leeftijd voor hem geweest waarop hij graag kinderen zou willen, vertelde hij mij. Het ging een hele tijd goed, totdat ik erachter kwam dat hij verslaafd was.

Hij had me wel verteld dat hij dat vroeger was en hier hulp voor had gekregen, ook dat hij het eens in de zoveel tijd nog weleens gebruikte, maar dit gebruik ging van kwaad naar erger.

Een keer in de maand werd een keer in de week, tot dagelijks gebruik. En dan heb ik het erover dat hij elke dag 25 euro spendeerde aan die rotzooi.

Tussen ons ging het ook steeds slechter. Ik kreeg allerlei verwijten naar mijn hoofd geslingerd. Zoals dat ik zijn leven verpest had, een domme hoer was en hij het kind alleen wou houden omdat hij mij zielig vond.

Dit kwam erg hard aan en mijn zwangerschap was dan ook alles behalve mooi en gemakkelijk. Ik stond er alleen voor. Ondanks veel ruzies en vechtpartijen, ook tijdens de zwangerschap, ben ik bij hem gebleven. We kregen een baby samen en ik wou hem helpen. Ik zie altijd het beste in mensen en wil ze helpen, ook al betekent dit dat ik er zelf aan onderdoor ga.

De week voor de bevalling heb ik intense weeën gehad, ik heb drie dagen met weeën op de bank gelegen en niet geslapen. Het enige dat hij deed was gebruiken. De schulden liepen hierdoor ook steeds hoger op en zat ik alleen maar in de stress over hoe we het allemaal moesten gaan doen.

De laatste paar weken ben ik ook veel vaker naar het ziekenhuis moeten gaan. De dag voor de bevalling heb ik de hele nacht op de bank gehuild van de pijn. En hij, hij zat op de slaapkamer, totaal van de wereld afgezonderd. Ik heb alles bij elkaar moeten schreeuwen voordat hij zich realiseerde dat het dan toch echt zo ver was en hij met mij naar het ziekenhuis moest gaan.

Leuk, dat hij zo de geboorte van zijn zoon mee moest maken. De bevalling was zwaar, en tot overmaat van ramp had ik vanonder alles ontstoken, omdat er bij het hechten iets verkeerd was gegaan.

Ik heb dus na de bevalling drie weken nauwelijks kunnen lopen, maar ik moest wel alles zelf doen. Zijn zoon zag hij niet staan, hij leefde alleen maar in zijn wereld van drugs. Er werd 50 euro per dag gespendeerd aan drugs en de rekeningen bleven maar op de mat vallen.

Hij kleineerde mij, sloeg me en stampte me de grond in. Dit was de normaalste zaak van de wereld. Ondertussen merkte ik steeds meer dat ik mij emotioneel van hem aan het wegduwen was. En mijn ex kwam steeds vaker terug in mijn gedachten.

Nu onze zoon 5 maanden is, en zijn vader in de gevangenis zit, ben ik aan het proberen om een woning te vinden en om een uitkering te regelen. Het wilt allemaal niet opschieten en ik hou er veel slapeloze nachten aan over.

Ondertussen is mijn ex- vriend weer terug in mijn leven en geeft hij mij het gevoel wat ik lang niet meer gevoeld had. Als ik hem met mijn zoontje zie, voel ik meer liefde dan ik ooit tevoren voelde. Dit zag ik nooit met zijn echte vader. Het doet pijn om zoiets te zeggen, maar het is wel zo.

Of het met hem weer iets wordt weet ik niet. Hij vindt het moeilijk, omdat de baby niet van hem is. Dus er zal nog veel gepraat moeten worden.

Hoe het nu met de vader gaat als hij vrij komt,dat is voor mij een groot vraagteken. Ik denk dat hij weer terug zal vallen in zijn oude gedrag.

Mijn kleine jongen is gelukkig en is een echt lachebekje, en ik geniet elke dag van hem. Als ik hem uit bed haal en hij lacht naar me, is mijn hele dag weer goed. Die kleine momenten en kleine dingen, die je hart doen smelten, laten je beseffen dat je de juiste keuze hebt gemaakt.

31 oktober 2009 - Ik ben op vrijdagnacht 26 september bevallen en op maandagochtend de 28e mocht ik naar huis met mijn meisje.

Ik zal me eerst even kort voorstellen, Ik ben Femke 20 jaar en mijn vriend genaamd Renaldo is 21 jaar. Ik ben bevallen met een zwangerschapsduur van 35 weken en 6 dagen, van dochter Refenta.

Onze dochter had een trage hartslag die steeds terug viel. Ik had gerookt tijdens mijn zwangerschap, toen ik gestopt was ging het hartje iets beter kloppen! Dus raad ik iedereen af om te stoppen met roken als je zwanger bent!

Het was allemaal raar gelopen, ik was 35 weken en 4 dagen zwanger, vanaf 23 september was er bijna geen beweging meer in mijn buik, ik maakte me hier veel zorgen over.

De dag erna zijn we naar het ziekenhuis gegaan omdat ik haar nog steeds niet gevoeld had, maar na onderzoek bleek dat het hartje gemiddeld 100 sloeg, en dit was voor haar normaal. Maar omdat ik aan meer beweging van haar gewend was moest ik de dag erna terugkomen voor een CTG-scan en voor een echo. Dit hadden we laten doen, het hartje sloeg gemiddeld 100 hartslagen per minuut, maar bijna geen beweging.

Bij de echo bewoog ze ook bijna niet, dus besloot de gynaecoloog mij in het ziekenhuis te houden voor minimaal 1 dag om 4 x per dag een scan te maken. In de avond was mijn vriend weg gegaan, en ik wilde gaan slapen. Maar ik kon niet slapen, want het was in het ziekenhuis en dit is niet bepaald een plek wat je gewend bent.

De dag erna dacht ik dat er iets scheelde aan mijn hartslag, het was zo laag. Maar het was het hart van mijn baby Refenta, de hartslag was gezakt naar 62 hartslagen. Later die avond ging het weer beter en was de hartslag gestegen naar 70. Toen zei de gynaecoloog als dit nog een keer gebeurd is het beter dat we het kind halen.

Na een slapeloze avond braken mijn vliezen om 00.45u, maar de verloskundige zei dat ik mijn vriend nog niet hoefde te bellen want het kon nog een tijd duren voordat ik daadwerkelijk zou gaan bevallen! Toch had ik even naar mijn vriend gebeld over hoe het ging met me en hoe alles verliep. Ik had gezegd dat hij nog niet hoefde te komen maar had hem wel op de hoogte gesteld.

5 minuten nadat mijn vliezen gebroken waren kwamen de weeën, deze werden al snel pijnlijker. Toen had de verloskundige mijn vriend gebeld en is hij direct in de auto gestapt om te komen. De weeën werden op een gegeven moment zo pijnlijk, dat ik het niet meer hield.

Toen hadden ze gekeken hoeveel ontsluiting ik had, ik had op een randje na volledige ontsluiting. Toen voelde ik de persweeën opkomen, ik mocht nog even puffen en daarna persen. Onder het persen zakte het hartje naar gemiddeld 40, hierdoor moest ik in een keer doorpersen.

Op het moment dat het hoofdje eruit kwam, kwam mijn vriend binnen en zei ik ‘kom snel, ik hou het niet meer!’. Hij is bij me komen staan en op het moment dat hij bij me stond werd onze dochter meteen geboren. Het was best zwaar, maar het was het wel waard. Ik heb er ongeveer 1.5u over de bevalling gedaan, waarvan ik 5 minuten geperst heb.

Het was een mooie belevenis om je kleine kind te zien. Daarna is pappa met haar naar de kinderarts gegaan en hebben ze een paar testen gedaan, na deze testen kwam ze terug om bij mij op de kamer te liggen. Ze had een gewicht van 2260 gram en ongeveer 44 cm lang.

Ze heeft een dag in de couveuse gelegen, dit om haar temperatuur goed op pijl te houden. Maar ze deed het zo goed dat al na 1 dag alweer eruit mocht. We zijn supertrots op haar dat ze het zo goed doet, we houden zielsveel van haar.

Ik zou het leuk vinden als mijn tekst in het boek ‘wij jonge ouders’ zou komen! Dit met de intentie dat andere kunnen lezen dat een bevalling ook snel kan gaan. Ik vond het een mooie ervaring en ik zou het zo nog een keer over doen.

Groeten, Femke.

2 november 2009 - Ik ben Emie, en ik ben 21 jaar. Ik was naar verloskundige geweest en toen bleek dat ik 25weken zwanger was, ik was uitgerekend op 18 januari 2010.

Twee weken nadat ik naar de verloskundige was geweest begon ik bloed te verliezen, dit vond ik even schrikken. Dit had ik ook gemeld bij de verloskundige maar hij vond dat op dat moment niet schrikwekkend.

Op 24 oktober 2009 werd ik wakker met krampen in mijn buik en was het bloedverlies meer geworden. Mijn vriend zag dit en had met spoed naar de verloskundige gebeld, hij kwam direct naar mij toe. Hij keek alles na en zag dat ik volledige ontsluiting had en zei dat ik met spoed naar het ziekenhuis moest gaan.

Op dat moment had ik geen idee wat er allemaal gebeurde, en vroeg ik aan mijn vriend wat dit inhield. Hij zei dat ik aan het bevallen was, ik schrok hier erg van want ik was pas 27 weken zwanger. Het bleek dus dat die krampen wat ik voelde weeën waren, maar dit had ik niet door.

Opeens lag ik op een operatiebed, met mijn vriend naast me. Er waren veel mensen om mij heen, ik werd er onrustig van en ik merkte niet eens dat ze mij een spuit gegeven hadden. Er werd me verteld dat ze niet langer kunnen wachten met de bevalling en moest er een kiezersnede worden gemaakt, zo is mijn zoontje geboren.

Mijn zoontje heeft een slechte start gehad, hij werd 15 min gereanimeerd en werd naast mij gelegd. Ik zag het allemaal niet zo goed, want ik was net uit de narcose gekomen. Mijn zoontje moest met spoed overgeplaatst worden naar het WKZ in Utrecht, uiteindelijk werd ik ook hierheen gebracht omdat ik dan in de buurt van mijn zoontje kon zijn.

De eerste 24 uur waren zwaar en beangstigend, mijn vriend is bij me blijven slapen in het ziekenhuis de eerste dag. Mijn zoontje is nu bijna 29 weken oud en het gaat gelukkig steeds beter met hem, maar het is nog afwachten want hij kan zelf nog niet ademen.

Dit is mijn grootste zorg op dit moment, maar ik ben gelukkig thuis maar ik heb wel nog erg veel last van de keizersnede. Maar ik ga het rustig aan doen en mijn vriend zorgt goed voor me.

Mijn zoontje heet Dylano A., ik wil de andere moeders sterkte toewensen die dit ook meegemaakt hebben.

Groeten, Emie.

3 november 2009 – Hoi, ik ben nu 17 jaar oud. Ik was 16 jaar en had 3 maanden een vriend. Opeens merkte ik dat ik vaker misselijk werd, veel at en humeurwisselingen had. In die tijd had ik een zwangerschapstest gedaan, omdat mijn menstruatie anders was dan normaal en ik een onrustig gevoel had. Het resultaat van deze test was negatief (niet zwanger), maar mijn ongesteldheid bleef uit.

Ik was nog altijd misselijk en mijn humeur werd er ook niet beter op. Mijn moeder en ik waren altijd rond dezelfde tijd ongesteld, dat was deze keer niet zo. Mijn moeder vertrouwde het niet en had ook een test gekocht. Toen is ze naar haar vriend gegaan.

Toen begon de misselijkheid op te spelen en moest ik overgeven. Ik was in paniek en heb toen huilend mijn moeder opgebeld om te vragen wat ik moest doen. Toen was mijn moeder meteen naar huis gekomen en had ze haar beste vriendin opgebeld voor extra steun.

Toen had ik de zwangerschapstest nogmaals gedaan en nog geen 3 seconde later wist ik dat ik zwanger was, de test was positief. Ik kon de glimlach op mijn gezicht niet verbergen en ik was blij dat ik een kindje zou gaan krijgen!

Toen ik naar mijn moeder keek zag ik dat zij boos, teleurgesteld en in tranen uitbarstte. Ik had mijn toenmalige vriend opgebeld en gezegd dat hij dringend naar me toe moest komen, maar hij zag er de haast niet van in en kwam pas een half uur later aan.

Toen ik hem het nieuws vertelde dat ik zwanger was, schrok hij wel een beetje maar was er wel blij mee. Die avond heeft mijn moeder nagenoeg niet met me gepraat, terwijl we altijd een beste vriendinnen- band hebben gehad.

Ik wilde het kindje houden, maar ik wist hoe ik het mijn moeder moest vertellen. De dag nadat ik de zwangerschapstest gedaan had ben ik met de beste vriendin van mijn moeder naar de huisarts gegaan, dit omdat mijn moeder het zelf niet aankon.

De huisarts vond het overduidelijk, en zag dat ik zwanger was. Hij gaf mij een verwijsbrief mee om een abortus te laten uitvoeren. Diezelfde dag heeft mijn moeder nog naar de kliniek gebeld voor een afspraak te maken.

Een paar dagen later kon ik al terecht, ik had maar 3 dagen om na te denken of ik dit kind zou laten komen of niet. Ik kreeg geen professionele hulp bij het maken van deze keuze.

Ik heb het mijn moeder proberen duidelijk te maken dat ik dit niet wilde, en ik het kindje graag wilde houden. Maar mijn moeder bleef maar vertellen dat dit niet goed was voor mijn toekomst. En vertelde ook dat het niet goed was voor het kindje om in deze onstabiele omgeving op te groeien, met name dat mijn toenmalige vriend snel agressief werd en mij al een paar keer geslagen had.

De dagen gingen veel te snel voorbij, voordat ik het wist zat ik in de auto met mijn moeder en haar beste vriendin. Hoe dichterbij we de kliniek kwamen hoe akeliger het werd en dat ik steeds meer het gevoel kreeg dat ik het kindje wilde houden.

Toen we waren aangekomen moesten we wat formulieren invullen, dit ging makkelijk. Nadat ik de formulieren had ingevuld werd ik meegenomen voor een gesprek of ik deze keuze echt wilde.

Mijn moeder liep met mij mee en ging ook bij dit gesprek zitten, dit om te voorkomen dat ik zou gaan zeggen dat ik het wilde houden. Mijn moeder had op mij ingepraat en zei dat ik de schuld aan mijn toenmalige vriend moest geven omdat hij snel agressief werd en losse handen had.

Toen ik tijdens dit gesprek het over hem had leek ik super sterk, maar van binnen ging ik dood want ik wilde dit helemaal niet. Na dit gesprek moest ik naar een andere kamer gaan, hier kreeg ik een gesprek met een vrouw die de ingreep ging uitvoeren.

Hierna moest ik me gaan omkleden en naar de kamer gaan waar de ingreep zou plaatsvinden, dit vond ik het ergste. Het zag er ook allemaal akelig uit. Eerst kreeg ik een echo, hier was nog niet veel op te zien omdat ik nog maar 7.5 week zwanger was.

Nu kwam de ingreep, alles wat er mis kon gaan ging mis. Zoals dat de verdoving niet werkte, ik viel bijna flauw en ik begon erg te transpireren. Als dit allemaal nog niet erg genoeg was, was vrouw die de abortus uitvoerde ook erg onbeschoft.

Mijn moeder die naast me zat kon haar tranen niet inhouden, dit omdat ik aan het huilen en aan het schreeuwen was van de pijn. Normaal gezien duurt deze ingreep ongeveer 10 min, maar bij mij duurde dit 20 min door alles wat tegen kon zitten ook tegen zat.

Na deze ingreep werd ik gebracht naar de rustkamer, de meeste meiden zijn binnen 10 min weg maar ik moest ongeveer 30 min blijven liggen omdat ik duizelig werd en niet meer kon opstaan van de aanhoudende pijn.

Mijn moeder vind dat ik een goede keuze heb gemaakt, maar zelf heb ik tot op heden nog altijd spijt dat ik dit heb laten gebeuren. We zijn nu een jaar verder maar de spijt blijft. Ik heb er alles voor over om de tijd terug te draaien, maar dit gaat jammer genoeg niet.

Na de ingreep heb ik nog ongeveer een half jaar klachten hieraan over gehouden, zoals hevige buikpijn en intense menstruatieklachten. Na 1.5 jaar heb ik de relatie verbroken, achteraf gezien was mijn toenmalige vriend niet de ideale partner, hij had het kindje niet veel kunnen bieden, hij is het slechte pad op gegaan en heeft me meermaals geslagen.

Voor de meiden die erover denken om een abortus te laten uitvoeren, denk alsjeblieft goed na voordat je het doet, en heb je de keuze gemaakt dat je het gaat doen, zorg dan ervoor dat je alles goed geregeld hebt en dat je er geen puinhoop van gaat maken.

Veel liefs
x 

18-10-2009 - Hallo, ook ik wil graag mij verhaal doen. Als tienermoeder, maar ook als zusje van een tienermoeder!

Ik kan het me nog als de dag van gister herinneren dat mijn zus, mijn beste vriendin, mijn alles, mij vertelde dat ze zwanger was. Ik kon mijn geluk niet op. Ik werd tenslotte tante, maar wist ook dat het moeilijk zou worden. Niet alleen voor mijn zus en haar vriend. Ze was tenslotte pas 17!

Maar ook voor ons. We moesten op ons alle fronten gaan aanpassen. En ruimte maken voor de komst van haar kindje. Het was wikken en wegen, maar wel een leuke tijd. Mijn zus haar buikje ging groeien en we gingen samen lekker babyshoppen.

Ook waren we er ondertussen achter gekomen, dat mijn zus een tweeling kreeg... OEPS! Dat hadden we niet verwacht. Maar ja, we konden niet anders dan dubbel shoppen! Natuurlijk was het niet allemaal rozengeur en maneschijn voor ons. We hebben samen gehuild en samen genoten van haar zwangerschap, we deelden alles. Zo'n zus als haar, geen betere kan ik me wensen!

Nou, het was ondertussen november 2008 en het kon niet lang meer duren of mijn nichtjes zouden komen. Diep van binnen hoopte ik op hun komst, maar ik wist ook: ik moest mijn zus nu gaan delen. Voor mij is dit een moeilijke tijd geweest. Ik probeerde zoveel mogelijk met mijn zus te delen.

25 december 2008: mijn zus ging bevallen. Vol spanning stond ik op de gang te wachten. Wanneer mijn lieve zwager naar buiten zou komen met het nieuws dat mijn prinsesjes geboren waren. En ja hoor: rond een uur of 14.00 kwam hij naar buiten met 2 beeldschone baby's op zijn arm. Wat een trots straalde van hem af! En daar kwamen ook mijn traantjes van trots, van blijdschap!

Oh, wat een mooie prinsesjes! En wat een beeldige namen! Jaylee-Fay en Jaslin-Fay. Alleen dat is het enige geheim dat mijn zus tot toen voor me geborgen heeft gehouden! Haha, dat was wel moeilijk hoor! Diep van binnen wist ik bij mezelf: mijn zus en haar vriend gaan het lukken! Maar vanaf toen wist ik wel, als ik een dochter krijg, krijgt ze de naam Fay!

Paar maandjes verder: Ooh, wat heerlijk om tante te zijn. Regelmatig lekker met ze knuffelen en dan die grote glimlach. Gewoon heerlijk om van te genieten. Maar hoe heerlijk het ook is 2 van die kleintjes om je heen, ik wacht nog wel even. Ik en mijn vriend zijn er nog niet aan toe! Ik ben pas 16. Nee, ik moet er niet aan denken als ik zie hoe zwaar mijn zus het heeft. Ik wacht nog wel, dacht ik bij mezelf.

Maar toen gingen mijn zus en mijn moeder ineens zeuren over dat ik dik werd. Dat is niet goed voor mijn zelfvertrouwen, dacht ik, maar het idee dat ik zwanger was. Ik verklaarde ze voor gek. Ik doe alles veilig. Waar mijn zus op zei: “Dat dacht ik ook, Loís! En kijk nu, een tweeling in ons midden!”. Ik dacht: “Ach nee, mij overkomt dat niet!. Maar toch diep van binnen dacht ik “Misschien hebben ze wel gelijk!? Ze zullen het wel niet uit hun duim zuigen.” Mijn moeder heeft immers zes kinderen en mijn zus is net een paar maanden geleden bevallen..

 Nou, ik had alle moed bij elkaar geraapt. Bij mijn moeder durfde ik er niet mee te komen, ze was immers net oma geworden. En dan kom ik ook nog eens. Die vrouw valt van haar stokje!

Dus ben ik naar mijn broer gegaan. Met mijn broer had ik geen goede band. Maar hij was helaas niet thuis, wel zijn vriendin. Ik moest het kwijt. Dan maar aan haar. Ik moest het nu vertellen. Ik moest nu een test doen, want ik ken mezelf: dan blijf ik er langer mee lopen! Mijn schoonzus had dat van mij niet verwacht! Ze wist immers niet eens dat ik al seks had met (M).

Toen zijn we samen naar de Etos gegaan. Ik bleef in de auto. Zij is de test gaan halen. In de auto dacht ik nog bij mezelf: “Wat zet ik mezelf voor gek, die test slaat toch negatief uit!” Toen we thuis waren heb ik de test gedaan. Ik ben toen een sigaret gaan roken, want het duurde even voordat de uitslag duidelijk was.

Toen ik terug kwam zag ik twee dikke strepen. Shock! Huh!? Hoe kan dat? Ik kan niet zwanger zijn!? Dat kan niet! “Nee, echt niet!” zei ik schreeuwend tegen mijn schoonzus. Mijn schoonzus en ik barstten in tranen uit. Zij die al maanden bezig is om een kindje te krijgen met mijn broer, komt haar schoonzusje nu doodleuk vertellen dat ik zwanger ben! Wat ik eigenlijk niet wil!

Ze heeft mijn moeder gebeld, met de vraag of ze vanavond bij hun wilden komen eten. Mijn moeder zei gelukkig ja. Ik ben bij mijn schoonzus gebleven. Ik heb maar haar gepraat. Haar mijn excuses aangeboden. Dat ik uitgerekend met dit bij haar kwam, maar ze zei dat ze blij was dat ik bij haar was gekomen. Ik had het niet verwacht, maar je heb het toch gedaan!

Etenstijd kwam eraan. Ik ben lekker bij mijn schoonzusje gaan koken. En ben er achter gekomen, dat ze eigenlijk een hele leuke meid is. Ik mocht haar niet, maar nu staat ze wel voor me klaar! Wat hadden we een lol. Ondertussen kwam mijn broer binnen en die stond met een bek vol tanden. Dat ik bij hem stond te koken.

Hij zag de test liggen en dacht dat mijn schoonzusje zwanger was. En hij zei boos: “Dan zouden we het toch nog tegen niemand zou vertellen?” Ze zei: “ik ben het niet.” “Huh, wie dan? Loís!?” Ik dacht dat mijn broer me zou schieten. Maar hij is teleurgesteld naar boven gelopen.

Toen kwamen mijn ouders. Die ben ik huilend in de armen gevlogen en heb het gelijk verteld. Mijn moeder antwoordde: “Je moet ook eens naar me luisteren!”. We zijn naar huis gegaan na het eten, want mijn broer kon me even niet zien of met me praten. Zijn kleine zusje, die een vriend heeft die iedereen wel kan schieten. Waar ze nu ook een kind van krijgt!

Ik heb thuis mijn vriend gebeld. Hij antwoordde: “Zwanger!? Daar ben je lekker mee. Maar ik heb jou nooit gewild, alleen voor de seks. Dus ik hoef je kind ook niet!” Daar stond ik dan... Zwanger en in een klap alleenstaand. Op hem hoefde ik niet te rekenen. Ik voelde de grond onder mijn voeten wegglijden.

Ik ben huilend naar bed gegaan. Heb dagen tegen niemand gepraat. Mijn moeder had de dokter gebeld. Daar kon ik een paar dagen later terecht. We zijn doorgestuurd naar de verloskundige, omdat mijn buik al aardig dik was. En de dokter vermoedde dat ik al rond de 17/18 weken was. Ooh god, dacht ik bij mezelf. Dat is al een hele baby. Maar ik wist toch dat ik het kindje wilde houden, met of zonder vader!

Bij de verloskundige heb ik een echo gehad, waarop een hele mooie meid te zien was. Ik was al 19 weken. Dat was even schrikken.

3.10.2009 Mijn moeder is jarig. Maar geen groot feest voor mij, want in de nacht van 2 op 3 oktober begonnen de weeën. Pff.. die waren erg pijnlijk, maar ik ben er door heen gekomen en rond een uur of 8 bevallen van een mooie dochter: Fay Loís Sterre! Met een gewicht van 3100 gram en 47 cm!

Op haar geboorte kaartje stond de tekst (zelf geschreven!):

Ik had er niet op gerekend.
En er zelf niet aan gedacht.
En toen kwam jij volkomen onverwacht.
Na heel veel tranen is het nu feest,
en als ik je zie liggen in je bedje.
Weet ik: Het is het waard geweest!
Lieve Fay, Mama houd van je!

Ondertussen is er weer babynieuws in de familie: ook mijn broer wordt vader van een dochter, mijn schoonzus is nu rond de 24 weken. En mijn zus is bijna 17 weken zwanger van een zoon!

Dit was mijn verhaal!

Xx MamaVanFay! (Loís)

Het begon ongeveer in juni 2009. Ik woonde toen een jaar samen met mijn vriend (M) en het ging gewoon niet zo goed meer. Totdat ik ineens een ex van me tegen kwam (B). Ik was eigenlijk altijd wel verliefd op hem gebleven en we spraken weer met elkaar af. Ik herinnerde me al die leuke tijd van vroeger weer.

Ik en (B) hadden toen geen seks gehad, maar we waren wel heel vaak samen. En altijd als ik met mijn vriend was dacht ik aan (B). En als mijn vriend me aanraakte wilde ik dat gewoon niet meer. We hadden geen seks meer. Ik zocht zonder reden ruzie. Het ging gewoon helemaal niet meer.

Dus besloot ik met mijn vriend te gaan praten. Ik zei dat het niet meer was zoals vroeger en dat ik niet meer met hem wilde samenwonen. Hij was heel verdrietig en begreep het niet. Hij dacht dat hij iets fout had gedaan en vond dat we het nog moesten proberen. Ik wilde echter niet meer en pakte de volgende ochtend mijn spullen nog en vertrok.

Ik en (B) waren zo blij, want hij wist wel van mijn vriend (M) en wilde natuurlijk dat ik daar zo snel mogelijk wegging. Toen ik dat had gedaan waren we onafscheidelijk. Ik was zo vaak bij hem en hij was zo lief! Ik snapte gewoon niet waarom ik hem ooit had laten gaan. Ik wist het gewoon: hij was de ware voor mij. Maar mijn sprookje zou al gauw drastisch veranderen.

Ik werd steeds dikker en hij maakte van grapjes als ‘je lijkt wel zwanger’ of ‘gedraag je niet als een zwangere vrouw’ (hij heeft zelf 2 zoontje uit zijn vorige relatie). We lachten daar dan om. Ik dacht alleen maar ‘Als ik nu zwanger ben, dan zou dat van mijn ex zijn en dat is natuurlijk niet mogelijk’.

Toen ik op een dag TV zat te kijken dacht ik iets te voelen in mijn buik. Waarschijnlijk schopte ze, dus ik ging meteen naar de huisarts. En ja hoor, ik was zwanger. Alleen het kon niet van (B) zijn want wij hadden maar een keer seks gehad en dat was met condoom. Ik moest van de huisarts snel beslissen of ik het wilde houden of niet, want ik was al 3 maanden zwanger. Ik moest een afspraak maken bij het ziekenhuis voor een termijnbepaling. Ik had een afspraak gemaakt bij het Slotervaart ziekenhuis om een echo te laten maken en toen ik mijn baby op de echo zag wist ik dat ik haar niet weg kon laten halen.

Het enige probleem was dat ik het aan (B) moest gaan vertellen. Maar dat kon ik niet, want we hadden het zo leuk samen en ik wist dat als ik het zou vertellen hij het uit zou maken. We hadden het er namelijk wel vaker over gehad en hij wilde totaal geen vriendin die al een kind had laat staan eentje die zwanger is. Dus ik zei niks.

Aan (M) had ik het inmiddels al verteld en hij was helemaal in de zevende hemel. Hij dacht dat dit een teken was dat we het weer moesten proberen, samen voor de baby, want het is natuurlijk altijd beter als een kind een vader en moeder heeft. En ik wist dat hij gelijk had, maar ik moest het dan nog steeds aan (B) vertellen.

In plaats daarvan probeerde ik hem steeds meer te ontwijken, maar hij kwam gewoon langs mijn huis om me op te halen of langs mijn werk. Ik was toen inmiddels al vier maanden zwanger. Er waren zo veel momenten waarop ik het hem wilde vertellen, maar ik kon het gewoon niet. Want ik wist dat hij zou zeggen dat ik het weg zou moeten laten halen. Maar ik had voor mezelf al besloten dat ik dat nooit zou doen.

Zo gingen er weer een aantal dagen voorbij. Dus terwijl ik en (B) alleen maar meer uit elkaar groeiden, groeiden ik en (M) telkens meer naar elkaar toe. (M) hielp me met alles. We keken rond voor een wagen, naar kleertjes en spullen voor de baby. Het grappige is dat hij altijd al wist dat het een meisje zou worden. Hij kocht alleen maar roze kleren. Eigenlijk vond ik hem alleen maar dom, want ik dacht: ‘wat nou als het een jongetje wordt?’ Maar hij wilde er niks van horen. En ja hoor, hij had ook nog eens gelijk.

Ik had (B) inmiddels al een week niet gezien. Dat was niks voor ons. Ik nam me telefoon niet op als hij belde. Ik heb zelfs een tijdje me telefoon uit gezet, omdat ik wist dat als ik hem zou zien ik het zou moeten vertellen en dat kon ik gewoon niet. Maar toen ik op een dag bij hem in de buurt liep (ik was inmiddels al rond de vijfde maand) zag ik (B). Ik wilde me nog achter een auto verstoppen - hoe dom dat ook klinkt - maar hij had me al gezien. Dat had dus ook geen zin en ik liep naar hem toe.

Hij begon meteen met ‘waar was je al die tijd en waarom nam je je telefoon niet op?’. Hij dacht dat ik met een andere jongen bezig was ofzo en dat ik hem niet meer wilde, maar dat ik het niet durfde te zeggen. Dus toen heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en heb ik hem verteld dat ik al 5 maanden zwanger was. Toen was hij een tijdje stil en het enige dat ik kon zeggen was ‘sorry’.

Hij zei dat hij teleurgesteld was, dat hij niet kon begrijpen dat ik dit had gedaan en dat ik moest begrijpen dat we niet samen verder konden gaan. Ik vond dat hij niet zo moest denken, omdat hij zelf ook 2 kinderen heeft. Maar hij vond dat dat niet hetzelfde was en ergens diep van binnen wist ik ook wel dat het beter zou zijn als ik terug zou gaan naar de vader van mijn baby.

Dus (B) en ik hebben nog een tijdje bij hem thuis gepraat, maar hij kon alleen maar gemene dingen zeggen. Hij zei dat, aangezien we toch niet meer met elkaar gaan, hij nu eerlijk kon zeggen dat hij seks met andere meisjes had gehad in de periode dat wij met elkaar gingen. Ik weet niet of hij dat nou zei om mij te kwetsen of omdat hij dat echt had gedaan. Ik was daar in ieder geval helemaal niet blij mee dus ik zei dat ik weg moest gaan. En dat was de laatste keer dat ik hem had gezien.

Ik heb van die dagen waarop ik denk dat als ik nou niet zwanger was was ik nog gewoon bij (B). Maar dan denk ik ‘nee, ik ben zo blij dat ik zwanger ben en (M) is gewoon geweldig!’. Hij is zo lief voor me en doet echt alles wat ik wil. Er was bijvoorbeeld een keer dat ik echt zin in ijs had dat hij vanuit zij huis helemaal naar me toen is gekomen om ijs voor me te brengen en dat vondik helemaal geweldig.

Ik spreek (B) nog wel eens, maar hij wil niet met me afspreken. Ik denk dat hij me gewoon niet wil zien met zo’n grote buik, maar ik heb nu ook hele andere dingen waar ik aan moet denken. Zoals de voorbereiding van de komst van mijn baby. Ik kan niet wachten tot dat ik haar kan vast houden.

Wel dit was mijn verhaal en ik ben blij dat ik die eindelijk eens kwijt kon.

14 oktober 2009 - Ik heb even een tijdje de verhalen gelezen, van gelukkige tot trieste verhalen. En ik hoop dat mijn verhaal misschien voor iemand een steun in de rug kan zijn.

Ik was net 18 en mijn vriendinnen en ik zaten samen op de bank te praten over het feit dat we EINDELIJK naar het examenjaar gingen van de middelbare school. Ik was al een paar dagen achter elkaar behoorlijk misselijk en dus ook die keer. Eén van mijn vriendinnen riep meteen: “ik denk dat je zwanger bent, je ziet het gewoon aan je”.

Op de ironische datum vrijdag de 13e ging alles al mis bij mijn vriend en mij, dus besloot ik mezelf goed nieuws te geven en die test te gaan doen om iedereen het tegendeel te bewijzen. Niet dus, ik bleek zwanger. Mijn vriend dacht er heel laconiek over en dacht gewoon even een afspraak te maken bij de abortuskliniek. Diep van binnen wist ik al meteen dat ik geen abortus wilde, hoe zwaar het ook zou gaan worden. Maar ik durfde het niet tegen hem te zeggen. En ik had de angst dat hij zou weglopen.

Ik heb een periode tegen niemand iets gezegd. Kon de woorden '' ik ben zwanger '' gewoon niet over mijn lippen krijgen. Om volledig achter mijn keuze te staan, heb ik verschillende afspraken gemaakt bij de FIOM en dergelijke. Mijn vriend liet ik even achterwege, dit was een keuze die ik zelf moest maken. En aangezien hij het kind niet wilde houden, ging ik er ook niet van uit dat hij veel om mijn keuze gaf. Tot mijn geluk bleek dat ik geen abortus kon doen wegens een bloederziekte en longaandoening. Dit was echt de redding van mij en de kinderen geweest. ( ja kindEREN ja! )

Maar vertellen aan mijn ouders?! Oh echt niet... ik ging als het kon nog liever stiekem ergens in de bosjes bevallen. Mijn ouders zijn ontzettend streng! Maar mijn broer kwam erachter en zei me dat als ik het zelf niet ging doen, hij op mijn moeder zou afstappen. Op eigen initiatief durfde ik niet, maar ja met een ultimatum heb je niet echt veel keus!

Mijn moeder reageerde geweldig! Ze vond het rot voor mijn vriend en mij, omdat ze wist dat we het moeilijk zouden krijgen. Maar ze zei dat een komst van haar kleinkind nooit een last zal zijn, ook al zou het ook voor mijn ouders een totale verandering worden (ik woon nog thuis namelijk). Ze hielp me om de rest van de familie ( door onze familiecultuur is elke oom en tante nog een paar extra ouders ) het nieuws te verkondigen.

En verkondigen werd het! In plaats van dat ze me zondig liet vertellen dat ik een fout had gemaakt en daardoor zwanger was, zat ze overal het nieuws gewoon BLIJ te vertellen.. Doordat de familie zag dat ik er “blij” mee was, gingen ze er snel in mee en leverde niet al te veel kritiek (kritiek blijf je sowieso wel hebben natuurlijk).

De hele zwangerschap door werd echt een feest! De minpunten waren wel dat ik precies tijdens de examens zou bevallen... dus ben ik voortijdig met school gestopt.

Toen brak de zwaarste periode aan. Ik kreeg de twijfels die zoveel moeders krijgen: “kan ik het wel aan, zal ik van mijn kind kunnen houden, ben ik mentaal sterk genoeg om mijn vrijheid op te geven?” De vader kreeg precies dezelfde gevoelens en begon dat op mij af te reageren.

Een maand voor de bevalling kwam hij een keer in de twee weken even een uurtje kijken hoe het met me ging. Toen brak de dag van de bevalling aan, dus zei ik mijn vriend zijn telefoon bij hem te houden en goed op te letten. Om 11 uur in de avond mocht ik naar het ziekenhuis en belde ik mijn vriend dat hij daarheen moest komen. Maar zijn broertje nam op: mijn vriend was zijn telefoon vergeten en ging stappen...

Na drie kwartier al zijn vrienden te hebben gebeld, kreeg ik hem eindelijk te pakken en commandeerde mijn moeder hem dat hij onmiddellijk moest komen (ik kreeg een wee tijdens het gesprek, dus helaas kon ik zelf niet tegen hem schreeuwen).

Eenmaal in het ziekenhuis kwam ik hem stoned en dronken tegen ( door de spanning begon hij plotseling wiet te gebruiken ). Mijn bevalling was dus absoluut geen pretje. De hele bevalling door stond hij apathisch drie meter van me vandaan. Eenmaal bevallen keek hij ons kind aan of het een alien was. Hij ging naar huis even slapen, daarna zou hij naar ons toe komen en bij ons blijven.

Hij kwam niet opdagen. Ik kon hem ook niet meer bereiken. De vierde dag stond hij opeens op de stoep. Mijn moeder wilde hem eigenlijk al niet eens meer binnenlaten. maar om mij heeft ze hem toch toegelaten. Die dag vroeg hij aan mij of hij wat tijd mocht om na te denken en ging weer naar huis.

Ik vond toch echt dat acht maanden wel voldoende denktijd was en hij er nu gewoon voor ons moest zijn. Klaar! Dus ik besloot - in mijn kraambed - naar hem toe te gaan en te zeggen dat ik bij hem wegging. Eenmaal voor hem smeekte hij me niet weg te gaan. Zo labiel als ik was heb ik ingestemd. Maar mijn moeder liet ik in de waan dat het over was. (hoe ik dit heb kunnen doen, snap ik ook nog steeds niet)

In het geheim hadden we een verstoorde relatie, onze dochter zag hij haast niet en hij vroeg ook niet naar haar. Maar ik bleek erg naïef: na 3 maanden, raakte ik opnieuw zwanger. En dit keer moest ik alles alleen op gaan biechten.

Mijn moeder en familie gingen over de rooie. Mijn vriend schreeuwde me toe dat ik dan vreemd was gegaan en het deze keer niet van hem zou zijn. Hij ging bij me weg. in de week dat ik erachter kwam voor een 2e keer zwanger was, was ik NET begonnen aan een nieuwe opleiding.

Mijn wereld stortte in elkaar... Natuurlijk ik had t zelf gedaan, maar zo’n wending verwacht je toch echt niet! Mijn moeder wilde me uit huis zetten met de boodschap dat ik maar bij de vader moest gaan wonen. De vader wilde zijn verantwoordelijkheid niet dragen en mijn schoonouders wilden uit schaamte zelfs hun eigen zoon niet meer in huis.

Stap voor stap ben ik de problemen gaan oplossen. Op mijn studie had ik aangekondigd zwanger te zijn (het is een mannenopleiding, dus ik was daar de eerste zwangere ) en zij reageerden geweldig! Met alle hulp zouden ze ervoor zorgen dat ik het leerjaar voldoende zou kunnen afsluiten.

Mijn ouders en familie ben ik een voor een afgegaan om met ze te praten en mijn beweegredenen uit te leggen. Mijn ouders had ik daarbij gevraagd of ik bij hun mocht blijven wonen met de belofte de vader niet meer te zien. Dit accepteerden ze gelukkig.

Langzaam ben ik bezig geweest het vertrouwen te herstellen. En de vader....? Maanden niet gesproken tot 2 maanden voor de bevalling. Hij belde me om te vragen of ik kon bellen wanneer ik bevallen zou zijn. Dan kon hij zien of het zijn kind was. Ik heb hem niet gebeld. Alleen zijn ouders dat ze een nieuw kleinkind hadden.

Nu ben ik een hele trotse moeder van twee dochters, die ik met alle moeite op de wereld heb gezet. De vader spreek ik nog wel af en toe. Hij is door alle stress drugsverslaafd geworden. Tot hij helemaal clean is, mag hij de kinderen niet zonder toezicht zien.

Mijn studie is nu bijna op zijn eind en ik weet nu al dat ik met vlag en wimpel zal slagen. En zelfs met 2 kinderen! Ik ben spontaan een jongen tegen gekomen die mij en de kinderen als zijn gezin wil noemen. En de band met mijn ouders en familie heb ik weten te herstellen.

De angsten die ik had in mijn eerste zwangerschap hebben me nog wel parten gespeeld na de bevalling, Meerdere malen. Helemaal toen ik alleenstaand moeder was van 2 kinderen die nog geen jaar schelen.

Mijn jongste is nu 6 maanden. En in een rap-tempo kan ik niet anders meer zeggen dan dat ik zoveel van mijn kinderen houd dat ik geen dag zonder ze kan! En ik ga misschien met een schuldgevoel van huis als ik naar mijn werk en school ga en ik kom met een schuldgevoel thuis als mijn oudste dochter op me af komt rennen en me niet meer los laat.

Maar ik weet wel dat ik voor hun en mezelf aan onze toekomst werk! En al dat missen en moeilijke periodes zal van ons een hecht gezin maken.

6 oktober 2009 - Hallo iedereen! Ik ben geen tienermoeder maar toch wil ik mijn verhaal kwijt.

Ik ben 20 jaar en heb een relatie van ongeveer 1.5 jaar. In januari 2009 begon ik me wat anders te voelen. Erg moe de laatste tijd en last van wisselende emoties. Niet extreem, maar toch meer dan anders. Aangezien er normaal heel wat nodig voor was om mij boos te krijgen.

Het idee dat ik misschien zwanger zou zijn kwam wel in mij op, maar ik wuifde het al snel weg. Mijn vriend en ik deden immers alles heel veilig. Toen ook mijn menstruatie uitbleef, langer dan normaal, heb ik toch maar een testje gehaald.

Mijn vriend wist op dat moment nog van niks. Omdat ik hem niet zonder reden zorgen wou laten maken en het waarschijnlijk toch loos alarm was, heb ik de test gedaan terwijl hij op zijn werk was.

De eerste was echter meteen positief. Ik kon het niet geloven en heb meteen een tweede gedaan. Ook positief. Ik was zeker zwanger. Achteraf had ik beter een dagje later de test kunnen doen. Stomme ik, want ik moest namelijk nog werken en als je net erachter bent gekomen dat je zwanger bent is je concentratie niet optimaal.

Na mijn werk wachtte vriendlief, samen met nog een vriend van ons, me op. Ik had namelijk een feestje. De avond ging best goed. Niemand had wat in de gaten, want ik deed maar gezellig mee. Helaas had ik die dag dus geen enkele kans om mijn vriend te vertellen over de baby.

De dag daarop moest mijn vriend de hele dag werken en ik smste hem tijdens zijn laatste pauze dat ik hem wou spreken. Ondertussen was ik de hele middag bezig geweest met het idee van een baby.

Wat nu? En hoe kon het gebeuren? Ik woonde nog bij mijn moeder en mijn vriend woonde ook nog thuis. Ondanks de stress was ik toch wel blij. Ik wou altijd al jong moeder worden. Niet op mijn 20ste , maar toch.

Die avond vertelde ik mijn vriend over de zwangerschap.. Het was schrikken voor hem. We hadden het wel vaker over kinderen krijgen gehad, maar niet nu al. Mijn vriend wou het dan ook eigenlijk niet. Hij dacht niet dat hij de baby veel kon bieden en ik dacht er eigenlijk hetzelfde over. Toch viel het zwaar om dat te horen.

Mijn vriend zei dat hij me altijd zou steunen. Welke beslissing ik ook maakte. We hebben toen besloten dat een abortus de beste keus was. Ik wou mijn vriend het niet aan doen om een kind op te voeden dat hij niet wou.. Ik dacht dat het alleen maar slecht voor onze relatie zou zijn.

Stom genoeg was ik altijd tegen abortus. Behalve als je de baby echt geen toekomst kan geven. Ik wilde nog zoveel mogelijk tijd rondbrengen met mijn ongeboren kindje en heb tot de 10de week van mijn zwangerschap gewacht met de abortus. De mensen van de kliniek waren heel vriendelijk en hielpen me om een beslissing te maken. Ik wist dat ik er hoogstwaarschijnlijk wel spijt van zou krijgen.

Mijn vriend heeft de hele tijd mijn hand vastgehouden en het hele proces verliep bij mij erg langzaam en pijnlijk. De weken daarna was ik opgelucht en zag ik dit als een tweede kans om van mijn studentenleven te genieten.

Toch had ik een teller op mijn bureaublad staan over de groei van mijn baby als hij of zij nog leefde. Op een gegeven moment voelde ik me toch erg schuldig. Wie was ik eigenlijk om te beslissen over het leven van een mens? De teller gooide ik weg en ik probeerde alles wat met baby’s te maken had te ontwijken.

Tot mijn collega terugkwam van zwangerschapsverlof.. Ze was even oud als ik en had nu een geweldig mooi meisje gekregen. Mijn collega was er superblij mee en had alles voor haar dochter over.

Mijn schuldgevoel werd alleen maar groter. Ik besefte dat ik een baby wou hebben. Maar dit wou ik steeds verbergen. Ik was inmiddels pas net 20 geworden en mijn vriend ook. Dat is te jong! Plus dat we beiden nog wel een HBO-opleiding wilden gaan doen.

Dat schooljaar heb ik niet kunnen afronden. Ik moest even stoppen met mijn examenjaar op het MBO en het een paar maanden later afmaken. Inmiddels heb ik maar onder ogen gezien wat ik nou echt het liefste wil en dit mijn vriend uitgelegd. Hij begreep dat ik me zo voelde. Hij had dat gevoel ook.

Op dit moment woon ik op kamers en we hebben gepland dat ik na dit schooljaar samen ga wonen met mijn vriend. Dan wil mijn vriend verder gaan kijken. Ik heb alleen wel zware moederschap gevoelens, die zich lijken op te bouwen.

Mijn baby zou vorige week geboren zijn en het doet me nog steeds altijd erg pijn dat het niet meer leeft. Mijn vriend en ik weten allebei dat we gewoon teveel aan ons eigen leventje dachten dan aan de baby. We hadden het best kunnen houden en we zouden geweldige ouders kunnen zijn.

De redenen die ik toen had om de baby weg te laten halen, vervagen. Het komt er gewoon op neer dat ik bang was voor reacties. Nu ik andere verhalen lees, heb ik bewondering voor de meiden hier. Ze zijn er helemaal voor gegaan.

Met dit verhaal wil ik zeggen dat je niet zomaar weg kunt lopen voor problemen. Je moet zeker weten dat je het weg wilt halen, want je kunt het niet omkeren. Het zal je hoogstwaarschijnlijk altijd blijven achtervolgen.

16 september 2009 - Hallo allemaal! Op zaterdag 12 september hebben mijn vriend en ik een testje gedaan, hij sloeg positief uit! Wij zaten toen een uur of 7 ‘s avonds sukkelachtig voor ons uit te staren. Het enige dat we ons konden bedenken is dat we toch niet veilig genoeg waren geweest, en dat de luiers in de reclame waren.. (heel ironisch)

16 september ben ik naar de dokter gegaan. Hij zei dat ik de goeie keus moest maken, omdat ik 17 ben, als ik beval ben ik 18. Maar ik kan het niet weg laten halen. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen, mijn vriend ook niet. We gaan nu 1,5 jaar samen en ik denk dat hij een te gekke pappa wordt.

Ik ben nu 6 weken in verwachting, mijn ouders en schoonouders weten nog van niks. We wachten rustig af tot de eerste echo. Het gaat vast en zeker een pittige zware tijd worden. Bij mij thuis is er namelijk geen plek, dus wij hopen dat ik bij mijn vriend thuis in mag trekken. Anders moeten we een andere plek zoeken. Geld maken we ons niet eens het ergste zorgen om.

Lieve dames, en ook heren.. denk goed na wat je doet. Het is knokken als je zo jong bent, tienermoeder zijn mag dat leuk lijken, maar het wordt moeilijk!

Dit was mijn verhaal. Hopelijk komt bij mij alles in orde.

16 september 2009 - Ook ik zou via deze weg graag mijn verhaal willen doen, aangezien het nogal gecompliceerd is. Ik ben Saskia, ik ben (vanaf zaterdag) 21 jaar en moeder van een zoontje Jip (2). En…stiefmoeder van een zoon Tiemen (10) en dochter Minouk (14).

Ik heb al bijna 6 jaar een relatie met Tim. Tim is 23 jaar ouder dan ik, maar dat mag geen verschil maken, toch? ik heb nooit problemen gehad met het feit dat hij kinderen had. Dat wist ik vanaf het moment dat ik hem leerde kennen.

Na 2 jaar een relatie werd ik zwanger. Verkeerde tijd, verkeerde moment. We woonden op dat moment bij mijn schoonouders, aangezien Tim nog maar net uit het huis van zijn ex weg was. Ik was op dat moment 15. En ondanks dat ik voor mijn leeftijd altijd erg volwassen ben geweest, kwam mijn kinderlijke kant omhoog, en was ik alleen maar gelukkig met mijn zwangerschap.

Op dat moment greep Tim in en zei dat het op dit moment beter was om het kindje niet te houden. We hebben een goed gesprek gehad. En besloten elkaar een week bedenktijd te geven. Tot maandag ochtend. Ik was er uit! Nee, dit moeten we nu niet doen!Iik belde Tim op, dat hij een afspraak moest maken bij de abortuskliniek in Zwolle. Een kwartiertje later belde hij terug: de abortuskliniek wil dat je er nog een week over nadenkt. Toen heb ik zelf de telefoon gepakt. Ik heb hun uitgelegd dat ik mezelf die week al had gegeven, en als ik er nog een week over na zou gaan denken dat ik dan bang was dat ik zou gaan twijfelen. Hier hadden ze alle begrip voor, en ik kon diezelfde middag nog langs komen.

Bij de ingreep zelf had ik niet zoveel gevoel, behalve heel veel pijn. Het deed me emotioneel gezien vrij weinig. Ook de week daarna voelde ik nog niet zoveel. We kregen ons eigen huisje en waren druk met verhuizen. Tot we daar eenmaal gesetteld waren. Toen kwam de klap. Ik dacht: zit ik hier in m’n huis waar we makkelijk een babykamer konden maken.

In december kon ik niet meer leven met mijn schuldgevoel. Ik weet dat het raar klinkt, maar ik voelde me schuldig tegen over het kindje. We hebben in januari besloten om met de pil te stoppen. Ik was snel zwanger. Met 20 weken kregen we te horen dat het een jongetje werd, en we besloten hem Jip te noemen.

Sinds oktober 2008 zijn we weer met de pil gestopt, maar het lukt maar niet om zwanger te worden. Ik heb al 2 keer een miskraam gehad en maak me erg veel zorgen. Ik wil binnenkort een afspraak bij de huisarts maken.

Maar toen werd het 22 mei. Minouk, de dochter van Tim belde ons. Zij wonen in Zwolle en wij toen in Almelo. Ze was helemaal in tanen en erg hysterisch. Ze schreeuwde “mama heeft....” en meer kon ik niet verstaan door haar tranen heen. Of ik het echt niet hoorde of het niet wilde horen, dat weet ik niet. Maar na 3 keer verstond ik het: "Mama heeft kanker" BAM! Dat was een klap in m’n gezicht. Ik schrok zo dat ik er misselijk van werd. Ik heb Tim naar Zwolle gestuurd om bij zijn kinderen te zijn. Zelf ben ik thuisgebleven.

Toen Tim thuis kwam werd gauw duidelijk dat er iets moest gebeuren. Zijn ex zou het namelijk niet gaan overleven. En dit kon ook nog wel eens binnen een paar weken zijn. We hebben direct actie ondernomen. Hebben de huur van ons huis opgezegd, zijn tijdelijk bij mijn ouders gaan wonen en moesten alles financieel op een rijtje zien te krijgen.

Na een ziekbed van maar 6 weken is zijn ex overleden. En sindsdien wonen wij in Zwolle. Feitelijk gezien zijn we bij de kinderen in huis getrokken. Dit voelt op dit moment nog erg raar, met name voor mij. Aangezien dit ook het huis is dat Tim 12 jaar geleden met zijn ex heeft gekocht! Zodra de kinderen er aan toe zijn gaan we het helemaal naar onze smaak maken. Hopende dat het dan beter voelt.

Dus zo ben ik in 6 weken tijd van 1 naar 3 kinderen gegaan. We hopen nog heel erg op een (voor mij) tweede en voor ons vierde kindje. We zullen zien of dat geluk ons gegund is.

9 september 2009 – Hallo! Ik heb al eerder mijn verhaal hier op geschreven, maar nu vertel ik de rest wat zich verder heeft afgespeeld.

Ik ben bijna 20 jaar. Ik heb mijn zwangerschap een hele poos stil gehouden, omdat ik mijn vader niet teleur wilde stellen. Ik heb geen moeder meer. Daar kun je het gemakkelijker tegen vertellen dat je zwanger bent dan tegen je vader.

Maar goed, hij is er toch achter gekomen en hij was hartstikke blij. Dat had ik nooit verwacht. Ik ben dus naar de dokter gegaan. Ik had een hoge bloeddruk, dus moest ik de volgende dag terug komen voor controle. De volgende dag had ik nog steeds een hoge bloeddruk en dus verwees hij me door naar het ziekenhuis.

Daar aangekomen kreeg ik een infuus met medicijnen voor mijn bloeddruk en moest ik aan de ECG. Met de baby ging alles goed. Ik dacht dat ik maar heel even zou blijven, want ik moest en zou de volgende dag naar de grasbaanrace. Maar daar kwam de dokter om me te vertellen dat ik moest blijven. Balen natuurlijk, maar ja, het was beter voor mij en de baby.

Toen kwam de dokter vertellen dat ik een ernstige zwangerschapsvergiftiging had. Daar schrok ik wel van. De dokter verwees me door naar het UMC Groningen. Daar ging ik per ambulance heen. Daar aangekomen kreeg ik nog meer infusen. Ze wisten ook wat voor zwangerschapvergiftiging: ik had het HELLP-syndroom. Ik werd ook voorbereid op een keizersnee. Daar baalde ik helemaal van.

Ik kreeg nog twee longrijpingsprikjes en de volgende dag kreeg ik ontzettende buikpijn. Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik heb gauw mijn vriend en vader gebeld dat ze moesten komen. Ze hadden gepland dat ik maandag zou bevallen, maar ze hadden de knoop doorgehakt dat het zondag zou komen, want mijn bloeddruk bleef zo stabiel 180/120.

Om kwart voor vier ‘s middags werd ik klaar gemaakt en om kwart over vier op 14 juni 2009 is mijn prachtige dochter Sjarinda geboren. Ze was 40 cm en woog 1580 gram. Ze heeft ongeveer 5 dagen in de couveuse gelegen en daarna is ze in een warmtebedje gegaan. Na 2 week mocht ze naar een ziekenhuis dichterbij huis. En na een maandje mocht ze mee naar huis. Nu weegt de dame 3620 gram en is ze 54,5 cm lang.

Dit was mijn verhaal.

9 september 2009 - Hoi, ik ben Nickey en ik wil graag mijn verhaal vertellen. Ik ben 15 jaar en ik ben nu ongeveer 5 maanden zwanger. Ik wil graag mijn verhaal vertellen, omdat ik denk dat dat goed is om te doen. En ik mijn verhaal nog niet echt heb herkend in de andere verhalen.

Het begon allemaal iets langer dan een half jaar geleden. Ik had een vriend en ik was heel gelukkig met hem. Hij was heel lief voor me. En we stonden samen sterk. Er waren veel haters, maar het maakte ons niet uit. We hielden van elkaar. Al best snel deden we aan seks. Misschien wel iets te snel, maar we hadden het allebei al een keer gedaan dus het was niet echt eng. We gebruikten altijd een condoom, dus ik dacht dat er niks kon gebeuren.

Na twee maanden ongeveer kregen we steeds vaker ruzie. Ik kwam er achter dat hij was vreemd gegaan. Ik was boos, maar hij zij dat hij spijt had en hij vroeg of ik hem nog een kans kon geven. We hadden lang gepraat en toen hebben we gezegd: we beginnen overnieuw en we laten alles achter ons.

Na twee weken begonnen de ruzies weer een beetje en ik had weinig tijd om dingen met hem af te spreken. Ik heb namelijk een klein broertje, waar ik toen voor moest zorgen, omdat mijn moeder het gewoon niet deed. Overdag moest ze werken en 's avonds ging ze vaak uit. Het ging thuis allemaal niet zo lekker, want mijn moeder en haar vriend gingen een paar maanden na de geboorte van mijn broertje uit elkaar. Dat was wel beter, want met hem in huis was er altijd ruzie en ik was bang dat hij ons iets aan zou doen. Mijn moeder en hij zijn niet zo lang bij elkaar geweest.

Ik denk eigenlijk dat ze gingen samenwonen, omdat mijn moeder zwanger was en dat dan beter was voor het kind. Ik zag al dat het niet echt goed ging tussen hun en ik wou dat mijn moeder niet zwanger was geweest. Ik wist namelijk dat het fout zou gaan met haar vriend en ik weet hoe het is om zonder je vader op de groeien met alleen mijn moeder.

Mijn moeder kreeg mij op haar 16e en ik kan niet echt zeggen dat ik haar een supermoeder vindt. Ze doet haar best soms en ik hou wel veel van haar, maar ze is gewoon geen type om moeder te zijn. Mijn ouders zijn een maand nog samen geweest toen ik was geboren en nu zie ik mijn vader bijna nooit meer. Dat gun ik niemand en ik vind het ook heel erg voor mijn broertje.

Het ging dus weer niet zo lekker tussen mij en mijn vriend. We gingen weer praten en besloten we dat het beter was om uit elkaar te gaan. Ik had vrij snel een nieuwe vriend, mijn ex. Ik kom eigenlijk altijd weer bij hem terug, ook al gaat het steeds uit. Mijn ex had ook al best snel weer een nieuwe vriendin. We waren als vrienden uit elkaar gegaan dus waren we destijds blij voor elkaar.

Alles ging lekker, ik was gelukkig met mijn vriend en thuis ging het ook beter. Ik had met mijn moeder gepraat en we hadden bedacht hoe het allemaal beter moest gaan. Ik was alleen al drie maanden niet meer ongesteld geweest. Ik was wel vaker onregelmatig, dus ik dacht: dat komt wel weer. Na drie maanden begon ik toch bang te worden. Ik vertelde het aan mijn beste vriendin en zij vroeg of ik het een keer onveilig had gedaan. Ik zei: nee, niet dat ik weet. Mijn vriendin zei dat ik misschien toch voor de zekerheid een test moest doen. Dus die heb ik toen samen met haar gekocht en heb ik hem gedaan.

Toen bleek dus dat ik zwanger was. Als ik achteraf kijk was het wel duidelijk. Ik was een tijdje heel misselijk, maar daar dacht ik verder niet bij na. Na die drie maanden begon ik ook wel een beetje een buikje te krijgen, maar ik dacht dat ik gewoon een beetje aangekomen was.

Toen ik wist dat ik zwanger was, begon ik te huilen. Ik wou dit helemaal niet, maar ik had geen keus: weghalen kon niet meer. En ik weet ook niet of ik dat wel had gedaan, als het wel nog kon. Gelukkig was mijn beste vriendin er om me te steunen. Meteen die avond ben ik naar mijn ex gegaan, want ik wist zeker dat hij de vader was. Ik vertelde het aan hem en hij zei dat hij er niks mee te maken wou hebben. Het kon allemaal niet en zijn familie mocht dit ook vooral niet weten. Hij is Marokkaans en dit kan natuurlijk allemaal niet met een Nederlands meisje: geen moslim, niet getrouwd. Ik had dit niet helemaal zien aankomen en ik zei ook tegen hem: “een echte man neemt zijn verantwoordelijkheden, het is ook van jou en ik wil dat het kindje ook een vader heeft.” Hij zei dat hij er heel goed over na moest denken en dat hij aan het idee moest wennen.

Toen ik thuis kwam, ben ik huilend op de bank gaan zitten. Mijn moeder was thuis, dus die kwam meteen naar me toe en vroeg wat er was. Ik heb haar alles verteld. Ze begreep hoe ik me voelde, want zij heeft het zelf ook mee gemaakt. Ze was er niet echt blij mee, want we hebben niet heel veel geld en een klein huis. Z zei dat we er maar het beste van moesten maken. Ze was ook heel boos op mijn ex. Ze wou met hem gaan praten, maar ik zei dat ze dat beter niet kon doen.

Gelukkig wou ze me helpen met alles,met de medische dingen enzo. Dus daar was ik erg blij mee. Ik was echt heel verdrietig, want ik moest het ook nog aan mijn vriend vertellen. Dat heb ik de volgende dag meteen gedaan. Ik vond het heel moeilijk, maar ik vond dat ik het meteen moest vertellen. Hij schrok en hij was er ook niet zo blij mee. Het is ook niet niks als je vriendin zwanger is van haar ex.

Hij zei dat hij wel bij me zou blijven en me wou helpen en steunen waar hij kon. Hij zei echter ook dat hij het wel heel moeilijk vond en dat het onze relatie wel zou gaan beïnvloeden. Ik voelde me nog steeds niet goed en ik was helemaal niet gelukkig meer. Ik kende een meisje van school, die net een kindje had gekregen, zij was ook 15. Ik ben toen naar haar toe gegaan om er met haar over te praten, want zij had ongeveer net zo iets meegemaakt.

Ze vertelde dat zij het in het begin ook niet zo zag zitten, maar dat ze het had geaccepteerd en gelukkig werd. Ze zei dat dat ook veel beter was voor het kind. Ik ging er over nadenken en bedacht me dat ik het toch niet meer kon veranderen. Dus ik moet gewoon blij zijn en ik vond een kindje eigenlijk ook wel weer heel leuk. Ik werd dus steeds blijer en gelukkiger.

Het ging alleen niet zo lekker meer tussen mij en mijn vriend, omdat hij er toch meer moeite mee had dan hij dacht. We hebben toen besloten om uit elkaar te gaan. Misschien komen we ooit weer bij elkaar. Ik denk het wel, want dat gebeurt altijd en ik hou echt heel erg veel van hem. En hij van mij. Dus ik denk dat het ooit wel weer goed komt.

Nu ben ik druk bezig met alles voor de baby en ik vind het echt heel erg leuk. Ik kan niet wachten tot mijn kindje er is en ik ga mijn best doen een zo goed mogelijke moeder te zijn.

9 september 2009 - 19 jaar was ik, toen heb ik mijn wens uitgesproken. Tegenover mijn familie, en ook tegen over mijn vriend die al een zoon had. We gingen er voor en op 28 juni hadden we een positieve test. Op dat moment dachten we 4 weken zwanger te zijn. De eerste echo was vrij vroeg, omdat ik heel erg last had van bandenpijn. Ik kon niet zitten, niet lopen, alleen maar liggen. Roy heeft toen de verloskundige gebeld en we zijn naar het ziekenhuis gegaan. Daar kreeg ik een echo en werd gezegd dat ik niet zwanger was.

Ik moest mijn menstruatie maar afwachten. Om te bevestigen dat ik niet zwanger was, werd er een bloedtest gedaan. Die gaf aan dat er wel degelijk HCG in mijn lichaam aanwezig was. De volgende dag mocht ik terug komen, om weer getest te worden. En zodoende werd mijn zwangerschap bevestigd. Ik was zwanger! Hoelang was onbekend. Ik zou wel in maart uitgerekend te zijn.

Na 2 weken kreeg ik weer een echo en daarop bleek ik 5 weken zwanger te zijn. Wat was ik blij, buiten dat ik me onwijs ziek voelde. De zwangerschap ging erg gemakkelijk. Ik voelde me goed. We waren toen ik 8 weken zwanger was verhuisd. Alles ging zoals het hoorde te gaan. De babykamer was compleet, alleen het kamertje zelf moest opgeknapt worden, dat zou wel komen ergens in januari ofzo.

Tot week 25. Toen ging het minder goed. Ik had het gevoel zwangerschapsvergiftiging te hebben. Dit werd onderzocht, maar de verloskundige zei dat er niets aan de hand was.

Met 29 weken ging het echter nog meer bergafwaarts. Op 23 december kreeg ik menstruatieachtige pijn. Regelmatig, om de 3 minuten. En ze hielden 1 minuut aan. Ik vroeg op het forum wat dit kon zijn. Ik was nogal onzeker, maar ook zeker van mijn zaak dat dit niets zou zijn en ik het me gewoon inbeeldde.

Op 24 december heb ik 's ochtends gebeld, maar de verloskundige was bezig met een bevalling. Ik moest rond 12 uur terugbellen. Ik belde rond 10 uur al. Ik hield het niet langer uit. De pijn kwam en ging, wat was dit? Ik moest meteen komen voor CTG.

Ik heb dit ook 's ochtends op het forum gepost. En op mijn msn gezet dat ik naar het ziekenhuis was. Gewoon met de gedachte dat ik die middag wel thuis zou komen. Niet dus! Ik liep samen met mijn vriend naar de kraam/verlos afdeling en daar meldde ik me. Daarna moest ik ruim 2 uur aan de CTG en daar was duidelijk activiteit te zien. Weeën? Nee toch? De gynaecoloog wou eerst een bloedtest doen, en ook urine werd getest. Ik zou wel een blaasontsteking hebben. Dit bleek niet zo te zijn en ik kreeg meteen inwendig onderzoek.

Mijn baarmoeder was verweekt en ik moest naar beneden voor een echo. Eerst wou de gynaecoloog even voelen. Erg prettig was het niet. En daarna de echo. Ik had 1cm ontsluiting en moest per direct terug naar boven en weeënremmers krijgen. Eerst een zetpil genaamd Indocid, daarna Adlat. Onze laatste kerst met zijn tweeën had ik niet zo voorgesteld. Ik lag in het ziekenhuis en mijn vriend ging naar huis die avond.

Die nacht heb ik nog weeën gehad, wat niet kon volgens de zuster. Toch gaf ze me weeënremmers en slaapmedicatie.

Mijn vriend en ik schrokken heel erg van het feit wat er zich afspeelde zo snel. Amsterdam werd ingelicht om alvast een IC bedje te regelen. Niet voor mij, maar voor dat ukkie in mijn buik. Er werd gemeld dat er tussen dan en die volgende ochtend iets gebeurde, ze onze ukkie zouden laten komen. Ik mocht dan kiezen hoe en wat, dus via keizersnede of niet.

Op 26 december ging ik met ontslag, en vierde ik 2e kerstdag thuis, heel rustig, ik kon niet anders. Ik moest totale rust houden. Ik mocht van bed naar de bank. En naar de wc mocht ik ook nog wel, maar zo weinig mogelijk.

Als er weer wat zou voorvallen, moest ik per direct bellen en zou ik weer weeënremmers krijgen. Onze uk moest blijven zitten, sowieso tot week 34. Dus elke dag dat ik geen weeën had of dat hij binnen bleef, was meegeteld.

De uk deed het erg goed en schopte er erg op los. Ik heb wel meerdere keren gebeld, ik was bang. Maar op het forum sleepten ze me er erg doorheen door me te steunen en tips te geven. We vierden elke dag die er bij kwam!

Ik haalde de 30 weken! Wel rommelig betreft weeën, maar ze hielden niet aan. En zo hoefde ik niet te bellen. 2 januari melde ik me in het ziekenhuis. We zouden nu verder kijken. Er was geen vordering gemaakt voor wat betreft ontsluiting en verweking,

Ik was zo blij! Ik mocht rustig aan alles hervatten. Maar pas als ik er 100% zeker van was dat ik het zou trekken! Wel was ik verder op de echo dan gedacht werd. Ze deden er niets mee.

Zo ging het verder. Meerdere malen met vals alarm in het ziekenhuis gezeten. Echo's en CTG scannen. Heb zelfs een paar keer geslapen daar. Ook gaven de echo’s duidelijk aan dat ik op 16 februari 2009 was uitgerekend, dus niet 9 maart! Maar toch wilden ze die 9 maart aanhouden.

Zo ben ik ook op donderdag 5 maart 2009 naar het ziekenhuis gegaan die avond met weeën. Nu mocht het! Ik was inmiddels 39 weken en 3 dagen, volgens de berekeningen van mijn menstruatie. Volgens de echo’s 42 weken en 3 dagen!

Ik ging er naar toe en kreeg een CTG. Geen weeën, alles viel stil! Wel van 2 naar 3 cm ontsluiting gegaan, maar de gynaecoloog had geen activiteit gezien. En ik zou maandag terug moeten komen, hij verwachtte niet dat ik nog voor het weekend zou bevallen.

Hij gaf me slaapmedicatie, die ik innam en viel in slaap. Maar om half 4 's nachts word ik wakker en breken de vliezen! Ik ging naar de douche en bedacht me niet om mijn vriend wakker te maken. De weeën die ik afgelopen 2 maanden had gehad kwamen nu ineens veel pijnlijke en sneller. En rugweeën! Au! mijn vriend werd wakker en kwam naar me toe. Hij vroeg wat ik op de grond van de douche deed, op handen en knieën, zo midden in de nacht.

Ik vertelde hem dat ik ga bevallen en hij zat zich te bedenken wie hij nu moest bellen. Hij probeerde mijn zus. Zij nam niet op. Nadat hij de verloskamers had gebeld, belde hij toch maar zijn oom. Hij had ons die avond daarvoor ook al gebracht en hij bracht ons deze keer ook naar het ziekenhuis.

We kwamen daar tegen vijven. En rond half 10 zit ik al op 8 cm: het gaat goed! In de tussentijd heeft mijn vriend me de hele tijd gemasseerd en kreeg pijn in zijn handen. Ook had mijn moeder al gebeld en ze was onderweg. Ze stond in de file! Zou ze nog op tijd zijn?

Om 10.15 uur had ik volledige ontsluiting en mocht ik oefenpersen, omdat de persweeën nog niet genoeg aanwezig waren. Mijn moeder kwam om 10.45 binnen en toen waren de persweeën nog steeds te kort en niet genoeg. Ze hadden me een infuus gegeven. Wat ik eigenlijk niet wou, want ik ben voor de bevalling vreselijk bang geweest voor de pijn. Het infuus werd maar omhoog geschroefd en niks kwam. Toen had wel persweeën, maar die waren veel te kort om daadwerkelijk een beetje voortgang te vertonen. Om 11.45 werd er gezegd dat ik nog 15 minuten had en dan zou de gynaecoloog opgeroepen worden.

Aangezien mijn weeën 30 seconden aan bleven houden, kon ik maar een, soms twee en heel af en toe drie keer lucht moest happen. En als mijn wee weg was, moest ik alsnog 15 seconden op eigen kracht meepersen om maar wat voor elkaar te krijgen. Onze uk maakte het alsnog goed, zijn hartslag bleef zo goed als stabiel. En om 12.15 uur kwam de gynaecoloog. Alles werd snel klaar gezet. Ik kreeg weer een perswee, een knip en een vacuumpomp werd gezet: wee weg! Een paar minuten later kreeg ik weer een wee en heb ik onwijs hard moeten persen. En daar was hij dan!

Om 12.33 uur, onze zoon Riley Delano. Hij werd meteen op mijn buik gelegd en huilde amper. Wel een gilletje, maar toch. Zijn apgar-score was 8/9/9. Ik werd gehecht en Riley mocht eerst aan de borst, maar toen besloot de gynaecoloog dit toch niet te doen in verband met mijn medicatie. Er werd gelijk een fles gemaakt.

Riley heeft een erg goed zuigreflex en binnen twee minuten was zijn flesje leeg. Aangezien ik zo lang bezig was geweest met persen, kreeg ik een zoutoplossing, omdat ik lijkbleek was. Riley werd aangekleed en ging bij zijn papa op schoot. Ik heb daar trots liggen kijken. Het enige nadeel was dat ze een uur op mijn volledige placenta hebben moeten wachten. Hij zat namelijk vast. De gynaecoloog heeft met veel kracht en van mijn kant gepers het eruit kunnen krijgen. (ze waren zelfs al aan het voorbereiden voor een roesje) Daarna hebben ze me gehecht, wat echt heel lang duurde, vond ik zelf. We hebben een nachtje in het ziekenhuis geslapen. Ik op de kraamafdeling en Riley in de babykamer. Dit omdat ze eigenlijk dachten dat hij overstuur zou zijn vanwege de vacuum, maar hij was erg tevreden en heeft alleen wat gehuild, omdat hij het koud had voor en na zijn badje. Om 06.00 uur kreeg ik Riley weer bij me.

Om 11.00 uur kwamen we thuis en hebben we genoten van ons ventje! Riley woog bij zijn geboorte 4020 gram en was 53 centimeter.

Hij is nu alweer 6 maanden en het gaat zo goed met hem! Hij is een vrolijk jochie, nog steeds zo tevreden. En wat hij in me buik deed, dat drukke, dat doet hij nu ook nog steeds!

30 augustus 2009 - Hoi, ook ik wil mijn verhaal graag delen: Hoi, ik ben Dag en nu bijna 16 jaar. Hoewel mijn verhaal zich bijna drie jaar geleden afspeelt, moet ik het nu toch eens kwijt.

Ik had een lieve vriend. Toen was hij nog lief, ja.  Ik was 13 jaar en hij was 16 jaar. Ik vond hem echt leuk. Hij wilde steeds verder. Ik was er eigenlijk helemaal niet aan toe, maar hij dreigde met van alles en ik ging akkoord. Ik wilde hem ook niet kwijt. Hij was wel mijn vriend en iedereen was zo jaloers op me dat hij van mij was. Het was heel cool om met iemand te gaan die drie jaar ouder dan je is.

Zo cool was hij niet. Hij ging ook met een vriendin van mij, K.. Ik werd maar niet ongesteld. Ik zat diep in de stress. Ik moest het kwijt en vertelde het op MSN aan K.. Zij was ook nog niet ongesteld. Samen hebben we een test gedaan. Het kopen ervan was verschrikkelijk. Die vrouw keek raar naar ons. We waren beiden zwanger van dezelfde jongen. Hij liet ons beide vallen en bedreigde ons.

Ik durfde niet alleen meer in de stad te lopen. En twee maanden later had ik besloten wat ik wilde. Ik wilde het houden net als K.. Ik heb er lang en goed over nagedacht en wilde het een week later aan mijn familie vertellen, maar dat is nooit gebeurt. Ik heb een miskraam gehad.

Mijn lichaam heeft het afgestoten. Ik voel me er nog steeds zo slecht over. Ik kan niet
eens mijn eigen kind houden. Nu mijn beste vriendin ernstig ziek is en ik iemand leuk vind en niet weet wat ik er mee moet, denk ik er vaak aan.

Zou hij alleen maar aardig zijn of wil hij mij ook alleen voor seks? Het maakt me bang. K. is het wel gelukt. Ze heeft een mooie zoon. Ik vond het zo moeilijk om naar hem te kijken, maar hij kan er ook niks aan doen. Life goes on. Dus leef ik maar weer verder.

Dit was mijn verhaal.

28 augustus 2009 - Ik (Janice) vertel: Ik ben 16 en zwanger. De dader / vader is een getrouwde man van begin dertig, die ik nu David zal noemen.

Ik was altijd erg in mezelf gekeerd. Ik ging nooit stappen zoals andere tieners en ik maakte geen vriendinnen. Het probleem was dat, als ik me omringde met mensen, ik me verstikt voelde. Maar eenzaam zijn is ook niet leuk. Ik was doodongelukkig.

Het enige plezier dat ik beleefde, vond ik in mijn baantje. Ik werkte als jazz pianiste in een restaurant waar meneertje een zakelijk diner hield. Hij legde zijn nummer op de pianoplank met een flinke bedrag aan fooi vlak voor hij vertrok.

Zenuwachtig als ik was, nam ik contact op met de man met de groene ogen. We spraken een keer met elkaar af en ik voelde me op mijn gemak bij hem. Voor het eerst in mijn grijze bestaan, was ik niet leeg meer, ik was vervuld. Ik liep over van hem. Hij maakte al vroeg duidelijk dat hij gehuwd was en twee prachtige dochters had en ik vertelde hem eerlijk hoe oud ik was. Prima, vonden we beiden over onze situatie.

Eén keer in de twee weken zagen David en ik elkaar en gingen we uit. Naar een concert, uit eten, de bioscoop enz. Het was fantastisch.

Mijn oma ( ik woon bij haar) merkte dat ik gelukkiger werd en me mooier begon te kleden. 'Heb je een vriendje?' vroeg ze me. Ik ontkende. Wat David en ik hadden, wilde ik voor mezelf houden.

Alle pret verdween als sneeuw voor de zon op de nacht dat we lagen te vrijen en het condoom scheurde. 'Shit', zei hij alleen maar. Ik raakte echter behoorlijk in paniek. Hoe kon dit gebeuren? David heeft me proberen te kalmeren en die nacht hielden we een diep gesprek en ik kwam tot een beslissing. Als ik zwanger zou worden... zou ik het houden. Waarom? Omdat ik het anders stiekem zou moeten doen, achter de rug van mijn familie om die fel tegen abortus is. Ik zou mijn leven lang een zwaar geheim met me mee moeten dragen.

Een week later kocht ik een zwangerschapstest en die bleek positief - wat eigenlijk negatief is in mijn geval. De tranen stroomden overvloedig langs mijn wangen. Ik huil normaal nooit.

Ik doe nu extra aardig tegen mijn omgeving. Ik help mijn oma intensiever met haar Surinaamse winkeltje. Ik kook, doe de was, maak mijn huiswerk, breng voor haar een bloemetje mee. Laatst vertelde ze me dat ze erg tevreden met me is. Mijn hart verdraaide zo wat van schaamte. Als je eens wist, oma Mayra.

Morgen ga ik haar vertellen dat ik in verwachting ben. Al vijf weken nu. Ze zal enorm schrikken, teleurgesteld zijn. En kwaad, natuurlijk. In het ergste geval krijg ik een pak slaag. Ik heb al mijn moed verzamelt. David steunt me. Hoewel hij juridische problemen kan krijgen vanwege het hebben van seks met een minderjarige Toch is hij bereid ons kind te erkennen en ik kan niet uitdrukken hoe ontzettend blij ik daarmee ben. Zo zie je maar weer dat niet alle zakenmannen egoïstisch en listig zijn.

Ik vraag me af of zijn vrouw hier iets van af weet. Voorzichtig heb ik hem dat gevraagd. Hij verbood me toen streng het niet over haar te hebben. Alsof ze een heilig terrein is, waar ik te min voor ben om over te praten. Best.

Het zal goed komen. Met mijn baby en mij. Dat weet ik zeker.

Wordt misschien vervolgd…

27 augustus 2009 - Hoi, mijn naam is Esmee en ik ben moeder van mijn lieve zoontje Tim van anderhalf jaar oud.

Mijn verhaal begint op mijn 15e verjaardag. Mijn beste vriendin had voor mij een surpriseparty georganiseerd. Het was een heel leuk feest. Bijna al mijn vrienden waren er. Mijn vriendin had ook een jongen uitgenodigd die ik niet kende. Ze wilde me aan hem koppelen... En dat lukte ook. Ik was meteen smoor op hem!

Na het feest vroeg hij of ik even mee wilde komen. Dat deed ik. Op mijn kamer zoende hij me opeens… Dat vond ik niet erg, dus zoende ik terug. Vanaf die avond hadden we verkering. Een paar maanden later gingen we voor het eerst met elkaar naar bed. De dag ervoor voelde ik me niet lekker, maar ik had niet verwacht dat de pil niet zou werken.

Toen ik twee maanden later niet ongesteld werd, begon ik me zorgen te maken. Stel dat de pil niet gewerkt had... Stel dat ik zwanger was… Voor de zekerheid kocht ik de dag erna een test. En raad eens: positief. Ik was dus zwanger. Ik heb meteen erna het aan mijn moeder verteld, dat leek me het beste. Samen met haar heb ik het aan mijn vader verteld. Die avond belde ik mijn vriendje. Eerst schrok hij ontzettend. Hij had namelijk de dag erna proeftrainingen bij PSV-jeugd. Hij hing gewoon op! Een half uurtje later belde hij terug. Hij vertelde dat hij er helemaal voor wilde gaan en als het nodig was, zou hij zelfs zijn kans om profvoetballer te worden ervoor opgeven.

Toen ik drie maanden zwanger was, ging ik samen met mijn moeder en mijn vriend naar de verloskundige. Zij vertelde dat het kindje er goed uitzag. Ik moest een aantal testen laten doen. Allemaal positief. Inmiddels was ik zeven maanden zwanger. Iedereen die ik kende, wist het.

Op school kwam iedereen naar me toe om me allerlei dingen te vragen over de zwangerschap. Dat was echt heel raar. Toen ik niet meer naar school mocht, verveelde ik me dood. Gelukkig kwamen mijn vrienden vaak langs en bleef mijn vriendje vaak bij me slapen, zodat ik niet alleen was. 

Toen ik 37 weken zwanger was, was mijn vriend ook bij me. Op 30 december was het zo ver, ik ging bevallen! Ik voelde me al de hele dag een beetje grieperig. Maar midden in de nacht werd ik ineens wakker van de pijn in mijn buik. Ik maakte mijn vriend wakker en hij belde de verloskundige. Die kwam snel. Mijn moeder was inmiddels ook wakker. De verloskundige keek en zei dat de ontsluiting zes centimeter was. Mijn moeder, vader en mijn vriend gingen toen samen met mij naar het ziekenhuis. De bevalling verliep heel soepel. En na een aantal persweeën was hij er. Kleine Tim. Zo mooi en volmaakt. Toen ze hem op mijn buik legden, huilde ik van geluk. Mijn vriend kuste me en zei dat dit het mooiste moment van zijn leven was. Zo dacht ik er ook over. Ik moest nog een paar dagen in het ziekenhuis blijven, omdat ik tijdens de bevalling veel bloed had verloren. 

Nu is Tim al anderhalf jaar. Ik en mijn vriend zijn nog steeds heel gelukkig. Ik word al bijna 17 jaar. Eind dit jaar verwachtten mijn vriend en ik ons tweede kindje. Weer onverwacht, maar nog steeds welkom.

Veel liefs, Esmee, Dan en Tim ... en natuurlijk de nieuwkomer!

25 augustus 2009 - Hee allemaal, mijn naam is Thessa. Ik ben 17 jaar en ik ben een moeder van een mooie meid van 10 maanden, die Alyca heet. Ik leerde een jongen kennen, de vader van Alyca. We kregen een relatie en we hadden nog maar 1 á 2 maanden iets met elkaar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Ik had die maande de verkeerder pil meegekregen van de apotheek en het condoom scheurde. Ik had mijn moeder opgebeld om dit te vertellen. Zij zei dat ik me niet druk moest maken en de morning after pil moest halen. Die had dus blijkbaar niet gewerkt. Nadat ik drie dagen overtijd was, ben ik met mijn moeder een test gaan halen en ja hoor, er stond dat ik zwanger was.

Ik ben huilend naar beneden gelopen, naar mijn moeder, die ook in de zenuwen zat. Ik heb haar verteld dat ik zwanger was. Ze heeft vanaf het begin af aan al achter me gestaan, welke keuze ik ook zou maken: abortus of gaan voor de zwangerschap. Mijn vader leeft niet meer, dus die heeft er niets van meegemaakt. Daar zit ik nog erg mee, ik zou willen weten was hij er van zou vinden. Ik wilde hem trots mijn meisje, zijn eerste kleinkind, laten zien, maar dat kan niet.

Ik heb meteen mijn vriend opgebeld en gezegd dat ik hem iets moets vertellen, waarop hij zei: 'je bent zwanger he?!'. Hij kon het niet geloven. Ik zelf ook niet. We zijn nog zo jong. Wat moesten we doen? Waarom werkte de morning after pil niet bij mij? Hij wilde er eerst niets van weten, maar ik denk dat dat door de schrik kwam. Mijn moedern kwam bij ons zitten en zei dat als we het zouden houden, het wel goed zou komen. We zijn naar de Fiom geweest voor een gesprek om eruit te komen en te bepalen wat we nou gingen doen. Toen we daar kwamen, wisten we al dat we het zouden houden, maar informatie kon geen kwaad... over een abortus, maar ook over hoe en wat als we het zouden houden.

Ik kan niet zeggen dat ik niet aan een abortus heb gedacht. Ik vind dat je over allebei goed na moet denken, maar ik heb toch vol vertrouwen voor het houden van de baby gekozen... Wij samen.

Ik was er niet bij toen mijn vriend het zijn ouders vertelde, dus ik weet niet hoe zij reageerden. Ze zijn wel bij ons thuis gekomen om te praten van wat als... Dat ging heel goed. Toen we vertelden dat we het wilden houden, stonden ze ook gewoon voor honderd procent achter ons.

Na onze beslissing ben ik ook voor de volle honderd procent voor mijn diploma gegaan, die heb ik gehaald! Toen ik op school vertelde dat ik zwanger was, keek iedereen me aan. In de pauze was het nieuws binnen vijf minuten de hele school door en werd ik van alle kanten aangekeken. Veel meisjes waar ik nooit mee praatte of niets mee te maken had, kwamen schijnheilig naar me toe om me te feliciteren en vervolgens achter me rug om iets anders te zeggen!

Ik werd veel aangekeken, waar ik ook liep, maar op gegeven moment trok ik me er niets meer van aan en deed ik gewoon mijn ding. Ik begon ook een nieuwe opleiding op het MBO als verzorgende, maar ben maar drie weken op school geweest, want ik kreeg vroegtijdige weeen met 32 weken in de nacht van mijn verjaardag.

Mijn beste vriendin sliep bij me. Ik weet nog dat ik zei: 'Ik heb telkens harde buiken' en dat ik last had van mijn rug. We hebben een uurtje gewacht en toen zijn we naar beneden gegaan om mijn moeder te vertellen dat ik “volgens mij” weeen had. Mijn moeder heeft even aangekeken hoe het met me ging, maar toch maar de verloskundige gebelt. Ze zei dat ze eraan kwam om het te controleren.

Het was precies 12 uur. Ik was jarig en ik zou net mijn eerste cadeautje van mijn vriendin krijgen toen de verloskundige aanbelde. We zijn naar boven gegaan en ze heeft gekeken of ik al ontsluiting had. Ik had een centimeter ontsluiting, dus het werd tas inpakken en op naar het ziekenhuis. Mijn vriendin heeft haar tranen binnen gehouden totdat ik weg was. Ze werd opgehaald door haar ouders, maar ze wou niet dat ik haar zag huilen.

Toen ik in het ziekenhuis was, deden ze weer een onderzoek waaruit bleek dat ik nu al twee centimeter ontsluiting had. Ze hadden me meteen aan de weeënremmers gezet. Mijn moeder heeft die nacht bij me in het ziekenhuis geslapen, gelukkig, want ik was zo bang. Ik kreeg een prik voor de ontwikkelingen van de longen van Alyca, voor het geval dat ze toch nog zou komen. De volgende dag kwam mijn vriend naar het ziekenhuis. Ik had gezegd dat hij gewoon thuis moest bijven en dat als er iets gebeurde, ik hem meteen zou opbellen. Toen hij aankwam, lag ik half in coma door de morfine en heb blijkbaar rare dingen uitgekraamt, haha. Na negen dagen vervelen in het ziekenhuis mocht ik eindelijk naar huis.

Maar ik mocht niets meer doen. Niet naar school, niet naar de stad. Nou, daar zat ik dan... Opgesloten in huis te wachten tot ik eindelijk mocht bevallen. Dan duurt het lang!

Het was 22 oktober. Ik had weer wat last van mijn buik en toevallig was mijn beste vriendin er ook weer. Ze ging om half zeven weg toen me vriend kwam. Ik vertelde hem dat het waarschijnlijk snel zou gebeuren. Toen had ik echt door dat ik weeen had. Hij is die avond gewoon naar huis gegaan. De weeen werden heftiger, maar nog steeds om de 10 minuten. Om twee uur ’s nachts hebben we toch maar de verloskundige gebelt. Ze zei dat ik toch nog moest wachten tot ze om de drie minuten kwamen.

Toen mijn moeder de telefoon opgehangen had, begonnen ze toevallig om de drie minuten te komen, maar ik moest nog een uur wachten met bellen. Om drie uur belden we opnieuw de verloskundige. Ze is naar ons toegekomen en zei dat ik nu al zes centimeter ontsluiting had en dat het tijd was om te bevallen. Mijn moeder heeft mijn vriend gebeld en die is meteen gekomen. We zijn samen naar het ziekenhuis gegaan.

De bevalling is goed gegaan en op 23 oktober 2008 om 06.09 uur is Alyca geboren. Helemaal gezond, een mooi en perfect meisje. Ik mocht douchen en meteen weer naar huis. We hebben iedereen meteen gebeld met het nieuws. Mijn opa en oma zijn meteen gekomen met een taart. En mijn beste vriendin is ook meteen gekomen. Ze was bijna een van de eersten die haar hebben vastgehouden!

Mijn vriend had vrij gekregen van zijn werk. Hij heeft de eerste week alles gedaan, want ik kon dat gewoon nog niet. Ze heeft lekker naast ons geslapen in de wieg en ik voelde me een echte moeder. Ze is nu al een grote meid en als ik terugkijk, denk ik 'woow, wat is het snel gegaan'. Maar ik heb er zeker geen spijt van.

Ik begin nu net weer met een nieuwe opleiding en ben op zoek naar een eigen huisje. Het komt allemaal wel goed. Het is allemaal niet gegaan zoals ik dacht dat mijn leven zou gaan, maar ik zou het voor geen miljoenen terug willen draaien.

22 augustus 2009 - Hoi allemaal, ik ben Mandy en 18 jaar oud. Op 23 april 2009 ben ik moeder geworden van een lieve spontane meid genaamd Tess Hayley Sue. Ze woog bij de geboorte 3135 gram en was 51 cm lang.

Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in deze website, omdat ik erg veel bewondering heb voor alle meiden die, net als mij, bewust of onbewust zwanger zijn geworden. Daarom wil ik hier ook mijn verhaal doen.

In mei 2007 kreeg ik een relatie met Tim. We leerden elkaar kennen via het werk en er was al meteen een sterke chemie tussen ons. Onze relatie heeft veel ups en downs gekend, maar uiteindelijk heeft dat ons sterk gemaakt. We waren 16 en 20 toen we iets kregen en hij stond natuurlijk al iets verder in het leven dan ik. Maar door een rottige periode in mijn leven was ik verder dan de meeste meisjes van mijn leeftijd en ik was ook een stuk volwassener. Op mijn 17e gingen we voor het eerst met elkaar naar bed. Ik heb altijd de pil geslikt en we deden het altijd safe.

In de zomer van 2008 gingen we samen op vakantie. Ik had net mijn Havo-examen gehaald en was wel toe aan een stukje ontspanning. We hebben een heerlijke tijd met zijn tweeën gehad. Na de vakantie werd ik ineens niet meer ongesteld. Nu was dit voor mij niet zo heel vreemd, want mijn menstruatie was altijd al erg onregelmatig. En ik werd wel vaker een hele tijd niet ongesteld. Ik heb er dus nooit aandacht aan geschonken.

Eind augustus begon ik aan mijn nieuwe studie. Ik had het erg naar mijn zin en maakte veel nieuwe vrienden. Op een gegeven moment kwam de tentamenperiode eraan en zei een vriendin tegen mij: 'Goh, je begint wel dik te worden'. Ik zei 'Oh, dat zal de stress van de tentamens wel zijn'. Achteraf bleek dit dus toch iets anders.

Op 21 april ging ik zoals altijd weer naar college. Tijdens de les kreeg ik ineens buikpijn, dus ik dacht 'oh, ik moet weer ongesteld worden'. Dus ik ging snel naar het toilet om de nodige voorzorgsmaatregelen te nemen. Maar mijn ongesteldheid bleef uit. ’s Middags werd de buikpijn steeds erger en kromp ik op een gegeven moment in elkaar van de pijn. Een vriendin vroeg of het ging en toen ik zei dat ik zo’n buikpijn had, heeft ze me meegenomen naar een lokaal zodat ik daar even kon zitten. Bij haar waren inmiddels de alarmbellen al gaan rinkelen en wist ze wel een beetje wat eraan de hand was. Ze heeft me toen naar de auto geholpen en we zijn samen naar het ziekenhuis gereden. Ondertussen had ze mijn vriend al gebeld en die troffen we aan in het ziekenhuis.

Daar trokken ze na de suggestie van mijn vriendin al gauw de conclusie: zwanger! En het ergste was dat ik al aan het bevallen was. Ze reden me onmiddellijk naar de verloskamer, waar ik op bed kon gaan liggen. Ik had al een centimeter ontsluiting. En toen hebben ze mijn vliezen gebroken, maar het ging niet bepaald hard. Na 49 uur weeën had ik eindelijk acht centimeter. Nog steeds niet genoeg dus, maar ik kreeg toen al wel persdrang. Dus ben ik stiekem mee gaan persen. Toen uiteindelijk hield ik het echt niet meer en ben ik gewoon zo hard mogelijk gaan persen. De verloskundige kon nog net op tijd komen om de baby op te vangen. Dus eindelijk op 23 april om 13.10 uur is onze lieve dochter geboren.

Het was een hele verassing, maar gelukkig met alle steun van familie en vrienden hebben we een mooie babykamer zo snel mogelijk kunnen inrichten bij mijn ouders thuis. Nu is onze dochter alweer bijna 3 maandjes en krijgen we eind oktober ons eigen huisje.

Dit was mijn verhaal. Alles was onverwacht, maar we hebben er iets prachtig moois voor teruggekregen. En Tim en ik zijn nog steeds heel gelukkig samen :-D.

Aanstaande moeders heel veel succes gewenst.

Liefs Mandy, Tim en Tess

17 augustus 2009 - Hoi hoi, ik lees vaak de verhalen hier (al voordat ik zwanger raakte). Ik dacht: nu kan ik mijn verhaal (samengevat dan) ook vertellen. Ik ben Graziella en 18 jaar (oktober 2009 word ik 19 jaar). Ik ben nu 20 weken en 3 dagen zwanger. Ook ik ben een alleenstaande moeder. Ik woonde samen met de vader, maar had daar alleen maar stress. Hij had vaak last van losse handjes.

Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was (een dag na queensday), was ik blij en in shock tegelijk. Ik wilde gelijk naar de badkamer rennen. Daar stond een vriendin van me te wachten. De vader had echter al iets door en toen ik de wc deur open deed, gritste hij gelijk de test uit m'n handen. Hij was blij en ik huilde als een klein kind. Ik ben nog maar 18 jaar en heb niet echt veel geld en wil altijd alles netjes in orde hebben. Hoe kan ik nu zonder een goed inkomen een kindje opvoeden. Toch kon ik het niet weg laten halen. Ik ben Christelijk opgevoed en zou ook geen abortus kunnen laten uitvoeren... Zelfs niet als ik was verkracht, omdat mijn moeder waarschijnlijk uit een verkrachting is ontstaan. Ik bleef huilen, terwijl ik stiekem al blij was.

Hij vroeg me wat ik zou willen en hij beloofde achter elke keuze te staan, houden of abortus. Al zag ik aan z'n gezicht dat hij wel blij was. Hij heeft al twee kinderen uit twee eerdere relaties en die zijn niet eens een jaar. Maar ja, alles ging goed totdat z'n ex tijdelijk bij ons in huis kwam. Sneaky zoenen met haar en bij haar in bed slapen. Ik kon het niet aan en wilde geen stress. Toen heb ik besloten om een rondje te gaan lopen en na te denken. Ik mocht gelijk van hem wegblijven.

Dat was midden in de nacht, in Amsterdam. Huilend op centraal station m'n vader opgebeld die toevallig in de buurt was. Samen hebben we bij mijn opa en oma geslapen en die dag daarna mijn moeder opgebeld. Ze kwam me ophalen. Door de test aan mijn moeder en stiefvader te laten zien, heb ik verteld dat ik zwanger was. Ik was bang dat ze zouden flippen, maar ze hadden het al verwacht. Ik kon weer bij hun komen wonen. 

Daar kwam ik erachter dat ik schulden heb opgebouwd (mijn post kwam nog op het adres waar ik, voor ik samen ging wonen, woonde), omdat ik onder dwang twee abonnementen heb afgesloten die zogenaamd verwijderd zouden worden door de beste vriend van de vader van mijn kind. Ook had ik een lening afgesloten van duizend euro voor de vader van m'n kind, omdat hij geen geld had om de huur te betalen. Bij elkaar is het nu al meer dan 3000 euro schuld. Hopelijk kan ik iets regelen via schuldhulpverlening. 

Inmiddels woon ik sinds een maand niet meer thuis. Er was teveel spanning tussen mij en mijn stiefvader. Dat is niet handig tijdens een zwangerschap (eigenlijk zowieso niet) maar ja. Ik heb nu sinds een week te horen gekregen dat ik in een appartementje met een keer in de week begeleiding kan wonen. Daar word ik goed geholpen en begeleid. Het is gelukkig niet meer in Noord-Holland dus ik kan gewoon opnieuw met m'n leven beginnen zonder de vader van mijn kind. 

Hij neemt inmiddels steeds minder contact met me op. Ik weet nu al dat dat contact helemaal voorbij is straks. Ik heb hem niet nodig met z'n valse beloftes. Ik leef voor mijn kleine en heb veel steun van familie en vrienden: omdat ik zoveel schuld heb en ik niet kan werken, omdat ik elk moment het risico loop dat ik moet verhuizen heb ik dus ook geen inkomen. Tot nu toe heb ik al mijn baby spulletjes zowat bij elkaar, omdat er zoveel lieve mensen zijn die het gratis aan mij geven.

Ik geniet nu elke dag meer van mijn groter groeiende buikje en dat geeft me weer hoop. Zonder dat mooie wonder in mijn buik zou ik niet weten waar ik nu was geweest. Ik ben uitgerekend op 1 januari 2010, een mooi getal. En hopelijk een mooie nieuw begin van mijn toekomst!

13 augustus 2009 - Toen ik 14 jaar was, ontmoette ik D.. Het was eigenlijk liefde op het eerste gezicht, maar er was een probleem... Hij had een vriendin en 
hij wilde haar eigenlijk nog niet kwijt. Niet voordat hij zeker wist wat ik voor hem betekende. Ondanks dat heeft hij me wel ontmaagd en gelijk de eerste 
keer was het raak. Ik was nog niet aan de pil. We gebruikten wel een condoom, maar die scheurde al vrij snel. We hadden het wel door, maar we hebben er 
eigenlijk verder niet over nagedacht.

Nadat ik een maand niet ongesteld was geweest, heb ik hem dat verteld. Hij heeft een test gehaald en is me op komen halen van school. En ja hor, ik was  zwanger. Ik woonde op dat moment bij mijn moeder en dat ging niet goed. Ik werd niet goed behandeld en stond op het punt het huis uit getrapt te worden. Aan  de andere kant was ik blij met de zwangerschap: eindelijk iemand die mij liefde kon geven en ik hem of haar...

Lang hebben we er niet van kunnen genieten. De vriendin van D. kwam erachter. Ze heeft hem mishandeld en mij een aantal trappen in mijn buik gegeven. In de 
eerste instantie leek er niets aan de hand te zijn, tot ik weer gewoon in de les zat. Ik kreeg gelijk steken en wist dat het fout zat. Ik heb mijn vriendin  D. laten bellen en mijn lerares heeft direct een ambulance gebeld. Wij zijn samen naar het ziekenhuis gegaan en daar is ons kindje weggehaald.

Niet lang daarna werd ik weer zwanger, maar dit keer wel gepland. We wilden een kindje samen. We wisten het zeker... wij waren gemaakt voor elkaar. Nadat D. 
mishandeld was door R. was hij bang voor haar en haar familie en werd daardoor eigenlijk gedwongen bij haar te blijven. We zaten dus nog steeds met het 
probleem dat als R. het ontdekte, zij weer op mij in zou slaan. We hebben net gedaan alsof we elkaar niet meer zagen en alsof er niets aan de hand was. Alles 
ging verder goed. We waren gelukkig met elkaar, ondanks dat we het niet konden uitten tegenover andere mensen.

... totdat ik precies zes maanden zwanger was. Ook dit keer zat ik in de les, maar voelde nu niets. Ik zat naast mijn vriendin die opeens na een lachbui 
vroeg of ik in mijn broek had geplast. Er lag een plas water onder mijn stoel en mijn broek was duidelijk nat. Ik schrok me dood en heb direct D. weer 
ge-smst "kom nu naar me toe, want het is goed mis...". Nadat ook de andere klasgenootjes door hadden dat mijn broek nat was, zat ik in een grote lachklas en 
werd er naar me gewezen. Op dat moment liep R. langs mijn klas en die zag het ook. Ik had verwacht dat ze vrolijk mee zou doen, maar heel raar, ze heeft me 
de klas uit getrokken en gebeld...

Vanaf toen ging het heel snel. Ik weet ook niet meer precies wat er allemaal gebeurde tot ik in het ziekenhuis was waar D. en R. mij naartoe hebben gebracht. 
Op het moment dat wij aan waren gekomen en R. hadden vertelt dat het kindje van D. was, kreeg ik steken. Dit keer anders dan die ik al eerder had gehad. Ik 
raakte in panier en wist niet wat er met me ging gebeuren. Er werd me verteld dat ik aan het bevallen was. 'Dat kan niet', riep ik nog, 'ik ben pas een half 
jaar zwanger'. En toch was het zo.

Ik moest het maar laten komen, want anders zou het dood gaan en dat wilde ik ook niet. Op het moment dat zij er was, waren D. en ik zo blij. Het leefde en 
was zo klein. We waren trots op haar en na volledig onderzoek werd ons gezegd dat zij het wel zou halen. Ze moest alleen goed in de gaten worden gehouden. On 
geluk kon niet meer op.

Maar die nacht ging het mis. D. en ik lagen gewoon te slapen, nog steeds in het ziekenhuis, en ons kleine meisje lag onder toezicht. Toen ik wakker werd, was 
het te laat. Ze had het niet gehaald. Nadat dit alles is gebeurt, heb ik besloten bij mijn moeder uit huis te gaan en bij mijn vader te gaan wonen. Hij weet 
niets van dit alles af en ik heb ook geen contact meer met D.

Inmiddels heb ik een andere vriend. Hem heb ik alles verteld en toch ben ik er nog altijd mee bezig. Ondertussen ben ik zestien en weer een beetje op de 
goede weg. Ik mis nog iets, een kindje. Mijn vriend en ik zijn het erover eens dat we wel erg jong zijn. Hij is 21 en ik 16, maar we weten zeker dat we een 
kindje willen.

We hebben allebei een goede baan en mijn vriend heeft een goede school. Ik niet, maar ik werk wel veel en word hier goed voor betaald. We zijn bezig met de 
aankoop van een huis en proberen ondertussen zwanger te worden. Hopenlijk kan ik jullie binnenkort het verhaal vertellen dat ik zwanger ben.

12 augustus 2009 - Hoi allemaal, als een hoogzwangere 18-jarige tienermoeder wil ik graag net als vele anderen mijn 'ei' kwijt. Ik lees van veel tienermoeders dat zij zwanger zijn geraakt door hun (ex-)vriendje of huidige man. Ikzelf ben zwanger geraakt van een toenmalige vriend van mijn beste vriendin.

Mijn beste vriendin (N.) en ik leerden elkaar kennen tijdens een Mbo-opleiding. Ondanks dat we veel van elkaar verschillen (zij is Thaise en boeddhistisch, ik Nederlands en Christen), klikte het al snel tussen ons. Ik kon het met niemand uit mijn klas beter vinden dan met haar. We vertrouwden elkaar als echte vrienden. Zo vertelde N. mij alle dingen waar ze het moeilijk mee had. Eén van die dingen was de moeizame relatie tussen haar en haar vriend P. (hij is ook Thai). Ze hadden al zo'n twee jaar iets met elkaar, maar echt serieus was het niet. Mijn vriendin vermoedde dat hij regelmatig 'rotzooide' met andere meisjes, waaronder ook vriendinnen van haar, waarvan P. de telefoonnummers had gepikt uit haar mobiel.

Ondanks dat bleef N. een relatie met P. houden. Ik had diepveel respect voor haar, omdat zij niet vreemdging en hem telkens weer vergaf. Op den duur ging het steeds slechter tussen hen. P. deed ontzettend chagrijnig tegen haar en gedroeg zich meer als een kind dan als een jongen van 21 jaar. Ik begon een steeds slechter beeld van hem te krijgen, ook al had ik hem nog nooit ontmoet.

In het najaar van 2008 leek het weer wat beter te gaan. N. was van plan een verjaardagsparty te geven in de flatwoning van d'r vriend P. en nodigde mij ook uit. Omdat zij ver van mijn huis woonde, leek het mij beter dat ik daar ook bleef slapen tot de volgende dag. Dat was volgens N. geen probleem, want ze hadden een groot bed en nog twee matrassen extra. Toen ik bij de flatwoning arriveerde, merkte ik dat ik de enige studiegenoot was die ze had uitgenodigd, dus ik kende niemand van de andere gasten. De sfeer was verder wel gezellig en N. stelde me aan al haar andere vrienden voor. En ook aan P., haar vriend.

Ik heb niet veel met P. gesproken die avond, want hij zat meer te dollen met zijn makkers en stoer te ouwehoeren. In plaats van dat sprak ik een paar vriendinnen van N. onder het genot van een roséetje. Al gauw kwamen daar meer drankjes achteraan. Ik heb geen idee wat voor mixjes het allemaal waren, maar ik maakte me er geen zorgen om, want ik was bij bekenden dus er kon niks gebeuren. En trouwens, ik hoefde ook niet weg, want ik bleef daar toch slapen.

Rond een uur of vier vertrokken de laatste gasten en bleven mijn vriendin N., haar vriend P, ik en nog twee vrienden en een vriendin over. Met z'n zessen zouden we gaan slapen in de flatwoning. Een van de vrienden en zijn vriendin sliepen in de woonkamer apart en wij viertjes sliepen in de ruime slaapkamer, waar één groot bed stond en één matras lag. De vriend sliep op het matras en mijn vriendin N. zei dat ik wel bij haar en d'r vriend P. in het grote bed kon slapen.

Eigenlijk vond ik het al een beetje vreemd, maar ik was zó op van al die drankjes en voelde me zwaar beladen, waardoor ik maar aan één ding dacht: SLAPEN! Het bed was breed genoeg; mijn vriendin lag middenin en P. en ik lagen allebei aan de uiterste zijden. Ik was bijna vertrokken in m'n slaap toen ik ineens achter mijn rug een hand voelde glijden. Toen ik omkeek zag ik dat niet N., maar P. in het midden lag! N. scheen niks door te hebben gehad en sliep gewoon door. Ik draaide me weer om met mijn rug naar hem toe, maar hij bleef alsnog aanstalten maken. Zijn hand begon steeds ruwer mijn lichaam aan te raken en ik was te aangeschoten om maar te bedenken om in opstand te komen.

In plaats van dat negeerde ik hem en liet hem eigenlijk dus z'n gang gaan. Ik lag nog steeds met mijn rug naar hem toe en hij probeerde zo stil mogelijk mijn korte pyjamabroek en ondergoed omlaag te trekken. Op dat moment draaide ik mijn hoofd naar hem om te vragen waar die mee bezig was, maar hij fluisterde gelijk 'ssst.. N. komt er heus niet achter hoor'. Voor ik het doorhad, lag ik al halfnaakt naast hem en kon hij zijn 'bewuste daad' afmaken.

De volgende dag toen ik wakker werd, lag N. weer in het midden en lag P. weer net zoals eerst aan het andere uiteinde. Ik had een slecht (merendeel schuldig) gevoel over afgelopen nacht en wist niet hoe ik P. aan moest kijken. P. scheen er weinig moeite mee te hebben en deed alsof er niks gebeurd was. 

Nadat ik snel een broodje at met de rest, bracht P. mij naar het station zodat ik weer naar huis kon. In de auto kwam er niets ter sprake over de afgelopen gebeurtenis en ik ergerde me aan het ongevoelige gedrag van P.. Toen ik bij het station was aangekomen, zei hij niets meer dan 'doe rustig aan' en reed weer weg.

Sinds die verjaardagsparty liep ik met een groot schuldgevoel rond. En op school werd dat alleen maar groter, omdat ik daar N. telkens tegenkwam. Zodra ze weer over haar vriend P. begon te praten, kreeg ik het benauwd en wist ik niet wat ik moest zeggen. Ik hoopte dat N. er nooit achter zou komen en dat ik P. nooit meer hoefde te zien.

Pas in februari kwam de gedachte in mij op dat ik misschien zwanger kon zijn, omdat ik al twee maanden niet ongesteld ben geweest en ik altijd regelmatige menstruatie heb gehad. Soms begon ik erover na te denken, maar meestal zette ik die gedachte van me af en ontkende ik het en dacht 'nee joh, dat kan toch niet!' ... hoewel het eigenlijk vrij logisch is, aangezien hij geen condoom gebruikte en ik niet de pil slikte.

Het was midden februari toen ik het niet meer kon verbergen. Steeds kwam de gedachte in mij op, alsof ik het antwoord al wist. Ik woonde toentertijd doordeweeks op kamers bij een vriendin van mijn moeder. Ik wist me geen raad en moest het aan iemand kwijt, dus tijdens het avondeten vertelde ik haar het verhaal. Zij zei gelijk dat we een predictor moesten halen voor de test. Dus zijn we gelijk naar de AH gegaan om die test te kopen. Ik ben gelijk die avond het gaan testen en binnen no time stonden er twee dikke strepen op het buisje. 

Mijn ouders heb ik het binnen een week verteld. Mijn huisbazin ging mee voor de steun, want ik wist zeker dat ik - zodra ik mijn ouders zag - in huilen uit zou barsten. En dat gebeurde ook. Mijn ouders zeiden dat ze dat al dachten, omdat dat één van de meest voor de handliggende reden zou zijn dat ik speciaal bij ze langskwam. Ze waren wel teleurgesteld, maar vonden het ook zielig voor mij, omdat mijn jeugd gelijk verstoord wordt en ook vanwege de manier waarop ik zwanger ben geraakt. Ik was zo radeloos dat ik voorstelde om met ma een abortus te gaan doen, maar zij protesteerde meteen en zei dat ze dat niet zou toestaan, omdat het ook een leven is wat je wegneemt.

We zijn gauw naar de huisarts gegaan voor een extra test, namelijk met de echo en toen ik dat kindje zag, was ik gelijk blij dat ik geen abortus heb gedaan. Het kind is dan niet ontstaan uit liefde, maar zal zeker wel opgroeien in een liefdevolle omgeving. Zelfs mijn familie en vrienden, die er in het begin ook moeilijk mee hadden, stonden mij gelijk bij en keken net zo blij uit naar dit kindje. Het werd algauw geaccepteerd en dat is de grootste steun die ik kreeg en die ik nodig had.

Ondanks dat heb ik het wel moeilijk gehad. Op school kon ik het niet meer geheim houden, want er kwam al gauw een buikje. Ik heb het dus mijn klas verteld en dus ook N.. N. reageerde heel meelevend, maar wist niet dat het van háár vriend is. Ik wist toen al dat ik het haar ooit moest vertellen. De waarheid. Mijn moeder spoorde me aan om in therapie te gaan en hoewel ik dat niet voor mij gepast vond klinken, ben ik er toch maar heen gegaan, naar de VBOK. Het viel me erg mee en ik vond het fijn om met zo'n rustig en onbekend iemand over mijn gevoelens en problemen te praten. Na een paar weken had de therapeute een redelijk beeld van mijn levenssituatie gekregen en zij raadde mij aan om het toch mijn vriendin en ook de vader te vertellen.

Op school zocht ik momenten op waarmee ik N. de waarheid kon vertellen, maar het kwam er steeds niet van. Op een gegeven moment kwam ze naar mij toe en het leek het goede moment te zijn, maar ze vertelde me iets wat het juist extra moeilijk maakte. Ze zou in de zomer als vakantiebaantje gaan werken bij het bedrijf van haar vriend zijn ouders. En ze was er zo verheugd op. Het leek mij beter om het dan maar niet te vertellen, of anders nádat ze daar gewerkt zou hebben...

De studieperiode was afgelopen en de zomervakantie was begonnen. Ik woonde weer bij mijn ouders thuis en kon lekker ontspannen en aan het idee wennen dat er over een paar maanden een klein kindje zou zijn. Ik had inmiddels aan P. verteld dat ik zwanger van hem was en dat ik absoluut zeker wist dat hij de vader was. Daarbij vertelde ik ook dat ik geen contact met hem wilde, omdat ik hem niet waardeer. P. was het daar niet mee eens en wilde bezoekrecht en beloofde mooie verhalen dat hij een goede vader zou zijn. Maar ik luisterde naar mijn verstand en wist dat het geen goed idee zou zijn dat het kindje zou opgroeien bij een vader die er lekker op los leefde. Hij zou het niet eens financieel op kunnen brengen om voor het kind te zorgen. 

Op een hete zomerdag liep ik in de tuin toen mijn mobiel piepte. Een smsje van N.. Ik was zeer benieuwd, want ik had haar al een tijdje niet meer gesproken. Toen ik het smsje las, schrok ik. "hoi, ik heb iets gehoord en ik wil weten of het klopt, zo ja dan ben ik erg teleurgesteld. Klopt het dat P. de vader is? Wees eerlijk.."

N. was er uiteindelijk achtergekomen, omdat een vriend van P. het aan haar had verteld. Het was daarvoor al uit, maar na dit wilde N. al helemaal geen nieuwe start met P. maken. Ik heb N. een lange mail gestuurd (bellen durfde ik niet) en ik heb alles zo duidelijk en eerlijk mogelijk uitgelegd. Ik heb de schuld niet alleen aan P. gegeven, want ik had zelf ook er tegenin kunnen gaan, maar had dat toen op de een of andere manier niet gedaan. N. antwoordde al gauw met een mail terug en negeerde mij tot mijn verbazing niet. Ze zei dat ze me wel wilde spreken, sowieso aan de telefoon. Aan de telefoon hebben we heel wat uitgewisseld en op de een of andere manier is de relatie al wat beter geworden tussen ons, hoewel het vanzelfsprekend niet helemaal is zoals het vroeger was. 

Het heeft tijd nodig, maar ik heb er alles voor over, want ik wil zo'n goede vriendin als zij niet kwijt en ben bewust van mijn fout. Mensen zullen het raar vinden dat ik geen contact met de vader wil. Maar zolang hij zijn leven leeft zoals hij nu doet, is hij niet geschikt als voorbeeld voor zijn kind. Na een aantal jaren mag hij wel contact hebben, maar dan hoop ik wel dat ie wat meer discipline en volwassen gedrag heeft.

Goed, het is een heel verhaal geworden maar ik ben blij dat het eruit is en ik hoop dat het uiteindelijk allemaal goed komt en mijn zoontje (die over een week ongeveer komt) alsnog gelukkig zal opgroeien!

Met alle respect aan alle tienermoeders,

Liefs van mij 

9 augustus 2009 - Ik zal me eerst even voorstellen: ik ben Lotte, 18 jaar en woon samen met mijn vriend Roy bij mijn ouders. Samen hebben wij twee prachtige dochters!

2008. We waren supergelukkig samen. We woonden samen bij mijn ouders en alles liep op rolletjes. Ik was druk met mijn studie en bijbaantje! Roy werkte toen fulltime bij mijn vader in het bedrijf! We hoefden ons nergens zorgen over te maken: we hadden liefde, een dak boven ons hoofd en elke maand netjes onze centjes! Natuurlijk ging het wel steeds meer bij mij kriebelen om moeder te worden, maar ik wou liever nog even wachten, want ik was pas 17 en nog druk aan het studeren. Ik was nog lang niet klaar, want ik had een droom: kinderdagverblijfleidster worden.

Een paar weken later. Ik voelde me steeds niet lekker en kreeg steeds meer opmerkingen van 'he Lotte, je word dikker en je tieten groeien!'. En ik kreeg steeds vaker de vraag 'ben je soms zwanger Lotte?' Ik zei 'nee joh! kan niet, we doen alles veilig!' - dachten we! Maar toen ging er steeds meer twijfel rond in mijn hoofdje. Ik heb toen maar een test gedaan: ZWANGER! Toen voelde ik me zo raar. Alles vloog voorbij in een flits. Ik was op dat moment bij een vriendin die ook zwanger was. Ik heb in haar armen liggen huilen, maar het mooiste was wel dat ik op dat moment haar zoontje voelde trappen!

Ik denk nog steeds dat dat een teken was van hem, maar ook van God! Van 'ach meisje, je kan het wel!' Het was ondertussen alweer tijd om naar huis te gaan, maar normaal sms ik Roy altijd als hij bijna klaar is met werken, maar dat had ik niet gedaan. Ik kreeg een sms of er wat aan de hand was. Ik stuurde terug 'Ja, kan je even naar **** komen, ik moet met je praten!?'. Toen kreeg ik niks meer terug. Hij wist denk ik al hoe laat het was! Toen heb ik hem verteld dat ik zwanger was en hij heeft twee uur langs niks meer gezegd. We hebben het thuis gelijk tegen mijn moeder verteld. Die was boos en is weggereden! Mijn vader kwam op dat moment thuis en vroeg waar mijn moeder was. Ik zei: 'Pa, die is weggereden, want ik heb haar verteld dat ik zwanger ben! De tranen stonden bij mijn vader in zijn ogen! Dat had ik bij mij vader nog nooit gezien!Die heb ik nog nooit zien huilen! Toen voelde ik me zo schuldig dat ik dit hun aan kon  doen! Toen zijn we maar naar boven gegaan om te gaan praten.

We hadden een goed gesprek en toen we uitgepraat waren, hebben we besloten om het kindje te laten komen! Mijn moeder was ondertussen thuis en belde ons of we naar beneden konden komen! Die twee trappen naar beneden duurden zo lang. Normaal was ik zo beneden! Mijn ouders hadden ondertussen al gepraat en besloten dat, wat we ook zouden doen, ze achter ons zouden staan! Toen zeiden wij: we laten dit kindje komen! We gaan ervoor, hoe zwaar het ook zou zijn! Toen zei mijn moeder 'dat had ik ook verwacht, want ik weet hoe je over abortus denkt!' Toen we hebben we nog even me zijn vieren zitten praten en mijn zusje en broertje waren ondertussen ook naar huis gekomen en die wisten het nu ook. Mijn broertje en zusje waren door het dolle heen! Ze riepen 'we worden oom & tante!'.  Maar nu moesten we het zijn ouders nog vertellen. We wilden het het liefst zo snel mogelijk doen, want die gingen over vier dagen op vakantie! wij belden of we konden komen en dat kon natuurlijk! Toen we daar kwamen, hebben we het gelijk verteld.

Ze hebben ons de deurgewezen en we zijn weggegaan. Wat vond ik dat erg voor Roy! Het zijn wel zijn ouders. We hebben twee weken langs niks gehoord! Toen ze terugkwamen van vakantie, hadden we al een echo gehad en was ik al negen weken zwanger. Tijdens die echo zijn we er ook achter gekomen dat het een tweeling was!! Pff... dat was voor ons ook wel even schrikken! Maar zeer zeker welkom!

'Waar er één eet, eten er twee', zei mijn moeder! En ik zei: 'ik zei nee, maar krijg er twee'! Toen zijn we maar lekker de stad in gegaan en flink aan het shoppen geslagen. Rond acht uur die avond belde zijn moeder of we even wilden komen! Wij gingen ernaartoe. Toen zeiden ze: 'wat jullie ook doen, we staan achter jullie en het spijt ons dat we jullie de deur hebben gewezen en dat we niks hebben laten horen'. We nemen ze niks kwalijk, want het is heel moeilijk om dat te horen te krijgen! Maar we kregen wel cadeautjes voor de kleintjes. Toen zei Roy: 'maar mama, we moeten nog wat vertellen!'. Toen zei zijn moeder: 'had ik alles dubbel moeten kopen ofzo!?'. Toen zei Roy:  'ja ma, het wordt een tweeling!' Nou dolle pret die oudjes, haha!

Verder is de zwangerschap echt super goed gegaan. Ondertussen was ik alweer 32 weken. Met een tweeling beval je zo'n vier tot zes weken eerder, dus ik dacht: 'ach, nog twee weekjes rondrollen en dan zijn mijn meisjes er!'. Nou niet dus, ze kwamen pas met 38 weken! ;-).

24 december 2008. We waren nog even de stad in gegaan om cadeaus te kopen voor de kerst. En geen moment gedacht dat ik de dag erna zou liggen te persen haha! We waren goed geslaagd, maar 's avonds... ik kreeg weeën. 'Ja hoor', zei mijn moeder, 'ik krijg kerstkleinkinderen!'. Ik, door de weeën heen: 'wie zegt dat ik ga bevallen maaaaaaaaaa!'. Rond een uur of twaalf waren ze afgezakt en ben ik lekker gaan slapen tot de volgende morgen acht uur. Toen werd ik wakker met een natte broek!

De weeën kwamen heeeeeeel vlug achter elkaar. Wij belden de verloskundige en we konden naar het ziekenhuis gaan! Daar aangekomen was het ondertussen 10 uur. Ik had er namelijk bijna een uur over gedaan om naar beneden te komen! Ik was nu al twee uur bezig met weeen, dus de verloskundige zei: 'ach, je zult wel niet veel ontsluiting hebben, maar toch even kijken!?'. Ik had al vier centimeter en om 11 uur zes centimeter. Ik dacht: als het zo doorgaat, heb ik om één uur twee kindjes in mijn armen! Om 12 uur, acht centimeter. En ja hoor, 13 uur, tien centimeter!! Ik mocht gaan persen.

Om 13.10 uur was daar mijn eerste kleine prinsesje! Genaamd: Jaylee-Fay. Om 13.25 uur kwam prinses nummer 2, Jaslin-Fay! Wat een mooie meiden en wat ben ik trots! En wat hebben ik een trotse vent en ouders. Dit is de mooiste eerste kerstdag in mijn leven geweest en dat zal die ook blijven ook!

25 december 2008, een dag om nooit meer te vergeten! In de middag mochten we alweer lekker naar huis met z'n allen!

Dit was mijn verhaal. Nu, alweer bijna een jaar later, gaat het met de meiden nog steeds super goed. Ze worden groot en kunnen al zoveel: het gaat allemaal veel te snel, maar ondanks dat het af en toe wel zwaar is, geniet ik er reuze van!

Xx Mamalotte!

26 juli 2009 - Hey allemaal, ik was 16 jaar en mijn vriend WAS 18. We woonden allebei bij mijn ouders. Het ging allemaal super goed. We zijn lekker op vakantie geweest naar Spanje. In Spanje paste ik al moeilijk in mijn broeken, dat was niks voor mij: ik had maatje 36 dus dit moest geen probleem zijn. Ik dacht: ‘oh, teveel cola enzo gedronken’.

Thuisgekomen ging ik dik aan de lijn, maar ik kwam alleen maar nog meer aan. Ook had ik af en toe nog wel bloed, soms een dag of maar een heel klein beetje. Ik dacht dat het door het lijnen kwam dat ik nooit echt meer een volle week ongesteld was… Tot ik zin aan allemaal dingen kreeg: zure haring enzo. Toen werd ik wakker…

Ik zei tegen mijn vriend: ‘volgens mij ben ik zwanger’. Hij zei: ‘dat kan niet lieverd, je slikt de pil.’ Ja, voor 99 procent is dat veilig, dus heb ik een test gedaan. En ja, ik zag twee strepen. We geloofden het niet, dus hebben nog een gedaan en weer was die positief. Toen zei mijn vriend: haal nog een en als het dan positief is, dan geloof ik het pas. En ja weer positief. Al die pakjes van de testen hadden we onder het bed gestopt, nooit wetend dat mijn moeder persé op die dag ons bed zou verschonen, wat ze nooit deed. Maar ze vond die pakjes. Ze riep me bij haar. Ze was boos en teleurgesteld. Ze zei: je moet het vertellen aan je vader en wel nu…

Mijn vader was kwaad en alles tegelijk. Ze zeiden: het huis uit of abortus. Ze hebben me zo aan het twijfelen gemaakt, mijn vriend wist het allemaal niet meer. toen gingen we weg voor de echo: vijf weken was ik. We zagen een vlekje en dat vlekje was ons kindje. Toen is mijn knop omgedraaid. We zijn voor ons kindje gaan vechten. Ik had schijt aan iedereen en aan wat iedereen van me vond. Ze accepteerden het maar, anders konden ze oprotten… Zo dacht ik. En waarschijnlijk heb ik daar mijn juiste houding voor gehad. Mijn vriend accepteerde het, want hij was dolgelukkig met me. We waren twee jaar bij elkaar.

Toen ik zeven maanden zwanger was, ben ik getrouwd met mijn man. We hebben gevochten en gevochten voor onze kleine man. En uiteindelijk - althans zo zie ik het - heb je de hoofdprijs. De dag dat mijn man en ik verkering kregen was 12-03-07 en hij is op 12-03-09 geboren. Toen hij op mijn buik werd gelegd, stond alles stil en dat moment vergeet je nooit weer.

Als je me vraagt: wat is je mooiste moment in je leven, was dat het. Mijn trouwen ook, maar die vijf minuten dat hij op me buik werd gelegd, blijft me altijd bij. En tuurlijk heb je er momenten bij zitten dat het echt even zwaar is en dat je denkt dat je het niet meer aan kan, maar die momenten zijn maar voor even. Dan ligt je kindje in bed en dan denk je ‘oooh, ik ben de gelukkigste vrouw van de wereld en de rijkste, want dat hij gezond is, is voor mij het belangrijkste!’

Ik heb veel dingen geleerd en dan leer je je vrienden kennen. Niet dus, want waarvan ik dacht: oh die steunen me, juist die lieten me vallen. En waarvan ik dacht: die laten me vallen, die hebben me door dik en dun gesteund.

Als je een kindje krijgt, staat je relatie even op een zwak pitje, maar dat komt allemaal weer goed als je maar genoeg van elkaar houd. Ik ben mijn man nu ook anders gaan zien. Hij is niet meer mijn man, maar hij is ook de vader van mijn kind, dus ik zal altijd met hem verbonden blijven. En ik geniet van elke dag dat we ons kindje naar bed brengen. Dan staan we met z’n drieën te knuffelen. Het klinkt raar, maar daar leef ik elke dag naar toe.

Ik wil met dit verhaal vertellen dat...
Als je maar enige twijfel hebt aan abortus: luister naar je hart en je gevoel. NIET NAAR JE VERSTAND en niet naar de mensen om je heen. Kies voor jezelf en je kindje. Laat niemand je wat wijsmaken, denk aan jezelf, want je kunt er de rest van je leven spijt van hebben.

In het begin voelde ik me zo schuldig, ik kon hem niet eens aankijken van schuldgevoel. Dat ik OOIT heb getwijfeld. Maar dat is gaan slijten, omdat ik van mezelf weet dat ik voor hem heb gevochten en altijd zal blijven doen...

25 juli 2009 - Hallo, ik zit al een tijdje de verhalen te lezen en heb besloten ook mijn verhaal te vertellen. Mijn naam is Angelien en ik ben 20 jaar. Mijn verhaal begint op 20 oktober 2006: toen heb ik mijn vriend (marcel, 30 jaar) leren kennen bij de voetbalclub waar we beiden voetbalden. We gingen die vrijdagavond naar de voetbalclub om te klaverjassen. We hebben wat zitten praten enzo en hij zei: 'ik kom morgenvroeg wel kijken, want ik moet fluiten bij een wedstrijd 'Jeugd'. Toen ik wegging - met mijn ouders naar huis na afloop - dacht ik: 'jaja, we zullen zien of hij komt'. En ja hoor, hij kwam kijken. Die maand daarop - 24 november 2006 - was er weer een klaverjasavond en was marcel er weer. Ik bood hem een drankje aan en we zijn samen met twee vrienden van mij later op de avond nog de stad in gegaan. Die avond kregen we iets met elkaar. We zouden het rustig aan doen - haha - maar dat is er niet echt van gekomen: in maart 2007 gingen we al samenwonen en trok ik bij hem in. We hadden het al wel over kinderen, maar zouden wachten tot na mijn studie.

Toen bleek dat mijn studie niks werd, heb ik met Marcel besproken dat ik eigenlijk wel een kindje wilde hebben. We hebben er nog goed over gepraat, omdat ik 18 jaar was: of ik het zeker wist enzo. En ja hoor, rond augustus zijn we gaan proberen zwanger te worden. Het was al snel raak, want 4 september was het zo ver. We wisten het pas aan het einde van de maand, want elke keer als we een test deden, gaf die aan 'niet zwanger'. Dat was vreemd, want ik werd niet ongesteld en ik werd het altijd op tijd. Uiteindelijk gaf die positief aan. We konden ons geluk niet meer op, maar nu kwam het moeilijkste nog: mijn ouders vertellen dat ik zwanger was. Ik had al helemaal in mijn hoofd dat ze gingen zeggen dat het vroeg was.

Na een week of twee hebben we het verteld. Mijn moeder zei: 'dacht ik al' (we hadden daar een paar dagen eerder meegegeten en toen had ik alles uitgespuugd). Ze vond het wel wennen om oma te worden. Voor mijn vader was het net zo: die was aan het werk toen ik het mijn moeder had gezegd. Ik wilde het zelf vertellen, dus mijn moeder niks gezegd. Allebei zeiden ze: 'wel wennen om nu opa en oma te worden', maar na verloop van tijd waren ze al helemaal gewend en vonden ze het harstikke leuk. Dat viel mee. Mijn vriends ouders waren al opa en oma en die vonden het leuk om nog een keer opa en oma te worden. Daar hebben we niet goed contact mee wegens omstandigheden uit het begin van onze relatie.

Mijn zwangerschap liep een beetje stroef tijdens de tweede maand tot en met de vierde maand. Ik was heel erg misselijk en lag alleen op bed. Zodra ik op stond, moest ik rennen om niet in bed te spugen. Van de vijfde tot zo’n zeven en halve maand liep het heel lekker, maar toen begon ik veel druk op mijn blaas te voelen, liep om het kwartier naar de wc en hield veel vocht vast (want het was erg warm).

Op 12 juni waren mijn vliezen gebroken om vijf uur. Mijn vriend zette net de auto voor de deur. Hij kwam van zijn werk. Ik was inmiddels al een week over de uitgerekende datum heen. Ik belde de verloskundige en die vertelde dat het normaal 24 uur wachten is en dat het kind pas daarna - met hulp e.d. - ter wereld komt. Oke, na nog een dag kwam de verloskundige en omdat dit in het weekend was, moest ik nog maar 24 uur wachten, heel vreemd vonden wij. Ik moest al zo lang wachten en kreeg ook nog eens hele hoge koorts, was toen weer heel koud. We hebben mijn moeder opgebeld en zijn meteen met z’n drieën naar het ziekenhuis gegaan. Toen ik daar lag, kreeg ik eindelijk weeën en na zes en een half uur is onze zoon geboren, Danilo. Hij werd gelijk bij me weggehaald en onderzocht. Het was prima verder, maar toen kreeg ik te horen dat hij werd opgenomen met een kuchje! Oke, dacht ik, is goed, maar toen ging die naar de intensive care. Ik vond het erg raar, maar dacht: het zal wel goed zijn. Die nacht ging alles goed, maar de nacht erop, kreeg onze zoon stuipjes. Na vele onderzoeken en medicijnen, kregen we te horen dat het waarschijnlijk niet zou overleven. Er is de nodige spanning geweest in onze relatie, maar gelukkig hebben we dat overwonnen.

Danilo heeft een aantal dagen aan de beademing gelegen. Door de medicijnen kon hij niet zelf ademen en na zeven dagen mocht hij gelukkig van de Intensive Care af. Toen wisten ze ook dat onze zoon een herseninfarct had gehad. Hij kon er blijvende schade aan over houden aan zijn rechterkant en aan zijn spraak. Wat een schrik, wij wisten helemaal niet dat dit voorkwam bij pasgeboren kindjes.

Nu, 13 maanden later, gaat het gelukkig heel goed, maar Danilo zijn rechterarmpje blijft erg achter. Hij pakt er niets mee en doet alles met zijn linker armpje en handje. Aan zijn rechterbeentje merken we gelukkig niet veel. Hij loopt wel een beetje achter, alles komt een beetje later. Hij is nu lekker aan het brabbelen en echt aan het proberen ons na te praten. Hij zegt al een aantal woordjes. Het is niet makkelijk qua opvoeding, want het is altijd maar afwachten wat hij straks wel kan en echt helemaal niet. En of hij beperkt is. Dat is het ergste, die onzekerheid. Daarbij kreeg Danilo in het begin twee keer in de week fysiotherapie, nu een keer in de week. We moeten een aantal keer per jaar naar het ziekenhuis voor controle e.d.

Maar Danilo brengt zoveel liefde met hem mee dat dat ons door de moeilijke tijden heen sleept. Maar we zijn er nog lang niet, we blijven maar doorgaan voor onze kleine man, want hij verdient het.

Dit is het verhaal dat ik graag kwijt wilde.

6 juli 2009 - Hallo, mijn naam is Jannie en ik ben 22 jaar. Mijn verhaal begint op 7 augustus 2004. Ik was toen 17 jaar en een normale tienermeid. Ik ging zoals ieder andere tiener nog naar school en stappen enz. Mijn toemalige vriend - nu ex-vriend - zag ik elk weekend. Dit, omdat hij in Zwolle woont en ik in Almelo.

We waren heel erg close voor zover het kon. We zagen elkaar elk weekend, belden elkaar elke dag en spraken elkaar elke dag op MSN. Ik was niet heel erg dik, maar werd op gegeven moment wat dikker. Wel gewoon aan de pil, dus ik naar de dokter toe, want jah, misschien was het wel wat anders he?! Ik ben op alles getest. Dus ook een zwangerschapstest. Dat was op 7 augustus 2004 en ja hoor, ik was zwanger.

Tja, en wat er dan door je heen gaat?! Willen we het houden of niet? En als we het houden, kan ik dan wel gewoon met school doorgaan. En wat zullen onze ouders er wel niet van zeggen? Dat soort dingen allemaal.

Ik heb gelijk mijn (ex-)vriend gebeld. Hij was helemaal door het dolle heen en heeft de rest van de dag gewoon gespijbeld en is naar mij toe gekomen. En we hebben gelijk de verloskundige gebeld, want we wilden wel weten hoever ik zwanger was. We konden gelukkig meteen langskomen.

Ik bleek al negen weken zwanger te zijn. En toen we de echo zagen, zo mooi, ik was er meteen verliefd op. Ik heb - toen ik buiten was - direct tegen mijn (ex-)vriend gezegd: 'ik wil het houden. Ik weet dat wij jong zijn, maar ik kan het niet laten weghalen'. Hij zei ook: 'dat kan ik ook niet. We gaan er gewoon voor'.

Die dag zijn we de stad in geweest en hebben meteen twee knuffeltjes gehaald waar je een foto in kon stoppen. We hebben de echo's er in gedaan en die aan de ouders van
ons gegeven en zo verteld dat ik zwanger was. Voor onze  ouders was het wel schrikken eerst. Ze hebben ook alle vier gezegd 'je moet abortus laten uitvoeren. Jullie zijn nog zo jong en jullie vergooien jullie hele toekomst'. Maar dat is allemaal goed gekomen.

En ja, dan ben je vijf maanden zwanger en dan kom je erachter dat de vader van je kindje vreemd gaat. Ik was verdrietig, want ik had het al helemaal huisje boompje beestje in mijn hoofd zitten. We zijn een tijdje uit elkaar geweest, maar in de achtste maand konden we zeggen dat we weer een stelletje waren. Op 14 april 2005 is ons o zo mooie dochtertje Akira geboren. Ze was 5 pond en 46 cm. De bevalling was helemaal niet zwaar.

Maar toen Akira drie maanden was, begon ze slechter en slechter te eten. Op naar het ziekenhuis dus. Ze konden er niet achter komen wat er nou precies aan de hand was. Ze heeft twee maanden aan de sondevoeding gelegen. Toen was ze weer een tijdje thuis en begon ze weer slechter te eten. Dus opnieuw naar het ziekenhuis.

En jah, ze had het rota-virus: spugen en diaree. Nu lag ze twintig weken in het ziekenhuis.En elke dag kreeg ze onderzoek na onderzoek, want ja: we wilden graag weten waar het vandaan kwam he?! Maar we zijn er nooit achter gekomen waar het nu precies vandaan kwam. Maar jah, van een zieke baby was ze opgegroeid tot een leuk en ondernemend peutertje.

Tot maart 2008, toen kon ze weer naar het ziekenhuis. Weer drie weken, maar ja, toen zijn we erachter gekomen dat ze het glutenallergie heeft. Nu heeft ze glutenvrije voeding nodig. In het begin was het wel wennen met wat je allemaal kan kopen en wat ze mag eten: waar kun je het kopen enz. enz. Akira is nu helemaal aan het dieet gewend.

Ze is nu een bijdehand tantetje van alweer vier jaar. Ze vindt zichzelf al zo groot, want ze mag al naar de grote school toe. De vader van Akira wil helaas niks meer met haar te maken hebben. Dat is jammer voor hem, want hij weet niet wat hij allemaal mist.

Zelf heb ik weer een nieuwe vriend. En ben ik heel gelukkig met hem.

gr. Jannie

6 juli 2009 - Hoi allemaal, ik zat zo te lezen op de site en bedacht dat ik mijn verhaal ook wel wilde vertellen. Om te beginnen zal ik mezelf even voorstellen: mijn naam is Mandy, ik ben 19 jaar en heb een hele lieve vriend van 20 jaar. Ik heb mijn vriend voor het eerst echt leren kennen via een vriend van mij en een collega van hem.

Na onze eerste date klikte het al zo goed dat we eigenlijk na die tijd hele nachten bij elkaar waren (hij werkte overdag en ik zat op school). Ook bleek later dat mijn vader en zijn vader oude vrienden waren, waarvan het contact verwaterd was. Onze families kenden elkaar ook al! Later kwamen we er ook achter dat mijn vader de peetoom is van zijn oudste zus en dat we dezelfde dokter hadden! Nou, zoveel toeval; wat kon er nog meer gebeuren!

Wij wilden weten of we ook nog foto's hadden waar wij samen op stonden. En ja hoor, in zijn babyboek vonden we een foto van hem op kraamvisite bij mij! Ook vonden we nog een foto van ons samen in het zwembad! Alles ging heel erg goed tussen ons en tussen de families ook. 

In september 2008 kregen wij een relatie en in januari kwamen we er achter dat wij al vijf weken in verwachting waren. We hadden pas drie maanden verkering! Ik deed de test alleen. Ik had een blaasontsteking en zat dus aan de antibiotica en dacht dat het misschien door de medicijnen kwam dat ik niet ongesteld werd (ik had in drie maanden tijd al vier blaasontstekingen gehad).

De test was gelijk positief en er stond ook heel duidelijk een plusje! Ik was zwanger!
Ik belde gelijk mijn vriend op en vertelde hem over de test. Het rare was dat hij het gelijk geloofde en niet dacht dat ik een grapje maakte. We waren alle twee erg geschrokt en wisten niet echt goed wat we met de informatie aan moesten. we besloten het over ons heen te laten komen en het aan een persoon toe te vertrouwen om het te vertellen. Ik belde gelijk mijn oma op! Ik brak in huilen uit! Niet omdat ik het niet leuk vond, maar van de schrik. Mijn oma is gelijk gekomen en kwam met tranen binnen om te vragen of ik het niet weg wilde laten halen!

Ik ben zelf tegen abortus! Dus ik zei al tegen mijn oma dat een abortus niet zo gebeuren. Toen zijn we diezelfde dag nog naar de huisarts gegaan en die stuurde ons door na de verloskundige. Die dag erna hebben we gelijk een afspraak gemaakt! Ook hebben we het diezelfde dag het nog aan onze ouders verteld. De ouders van hem reageerden heel heftig. Zijn vader was rustig en heel zakelijk, maar zijn moeder kon haar emoties niet bedwingen en schoot uit haar slof.

Mijn ouders waren in augustis 2008 gescheiden dus die voelden zich verantwoordelijk. Mijn moeder vroeg ook gelijk of het hun schuld was en pakte een fles rose erbij om het tot zich te nemen. Mijn broertje kon zijn geluk niet op toen hij hoorde dat hij oom werd. Mijn vader hebben we het pas een paar dagen later verteld en er rustig over gepraat.

De ouders van mijn vriend moesten heel lang wennen aan het idee dat hun zoon vader werd en dat hun opa en oma werden van de jongste van hun kinderen. Ik ben nu zeven maanden zwanger en pas met vijf en een halve maand konden ze er goed over praten en haalden ze zelfs hele leuke spulletjes voor de kleine. Mijn moeder had het al heel snel geaccepteerd en je kon het heel leuk met haar erover hebben. Mijn vader zat nog heel erg met de scheiding in zijn maag en dan kwam dit er ook nog bij. Maar ook hij had het wel redelijk snel geaccepteerd en zei dat hij niet kon wachten om de kleine in zijn armen te hebben!

Maar dat was niet onze grootste zorg. Ik zit nog op school heb nog geen diploma, omdat ik een paar keer gezakt ben voor mijn Havo-diploma. Mijn vriend heeft als enige een vaste baan! We kunnen geen huis betalen en huren kunnen wij ook niet, omdat je vijf keer het huurbedrag moet verdienen! Oftewel: als je kunt huren dan kun je ook kopen!

We hebben ons ingeschreven bij de Goede Woning en die heeft aanbiedingen van huizen waarbij je 25 procent minder betaald voor een huis! Maar ook dat soort huizen kunnen we niet opbrengen! En anders zitten er teveel verbouwingskosten aan! Toen heeft mijn vader aangeboden om de zolder te mogen gebruiken, dus nu zijn we alles daar aan het verbouwen.

De kinderkamer is nu bijna af! Verder betalen we een kleine huur en doe ik het huishouden en de boodschappen! Verder wachten we even af wat ons in de toekomst brengt! Maar we hebben er het beste van! We zijn nog steeds erg gelukkig met elkaar en mijn vriend kan het erg goed vinden met mijn vader!

29 juni 2009 - Hey daar! Ik ben Mireille, 19 jaar en moeder van een zoon van bijna 1 jaar. Ik zal je vertellen hoe het zover is gekomen. Het begon in november ´07. Ik was 17 jaar oud en bijna 8 maanden samen met mijn vriend. En hoe dom het ook is, ik vergat ook weleens de pil. Op dat moment woonde ik in Driebergen op kamers en mijn vriend deed  een opleiding bij de Luchtmacht. We waren we dus alleen in het weekend thuis. In die tijd hoorde ik af en toe verhalen van meiden die ongepland zwanger waren geworden en allemaal een miskraam hadden gehad. Vreselijk vond ik het wat ze hadden meegemaakt, maar ook dom! Zo jong! Hoe kan dat!? Nog niet wetende dat ook ik binnenkort aan een test moest gaan geloven.

Ik had al ongesteld moeten worden, maar het gebeurde wel vaker dat dit wat onregelmatig verliep en ik wachtte dus af. Maar toch spookten de verhalen van die meiden door mijn hoofd. ‘Wat als ik ook?’.  Nee! Dat kon toch niet! Het duurde en het duurde. Maandagochtend, eind november, voelde ik me niet zo goed en bleef ik thuis van school. Ik had afgesproken met een vriendin dat ik een test zou kopen. Ach, het zal wel loslopen, was ons idee. ´s Middags na flink uitgeslapen te hebben, heb ik toch de fiets gepakt en een test gekocht. En raar dat het is! Terwijl je nog niet weet of je wel of niet zwanger bent, loop je toch al plannen te maken voor de toekomst. 

Eenmaal terug thuis had ik de test gedaan.  Dat kon toch niet!? Stonden daar nou echt twee streepjes? Hoe hard het bewijs ook was, ik geloofde het niet. Ik ging naar een andere vriendin die op dat moment ook thuis was en we besloten nog een test te halen. Bij de eerste test waren de streepjes behoorlijk licht en moest je goed kijken. Ik deed de tweede test. Twee dikke strepen dit keer. Mijn wereld stortte in. Hoe kon dit? Hoe kon dit mij nou gebeuren!? We hadden thuis al zoveel problemen gehad, mijn vader was sinds een jaar uit huis omdat hij alcoholverslaafd was. En mijn ouders zaten midden in een scheiding. Ik had sindsdien zelden contact met mijn vader. Hoe moest ik ze nou vertellen dat hun dochter van 17 jaar zwanger was!?

Eerst mijn vriend maar bellen. Zonder na te denken ben ik op de grond tegen de deur gaan zitten en draaide ik zijn nummer. Godzijdank, hij nam op! Hij wist dat ik een test zou doen. Toen hij opnam en ik een schamelende ‘hoi’ zei, wist hij al wat er aan de hand was. Hij was geschokt.. stil, en begon daarna te schelden. En na 5 minuten was hij stil. Ik had opgehangen en zou hem later terug bellen. We hebben lang gewacht met vertellen, ik durfde niet. Niet omdat ik bang was voor de reactie van mijn moeder. Maar omdat ik wist dat mijn zus en haar man geen kinderen konden krijgen. Ze waren al zolang bezig met het proberen te krijgen van kinderen. En dan komt haar zusje van 17 jaar vertellen dat ze zwanger is, ongepland, terwijl zij het zo graag willen!

In januari besloot ik dat het tijd was om het een van de leiders, van waar ik woonde, te vertellen. Ze belde mijn moeder en ik belde mijn vriend. Binnen hele korte tijd waren ze in Driebergen. Op dat moment wist mijn moeder eigenlijk al wat er aan de hand was. Ik was van november tot januari alleen maar moe, ineens gestopt met roken en at een stuk minder. Toen mijn moeder werd gevraagd of ze wilde komen, wist ze het meteen.  Zo ook mijn zus die op dat moment bij mijn moeder was. Ze was razend! Mijn moeder was niet boos. Ze vond het jammer dat het zo was gegaan en ze vond het heel erg dat ik het haar niet durfde te zeggen. Maar meteen zei ze dat alles goed zou komen, we zouden alles regelen en ik februari zou ik weer thuis komen wonen.

Zo gezegd zo gedaan. Alles geregeld, ik woonde inmiddels weer thuis en mijn vriend begon er ook wel meer aan te wennen. Ik heb, op vermoeidheid na, geen last gehad van mijn zwangerschap. Wel ben ik een keer of 4/5 flauwgevallen en een keer daardoor afgevoerd met de ambulance. Dit omdat ik al 38 weken was en ze het toch even te na kijken. Dat was maar goed ook want de hartslag van de baby was veel te snel! Als hij niet zou vertragen moest hij gehaald worden. Gelukkig mocht ik uiteindelijk de laatste 2 weken doorlopen. Alleen werden dit geen 2 weken maar 5 dagen!

Zondag 10 augustus  om kwart voor 5 in de ochtend werd ik wakker van buikpijn. Ik moest op dat moment nog 1,5 week. Dus mijn moeder zei dat het de oefenweeën wel zouden zijn. Met dat idee ging ik weer naar bed. Maar toch geloofde ik haar niet, ik ging de tijd bij houden en die buikpijn kwam om de 5 min terug, de bevalling was begonnen! Rond 8 uur heb ik mijn vriend wakker gemaakt. Het enige wat ik er nog uit kon krijgen was; ‘Schat, we hebben nog geen beschuit en muisjes en het is zondag!!’. Hij snapte er niets van en werd een beetje boos dat ik hem daarvoor wakker maakte. ‘Dat wordt wel geregeld’ zei hij, en sliep verder. Toen ik hem daarna zei dat het was begonnen sprong hij meteen uit zijn bed en belde de verloskundige. Ze zou er met een uurtje zijn. Om 9 uur kwam de verloskundige en ik had 2 centimeter ontsluiting. Ik wilde in het ziekenhuis bevallen en moest daar om half 11 heen. Maar de weeën werden zo vreselijk heftig dat zodra ik ging staan of zitten er weer een kwam. Dit zorgde ervoor dat ik uiteindelijk pas om 12 uur in het ziekenhuis was. Daar had ik inmiddels 6 centimeter ontsluiting. Toen hebben ze snel mijn vliezen kunstmatig gebroken. Omdat ik ook beenweeën had en de weeën steeds sneller en zwaarder kwamen, kreeg ik een morfine spuit. Om 14:40 uur hield ik het echt niet meer en mocht ik met 9 centimeter ontsluiting beginnen.

Om 15:12 uur is ons zoontje geboren binnen 32 minuten. Lucas heet hij en hij was kerngezond.

Nu bijna een jaar verder. we hebben inmiddels een eigen huisje sinds december. Er is zoveel veranderd en gebeurd. Lucas groeit als kool! Hij loopt langs en kan sinds kort los staan. Als ik hem hier zo in de box voor me zie spelen maakt hij me zo gelukkig. Nooit gedacht dat zo'n klein jochie zoveel vreugde kan brengen in je leven. We genieten elke dag weer van hem. En houden zielsveel van hem.

Ik zou niet meer weten wat ik zonder hem zou moeten.

Mama Mireille

26 juni 2009 - Hallo, ik ben Michelle, ik ben nu 17 jaar en heb een zoontje van bijna een jaar. Toen ik 15 jaar was kreeg ik met mijn vriend. We kenden elkaar al 10 jaar, want hij woonde bij mij in de straat. Na 10 jaar hebben we dus wat met elkaar gekregen. Na 2 maanden werd ik zwanger van hem, maar zelf kwamen we er pas achter toen ik 3 maanden zwanger was. Toen ik na drie maanden niet meer ongesteld werd, ben ik naar de doktor gegaan. Toen ik bij me dokter was vertelde hij me dat ik zwanger was en dat ik zo snel mogelijk een echo moest laten maken.

Mijn wereld stortte in een keer in elkaar. Ik had aan me dokter gevraagd of hij niet mij moeder wilde bellen. Toen ik thuis was had ik gelijk mijn vriend gebeld om te vertellen dat ik zwanger was. Gelukkig was hij wel blij, maar nu moest ik het nog aan mijn moeder vertellen. Na 3 dagen kreeg ik een brief binnen van het ziekenhuis , dus toen had ik het maar zelf aan mijn moeder vertelt, ze moest heel erg huilen. Mijn moeder had mijn vader gebeld en hij kwam gelijk naar huis.

Ik had echt zwaar op mijn kop gekregen en toen hij eindelijk klaar was met schelden, zei hij dat hij me nooit meer wilde zien! Na 3 weken ongeveer ging mijn moeder achter me staan en wreef over mijn buik dat maakten me zo gelukkig! De dag daarna kwam ze met spulletjes voor mijn zoontje aanzetten. Mijn vriend kreeg een baan aangeboden bij zijn vader in Eindhoven. Dus dat nam hij met beide handen aan. Ik zag hem alleen in het weekend en soms kwam hij gewoon 3 weekenden niet. Dus besloot ik om bij hem in Brabant te gaan wonen.

Mijn moeder steunde me eerst, maar toen ik mijn spullen echt in ging pakken werd ze boos. Ik ben dus met ruzie thuis weg gegaan. Zelf woonde ik toen in Monster dat is 1.5 uur bij Eindhoven vandaan. Mijn moeder wilde me niet meer zien en ik kreeg te maken met Bureau Jeugdzorg. Na 5 afspraken zei mijn moeder dat ze me los wou laten en dat ze er klaar mee was. Dat deed me zo pijn dat ik tegen mijn vriend had gezegd dat ik terug naar mijn moeder ging met of zonder hem. Gelukkig ging hij met me mee terug naar Monster. Mijn moeder en ik waren zo blij om weer terug bij elkaar te zijn! Mijn vader was gelukkig ook niet meer zo boos, maar wilde nog steeds niks met mijn kind en mij te maken hebben.

De volgende dag ging ik naar Eindhoven terug om mijn spullen te halen en mijn vriend z’n familie te bedanken voor alles wat zij voor mij hadden gedaan. Mijn vriend en ik  gingen bij mijn moeder wonen. Mijn moeder was zo blij en ik ook! Voor mijn 16de verjaardag kreeg ik een bedje, commode , klerenkast en een badje. Van mijn familie kreeg ik allemaal spulletjes voor als ik mijn eigen huisje zou hebben. Na mijn verjaardag is mijn vriend nog even terug naar Eindhoven gegaan omdat we ruzie kregen. Maar hij kwam snel weer terug.

Na 3 maanden werd ons zoontje geboren, ik ben thuis bevallen en mijn familie steunde me gelukkig. Ze zaten allemaal beneden op mijn moeder te wachten om het nieuwe familie lid te bewonderen. Ze kwamen elke dag lekker gezellig bijpraten. Toen mijn zoontje 3 maanden was, is mijn vriend bij me weg gegaan en is hij terug gegaan naar Geldrop. Na een tijdje kregen mijn moeder en mijn vader ruzie en moesten wij bij mijn tante gaan wonen.

Na 7 weken kwam mijn vriend terug bij mij, toen ben ik met mijn zoontje en mijn vriend bij mijn vader gaan wonen. Na een tijdje kregen we ons eigen huisje en daar wonen wij nu vanaf  5 december 2009. Mijn zoontje in nu 10 maanden, hij loopt al en zegt al heel veel woordjes. Ik heb nu een huisje, een vriend mijn lieve zoon! En een hele lieve vriendin die nu ook 17 jaar is en in verwachting is van een zoontje. Daar ga ik nu veel mee om en we wachten met zijn allen op haar mooie zoontje.

25 juni 2009 - Ik ben zelf geen tienermoeder, maar ben het wel 'geweest' . Ik leerde een jongen kennen van ongeveer 15/16 jaar. Ik was zelf rond de 13 jaar of misschien zelfs nog wel 12 jaar. Ik was al ongesteld geweest, ik werd op vroege leeftijd ongesteld. Ik kwam steeds meer op een plek waar hij ook was om de aandacht van hem te krijgen. Ik kon hem maar niet uit mijn hoofd zetten en besloot zijn mobiele nummer en MSN te vragen. Na een paar dagen kregen we verkering. We hadden het leuk samen en ik was al helemaal bezig met het hebben van seks, ik was vooral bang dat hij al iets met me wilde doen, omdat hij sowieso al veel ouder dan mij was en ik me er nog niet zo mee bezig hield, hij had zijn behoeftes, ik nog niet zo.

Na 2 maanden werd hij te jaloers als ik met andere jongens praatte of met ze MSN sprak. Ik hou niet van jaloerse jongens dus heb ik dat tegen hem gezegd, hij besloot het te accepteren dat ik niks met die jongens doe maar dat ik alleen maar met hun praat omdat ik die jongens goed ken. Een paar dagen erna werd hij weer heel erg jaloers en kregen we erge ruzie het werd wel weer opgelost maar ik was niet meer verliefd op hem. 2 weken nadat de ruzie was opgelost heb ik het uitgemaakt met hem. Ik miste hem toch wel en hij belde mij op een zaterdag avond toen ik bij mijn opa en oma was, daar woonde hij 2 straten achter. Ik ben toen naar zijn huis toe gegaan om te praten, hij had mij verteld dat zijn moeder er ook was dus er kon niks gebeuren. Eenmaal aangekomen bij zijn huis belde ik aan en hij deed open, ik vond het al zo raar want normaal deed zijn moeder of vader de deur open, van zijn vader wist ik sowieso al dat hij niet thuis was en voor een zakendiner weg was naar het buitenland. Mijn moeder ging goed met zijn moeder om, dus ik vertrouwde er wel op. Hij deed de deur voor me open en hij zei dat zijn moeder even was douchen, hij vroeg of we eerst even wat zouden drinken in de woonkamer.  Ik vond het goed. Al snel begonnen we over  al over onze probleempjes te praten. Ik hoorde geen douche, ik hoorde zijn moeder niet roepen wie er aan de deur stond, niks. Ik had het goed want zijn moeder was mee met zijn vader voor het zakendiner, nadat ik binnen was gekomen bij zijn huis deed hij de deur op slot.

Hij vertelde mij al dat anders zijn oma binnen zou komen en daar had hij ruzie mee. We gingen een paar minuten later dan zijn kamer toe, ik zag zijn moeder nergens en vroeg waar zij was. Toen zei hij me, ze is er niet, ik heb tegen je gelogen omdat ik anders bang was dat je niet zou komen. Ik wilde weggaan en zei tegen hem dat ik me niet zo lekker voelde, hij liet me niet weggaan en duwde mij op zijn bed. Toen deed hij zijn shirt uit daarna zijn broek. Ik vond het allemaal eng en wilde mijn mobiel pakken om mijn moeder of vader te gaan bellen. Ik voelde me totaal niet op mijn gemak omdat ik wel vaker met zulke dingen te maken heb gehad toen ik aangerand was. Niet zo zeer dat ik bang was dat hij mij zou aanranden maar het gevoel dat hij zichzelf ging uitkleden. Hij ging op zijn zij liggen en trok mijn truitje en mijn bh uit. Ik wilde dit niet en zei dat tegen hem, hij zei toen tegen mij;  ‘Het maakt niet meer uit, niemand kan je toch horen’. En toen zette hij harde muziek op, ik wilde gillen maar ik kon helemaal niks meer zeggen, ik kon niet gillen, niet meer praten, ik lag er alleen een beetje stil bij, toen begon hij mij aan te raken. Ik wilde weg, zo snel mogelijk toen heeft hij mij verkracht. Ik kon niet weg, ik kon me niet bewegen ik was helemaal in een shock, tranen over mijn gezicht, het leek net of ik een soort standbeeld was dat niet meer kon bewegen.

Toen zag ik zijn sleutels liggen en kleedde mij voorzichtig en stiekem aan, toen heb ik zijn sleutels gepakt ben ik naar de deur gegaan en probeert weg te komen, ik kon de goede sleutel niet vinden toen ben ik naar de achter deur gegaan die kreeg ik ook niet open omdat er een houten plank in lag aan de onderkant en als ik die weg zou halen zou het te veel geluid zou maken. Toen ik mij omdraaide stond hij daar opeens. Hij deed heel schijnheilig lief tegen mij en vroeg of ik wat te drinken wilde, ik keek een stukje omhoog en daar zag ik een raam, hij liep naar de keuken aan de andere kant van zijn huis en toen heb ik het raampje ingeslagen toen ben ik rennend en huilend naar mijn nicht die in de straat woonde gerent en heb gezegd dat ik aangerand was.

In die tijd heb ik een miskraam gehad, maar ik heb nu wel een prachtdochtertje van twee maanden!

Ik heb er nog steeds veel problemen mee...

23 juni 2009 - Mijn naam is Wendy en ik ben een moeder van 25 jaar met 2 meiden; Angel van 6 jaar en Dyantha van 4 jaar. Ik leerde via internet een leuke jongen kennen, dat dacht ik tenminste. Na twee maanden ging ik samen wonen helemaal in het noorden van het land, ver van mijn familie. Ze zeiden in mijn omgeving: ben je wel goed wijs en zou je dit wel doen? Maar ja, ik deed  het toch. Mijn relatie ging heel erg goed de eerste drie maanden, maar toen barste de bom en kregen we ruzies en sloeg hij me.
Dat ging van kwaad tot erger en ik wist niet meer wat ik moest, want ik dacht “ik hou toch van hem?” Ik koos samen met hem ervoor om een kindje te nemen, want ik dacht: dat zal goed zijn voor onze relatie en dan zal hij ook veranderen en hebben we een gezinnetje.

Ik was net 18 toen ik zwanger werd. Nou dat was verkeerd gedacht! Ik ging weg toen ik zwanger was van mijn oudste dochter en heb ik een tijdje in de Bocht gezeten, maar ik had gewoon contact met mijn vriend en hij zei tegen mij: 'Ik ga hulp zoeken en ik verander’.  Ik geloofde dat hij het meende dus ik ging terug bij hem. Ik was zwanger en kreeg zijn kindje, het ging even goed we hadden ons eigen plekje en ik was gelukkig. Maar dat ging dus al snel weer de verkeerde kant op en ik werd dus snel weer door mijn vriend mishandeld terwijl ik zwanger was. Ik kreeg een miskraam maar al snel bleek dat ik zwanger was van een tweeling waarvan 1 het niet gered heeft.

Toch bleef ik bij hem en kregen we onze dochter. Ik geloofde in een roze wolk en het werd een donderwolk. Toen mijn dochter 6 weken oud was, liep het zo uit de hand dat ik tot besef kwam en dit leven niet wilde voor mijn dochter en ging ik weg bij hem. Mijn broer kwam me midden in de nacht ophalen ik moest letterlijk vluchten, dus  trok ik weer in bij mijn moeder waar ik veel hulp van kreeg. En ook van mijn broer en zus! En dat is ook niet iets dat vanzelfsprekend is; het had ook anders kunnen uitpakken.

Na een poos geen contact kreeg ik weer contact met hem en kreeg ik weer de beloftes. Hij zou veranderen en hij wilde ons terug, dus ik gaf hem nog een kans en zag hem alleen in de weekenden. Ik slikte de pil dus ik zag nergens kwaad in, maar ik werd dus zwanger van mijn tweede dochter. De eerste 3 maanden werd ik gewoon ongesteld! Ik wilde geen kindje erbij en toch kon ik het ook niet weg laten halen. Nou de pil is ook niet altijd veilig dus toch maar ook nog een condoom gebruiken! Ik zorg, sinds ik zes maanden zwanger was van de tweede, alleen voor mijn kinderen. Ik heb geleefd van een uitkering die maar €225,-per maand was en pas na mijn 21ste werd die verhoogd naar  €630. Maar dat is zwaar met twee kinderen.

Ik ben bij Feniks terechtgekomen, dat is een “stedelijk centrum voor emancipatie”.  Daar zat ik bij de  jonge moedergroep en heb er het traject “vlieg er eens uit” gedaan en het traject ’Thalia’. Door deel te nemen hieraan, ben ik veel sterker geworden en heb ik geleerd welke wegen ik kon bewandelen, want niet alles is vanzelf sprekend. Ook heb ik een gezinscoach in huis gekregen, omdat ik tegen veel dingen aan liep zoals in de opvoeding van mijn dochters. Het was heel zwaar om hulp te accepteren, maar ik ben nu blij dat ik het gedaan heb en heb er veel steun en baat bij gehad. Mijn familie vond het ook heel goed dat ik het gedaan heb.

Nu heb ik praktische thuis begeleiding om mij te helpen om meer structuur te krijgen en hoe ik met bepaalde dingen om kan gaan met de kinderen. “Ja alleenstaande moeder zijn is niet makkelijk”.  Zo heb ik meegewerkt aan een wegwijzer voor jonge moeders ‘Roze wolk of Donderwolk’, zodat de wegen wat makkelijker zijn in deze maatschappij voor jonge moeders. Vaak denk je niet na als je jong bent en ik heb er spijt van dat ik nooit verder ben gegaan met mijn opleiding, dus ik zou zeggen denk heel goed na over je toekomst.

Ik dacht ook altijd 'mij overkomt dit niet', maar dat gebeurde dus wel en het kan iedereen overkomen, wees dan ook niet bang om hulp te vragen of hulp  te zoeken, je kunt er alleen rijker van worden. En vraag jezelf zeker af of je wel een goede en stabiele relatie hebt voor je over kinderen denkt en als je in een gewelddadige relatie komt of zit wees dan niet bang het te stoppen of vraag daar hulp en advies bij! Alleen niet iedereen durft dat, want ik durfde het ook niet. Ik deed alles mooier voor dan het was en niemand wist het. Denk na voor je iets doe want niet alles is zoals het lijkt.

21 juni 2009 - Hoi iedereen, dan ook maar mijn verhaal hier. Het begon allemaal op 3 mei. Het was de verjaardag van mijn vriend waar we nog vol bewondering en helemaal vertederd naar zijn baby-stief-aangetrouwde nichtje hebben zitten kijken. Toen de gasten uiteindelijk waren vertrokken zat ik met mijn ‘schoon’ familie aan tafel te dineren. Er werden wat grapjes gemaakt over baby’s en quasi onschuldig draaide het erop uit wat mijn vriend en ik zouden doen in het geval dat ik zwanger zou raken. Nou, toen wisten we nog niet hoe erg de spijker op z’n kop werd geslagen. Mijn vriend vertelde me dat hij het aan mij zou overlaten, omdat het tenslotte toch in mijn buik zou groeien, of niet. Ik vertelde voorzichtig dat ik abortus niet zo zag zitten, maar het gesprek ging alweer door en ze gingen er verder niet meer op in.

Die nacht, je kunt het raden, een zeer plezant verjaardagscadeau voor mijn vriend, dacht hij overigens tot dat moment. Die dag daarna hadden we een gezellig avondje met wat vrienden van ons gepland, maar helaas deed ik niet mee, want ik was ziek. Je raadt het al, met braken en de hele poespas, om 3 uur ’s nachts nog de pil gevoerd gekregen door vriendlief, maar hoewel ik het niet meer weet, blijkt nu achteraf dat ik daarna dus toch nog heb moeten overgeven.

Het was krap 2 à 3 weken later toen ik ontzettend last kreeg van misselijkheid, vaak plassen en andere kwaaltjes. Aan zwangerschap had ik nog niet echt gedacht, ik had de pil immers ingenomen en ik was (te laat en zeer licht en kort) wel ongesteld geworden. Het begon pas te dagen na een grapje van de moeder van een vriendin *haha, wie weet is het wel morningsickness*. Na een lichtelijk paniekerige sms reeks om twee uur ’s nachts en het wachten totdat de winkels na Pinksteren weer open gingen, heb ik uren in de winkel gestaan. Nu moest ik dus een test halen, maar jeetje wat was dat eng. Met een zak Maltezers eroverheen en een vuurrode kop in een rustige periode toch maar 2 pakjes afgerekend. Caissière: ‘Wilt u nog instructies over het gebruik ervan?’ . Ik: ‘zie ik er uit alsof ik daar nu behoefte aan heb?’

Meteen mezelf in de badkamer opgesloten en in het potje gepiest. Wat een gefrummel met die pipetjes. Na 5 minuten wachten, bleek er eentje ongeldig te zijn en eentje negatief.. of was het toch positief? Een heel licht streepje misschien? Kortom ik wist het nog niet. Vriend opgebeld, want ik zal helemaal in de stress, maar er was niets aan te doen en ik moest maar gewoon wachten totdat ik weer naar het toilet moest. De volgende test was net zo onduidelijk, ik wist niet of ik nou gek werd, of gewoon zwanger was. Er zat niets op dan nog even te wachten en het later opnieuw te proberen. 

Die woensdag heb ik toch nog vlug maar een test gehaald, en ja hoor. Een dikke vette streep. Positief! Wat nu?! Ik kan me niet meer herinneren hoe ik die avond mijn gezicht in de plooi heb kunnen houden tijdens het avondeten. Gelukkig had ik daarna gitaarles van mijn vriend, die al meteen begon met een dikke knuffel. Toen ik iets minder subtiel dan bedoeld vertelde dat ik nog een test had gedaan en dat die positief was, dacht ik voor een moment even dat hij zou flauwvallen. Hij trok compleet wit weg. Zo hebben we daarna denk ik wel een uur gezeten bij elkaar opschoot, knuffelend, denkend, over de buik aaiend. Het was duidelijk wat er gebeuren zou, hoe moeilijk het ook zou worden, we zouden het laten komen, aan abortus werd nog niet eens gedacht.

We zijn een eindje in het zogenaamde bos gaan lopen en hebben het over het een en ander gehad. Hij zou gaan werken en later geschiedenis gaan studeren, ik maak mijn opleiding af en vind zo snel mogelijk een studie en laat de baby maar komen. Krap zou het worden, misschien een klein appartementje en hobby’s dan maar even niet. Hij was bereid alles op te geven en ik kreeg er een warm, maar ook wel schuldig gevoel van.

We bespraken het een en ander, konden er inmiddels grapjes om maken en hadden het eigenlijk wel grotendeels geaccepteerd. Hij had even een kleine inzinking toen ik een nacht bij hem bleef slapen en ’s ochtends het bed uit moest sprinten, maar gelukkig kwam zijn altijd positieve instelling gauw terug. Twee vriendinnen van me kwamen erachter en twee andere vriendinnen en een vriend hebben we het zelf verteld. Toen hebben we afgelopen zondag het zijn moeder en stiefvader verteld. Het was een heel drama en we hadden van tevoren hartkloppingen van hier tot ginder, maar ze waren echt geweldig. Terwijl wij zo’n beetje instorten, was hun eerste reactie dat het niet erg was, dat dit ’t bewijs was dat dit de beste kan over komen met een dikke knuffel als gevolg. Het was een heftige ochtend en middag, er werd het een en ander besproken en veel geknuffeld, ze waren zelfs bereid hun huis ervoor te verbouwen zodat we een eigen deel van het huis krijgen. Een grote last viel van onze schouders af. Hij gaat gewoon studeren volgend jaar en slaat hier en daar misschien een blok over. Ik maak gewoon mijn studie af en zorg voor een hopelijk gezond lief kindje. 

Toen we die middag zo’n 3 uur later aan de koffie zaten, riep zijn moeder plots heel blij: ‘hé! Ik word oma!’ en ze riep dat ze zich geen betere schoondochter kon wensen en dat ik nu écht lid van de familie was. Dat was een hele geruststelling. Die woensdag hebben we het zijn vader verteld, ook die reageerde zeer relaxed, een echte toffe peer. Nu vanavond mijn ouders.. zij gooien me hoogstwaarschijnlijk (tijdelijk?) uit huis. Maar we moeten sterk in onze schoenen staan om ze duidelijk te maken wat onze plannen zijn, en dat we het zoveel mogelijk, met hier en daar wat hulp, zelf willen doen. Zelf zorgen voor ons lieve kindje dat komen gaat. Tenminste, als deze buikpijn en verdwijning van misselijkheid niet door blijft zetten …

20 juni 2009 - Heey, ik was zwanger op 15-jarige leeftijd. Ik ben nu 16 jaar en mama van een tweeling. Ik was altijd de stilste, het meisje dat geen tijd voor jongens had en alleen aan haar school dacht. Tot ik verliefd werd op een jongen, na maanden een relatie te hebben spraken we over seks.  Na weken er over te discussiëren, heb ik het toch met hem gedaan. De eerste keer was het gelijk raak! Ik werd niet meer ongesteld, was misselijk en  at de raarste dingen. Mijn moeder maakte er steeds grapjes over;  ‘Je lijkt wel zwanger’.

Na dagen te hebben gehuild had ik haar verteld dat ik dacht dat ze gelijk had en dat ik dacht zwanger te zijn, ze vermoedde het al en reageerde heel normaal. Samen zijn we een test gaan halen en wat bleek : Ik was ZWANGER! Haar eerste vraag was of ik het wilde houden, ik twijfelde, maar mijn vriend zei dat ik het moest houden en dat hij voor het kind zou zorgen.  Samen gingen we de echo laten maken en zag ik mijn kleine groeien. Maar na 5 maanden ongeveer kreeg ik te horen dat ze nog een hoofdje zagen. Dat was niet aan mijn buik te zien maar goed, na 7 maanden zagen ze tijdens de echo dat het 2 meisjes waren. Ik was toen super rond,  mijn vriend was super blij. Die dag nog zijn we spullen gaan kopen.

Twee maanden later kreeg ik zware weeën. De  bevalling ging traag, mijn tweede kindje wilde er niet uit. Het was pijnlijk maar na een hele dag puffen heb ik op 16.01.2009 twee prachtige meisjes ter wereld gebracht. Maxientely & Maxventely. En nu, 5 maanden later geniet ik van mijn 2 spetters. Ik en mijn vriendje zijn nog steeds samen dus met zijn vieren en  met oma hebben we een hele leuk tijd.

Ik heb er nu helemaal geen spijt van gehad dat ik ze heb gehouden, ik geniet er alleen maar van, want ik ga nog steeds naar school en mijn kleintjes naar de opvang.

Tienermoeder zijn is toch niet zo erg, dus dames geniet ervan!

15 juni 2009 - Hoi allemaal, ik ben Sam, inmiddels alweer bijna 25 jaar, maar al 6 jaar moeder. Ik raakte op mijn 18de zwanger van mijn toenmalige vriend. We kenden elkaar net iets langer dan een maandje. De zwangerschap was zeer onverwacht, omdat ik aan de anticonceptie zat, maar toch ook niet, want we hadden geen veilige seks gehad, de kans was er dus absoluut.

Ons hele leven stond op onze kop. We moesten het onze ouders vertellen, dat hebben we afzonderlijk van elkaar gedaan. Gelukkig vatte zij het allemaal goed op. Toen sloegen bij mij de twijfels toe... En zijn we een tijdje uit elkaar geweest. Wilde ik dit wel? Een kind, een vaste relatie, hij had het al over samenwonen?!

Uiteindelijk zijn we na 5 weken weer bij elkaar gekomen en wilde we bij elkaar blijven en samen als gezin verder gaan. Onze zoon werd geboren op 22 juli, 10 dagen te laat, maar zo welkom! We hebben veel fouten gemaakt in de opvoeding, want veel hulp kregen we niet, maar uiteindelijk is het goed gekomen. Een jaar na de geboorte van onze zoon, zijn we getrouwd en twee jaar daarna, werd onze prachtige dochter geboren.

In de media en op veel websites kun je lezen en zien hoe "erg" tienermoeders zijn. Maar ik en vele andere JONGE moeders hebben laten zien dat een tienermoeder niet per definitie betekend dat je uit een probleemgezin komt, onverantwoordelijk bent en/of een slettenbak bent/was.

Mijn man en ik zijn inmiddels 7 jaar samen, 5 jaar getrouwd, een zoon van 6, een dochter van 3 jaar en hopelijk zijn we zwanger van onze derde. :-D. Kinderen krijgen is niet het einde van de wereld, maar een nieuw begin, maar hulp is geen overbodige luxe.

Veel liefs en succes jongens en meiden!

Sam

14 juni 2009 - Mijn naam is Arielle en wil graag jullie een vervolg laten lezen op mijn verhaal in de tijd dat ik de abortus heb gehad.

Dit is moeilijk voor mij om te schrijven, omdat ik er niet graag op terug kijk. Ik wil jullie graag vertellen hoe de tijd na de abortus voor mij geweest is. Maar vooral wil ik duidelijk maken, hoe ongelooflijk belangrijk steun is en dat het echt een keerpunt in je leven kan zijn.

Het is inmiddels al bijna 2 jaar verder. Ik was toen 15, nu 17 en mijn vriend is 19. Ja, ik ben nog steeds samen met mijn vriend, maar dat ging met pieken en dalen.

In mijn verhaal schreef ik dat mijn vriend Sem een week na de abortus het wilde uitmaken. Inmiddels weet ik waarom, hij was een week na de abortus vreemd gegaan met iemand uit zijn klas. Daar kwam ik een half jaar later achter. In die tijd was hij afstandelijk en wisselend en wist ik niks zeker. Plus, dat ik met de abortus zat. Toen ik erachter kwam, ging er een hoop ellende door mij heen. Ik weet ook eigenlijk niet helemaal meer hoe het ging toen, ik was in een ontzettende waas. Ik geloof dat ik naar hem toe ben gegaan en toen een gesprek heb gehad met hem, en toen heb ik hem dagen niet gezien. Hij had ontzettende spijt en heeft het me nooit durven te vertellen, volgens hem was hij in die tijd door de war door de abortus. Soms twijfel ik er nog aan, maar goed. Ik heb het hem vergeven, en gaf hem nog een kans. Waarom ? Ik weet niet, een gevoel zei het gewoon. Achteraf is dat een goede keuze geweest, en nu ben ik heel gelukkig met hem.

Na die tijd was mijn vertrouwen weg. Eigenlijk was in die tijd bij iedereen het vertrouwen weg voor mij. Mijn ouders, de ouders van Sem, school en vrienden niet ( want die gingen weg ). Ik kon niemand vertrouwen meer voor mijn gevoel. Ik ging door zo'n emotionele en eenzame tijd heen, ik wist niet meer wie ik was. Na de abortus heb ik van niemand meer wat gehoord, niemand praatte er meer over. Ik kon dagen lang huilen, alleen. Alles is redelijk goed gekomen gelukkig. Ik heb mijn examen nog maar net gehaald en zit nu in het eerste jaar van mijn opleiding. Nu ik op de opleiding zit, ben ik er achter gekomen hoe vervelend ze tegen mijn deden op de vorige school. Ze hebben mij letterlijk gewoon laten vallen en veel onzin verteld. Op deze school word ik goed geholpen. Via het maatschappelijk werk ben ik bij de FIOM terecht gekomen, en daar helpen ze me redelijk goed. Daar kwam ik achter, dat ik niet goed behandeld ben rond de tijd van de abortus, dat mijn ouders en vele andere mensen mij ontzettend in de steek hebben gelaten. Ik heb het nooit durven vertellen tegen mijn ouders, ze zouden dan toch wel boos worden. Sowieso worden ze boos en vinden ze het onzin als ik over de abortus begin. Ik heb veel pogingen gedaan om mezelf terug te vinden, mijn oude ‘ik’ voor de abortus. Toen kwam ik er achter, op een bepaald punt, dat er geen oude ’ik’ meer is. Ik moest een nieuwe ik gaan vormen, met abortus en het vreemd gaan van me vriend in die tijd. Ik moest het accepteren, en een manier vinden om er mee om te gaan, wilde ik gelukkig worden en verder leven.

Dit heb ik vervolgens gedaan. Ik ben veel gaan lezen ( psychologie) en de opleiding heeft mij ook goed geholpen. Dit is zo moeilijk voor mij geweest, het accepteren vooral. Veel dingen kan ik nog steeds niet accepteren en vergeven.  Ik haat mezelf ontzettend en voel me vaak een moordenaar. Hier moet echt veel tijd over heen gaan, wil ik er mee om kunnen gaan. Toch zijn er bepaalde momenten waarbij ik het even vergeet. Met mijn ouders gaat het nu ook klote, ze gaan misschien scheiden. Maar daar kan ik weinig tegen doen. Mijn 2 nichten hebben inmiddels ook kinderen, waarvan er eentje 18 is. Dat is ongelooflijk zwaar voor mij. Maar er zit een meisje in mijn klas, die het ook heeft meegemaakt. Inmiddels zijn we goede vrienden geworden. We praten er bijna nooit over. Omdat het pijnlijk is denk ik, maar op een andere manier steunen wij elkaar. Dat is heel fijn, zo hoef je er telkens niet over te beginnen want we weten het gewoon van elkaar.

Tussen mijn vriend en mij, gaat het nu gelukkig een stuk beter. We zijn zoveel hechter geworden en delen nu alles met elkaar. We hebben ontdekt dat we echt veel voelen voor elkaar. We zijn inmiddels bijna 4 jaar samen. Alleen voelt hij zich vaak ontzettend schuldig en vind hij het heel jammer dat zijn keuze beïnvloed is door zijn ouders in die tijd. Hij heeft soms ook veel spijt en moet dan huilen. Mijn vertrouwen in hem is al een groot deel terug. Ik weet dat een kat in het nauw rare sprongen maakt. Hij gaat af en toe een keer mee naar de FIOM. Daar word hij gelukkig goed geholpen.

Ik ben ongelooflijk veel aan mezelf gaan werken en probeer nu vooral van het leven te genieten. Want echt, het is zo voorbij. Omdat ik veel initiatief heb genomen, om echt mezelf weer te ontdekken, heb ik veel nieuwe kwaliteiten van mezelf ontdekt. Ik hoop dat ik toch gelukkig kan worden, en lieve kinderen ga krijgen. Als ik terug denk aan de abortus, doet mij dat heel erg veel pijn, voel ik me ellendig en begin ik te huilen. Ik zal nooit meer de oude zijn, maar ik blijf gewoon door gaan, en hopelijk komt alles dan goed!

Groetjes,
Arielle

9 oktober 2007 - Heej iedereen! Mijn naam is Ariëlle en ik ben 15 jaar. Ik heb een vriend, hij heet Sem en is 17. Ik ken deze site al heel lang en keek er veel op. Ik vond het namelijk heel leuk en interessant om al die verhalen te lezen. Het is enorm knap dat jullie op zo’n jonge leeftijd een kind kunnen opvoeden! Maar ik had echt nooit verwacht dat er ook een verhaal van mij tussen zou komen!  Nu toch mijn verhaal.

Ik heb een zwaar verleden gehad en deed veel aan zelfbeschadiging. Ik sneed mezelf om een andere pijn te voelen, een pijn die boven de pijn in mijn hart kwam. Gelukkig ben ik daar overheen en ben ik ermee gestopt. Op vakantie, 4 augustus, vonden mijn vriend en ik ineens bloed in het bed. We schrokken ons dood en wisten niet wat we moesten denken. Maar eigenlijk voelde ik het meteen al: Ik was zwanger. Ik wist het gewoon zeker. Mijn vriend, Sem, schrok er heel erg van. Hij moest huilen, hij wilde nog niet zo vroeg papa worden. Maar hij draaide bij en steunde me goed. De dagen erna voelde ik me ook af en toe misselijk en een drukkend gevoel in mijn buik. Ik begon aan een nieuw schooljaar, zonder te weten dat ik iemand mee droeg.

Een paar dagen voordat ik ongesteld moest worden, had ik wel pijn. Dus ik dacht dat ik toch ongesteld zou worden. Ondanks die pijn, kwam het maar niet opdagen en was ik een week over tijd. Dus ik een test halen bij de apotheek en heb hem bij mijn vriend gedaan. En ja hoor: Ik was zwanger!!!  Eigelijk keek ik er niet zo van op, want ik voelde al gewoon dat ik zwanger was. Het was meer een zekerheid die ik kreeg. We stonden nu dus voor een keuze: houden of abortus. Sem wilde het niet houden, omdat hij bang was te moeten stoppen met zijn opleiding. Dat kwam hard aan bij mij en heb het daar af en toe nog moeilijk mee. Ik wist nog totaal niet wat ik wilde. Aan de ene kant wilde ik het houden: een leven schenken wat het ook zou kosten. Aan de andere kant wist ik dat ik het niks te bieden had. Een paar dagen later hebben Sem en ik het tegen zijn moeder verteld. We waren heel bang hoe ze zouden reageren. Zijn moeder begon te huilen en zei dat we het meteen tegen mijn ouders moesten zeggen. Mijn ouders reageerden iets minder heftig gelukkig. Ze belden meteen de abortus kliniek, waar ik het totaal niet mee eens was! Het was mijn keuze die ik moest maken en hun beginnen meteen halsoverkop te bellen! Sem en ik zijn toen een eindje gaan fietsen, maar zijn weer terug gegaan. Daar heb ik met mijn ouders nog ruzie gemaakt en heeft mijn pa nog gehuild bij mij. Het was allemaal echt super zwaar om te zien.

Mijn ouders draaiden snel bij, maar hadden het nog heel erg zwaar. Mijn moeder vond het allemaal maar mijn eigen schuld. De volgende dag moest ik naar de huisarts om erover te praten. Die gaf me vijf bedenktijd en een paar adressen zoals die van de abortus kliniek of voor adoptie. Mijn huisarts heeft toen ook een beetje met mijn moeder gepraat. Die dag kwam de moeder van Sem mij nog ophalen om even te praten. Het was wel een goed gesprek. Ik was bang dat ik nooit meer bij hem thuis zou mogen komen. Het heeft me wat rustiger gemaakt, ik voelde me begrepen en kon helder nadenken. Sem wilde het kindje echt niet houden, het zou zijn leven verpesten. Dat deed me heel veel pijn. Uiteindelijk heb ik , een deel tegen mijn zin in, gekozen voor een abortus. Ik heb gekeken naar wat in me zat en niet naar wat anderen wilde. Het zou geen leuk leven hebben gehad, ik kan het niks bieden, terwijl ik het wel zoveel zou willen schenken. Ik zou uit huis geplaatst worden, omdat mijn ouders ons dan niet meer konden onderhouden.

De dagen erna gingen heel langzaam voorbij. We hadden een afspraak gemaakt bij de kliniek waar ik echt tegenop zag. Ik ben ontzettend misselijk geweest en een keer flauwgevallen en daardoor een hersenschudding op gelopen. Niet echt het romantische idee van zwanger zijn dus. Ik heb in die tijd ook op school hulp geroepen van mijn decaan en mentor. Ze hebben me heel erg gesteund en dat doen ze nu nog steeds. Op de dag dat ik naar de kliniek ging, was ik enorm misselijk. Alles in mijn lichaam schreeuwde dat ik niet moest gaan. Gelukkig ging Sem mee naar de kliniek. We moesten eerst een hele poos wachten. Toen moesten we komen voor gesprek en hebben ze een echo gemaakt om vast te stellen hoe lang ik zwanger was. Het was echt heel mooi om te zien! Daarna moesten we naar een kamer en kreeg ik een bed aangewezen. Ik moest me omkleden en klaar maken voor de behandeling. Ik voelde me heel sterk omdat Sem met me mee ging, ik heb zelfs nog met hem gelachen! Maar die lach ging snel voorbij toen er huilende en kotsende vrouwen terug kwamen van de behandeling.

Toen werd ik geroepen en moest ik komen. Ik moest in de behandelingsstoel gaan liggen, niet echt charmant. De behandeling deed echt enorm zeer en wil het echt nooit meer mee maken! Ik heb nog nooit zoveel pijn gevoeld! Gelukkig is Sem de hele tijd bij me geweest en heeft mijn hand vast gehouden. Later vertelde hij dat ik enorm veel bloed verloren had.

De dagen erna zijn heel zwaar geweest. Het was echt een hele gebeurtenis die ik nooit meer zal vergeten. Het heeft mijn leven op zijn kop gezet. Ik heb mijn kleine enorm veel gemist. Op school werd er veel geroddeld over mij dat ik zwanger zou zijn. Toen ik voor het eerst weer de klas in stapte, kreeg ik meteen naar me toe geslingerd: "Hé, dat zwangere meisje is weer op school." Maar ik heb ze genegeerd en probeerde sterk te blijven. Het werd er niet beter op toen Sem een week na de behandeling het misschien wilde uitmaken. Ik heb het, net zoals hem, enorm zwaar gehad in die tijd. Het is weer goed gekomen tussen ons, maar we hebben veel ruzies gehad in die tijd. Langzaam proberen we het weer op te pakken zoals het eerst was. We doen echt ons best en ik hoop dat het ook goed blijft gaan.

Maar ik kreeg koorts, verloor ontzettend veel bloed en had enorm veel pijn. Ik ben naar de huisarts gegaan en die heeft gezegd dat mijn baarmoeder kapot is gegaan bij de behandeling en is gaan ontsteken. Dat moest ik weer hebben! De antibiotica is niet aangeslagen bij mij, omdat ik er enorm ziek van werd. De ontsteking is nog niet weg en ik heb grote kans dat ik onvruchtbaar raak. Het is allemaal echt enorm zwaar voor mij. Om mij heen worden er allemaal baby's geboren en ik word er telkens weer aan herinnerd. Ik heb soms momenten dat ik er heel erg spijt van heb en de kleine heel erg mis. Ik krijg er schuldgevoelens van. De opa van Sem ligt nu in het ziekenhuis, dus dat zit ook al niet mee. We proberen sterk te blijven! Maar ik zal de kleine echt nooit vergeten en denk er elke dag nog aan.

13 juni 2009 - Hallo, ik wil mijn verhaal graag meedelen in deze rubriek en ten eerste wil ik opmerken dat alle meisjes die hier een verhaal hebben geplaatst, ontzettend dapper zijn. Ik heet Michelle G. en ik ben 14 jaar.

Ik word gepest op school, omdat ik zwanger ben van een jongen van 18 jaar. De jongen heet Eef.  Eef had eerst een vriendin. Ik zag hem wel zitten en heb via MSN contact met hem gezocht. Uiteindelijk heb ik toch een afspraakje kunnen regelen. Ook al had hij een vriendin.

You know what happened... Ik heb geen contact meer met Eef, omdat hij terug ging naar zijn vriendin en hij liet mij zwanger achter. Mijn ouders staan er achter en ik ga door en wil dit kind zelf grootbrengen, want ik ben volledig tegen abortus.

Ook mijn zussen staan volledig achter mij.

Gr. Michelle

12 juni 2009 - Je leven een droom?! Ik was een meisje van 15 jaar, zorgeloos en bijna altijd vrolijk, had vrienden en maakte lol en heel mijn leventje ging voorspoedig. Tenminste, totdat…

Het 13 januari 2009 was. Ik kan me alles nog vlekkeloos herinneren. Al een week lang leefden we in spanning. Mijn vriend en ik hadden seks gehad, en wel op hét moment van vruchtbaarheid. De weken nadat we seks hadden, kwam er steeds een vraag in ons op: wel of niet? Aan het antwoord zou heel onze toekomst hangen. De ene keer stelden we onszelf gerust, de volgende keer waren we radeloos van angst. Wat als ik zwanger zou zijn? De dagen verstreken, en nog steeds geen teken van ongesteldheid. Soms ging ik drie keer per uur naar de wc, nog steeds niet! Eindelijk kwam de dag dat ik een test kon doen…

13 januari 2009. Net, om kwart over 4 ben ik erachter gekomen dat ik zwanger ben. Inderdaad, op 15-jarige leeftijd zwanger! Ik kan het me echt niet voorstellen. Van één keer, één gebeurtenis, je leven lang boeten. Echt, ik ben gigantisch stom geweest! Ik kan niet uitdrukken hoe ik me voel, zo’n idioot! Ik zou mezelf willen uitschelden, pijnigen… als het hielp. Maar helaas, dit is niet meer terug te draaien. Ik zit te bedenken wat anderen hiervan zeggen. Mijn ouders, ze zullen teleurgesteld zijn. Broers en zussen, ze zullen zich schamen. Vrienden en vriendinnen zullen me niet begrijpen… En dat met 15 maanden verkering!

Toch is dit niet het ergste. Ik heb een zonde gedaan, ik ben helemaal fout geweest! ik heb spijt, gigantisch veel spijt! Ik zou willen dat ik deze nachtmerrie kon overslaan.

En toch… jij kleine wezentje (ook al besef ik misschien niet eens wat ik zeg) houd ik nu al ontzettend veel van jou! Hoe kon dit mij overkomen? Als ik hieraan terug denk, kan ik het nog niet bevatten. Altijd zijn het anderen, maar dit keer ben ik het zelf! Zo snel mogelijk stuurde ik mijn vriend een sms’je, ik was zo geschokt… praten kon ik echt niet! Mijn hoofd zat boordevol met vragen, waar ik geen antwoord op kon geven. Hoe moest ik het mijn ouders vertellen, hoe moesten we het de omgeving vertellen, hoe zouden we het met school moeten doen…? Mijn vader was de eerste die het hoorde…

19 januari. Ik kan het nog niet bevatten. We zijn bijna een week verder, het is echt een nachtmerrie. Vorige week zag ik er tegenop om het mijn ouders te moeten vertellen. Ik kon de woorden niet over mijn lippen krijgen. Ik kon me toen nog niet voorstellen dat ik echt een zonde was begaan, dat dit met mij gebeurde. Ik overzag de consequenties totaal niet! ik besefte nog niet wat ik had aangericht, het was een droom.

Pas nadat mijn ouders het wisten, besefte ik iets van de harde werkelijkheid. Mijn vader had het mijn moeder verteld en ze vroegen of ik naar hun slaapkamer wilde komen. Het was er donker, bijna net zo donker als mijn eigen hart. Mijn moeder sloeg een arm om mij heen, tranen goten over haar wangen. Ik had me voorgenomen om me goed te houden, sterk te zijn, maar het lukte niet. Ik barstte in tranen uit. Ik besefte toen pas een klein beetje wat een verdriet ik mijn ouders aandeed, hoe teleurgesteld ze in mij waren. Al de schaamte en schande die zij door mij te verwerken zouden krijgen. Ik legde mijn hoofd op haar schouder en zei zacht: ‘sorry’. Het was zacht, maar ik meende het echt. Mijn moeder streek over mijn arm en zei dat ze teleurgesteld in mij was. Echt, dat is het ergste wat je kan horen van je ouders! En ze had nog gelijk ook… ik schoot helemaal vol. Mijn moeder ging nog verder: ‘hoe zal dat zijn, jij een kindje, ik een kindje… Ik dacht dat jullie een volwassen relatie hadden waarbij je over alles kon praten… we zullen er altijd voor jullie zijn, we zullen je altijd helpen, maar je zal ook naar ons moeten luisteren. Je bent ons kind, wij hebben de verantwoordelijkheid over jou!’. Het was een poosje stil en ik kreeg steeds meer spijt. Maar ik denk dat het meer van de gevolgen is dan van de zonde zelf.

Heel mijn toekomst zou eraan gaan. Hoe moest ik dat doen? Ik zit nog op de Havo! We kunnen niet trouwen en hebben geen geld. Wat voor een opvoeding zal ons kindje krijgen, terwijl het leeft tussen zijn ooms en tantes en zijn vader maar een paar keer per week ziet?! Zal het worden opgevoed door mijn moeder omdat ik verplicht ben naar school te gaan? Ik was wanhopig. Altijd had ik gedroomd van vroeg trouwen en kinderen krijgen, maar dit was totaal niet wat ik wilde! Hoe zullen anderen reageren? Mijn broertje zal kwaad worden, familie zullen me dom en ondoordacht noemen. Vrienden zullen mij niet begrijpen en misschien wel laten vallen. Voor mensen uit de kerk was ik eerst het spontane meisje, voorbeeldig en netjes. Nu word ik iemand waar geen weg mee te begaan is. Tranen goten over mijn wangen, ik wist niet meer wat ik moest doen! Ik was opgelucht het tegen mijn ouders gezegd te hebben, maar alleen omdat ik het niet nog een keer zou durven.

Dat waren de eerste weken… Ik denk dat veel meiden dit herkennen. Maar daarvoor heb ik dit niet geschreven, ik wil laten zien wat er van mij en van mijn toekomst is geworden!

Ik ben ondertussen 16 jaar geworden en ruim 25 weken zwanger. Mijn vriend is 17 en we wonen allebei nog thuis. Samen zitten we in 4 HAVO en hopen allebei over te gaan. Allebei hebben we een intensieve periode achter de rug, maar ik ben er achter gekomen: praten helpt echt! Met alles wat je bezig houdt… Ga naar elkaar! Nadat het bij iedereen bekend was, is er zo’n spanning van ons afgevallen! Ik kon weer praten over alles wat ik meemaakte, hoe ik me voelde enz. Ik had gedacht dat iedereen me aan zou kijken, iedereen over mij zou praten, maar dat viel echt gigantisch mee! Natuurlijk waren er mensen die vervelende opmerkingen maakten… Maar ik wist waarvoor ik het deed! Mijn kindje, het leven wat in mij groeit! Het idee is zo mooi dat je moeder kan worden, de verantwoordelijkheid voor iemand kan hebben, iets wat jou en je vriend (als je die nog hebben mag) extra bindt, iets wat van jou samen is! We zeggen maar steeds: niet gepland, maar zeker gewenst! We kijken nu in de toekomst, het verleden ligt achter ons. En… Ik zou niet eens meer terug willen!

Van de mensen om mij heen hebben wij zo veel steun ervaren! De kerk waar wij heen gaan, vrienden en vriendinnen, op school, overal waren mensen die mij wilden steunen en ons wilden helpen met mijn zwangerschap en straks de verzorging van een kindje. De meelevende kaarten, het geld, de aangeboden spulletjes, alles was zo bijzonder!

Ik zou tegen iedereen willen zeggen… Denk na voordat je een zwangerschap begint, maar als je eenmaal vader of moeder wordt, is dit het mooiste wat je kan krijgen! Ook al lijkt je situatie nu helemaal vast te lopen, zie je geen uitkomst meer, het komt goed!

Liefs,
Hannah
(Heb je vragen of opmerkingen? Stuur gerust een berichtje via deze site!)

11 juni 2009 - Hoi allemaal, ik ben 22 jaar en sinds een paar weken mama van mijn prachtige meisje. Het begon allemaal zo mooi: ik had 6 jaar een relatie en was het gelukkigste meisje van de wereld. Vorig jaar augustus gingen we gezellig op vakantie dus ja, dan wil je natuurlijk niet ongesteld worden en ik had uitgerekend dat ik op vakantie ongesteld zou worden dus ik slikte de pil door, dat had ik wel vaker gedaan en is altijd goed gegaan, ik ben gewoon heel precies daarin. Halverwege de vakantie kreeg ik soms echt een paar dagen last van me buik gewoon een soort krampen ik dacht, nou de pil heeft niet gewerkt ik word gewoon ongesteld! Ik heb toen 2 dagen wat bloedverlies gehad. Niet echt veel, maar toch wel iets dus ik dacht, ik word ongesteld! Maar ik ben toen toch maar gewoon de pil blijven slikken en de rest van de vakantie heb ik nergens last van gehad.

Eenmaal weer thuis gekomen, bleef ik me niet lekker voelen maar ik dacht nog, het zullen de kruiden allemaal wel geweest zijn. Toen ik een week terug was uit Turkije had ik het gevoel dat er iets aan de hand was, ik heb toen door dat gevoel een zwangerschapstest gehaald  samen met mijn zusje. Gelukkig was er niemand thuis dus ik kon de test doen. Ik deed de test eigenlijk met het idee, nou ik ben niet zwanger, het is gewoon een griepje. Maar 2 minuten later: Ja hoor, duidelijk positief! Ik schrok me dood! Ik dacht, ja hoor zwanger dat kan helemaal niet! Ik heb toen  gelijk mijn vriend gebeld en die schrok natuurlijk ook. We woonden  allebei nog thuis. Hoe gaan we dat doen!? We hebben het dezelfde avond aan mijn ouders verteld en aan zijn ouders. Het was natuurlijk wel schrikken, maar ze stonden gelukkig achter ons en waren superblij.

Toen ik voor het eerst mijn hummeltje op de echo zag,  was ik helemaal verliefd gewoon. Ik was zo gelukkig dat ik straks een gezin zou hebben. We gingen als de sodemieter op zoek naar een eigen huisje. Na veel gedoe is dat helaas niet gelukt vanwege de crisis. We besloten toen maar alles bij mij thuis  neer te zetten. Ik heb een grote zolder en ons kindje had gewoon echt haar eigen hoekje.

En toen begon het.... Halverwege de zwangerschap kreeg ik last van mijn hormonen, mijn vriend kon ook niks goed bij me doen, maar ja, ik kon daar gewoon niks aan doen en hij snapte dat maar niet. Op een gegeven moment had ik zoiets van, ik ben niet verliefd meer op hem. En ik  dacht misschien moeten we met de relatie stoppen. Ik had er gelijk spijt van en probeerde alles weer goed te krijgen tussen mij en mijn vriend. Ik heb zo mijn best gedaan! Intussen kwam ik erachter dat hij contact had gekregen met een ander meisje :-S.  Ik was gewoon zwanger en we gingen 6 jaar met elkaar!!

Ik heb toen heel erg mijn best gedaan en het kwam gelukkig weer goed! Ik was natuurlijk zo blij! Maar rond maart maakte mijn vriend het weer uit omdat hij twijfelde aan onze relatie :-S. Mijn wereld stortte weer in en ik stond er weer alleen voor. Hij is na aandringen van mij wel mee geweest, een paar keer dan, naar de verpleegkundige maar dat ging met grote moeite.  Hij had intussen weer contact gezocht met dat meisje. Die LUL! Hij wilde met haar afspreken, maar had dat later afgezegd omat ik nog zwanger was en hij vond dat hij dat niet kon maken. Nou na een hele hoop gedoe ben ik in mei bevallen van een prachtig dochter. Mijn ex was er gewoon bij, ik wilde alles zo goed mogelijk voor die kleine, ik dacht ik begin nergens over ik zie wel hoe het loopt. Ik heb al die tijd zo mijn best gedaan om ons te redden!!

Maar uiteindelijk koos hij dan toch weer voor zijn gezin. Dit had ik niet verwacht. Ik was WEER zo blij dat we een gezin hadden en hij was ook weer heel gelukkig! Maar 2 weken na de bevalling begon hij weer te twijfelen en maakte het weer uit! Nou, daar stonden we dan, ik vroeg keer op keer; ‘heb je weer contact met haar ? of hou je niet meer van mij?’. Maar hij zei dat het dat allemaal niet was.

We hebben uiteindelijk voor onze dochter gekozen om haar gelukkig op te voeden en zonder ruzie. Ik vond het natuurlijk heel moeilijk om hem te zien want na 6 jaar een relatie te hebben gehad en nu een kindje dat is niet niks. Maar het ergste moest nog komen, na een paar keer de gehoortest te hebben gedaan bij mijn meisje moesten we naar het ziekenhuis, omdat ze haar hoofd teveel bewoog. Na anderhalf uur getest te hebben kwam er uit dat mijn meisje doof is….

Doof? Hoe kan dat nou? Het komt niet in de familie voor! Ik denk, ja dat kan er ook nog wel bij. Ik gelijk mijn ex gebeld alles uitgelegd en het enige dat die zei was oh naar man, meer niet ik denk wat een … eigenlijk!! Hij is avonds wel langs geweest met zijn moeder en zus maar hij gaf me niet eens de steun die ik nodig had. Ondanks dit alles bleef ik hoop houden dat het weer goed zou komen tussen ons ik ben daar zelfs nog een paar keer thuis geweest met die kleine om mijn best te doen en hem te laten zien dat ik er voor wilde gaan. Hij heeft gewoon lopen liegen, want sinds kort heeft die weer contact met zijn nieuwe lover!

Ik ben gewoon 5 maanden aan het lijntje gehouden… zo stom was ik om op hem te wachten en er voor wilde gaan. Hij is echt niet vaak langs geweest toen ik bevallen was, hij kwam en ging wanneer hij wilde. Ik moest zelf vragen aan hem, slaap je het weekend hier? Dan heb ik ook rust. Nou dan kwam die en ging die de volgende ochtend vroeg weg, want voetbal was namelijk belangrijker. Ik heb hem nog een keer met de kraamhulp zijn  bed uit moeten bellen. Toen was hij de avond ervoor naar twee verjaardagen geweest wat hij belangrijker vond terwijl hij bij mij zou slapen.

Ik sta er nu al 6 weken alleen voor, hij vraagt niet eens of ik wat nodig heb. Daar moet ik maar om smeken. Ja dag! het is toch ook zijn kind!! Nou toen ik er dus achter kwam dat hij weer contact zocht met dat meisje werd ik helemaal gek en had ik zoiets van ik ben er klaar mee dat je dat gewoon kan doen en tegen mij liegen, dat je 6 jaar weg wil gooien en vader bent. Nou eigenlijk is het geen vader, maar een verwekker!

Ik wilde hem echt niet meer zien, ik zei: als je de kleine wil zien bel je maar. Ik wilde dus alles uitgepraat hebben vooral voor ons kindje maar hij wilde niet meer praten. Ik bleef zeggen, laten we praten, en hij ging gelijk lopen dreigen met een rechtszaak! Nou hoe onvolwassen is dat zeg! Dus ik was er nu helemaal klaar mee. Heb ik zo mijn best gedaan al die maanden en nu eigenlijk nog! En dan gaat hij zo doen! Ik ben nu maar het zwarte schaap, want ik heb het nu ook volgens zijn familie fout gedaan terwijl zij eerst aan mijn kant stonden! Dit gaat gewoon heel wat worden nu en ik vind het zo erg voor mijn meisje en omdat ze gewoon doof blijkt te zijn en omdat ze nu gewoon met ruzie word opgevoed terwijl ik alles wilde oplossen!

Nou, hij mag die griet hebben! Maar van mijn meisje blijft hij af ik sta er al weken alleen voor, hij was te druk met andere dingen bezig en nu maakt hij zich ineens druk om zijn dochter. Ja de groeten met hem!!!!

Zo dit was mijn verhaal pff wat lucht dat op zeg....

6 juni 2009 - Hoi iedereen, ik  ben een meisje van 18 jaar. Ik heb vorig jaar een relatie gehad met een jongen zonder dat iemand daar van af wist. Hij heeft me na een maand op een vervelende manier gedumpt, ik was daar zo kapot van dat ik niemand wilde lastig vallen met mijn verhaal. Ik voelde me een zeur en iemand die alle aandacht wilde hebben als ik het aan iemand zou vertellen. Ik heb het daarom een lange poos voor mezelf gehouden. Totdat het moment daar was dat ik zwanger bleek te zijn.

Ik werd al een lange tijd niet meer ongesteld. Dat was eigenlijk heel gewoon voor mij, ik heb namelijk heel mijn leven al een hele onregelmatige menstruatie. Op een geve moment had ik rare gevoelens in mijn buik, er bewoog iets. Ik had al die tijd niet stil gestaan bij de gedachten dat ik zwanger zou kunnen zijn omdat we veilig hadden gevreeën, maar ik vond het toch wel een slim idee om een test te doen. Die bleek dus positief. Ik heb toen een week lang niets durven zeggen tegen iemand!! Na die week had ik genoeg moed verzameld om het aan mijn ouders te vertellen. Ze hebben me heel goed opgevangen en de volgende dag zijn we meteen naar de huisarts gegaan om te kijken hoever ik al was. De huisarts vertelde me dat ik al 5 maanden in verwachting was en stuurde me meteen door naar een verloskundigenpraktijk, waar ze aan de hand van een echo de precieze datum zouden meten waarop ik uitgerekend zou zijn.

Het was een heel raar moment toen ik de kleine op de echo zag. Ik moest van de spanning overgeven. De verloskundige vertelde me echter dat ik al 6 maanden in verwachting was in plaats van 4 maanden. Daar schrok ik toch wel een beetje van. Opeens dacht ik : 'Jee over 3 maanden moet ik al bevallen...!!!’. Die drie maanden waren best wel moeilijk voor me. Ik moest alles opgeven, heel mijn leven stond even op z'n kop! Ik besloot te stoppen met mijn opleiding en te  stoppen met werken.

Inmiddels is mijn lieve ventje geboren! Het is waanzinnig om ineens mama te zijn! Het is een prachtig knulletje met een hartje van goud! Ik ben nu op zoek naar een baan, zodat ik geld kan verdienen en sparen voor mij en de kleine zodat ik niet meer afhankelijk hoef te zijn van mijn ouders! Mijn ouders zijn geweldig, ze hebben me heel erg goed opgevangen en geven me heel erg veel steun! Zo’n  toppers zou iedereen toch willen!!

5 juni 2009 - Hallo allemaal, ik ben 18 jaar en heb een prachtige dochter van 2 jaar. Het begon allemaal in april 2006. Ik had een jongen leren kennen (ik noem hem maar even Frank). Ik was toen 15 jaar. Frank en ik gingen op den duur veel met elkaar om en op het laatst waren we hele dagen bij elkaar. Toen onze relatie na drie maanden voorbij was, was ik eerlijk gezegd blij dat ik van hem af was. Ik scharrelde nog wat rond en in augustus leerde ik een andere jongen kennen. In oktober 2006 kreeg ik een relatie met hem en nog steeds is hij mijn vriend.

Ik was in augustus een kappersopleiding begonnen, waar ik na twee maandjes wel vaak naar mijn hoofd kreeg gegooid dat ik eruit zag alsof ik zwanger was. Ik wimpelde die opmerkingen van me af en was er heilig van overtuigd dat ik niet zwanger was. Dan had ik dat immers wel gemerkt toch? Ik voelde me goed, had geen last van pijnlijke borsten, was nooit misselijk geweest etc. Ook mijn ongesteldheid bleef gewoon komen (ik ben nooit lang en veel ongesteld geweest, dus in mijn ogen was het gewoon een normale ongesteldheid).

Na zes weken met mijn vriend te zijn, begonnen mijn broeken strakker te zitten en voelde ik af en toe een rare beweging. Ik wist absoluut niet wat het was en begon me af te vragen of mijn klasgenootjes misschien toch geen gelijk hadden. Na lang tobben, had ik besloten om mijn moeder een brief te schrijven en die aan haar te laten lezen (mijn ouders zijn gescheiden). Mijn moeder las die brief en zat meteen in een shock. Ze heeft mij voor een test naar de winkel gestuurd en eenmaal terug thuis deed ik die test. Na nog geen seconde waren de twee dikke lijnen al duidelijk te zien. Het was gewoon overduidelijk dat ik zwanger was. Ik wist niet waar ik het zoeken moest.

Ik was bang voor de reacties van iedereen en bang dat ik mijn hele leven kwijt zou zijn. Mijn moeder begon meteen te handelen: ze belde de dokter die voor de zoveelste keer op vakantie was. We werden doorverbonden met een andere dokter. Ze moest even overleggen of ze me wilden doorverwijzen naar een abortuskliniek. Een paar uur later werd ik terug gebeld. De dokter wilde niet mee werken en we moesten maar wachten tot onze dokter terug was. Waarom wachten, dacht ik! Het is toch een soort van spoedgeval? Onze dokter kwam pas twee weken later terug.

Ik was radeloos en mijn moeder probeerde contact op te nemen met de abortuskliniek. Omdat dit een uitzondering was, mochten we zonder verwijsbriefje langs komen. Ondertussen had ik mijn vriend ook al ingelicht dat ik zwanger was en hij was ook erg geschrokken! We wisten niet van wie het kindje zou zijn: hij wist immers ook niet of hij wel met mij verder wilde gaan. Vier dagen later kon ik terecht bij de abortuskliniek. Er werden een aantal vragen gesteld en er werd een echo gedaan om de termijnschatting te maken. Ik ging liggen op die tafel en die vrouw begon het kindje te zoeken. Ze had het hoofdje gemeten en de schatting was dat ik al ruim 24 weken zwanger was!!

Die vrouw geloofde het niet en heeft nog wel vier keer gemeten, maar het kwam iedere keer uit op 24 weken. Logisch dat die vrouw het niet geloofde: ik had geen zwangere buik. Ik was wel wat voller geworden, maar ik was natuurlijk ook aan het veranderen van meisje naar vrouw. Plus dat ze bij mij in de familie allemaal wel een beetje gezet zijn. Aan een abortus kon ik niet meer denken. Het was of houden of afstaan aan een ander gezin, wat ik dus echt nooit zou kunnen doen! De gedachte alleen al dat je eigen kind op de wereld rondloopt, niet wetend hoe hij/zij eruit ziet.

De vrouw van de abortuskliniek gaf ons een briefje met de echo mee voor de verloskundige. Dezelfde dag nog kreeg ik een echo bij de verloskundige, alleen uit deze echo kwam dat ik al 26 weken zwanger was! Nog langer dus. Gelijk werden allerlei dingen gecontroleerd, want ik had zoveel onderzoeken gemist. Ik was uitgerekend op 17 februari 2007.

Ook wist ik, toen ik dat kleine mensje zag, dat ik er honderd procent voor wilde gaan, ongeacht wat anderen ervan vonden of wilden. Na twee weken ging ik langs bij mijn dokter die inmiddels terug was van vakantie. Mijn moeder heeft altijd in de gaten gehouden of ik mijn pil innam en in de tijd dat ik zwanger ben geworden, heb ik geen foutjes gemaakt met de pil. De dokter liet een bloedafname bij me doen. Uit die onderzoeken bleek dat de pil nooit voldoende in mijn bloed was opgenomen en dat ik waarschijnlijk en erg goede eisprong heb gehad. Ik had dus al veel eerder zwanger kunnen zijn!

Mijn moeder heeft mijn vader verwittigd dat hij opa zou worden. Hij werd razend en schold me uit voor alles wat je je maar kan bedenken. Ik was een vieze hoer etc. etc. Dit heb ik hem tot op de dag van vandaag nog steeds niet helemaal kunnen vergeven. Ook voor de reactie van mijn oma was ik erg bang, maar die viel reuze mee! Een week later kwam ze al over vanuit België en heb ik van haar het ledikantje en de commode gekregen.

Ook mijn zus was erg trots dat ze tante werd! Zij is nu ook de meter van mijn dochter. Mijn vriend was nog erg aan het twijfelen wat hij nou echt wilde. We besloten een beetje afstand te nemen van elkaar, zodat hij makkelijker een keuze kon maken. Drie weken nadat ik wist dat ik zwanger was, begon mijn buik erg hard te groeien, waardoor ik striemen kreeg van net boven mijn schaamstreek tot boven mijn navel! Nu, na twee jaar, zie je nog steeds heel goed wat mijn zwangerschap met mijn lichaam heeft gedaan.

Ondertussen stond alles al klaar voor de komst van de baby. Ik had alles nieuw en snap tot de dag van vandaag nog steeds niet hoe ik alles zo snel voor elkaar heb gekregen. Ik vond het kamertje prachtig en had alles nieuw voor de kleine. Ook kreeg ik meer een band met de baby en begon ik mezelf echt een moeder te voelen. Nog steeds wist mijn vriend niet wat hij wilde. De 17e februari kwam eraan en verstreek. Op 30 februari was er nog steeds geen enkel teken dat de baby al zou komen. Daarom besloot de gynaecoloog (waar ik inmiddels bij liep, omdat ik meer dan 40 weken was) mij te strippen, wat ongelooflijk veel pijn deed!

De volgende dag werd ik weer gestript door de verloskundige, want volgens de gynaecoloog kon hij er niet goed bij. Weer moest ik die pijn doorstaan, wat daarna ook nog steeds pijn deed. Helaas had dit niks geholpen. Er werd een afspraak gemaakt dat ik op 2 maart om 8:00 uur in het ziekenhuis werd ingeleid. De 2e maart brak aan en de baby zat nog lekker op zijn plekje. Had duidelijk geen zin om er al uit te komen. Ik vertrok met mijn schoonmoeder en moeder (ze waren beiden bij de bevalling) naar het ziekenhuis.

Om half 9 kreeg ik een infuus om de weeën op te wekken en al snel kwamen ze op gang. Rond 11 uur hadden ze mijn vliezen gebroken en lag ik aan allerlei draden vast gekluisterd aan bed. Mijn ontsluiting vorderde niet snel en om vijf uur had ik nog steeds maar vijf centimeter, dus de gynaecoloog besloot om negen uur in de avond een keizersnede te doen, mocht er nog geen verandering zijn. Ik was doodziek van de weeën, de pijn was ondraagbaar. Ik had erg veel rug, buik en been weeën en de gynaecoloog gaf me een spuit in mijn been waar ik erg suf van werd. Het leek wel of ik een joint had gerookt.

Nog steeds bleef ik erg ziek en besloten ze een ruggenprik te zetten. Toen die eenmaal was gezet, voelde ik me gelijk een stuk beter. Om zeven uur kwamen ze weer controleren en toen had ik nog maar een kleine zes centimeter ontsluiting. Het schoot helemaal niet op en de gynaecoloog was ervan overtuigd dat het een keizersnede zou worden.

Ik vond het allemaal wel best, want ik had het helemaal gehad. Ik lag ondertussen al zo’n 10 uur stil op bed, kon niet op mijn linkerzijde liggen, want dan trok ik de draden aan de rechterkant los en andersom precies hetzelfde. Toen ze me om 9 uur kwamen halen om naar de OK te gaan, werd ik voor de laatste keer getoucheerd en je raad het nooit: ik had 9 cm ontsluiting!! Meteen werd ik naar de verloskamer gereden en toen was het wachten op de laatste centimeter. Om half 11 mocht ik gaan persen en om 23.02 uur werd dan eindelijk mijn prachtige dochter geboren, genaamd Amy. Ze was het mooiste dat ik ooit in mijn leven had gezien! Ik belde mijn vriend om het nieuws te vertellen en stiekem was hij er ook heel blij mee. Hij heeft een sigaar gerookt met zijn vrienden om de komst van Amy te vieren.

Toen vertrokken mijn moeder en schoonmoeder naar huis, want ik moest een nachtje in het ziekenhuis blijven. Ik ging douchen en na heel veel uren eindelijk een sigaretje roken, dat voelde echt heerlijk. De volgende ochtend stond mijn vader aan het bed, die echt van de ene gedachte over zijn kleinkind naar de andere gedachte was overgegaan. Hij was super trots op zijn kleine meid! Kort daarna volgden mijn moeder en mijn zus (mijn andere zus is me helaas niet komen opzoeken in het ziekenhuis en ook niet tijdens mijn kraamtijd), mijn schoonouders en mijn vriend. Iedereen vond haar prachtig!

Ik heb een onbezorgde kraamweek gehad met heel veel steun van mijn moeder en van mijn vriend. Mijn vriend hielp me met douchen etc., want ik had door die ruggenprik erg veel pijn aan mijn rug. Mijn dochter groeide op van een prachtige baby naar een prachtige peuter puber die erg slim, pienter en eigenwijs is! Een echt dametje dus! :-).

Mijn vriend en ik zijn nog steeds erg gelukkig met elkaar en hij neemt de vaderrol goed op zich, ook al is hij niet de biologische vader van Amy. De echte vader van Amy weet dat ze bestaat, maar hij wil ons niet in zijn leven en ik wil hem niet in mijn leven en niet in het leven van mijn dochter (dit komt door dingen die er zijn gebeurd ). Voor mijn gevoel heeft Amy een vader. Later zal ik het haar wel eerlijk vertellen, maar het is op dit moment goed zo, we zijn gelukkig. Ook ben ik blij dat mijn moeder me erg veel steun biedt en daar zal ik haar altijd dankbaar voor zijn!

Ik ben veel "vrienden" kwijt geraakt, maar heb er ook veel vrienden voor terug gekregen. Op dit moment woon ik nog steeds thuis, ik volg een opleiding Helpende zorg & Welzijn en wil deze graag afmaken. Ik wil het goede voorbeeld zijn voor mijn dochter en haar een goede toekomst kunnen bieden. Zodra mijn opleiding klaar is, wil ik een BBL opleiding gaan volgen om dan een echt gezinnetje te kunnen zijn met misschien nog wel een kleintje erbij. Kortom mijn dochter komt absoluut niks te kort!

Ik weet dat mijn verhaal erg lang is, maar het voelt wel goed om het eens van me af te kunnen schrijven, want er is best wel veel gebeurd, ook veel dingen die hier niet tussen staan omdat het anders nog langer zou worden.

Ik wens alle jonge moeders veel geluk toe met hun kindje ! 

Groetjes, 
Lindsay & Amy

4 juni 2009 - Hallo meiden, ik ben Soraya en ik ben 20 jaar. Ik ben moeder van twee kinderen genaamd Djer en Shanty. Het begon allemaal zo. De vader en ik waren zeven jaar bij elkaar; nu zijn we niet meer samen. Ik woonde samen met de vader van mijn kinderen in Amsterdam en plotseling werd ik niet meer ongesteld, terwijl ik normaal regelmatig ongesteld werd. Ik voelde me 's ochtends heel misselijk en was vaker moe en sliep elke dag opeens heel vroeg.

Ik was een dag bij mijn vriendinnen thuis en ik vertelde hun dat ik niet ongesteld was geworden. Ik ging met een vriendin van mij naar de Etos om voor alle zekerheid een zwangerschapstest te halen en jah hoor, ik was zwanger. Ik schrok er heel erg van, maar tegelijkertijd was ik ook ontzettend blij, omdat ik eigenlijk al van jongs af aan wist dat ik jong moeder wilde worden.

Ik heb gelijk de vader van mijn kids op gebeld en hem via de telefoon verteld dat ik zwanger was. Hij was ook heel erg blij, maar er wel van geschrokken. Ik heb de dokter gebeld en die heeft een afspraak voor mij gemaakt voor de echo. Ik was inmiddels net vier weken zwanger. De vader en ik hebben het een lange tijd voor onszelf gehouden. Toen ik vier maanden was, heb ik het aan de ouders verteld van de vader en die waren heel erg blij. Ze waren er ook wel van geschrokken, maar het kindje was welkom.

Mijn moeder en mijn familie waren het er niet mee eens en hebben tot aan de bevalling geen contact met mij gezocht. De zwangerschap verliep daarom voor mijn gevoel heel moeilijk en heel zwaar. Ik had veel pijn en verdriet. Op dat moment was de vader van mijn kinderen mijn STEUN EN TOEVERLAAT. In januari 2008 ben ik twee maanden te vroeg bevallen van een gezonde zoon.

We waren ontzettend blij met hem en houden heel erg veel van hem. Niet eens acht maanden daarna voelde ik me niet goed en misselijk en ik huilde om alles wat er gebeurde. Ik vertelde het de vader van mijn zoontje en jah hoor, weer een test gedaan en jah: ik was weer zwanger. we schrokken en ik besloot toen dat ik het ging weghalen. Na veel gesproken te hebben met de vader van mijn zoontje, hebben we toch besloten om het kind niet weg te halen. Hij wilde dat absoluut niet. We hielden het.

In oktober 2008 werd onze lieve prinsesje geboren. We houden ontzettend veel van onze kinderen en kunnen niet meer zonder hun. Ondanks dat we niet meer samen zijn.

Kusjes Soraya

4 juni 2009 - Hallo, ik ben Deborah, 22 jaar. Ik heb een zoontje van bijna een jaar :-D!! Ik ben alleenstaand moeder, maar heb gelukkig heel veel steun van mijn vader en moeder!!

Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was (9 weken), was het al over met de vader van mijn kindje. Hij wilde geen kinderen. Dat vond ik erg moeilijk, maar om het daarom weg te laten halen, vond ik geen reden. Diep in mijn hart wist ik dat ik het meteen wilde houden, maar ik zei tegen iedereen dat ik twijfelde. Misschien... uit schaamte.. of tja.. ik weet het niet eens.

Ik heb gesprekken gehad met mensen vanuit het zieken huis enzo, maar kom op: als je op de echo je kleine rond ziet springen dan laat je dat toch niet weghalen?! Mijn mening!!

Mijn zwangerschap liep vrij goed. Alleen heb ik alles alleen doorstaan (mijn ma ging wel overal mee naar toe). Zonder de vader van je kind... dat is erg zwaar. Je wilt dingen delen en als het beweegt, wil je kunnen zeggen: 'aaahhh voel is.. hij beweegt'. Of samen dingetjes kopen. Ik deed dit allemaal met mijn moeder!!

Rond de twintig weken kwam er een gesprek met de vader van mijn kindje: hij wilde het toch wel. DOLBLIJ was ik :-D. We gingen samen en met mijn ouders naar de twintig weken echo!! EEN ZOON kregen we en alles was gezond!!

Rond de 22 weken ging het alweer fout door een fikse ruzie: weer uit elkaar. En toen bedacht ik: dit is niks. Teveel gedoe, teveel stress! Ik moest kiezen voor mijn kind en voor mezelf! Rond de acht maanden kwam er toch weer een gesprek. Maar nee, ik kon het niet meer. Dus heb er een grote punt achter gezet.

Na zo’n 2 a 3 maanden na de geboorte van mijn zoontje, spraken de vader van mijn kind en ik stiekem af. Op een zondag. Hij zag zijn kind en ik voelde meteen al dat ik mijn kindje niet kon delen. Ik was een te lange tijd alleen geweest en had teveel alleen gedaan. De vader van mijn kind kwam wel nog een paar keer bij mij thuis (ik woon alleen met me zoontje), maar het ging niet. Hij had ook een andere vriendin en ik had ook nog teveel gevoelens voor hem, dus dat werkte niet. Toch weer afgekapt. Beter voor mijn zoon en mij.

Hij stond een paar maandjes later wel met cadeautjes bij mijn ouders voor de deur, maar die heeft mijn vader na overleg met mij natuurlijk terug gebracht. Ik dacht nee: niet de lasten, maar wel de lusten? Dat gaat gewoon niet! Alles samen delen, is bij mij meer dan een cadeautje kopen! Dus helaas!!

Zo nu en dan kom ik hem tegen. We doen normaal tegen elkaar, maar ik heb het er wel moeilijk mee. Ooit krijg ik ook een lieve vriend die wel voor mijn kind en mij kiest. Ik leef ons leven verder en we zijn dolgelukkig. Alleenstaande moeder daar kies je wat mij betreft niet voor: het is het lot zo ongeveer!! Het is zwaar, maar ik heb niet de ruzies en de meningsverschillen die vele meiden wel hebben met hun vriend. Daar ben ik blij om.

Het is wel zo dat ik aan het einde van de dag ook echt bek en bek af ben. Dan moet je nog eten koken en je kindje nog in bad doen en even knuffelen en dan denk je: 'eehh eindelijk een lekker avondje op de bank ploffen' en dan wil je kindje niet slapen. Natuurlijk denk ik dan soms van: pffff niet nu!!'. Maar wat weet je kindje, kan hij er aan doen? Niks toch!

Maar goed, hier heb ik voor gekozen en ik wil het voor geen miljoen missen ;-)! Niets is mooier dan je kindje zien groeien!! Echt: mijn zoon is het mooiste dat me ooit is overkomen!!

Groetjes

2 juni 2009 - Hoi, ik ben een meisje van 16 jaar ik word 6 juli 17. Ik heb al een tijdje een vriend. Het is een aantal weken uit geweest, omdat hij de eerste man (hij is 24 jaar) in mijn leven is die lief voor me is en blijft, wat ik ook doe.

Dit had ik nooit eerder gekend en heb het toen uitgemaakt. Maar ik miste hem zo erg dat ik het probeerde goed te maken en gelukkig wilde hij mij nog.

Ik heb altijd al voor anderen gezorgd en wil graag jong kinderen. Ik dacht eerst dat hij helemaal geen kinderen wilde, maar hij laat zich er nu steeds meer over uit. En ik vroeg hem: ‘als ik nu zwanger zou worden, wat dan?’. Daar antwoordde hij op: 'als dat zou gebeuren, zou dat geweldig zijn’. En toen hebben we besloten om voor een kindje te gaan.

Ik maak de laatste vier dagen van mijn strip op en dan stop ik ermee en wachten we af wanneer het raak is. We gaan binnenkort ook samenwonen. Hij heeft een goede baan, dus financieel maak ik me niet zo druk.

2 juni 2009 - Moeder en Zwanger... Moeder van een dochter en zwanger van een dochter! Ik was 16 jaar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was... Ja, dat was niet gepland, maar ik heb geen minuut gedacht aan abortus! Ik voelde me al een poosje niet zo lekker, maar heb spastische darmen, dus ik dacht dat het daardoor kwam... Totdat mijn moeder zei: 'meisje, je wordt weer wat flinker, ga eens opletten!'. Toen wist ik al beter, want ik was al twee maanden overtijd.

Ik heb stiekem een test gedaan. Die vrouw bij de Etos stond me wel een beetje raar aan te kijken, maar ik stond op dat moment in mijn werkkleding. Toen zei vroeg naar het merk, zei ik maar gewoon dat ik het huismerk wilde, omdat het voor een collega was. Ik heb toen de hele dag met een raar gevoel gewerkt. Eigenlijk ging alles wel een beetje fout! Toen heb ik maar om drie uur gevraagd of ik naar huis mocht, want ik voelde me niet zo lekker. Ze weten daar van mijn darmen en houden er gelukkig rekening mee (mijn baas heeft het ook en weet hoe ik me voel!).

Om 15.30 uur ik was thuis. Mijn moeder was gelukkig even naar mijn tante, dus had ik de tijd om mijn test te doen! Ik kon gewoon niet wachten en heb alleen maar naar de test gekeken. Nou, ik hoefde niet lang te kijken, want er waren als snel twee strepen te zien! Ik begon te huilen van verdriet, maar ook van blijdschap. Ik ben namelijk GEK op kinderen. Mijn moeder kwam thuis en ze vroeg wat er aan de hand. Als ik tegen iemand niet kan liegen, dan is het mijn moeder wel. Ik begon te huilen en vertelde dat ik zwanger was. Mijn moeder begon te lachen en zei: 'haha, je kan goed toneel spelen kind!'Maar toen ze de test zag liggen op tafel, geloofde ze me wel en begon ze ook te huilen. Toen is ze weg gelopen. Ik durfde niks meer te doen ik dacht mijn moeder is woedend!!

Even later riep mijn moeder mij naar binnen en zei: 'meisje, ga even zitten dan kunnen we even praten'. Toen zei ik gelijk: 'maar Mama, ik WIL DIT KINDJE HOUDEN!' Mijn moeder zei: 'als je me nou even laat praten...'. Mijn moeder zei tegen mij: 'Ik weet dat je jong bent, maar ik wil niet dat je het weg laten halen! Ik zal je in alles steunen'. Om 18.00 uur kwam mijn vader kwam. Ik was BANG voor zijn reactie. Mijn moeder heeft het hem verteld en hij kwam naar mijn kamer lopen en hij feliciteerde me en viel huilend in mijn armen en zei: 'ik wil een kleinzoon en je noemt hem Wimpie'. Nou, we begonnen allemaal te lachen.

Nu iedereen het wist, moest ik het mijn vriend (de vader van het kindje) nog gaan vertellen. Die woonde eigenlijk meer bij ons dan thuis, maar juist vandaag ging hij thuis eten en slapen. Ik heb hem gebeld en gezegd dat we uit eten gingen en dat hij mee moest van mijn ouders. Hij was gekomen en we hebben het hem verteld. Hij zei: 'mijn lieve lieve schat, DIT KINDJE LATEN WE KOMEN!...'. Ik was echt zo bang voor al die reacties die ik zou krijgen, maar ze zijn zo mee gevallen.

Zijn ouders hebben we het de volgende dag verteld. Die waren niet zo heel blij, maar staan achter onze keuze. De hele zwangerschap is eigenlijk SUPER goed gegaan. Nadat ik het aan iedereen heb verteld, had ik spontaan niet meer zo'n last van mijn buik... spanningen??...

20 juli 2008 waren we het eindelijk eens over de naam en was alles thuis klaar. De kamer en de geboortekaartjes waren uitgezocht. Op 16 juli had ik net mijn babyshower gehad en super leuke en mooie cadeaus gekregen. Alles roze, want we wisten dat we een meisje kregen en dat hebben we verteld, maar de rest hebben we voor ons gehouden! Op 16 augustus 2008 werd ik 17 jaar, een dag voor mijn uitgerekende datum. Ik stond op met een gevoel van: Ik zal toch vandaag geen moeder worden he?? Maar ik had het nog niet gedacht of ik riep naar me moeder: 'ik heb in mijn broek geplast".

Meestal als je vliezen breken, krijg je gelijk weeen. Voor mijn gevoel was het niet zo, maar in het ziekenhuis op de CTG waren ze duidelijk aanwezig. Ik heb ze ook in mijn slaap al gehad, want ik had namelijk al vijf centimeter ontsluiting... Het was 11.15 uur en na twee uurtjes weeen mocht ik eindelijk gaan persen!! Om 11.17 uur is onze kleine prinses geboren en we hebben haar de moooiste naam: Jada Jasly gegeven! Eigenlijk zou ik mijn zeventiende verjaardag vieren, maar die ging helaas niet door.

Om 13.00 uur mochten we lekker naar huis, want alles ging namelijk super met mij en Jada... Omdat ik jarig was, hebben we maar niet afgebeld en hebben we er maar een verjaardag en kwaambezoek-dag van gemaakt, zodat iedereen gelijk was geweest en ik lekker van mijn kleine moppie kon gaan genieten...

Nu bijna negen maanden later gaat het nog stond SUPER!... In januari 2009 ik had weer erg veel last van mijn buik en dacht weer aan hetzelfde als bij Jada, maar heb nu maar gelijk een test gedaan. Ja hoor. Jada is nog geen jaar en ik ben zwanger van mijn tweede kindje. Dat was voor iedereen erg schrikken, maar ze zijn super blij met haar komst!

Mijn verhaal is hierbij afgelopen!

31 mei 2009 - Hoi iedereen, ik ben Minoe en ik ben 16 jaar. Ongeveer vijf maanden geleden kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ondertussen ben ik ongelooflijk trots op het kindje dat in mij groeit, maar daar is heel wat tijd overheen gegaan...

Ik ben al twee jaar samen met mijn vriend en we slapen sinds vorig jaar met elkaar. Ik slikte de pil nog niet, maar we gebruikten het condoom altijd. We voelden ons goed bij elkaar en we hebben ons allebei laten testen op SOA's. Nu, aangezien die test negatief was, besloten we het condoom achterwege te laten. Ik begon aan de pil en dat ging allemaal vlot. In het begin van dit jaar slikte ik nog steeds de pil, maar kreeg ik buikgriep. Ik heb er niet over nagedacht en ik en mijn vriend bleven seks hebben. Dat hadden we dus beter niet kunnen doen...

Eind januari werd ik niet ongesteld en voelde ik me 's ochtends wat misselijk. Maar ja, iedereen was een beetje grieperig, dus dat zou wel overgaan en dat over tijd zijn... dat kan eens gebeuren; ik was nooit echt regelmatig. Toen kwamen de volgende klachten: mijn borsten wat gespannen en ik kwam op mysterieuze wijze aan, terwijl ik altijd erg slank was. Ik begon me toch wat zorgen te maken en ook mijn vriend vond dat niet normaal. We hebben, bibberend en bevend, samen een zwangerschapstest gedaan en ja hoor: positief. Ik begon te huilen en mijn vriend trok bleek weg... Wij, twee tieners, zouden mama en papa worden...

Mijn moeder hoorde me huilen en kwam de kamer binnen... zag ze ons daar zitten met die test tussen ons in. Nou, die wist ook meteen wat er aan de hand was. Ikzelf ben altijd al dol op kinderen geweest en mijn vriend ook wel, maar anders. Na lang nadenken besloten we samen voor het kindje te gaan. Mijn vader reageerde eerst kwaad, maar daarna zag hij ook wel in dat ik een abortus niet zou aankunnen en tja, zijn ouders... Zij voelden zich nog te jong om oma en opa te worden, maar ze hebben zich er, na veel en lang praten, ook bij neergelegd.

En nu zit ik dus hier, m'n vriend naast mij met zijn hand op mijn buik en samen typen we ons verhaal hier. Het is best wel lastig voor ons, ook op school. We zitten beiden op het Gymnasium en daar worden we wel eens vreemd nagekeken. Het schoolwerk gaat vrij vlot, maar na de zomervakantie blijf ik thuis, zodat ik me rustig kan voorbereiden op de geboorte.

Ons rustige leventje gaat heel erg veranderen en toch kijken zowel ik als mijn vriend er naar uit om ons klein hummeltje in onze armen te sluiten... We zien elkaar graag en we zien ons kindje graag.

Ik houd jullie zeker op de hoogte...

Groetjes van Minoe en haar vriend en een stampje van onze baby!

30 mei 2009 - Hallo allemaal, ik ben nu 13 jaar en ik ben ongewenst zwanger van mijn stiefvader. Hij heeft me jarenlang misbruikt. Mijn Aardrijkskundedocent en tevens vertrouwenspersoon weet het wel, maar ik heb gezegd dat ik weer ongesteld ben geworden, maar dat was niet waar.

Ik ben dus naar een huisarts geweest en ik blijk zwanger te zijn!! En das gewoon te vervelend. Mijn docent L&M weet het en heeft me gezegd het met Aletta te delen, maar ik wil zelf een keuze maken en ik wil niet dat de keuze voor mij word gemaakt!
Want is abortus geen moord? Aan de andere kant: ik ben 13 jaar en misschien zelf NOG MAAR 13. Ik vind het gewoon een kleine ramp!

Mijn moeder is er nooit en ze kiest altijd voor haar vriend!

29 mei 2009 - Hallo iedereen, ik ben een meid van 21 jaar en ben zwanger van mijn eerste kindje. Ik heb al een aantal verhalen gelezen en wil mijn eigen verhaaltje ook hier neerzetten. Ik zit nu al in de vierde maand van mijn zwangerschap. Ik moet eerlijk zeggen dat dit niet gepland was. Ik was toch wel een beetje geschokt toen ik wist dat het echt zo was, aangezien ik het gewoon niet gemerkt heb... Ik werd gewoon ongesteld.

Ik heb al eerder gehad dat ik zeker een maand niet ongesteld werd, maar gewoon de pil slikte. De dokter zei daarover tegen me dat dat dit normaal is; soms moet het lichaam gewoon langer aan de pil wennen en dan kan het wel eens tot onregelmatige ongesteldheid komen. Dus toen dit weer het geval was, maakte ik me eerst niet druk. Ik dacht gewoon dat ik weer eens onregelmatig ongesteld werd. Toen ik me na een tijdje bijna iedere dag slecht en misselijk begon te voelen, ik snel emotioneel werd en ik nog steeds niet ongesteld was, maakte ik me dan toch een beetje zorgen.

De vader van het kindje is natuurlijk nog steeds bij me en ik heb hem ook meteen gezegd dat er misschien iets niet klopt. Hij bekeek het van een hele rustige kant en zei tegen me dat als het echt zo zou zijn, dat hij supergelukkig zou zijn dat hij vader werd :-). Dat was natuurlijk een hele geruststelling voor mij! Daar er ook meiden zijn (ook hier op de site) die geen contact meer met de vader van hun kind hebben of waarvan de vader het kind niet wil of er niks te maken mee wil hebben! 

Nou, toen ik met mijn vriend, de vader van het kind, op de markt was, kwamen we toevallig langs een winkel waar we direct een een zwangerschapstest konden halen. Ik had de test niet dezelfde dag gedaan. Ergens durfde ik niet! Ik wachte dus tot de volgende morgen en toen ik heel dringend naar de wc moest, heb ik maar meteen de test meegenomen en gedaan. Na nog geen minuut had ik het resultaat:...POSITIEF...

In het eerste moment bleef m'n hartje stil staan. En toen ik zo'n beetje begon te realiseren dat ik zwanger was, begon ik te huilen! Het was van vreugde, maar ook van bezorgdheid. Daar ik mezelf gewoon nog te jong vind en natuurlijk eigenlijk nog van alles aan plannen had. Mijn vriend moest me geruststellen, want ik was gewoon in shock. Toen ik weer een beetje bijkwam, heb ik er met m'n vriend over gepraat en hij zei tegen mij dat hij het natuurlijk ook even moest realiseren. Maar hij is wel blij dat hij vader wordt. 

Nou, de volgende dag was het dan zo ver. Ik ging met m'n vriend naar mijn ouders en wilde dat mijn moeder het als eerst te horen kreeg. Ik vroeg m'n moeder of we even met elkaar konden spreken, ook met mijn vriend. En alsof ze het al wist, zei ze voor ik iets kon zeggen; 'en, hoe zwanger ben je?' Ik had zoiets van: 'huh?' En ja, toen ik haar dus zei dat het ook echt zo was, begon ik natuurlijk weer te huilen. Toen heb ik het mijn stiefvader ook verteld en we hebben er even over gesproken. Ze vatten het heel goed op en willen ons aan alle kanten ondersteunen. Dat vind ik fijn!

Mijn moeder had voor mij een afspraak bij de dokter laten maken en gisteren was het dan zo ver. Samen met mijn vriend en mijn moeder (zij mocht er ook bij zijn), gingen we naar de dokter. Ik moest daar nog een test doen en dan kon ik me laten onderzoeken. Toen de dokter tegen me zei: 'ja, je bent zwanger', had ik zoiets van 'ja, nou is het officieel'. Maaaaaar... toen ze echo's ging maken, knapten alle banden. Ik vroeg mijn vriend en moeder erbij en toen kregen we de eerste beelden van ons kindje te zien! WOW, de vierde maand al, dacht ik!! Het heeft een hoofdje, twee arpmjes, twee beentjes en je kon echt al van alles zien. Het hartje sloeg al!

We stonden allemaal met open mond spannend te kijken terwijl de dokter ons alles uitlegde. Toen ik die beelden zag, kwamen mijn tranen weer. Dat is mijn kindje wat ik daar zie op de monitor :-P. Toen ik thuiskwam, kon ik het dan ook niet meer laten mijn twee jongere zusjes te zeggen dat ze tantes worden. En ze waren heel blij voor ons! Tot nu toe is iedereen blij voor ons en ondersteunen ons, dus ik ben heel erg blij dat ik deze steun krijg.

Wat ik met dit verhaal wil vertellen, is dat ik eerst gewoon echt niet wist wat ik hiermee moest. Ik dacht: 'en nu dan? Hoe moet het nu verder?' Maar uiteindlijk heb ik de mensen die voor me zorgen en een hele liefdevolle vader voor mijn kindje, dus nu kan ik er alleen maar uitkijken tot het kindje er is en me erop verheugen een kleine familie te hebben :-P.

Aan alle jonge moeders die het misschien, net als ik, ook heel erg moeilijk ermee hadden/hebben: denk er goed over na, bespreek het met de vader (als deze hopelijk niet weg is) en vooral ook met je ouders en je familie. Het is alleen aan JOU wat je er uiteindelijk mee gaat en wilt doen. Laat je niks inpraten door andere mensen. Het gaat tenslotte niet om iets materieels, maar om JOUW KINDJE!!!!

28 mei 2009 - Hallo!! Ik lees hier al vanaf het begin af aan mee en ook bij mij begon het te kriebelen om een verhaal te schrijven.

In juni 2006 kregen mijn vriend en ik wat met elkaar. Na een maand vroeg hij of ik wilde samenwonen. Die keuze was niet moeilijk, natuurlijk wilde ik samenwonen: hij is de man van mijn dromen! Een weekje later vroeg hij of ik kinderen met hem wilde. Ik was 17, maar had altijd al jong moeder willen worden. Dus ook die keuze was makkelijk voor mij. De pil ging de prullenbak in en het klussen kon beginnen.

Na anderhalve maand nog niet ongesteld te zijn geworden, ben ik een test gaan kopen: negatief. Drie maanden later nog steeds negatief. Tot september 2007 ben ik drie keer ongesteld geworden en heb meer dan twintig testen gedaan! We zijn samen naar de huisarts gegaan, omdat ik ook wat krampen kreeg. we werden doorgestuurd naar de gynaecoloog.

Bij de gynaecoloog kregen we te horen gekregen dat ik PCOS heb. Dat houd in dat ik wel genoeg eitjes heb, maar deze niet goed doorrijpen waardoor ik geen eisprong heb en dus ook niet bevrucht kan worden, maar ook niet ongesteld word. Mijn vriend zijn zaad moest nagekeken worden en daaruit bleek dat zijn zaad niet optimaal is.

Ik heb vanaf oktober 2007 tot april 2009 hormoonpillen geslikt. Deze zorgen ervoor dat ik wel een eisprong heb. Helaas werkte ook dit niet en ben ik sinds deze maand begonnen met IUI. Als voorbereiding daarop moet ik Puregon spuiten. Dit is ook een hormoon, maar dat spuit ik via een prikpen in mijn buik gedurende ongeveer twee weken. In deze twee weken moet ik regelmatig op controle komen zodat ze een echo kunnen maken van mijn eierstokken. Daardoor kunnen ze zien of mijn eitjes groot genoeg zijn om een eisprong te krijgen.

Als dat bijna zover is, moet mijn vriend zijn zaad inleveren en dat word bewerkt. De goede halen ze ertussen uit en brengen ze de dag van mijn eisprong in. Dit zal vlakbij mijn baarmoedermond worden ingebracht waardoor ik hopelijk wel bevrucht kan worden. 

Wij zijn op dit moment 20 en 26 jaar. Dus meiden, denk niet: ik kan het niet!! Je kunt het wel, ook al moet je door een hele rompslomp heen, je zult er sterker uit komen.

Het is een wondertje. Iets magisch... Iets van jezelf!

25 mei 2009 - Hallo allemaal, ik ben nu 19 jaar en zwanger van een tweeling. Het begon allemaal vorig jaar, in de zomer. Ik slikte al bijna vijf jaar de pil, toen ik plots zwanger bleek te zijn van mijn huidige vriend. Tussen ons ging het die
tijd niet goed en het ging uit. Toen ik al een tijdje niet meer ongesteld was geworden, heb ik hem opgebeld en gezegd dat ik met hem wilde praten. Hij kwam met pijn en moeite en ik heb voor die tijd een zwangerschapstest gehaald. Toen hij er eenmaal was, heb ik hem het verhaal verteld. Ik wilde dat hij er bij was als ik die test deed.

Die test was hartstikke positief, want ik wist dat ik al negen weken zwanger was als het zo zou zijn. Hij wist niet hoe hij moest reageren toen hij het zag en liep weg. Ik heb toen een hele week niet van hem gehoord. Ik dacht: als hij niets meer van hem laat horen, dan rot die maar op. Hij belde even later toch op en we hebben samen een afspraak gemaakt met de huisarts en die heeft ons door verwezen. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een abortus, voor hem. Een paar weken later maakte hij het alsnog uit... ik heb onwijs veel spijt van die abortus en had hier echt dagelijks last van.

Ik hield zo veel van hem dat ik hem uiteindelijk toch weer heb opgebeld. We hebben allerlei leuke dingen gedaan; weekendje weg enzo. We waren echt alleen met z'n tweeen en dit voelde goed. Half januari dit jaar werd ik weer niet ongesteld en ik was nog steeds aan de pil al die tijd. Ik vergat hem echt nooit!! Ik heb gelijk weer een zwangerschapstest gedaan en ook deze was positief. Hij was erg boos toen ik hem hierover belde en het hem vertelde.

Ik heb een afspraak gemaakt bij de verloskundige en ik bleek pas zes weken zwanger. Ik ging alleen heen en opeens zagen ze twee bevruchte cellen en twee hartjes kloppen. Ik was blij, maar tegelijkertijd dacht ik ook: een 2ling :-|. Toen ik van die afspraak af kwam, heb ik mijn vriend gebeld om te vragen of hij 's avonds naar me toe kwam. Ik moest hem wat vertellen. Hij raadde het al een beetje en is gelijk vanuit zijn werk gekomen. Weer wist hij niet wat hij hier mee aan moest. We hebben er over gepraat en nagedacht... Maar mijn beslissing stond gelijk al vast: dit keer ga ik geen abortus doen, omdat ik wist wat het me allemaal zou doen; hoeveel spijt ik er dan weer van zou krijgen.

Hij zei tegen mij dat hij wel verder wilde met mij, maar zonder kinderen. Toen heb ik gezegd: sorry, maar dan is het tussen ons over. Ik ga het niet nog een keer laten weg halen. Dat deed me wel pijn om te zeggen, maar het was wel zo ik wist hoeveel spijt ik zou krijgen als ik het weer zou doen. Dus ik heb het ook niet gedaan.

Ik ben nu 21 weken en vier dagen zwanger... en nog steeds samen met mijn vriend. Inmiddels wonen we samen. Ik ben begin oktober uitgerekend, maar ze zeggen dat een tweeling niet tot het eind blijft zitten.

Ik wil nog meegeven aan de meiden die twijfelen en het voor hun vriend laten weg halen: denk hier echt goed over na, voordat je er net zo veel spijt van krijgt als ik had. Bij mij ging het allemaal zo snel. Neem de tijd voor je eigen om na te denken. Laat je niet beïnvloeden door je vriend. Neem de tijd die je nodig hebt om na te denken. 

Xxx  Ons 3-en.

20 mei 2009 - Hallo, ik ben een meisje van net 18 jaar en ik ben ongeveer twee en een halve maand zwanger. Het begon allemaal met dat ik me erg misselijk voelde, elke ochtend weer en ik kreeg geen hap door mijn keel. Ik ben naar de huisarts gegaan en ik verwachtte totaal niet dat ik zwanger was, want ik slikte gewoon heel netjes de pil... De huisarts vond dat ik toch maar een test moest laten doen. En toen die test positief bleek, kon ik wel door de grond zakken. Ik heb het meteen tegen mijn beste vriendin verteld en tegen de vader van het kindje (waar ik geen relatie mee heb).

Mijn beste vriendin wil me met alles gaan helpen, maar de vader van mijn kindje staat er totaal niet achter. Hij is van Marrokaanse afkomst en hij heeft een erg strenge familie die hij niet teleur wil stellen. Ik sta er dus helemaal alleen voor. Ik wil het wel houden, want ik vind dit al een te ver stadium om het te laten weghalen. Mijn ouders heb ik nog niks verteld, omdat ze heel boos gaan worden en vinden dat ik het moet laten weghalen. Maar dat wil ik echt niet.

Uiteindelijk moet ik het mijn ouders natuurlijk wel gaan vertellen en dat gaat echt heel moeilijk worden. Ik ben nu heel druk bezig met het onderzoeken van de mogelijkheden om mijn kindje zo goed mogelijk te kunnen opvoeden. Voor mij is dit echt een sprong in het diepe en ik weet niet waar ik uit zal komen.

Groetjes (K)

20 mei 2009 - Hallo, ik ben Micky. Ik ben 14 jaar en drie maanden zwanger. Mijn vriend Roy en ik zijn er toch heel blij mee. Het ging een tijdje niet goed in onze relatie. Na een heftige ruzie hebben we seks gehad. Toen kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik heb dit Roy vertelt en hij was heel blij. Dit brengt ons dichter bij elkaar ook onze ruzie was meteen over.

Onze ouders zijn er niet zo blij mee. Maar we hebben er zelf voor gekozen de baby te houden en we gaan er dan ook voor zorgen ook. Roy heeft voor ons een kamer in een flatje gekocht. Hier gaan we tijdelijk wonen totdat ik klaar ben met school en Roy gaat werken. We zijn heel benieuwd naar de komst van de baby!!

Liefs Micky en Roy

19 mei 2009 - Ik voelde me dagenlang misselijk en had enorme pijnen overal in mijn lichaam. Jeetje, wat is er aan de hand, dacht ik. Ik ben toch niet zwanger? Onderweg naar mijn werk zat het steeds in mijn hoofd. Dit kan niet, ik heb net een huisje en ik heb het niet breed samen met mijn vriend, ik ben net twintig. Op mijn werk bleef het maar in mijn hoofd spelen en tijdens mijn pauze ben ik maar even naar de drogist gelopen en heb een test gekocht. Ik kon niet wachten tot ik thuis was dus heb het op mijn werk gedaan: ZWANGER!!!!!

Nee, dat kan niet dacht ik. Ik probeer het morgenochtend wel weer en ging na mijn werk naar huis toe. Ik was weer heerlijk misselijk (ik had mijn huis net geverfd, die geur: ielgh) en toen wist ik het bijna zeker. De volgende ochtend heb ik de test weer gedaan en ja: ik was zwanger. En nu dacht ik 'hmm'. Mijn vriend heb ik opgebeld en hij was ontzettend blij. De eerste paar weken kon ik mijn vriend niet zien of luchten en zei dat ik niks met hem te maken wilde hebben en dat ik alles alleen zou doen (gelukkig is alles wel weer goed gekomen).

Zo gingen de weken voorbij en begonnen we ons voor te bereiden totdat ik 33 weken zwanger was. Toen kreeg ik een telefoontje van mijn verloskundige: ze moest me vandaag nog spreken. Toen kwam de grote klap: ik was HIV postitief. Mijn hele leven viel voor mijn ogen neer. Ik kon niets meer, ik was verstijfd. Alles moest zo snel gedaan worden. Ik moest met spoed naar het ziekenhuis. Ik moest geprikt worden en aan de medicijnen. Al die dingen zijn allemaal langs me heen gegaan. Ik kon het niet begrijpen. Het kon mijn niet overkomen.

Ik werd opgevangen door een maatschappelijk werker in het ziekenhuis, maar ik kon geen woord uitspreken. Ik dacht alleen aan mijn kind. Ze zeiden dat het allemaal goed zou komen en dat er nu allemaal goede medicijnen zijn en dat ik me niet moest druk maken. Maar dat deed ik wel. Ik moest nog maar een paar weken en de medicatie moest aanslaan. Ik moest elke week naar het ziekenhuis om te kijken hoe de medicatie het deed. Ik werd erop voorbereid dat ik met een keizersnee moest bevallen, omdat dat het veiligst was. Prima zei ik, zolang mijn kind maar gezond blijft.

Met 37 weken bleek dat de medicatie goed had aangeslagen en dat ik gewoon kon bevallen, maar wel binnen een bepaald aantal uren. Een week later was het zo ver. De weeen kwamen en ik moest als een haas naar het ziekenhuis. Maar jammer genoeg had ik te weinig ontsluiting om het binnen het aantal uren te redden. Een paar uur later was mijn zoontje geboren. Mijn lieve jongen.

Het eerste aaantal weken was spannend, want ik wist niet meteen of hij was had, maar na drie maanden was het zeker: hij is gezond en mama ook! mijn zoontje is nu bijna tien maanden en SPIKGEZOND. En met mama gaat het ook goed: die hoeft niet aan de medicatie, want het gaat prima. Ik heb ervoor gekozen om het aan niemand te vertellen, want ik praat er niet zo gemakkelijk over. Het is en blijft een moeilijk onderwerp.

16 mei 2009 - Hallo, ik ben joke, ben 22 jaar en mama van twee schatten van kinderen. Ik heb in 2005 en 2006 al mijn verhaal gedaan en heb ook veel meiden op mijn msn die via de site hun vragen stelden en contact wilden. Nu is het tijd om weer mijn verhaal te doen...

2005:
Ik was zwanger!! De vader wilde er niks mee te maken hebben en eiste een abortus. Hij zou het wel betalen en niemand hoefde iets te weten. Een dag na de test heb ik het mijn ouders verteld (woonde nog thuis). Mijn moeder reageerde geschrokken, maar stond meteen achter me. Mijn vader moest het even verwerken, maar na een paar weken vond ik ineens een paar ok-tjes op mijn kussen. Mijn pa had het verwerkt en geaccepteerd!! Het contact met de vader verliep stroef, hij werkte me in alles tegen. Vandaar ook mijn keuze om hem het kindje niet te laten erkennen.

Op 06-05-'05 beviel ik na tien uur van een prachtige zoon. Mijn ouders waren bij de bevaling aanwezig, zonder hun steun had ik het nooit gered! Alles ging goed en na een nachtje ziekenhuis mochten we naar huis! De kraamhulp kwam en het bleek een schat van een vrouw te zijn!! De vader van Marijn wilde hem ineens wel erkennen, maar daar heb ik gelukkig nooit toestemming voor gegeven. Hij had zo weinig intresse dat het contact tussen Marijn en zijn vader een poosje weg is geweest.

2006:
Het was augustus en Marijn groeide erg hard. Hij probeerde zijn eeste losse stapjes uit en begon al echte woordjes te zeggen. Ik ging zwemmen met een vriendin en twee vrienden van haar, waarvan een een dochtertje had. Met hem (R) klikte het meteen. Die avond ben ik nog blijven plakken voor een filmpje en na twee dagen hebben we elkaar verteld dat we elkaar erg leuk vonden. Al gauw sliep ik meer bij hem dan bij mijn ouders. En na drie maanden waren we zwanger!! Gepland. Ik weet dat het snel is, maar we wisten gewoon dat we nooit uit elkaar zouden gaan.

2007:
Op 1 februari trok ik officieel bij R. in. Marijn kreeg een nieuwe kamer en gelukkig ging de verhuizing voor Marijn best goed. Hij heeft niet veel tijd nodig gehad om te wennen. We hebben een heerlijke zomer gehad met zijn drieen en elke twee weken was zijn dochter een weekend bij ons. Ik was 17 augustus uitgerekend en we konden niet wachten!! Uiteindelijk hebben ze me op 30 augustus geprobeert te strippen, maar dat wilde niet lukken. Toch voelde ik om 11:45 uur de prop loslaten en er waren meteen stevige weeen!

Na twee keer douchen en anderhalf uur later hebben we toch de verloskundige maar gebeld. Ze kwam en ik had vier centimeter ontsluiting. Ze ging er rustig bij zitten en pakte haar spulletjes uit. R. moest de kraamhulp maar bellen. Ik was helemaal verbaasd: nog maar vier centimeter en nu al die heissa?? Toch is Kyara al erg snel geboren, om 03:10 uur op 31 augustus. Een wolk van een meid die meteen haar moeder eens flink onderpoepte, haha. Na haar bewonderd te hebben, vertelde de verloskundige dat we ons best moesten doen om de placenta eruit te krijgen. Dit wilde na een uur nog niet lukken en ik had al zo'n prik in mijn bovenbeen gehad. Ze had er nog maar een gegeven, maar ook die zette niet door. De ambulance werd gebeld.

Ondertusen had ik al een liter bloed verloren. Op het moment dat de ambulancebroeders voor de deur stonden, kwam de placenta. Toch moest ik mee voor het vele bloedverlies. Ik zat vol adrenaline en heb de oren van de broeder zijn hoofd afgeluld. Arme hij!! In het ziekenhuis kwam er nog een flinke rest van de placenta naar buiten met golven bloed. Ondertussen had ik al anderhalve liter verloren. Gelukkig bleef mijn HB goed en hoefde ik geen transfusie. De volgende dag mochten we naar huis.

Thuis was alles heel mooi versierd door mijn  vriend en zoontje. De kraamhulp kwam en ook dit keer weer een schat van een vrouw. Ze zorgde erg goed voor mij en de kids. Na twee dagen nam ze de ziekenhuis papieren eens door en schrok ze zich wezenloos. Ik had zo'n ernstige nabloeding gehad dat dit zelfs dodelijk kan zijn als het niet op tijd stopt. Ik moest meteen aan de ijzertabletten en moest minimaal drie uur overdag rusten. Ik voelde me juist geweldig!!

We hebben die periode veel visite gehad, maar op een maandagavond hadden we geen visite. Mijn vriend kwam voor me staan en deed helemaal zenuwachtig. Toen zakte hij op zijn knieen en vroeg me ten huwelijk, waar ik natuurlijk 'ja' op zei. Een jaar later, op 08-08-08, zijn we getrouwd: op de datum dat we bij elkaar kwamen. We hebben een geweldige dag gehad met onze kinderen centraal!

Nu is de dochter van mijn man vijf, mijn zoon vier en onze dochter ruim anderhalf jaar oud. Alles gaat goed met ze, ook al word mijn zoon getest op autistisch verwante stoornisen en ADHD (en hij best een druk terroristje kan zijn). We genieten van ons gezinnetje in ons nieuwe huisje met tuin.

Ik wilde graag mijn verhaal vertellen en hoop dat er iemand is die er wat aan heeft. Dat ik heb laten zien dat ik het in mijn eentje kon redden, maar ook nog steeds een liefdevolle relatie en gezin kon stichten, want dat verwachtte ik echt niet meer na de geboorte van Marijn!!

Meiden en jongens, heel veel sterkte in een voor sommige een moeilijke tijd. Ik weet zeker dat jullie ervan gaan genieten!!
En meiden die voor abortus gaan: ook veel sterkte met de verwerking en doe het alleen als je er voor de volle honderd procent achter staat, zorg dat je geen spijt krijgt!!

15 mei 2009 - Hallo, ik ben een moeder van 20 en heb een dochtertje van 2,5 jaar. Toen ik zwanger raakte, kende ik mijn vriend 1,5 jaar. Hij en ik waren allebei toen 17 jaar. Mijn ouders waren op vakantie en ik logeerde bij mijn vriend. We hadden al geregeld seks gehad, maar deze keer voor het eerst onbeschermd. Mijn menstruatie bleef maar uit en na drie weken heb ik een zwangerschaptest gedaan waar mijn vriend bij was en deze was duidelijk positief. Toch wilde ik zekerheid en hebben we er nog een gedaan. En ja hoor, weer duidelijk positief.

Mijn vriend en ik waren wanhopig. Ik had al wel mijn HAVO, maar was nog bezig met een 1-jarige vervolgopleiding. Mijn vriend had zich net weer aangemeld voor nog een vervolgopleiding. Hoe moest dit nu verder? Abortus was geen optie. We hebben het dezelfde dag nog tegen onze ouders verteld. Mijn schoonouders namen het redelijk goed op, waren vooral bezorgd over mijn gezondheid. Mijn ouders hadden er meer moeite mee. Toen ik zes weken zwanger was, kreeg ik last van hevige misselijkheid. Ik spuugde 24 uur per dag, om de 10 minuten. Binnen drie dagen was ik zeven kilo kwijt en woog nog maar 52 kilo. Ik ben toen opgenomen in het ziekenhuis wegens uitdroging. Na 3 dagen mocht ik weer naar huis, maar zodra ik thuis kwam, begon het spugen weer.

De dokter zei dat het van de spannende thuissituatie kwam. Ik heb dit tot zeven maanden zwangerschap gehad. Toch wilden mijn vriend en ik gaan trouwen, hoewel iedereen dit afraadde, omdat we nog zo jong waren. Mijn ouders wilden dat ik eerst een jaar thuis bleef wonen met de baby. Maar dit wilden wij echt niet. Mijn ouders kochtten een chalet voor ons op een caravanpark.  Mijn man kreeg een vaste baan, wel hard werken, zo'n 65 uur per week, en hij behaalde zijn rijbewijs binnen een hele korte tijd. De uitgebreide bruiloft werd geregeld.

Toen, op de dag van mijn ondertrouw, kreeg mijn vader 's ochtends een hartinfarct op zijn werk en is ter plekke overleden. Toen ik net naar het gemeentehuis wilde gaan, stond de politie voor de deur en vertelde dit. Het was alsof de grond onder me wegzakte. Hierna hebben we een periode gehad die voor ons allemaal vreselijk zwaar is geweest. Ik kreeg clisma's tegen de nare dromen en zware depressiviteit. Ik zag het allemaal niet meer zitten. Ondertussen moest ik mijn examen nog doen, wat ik wonder boven wonder met glans gehaald heb. Mijn vriend was nog steeds helemaal in shock, hij had een hele goede band met mijn vader. Toch zijn we, toen ik 5 maanden zwanger was, nog getrouwd. Het was een mooie dag, maar toch met een zwart randje.

Wij gingen in het chalet wonen. Ik voelde me ook erg schuldig, omdat ik mijn moeder nu helemaal alleen achterliet thuis. Gelukkig is zij een sterke vrouw, die er nu na bijna drie jaar weer aardig bovenop begint te komen. Toen we vier weken getrouwd waren, kreeg mijn zwager kanker. Alles kwam tegelijk. Mijn man heeft hier erg onder geleden (het was zijn broer). Gelukkig is mijn zwager nu weer genezen. Toen we 3,5 maand getrouwd waren, is mijn dochter in het ziekenhuis geboren. Mijn vliezen braken 's avonds, maar na 24 uur waren er nog geen weeen. We zijn naar het ziekenhuis geweest voor een echo en ik moest de volgende dag om acht uur ingeleid worden. Die nacht begonnen de weeen spontaan.

Om 4 uur 's nachts zijn we naar het ziekenhuis gegaan en om half 10 's ochtends is onze dochter geboren. Gelukkig helemaal gezond. Wel moesten we nog twee dagen in het ziekenhuis blijven, i.v.m. een streptokok B. Die bleek ik bij mij te dragen en ik heb haar zo besmet. Gelukkig is ze er niet ziek van geworden, kinderen kunnen namelijk aan deze streptokok overlijden. Hierna zijn we goed verzorgd door de kraamverzorgster en mijn moeder. Mijn man had inmiddels ander werk en financieel ging ook alles goed. We hadden inmiddels ook een auto, dus in praktisch opzicht ging alles goed. Het was echter wel moeilijk, vooral in het begin, hoe je met zo'n kleintje om moet gaan. Ik heb hier wel veel begeleiding bij gekregen van het VBOK. We moesten veel leuke dingen laten, omdat dat gewoon niet meer kon, en we zijn hierdoor heel veel vrienden kwijtgeraakt.

Momenteel zitten we sociaal nog steeds een beetje in een gat. Ik hoop dat dit wel weer beter gaat. We zijn inmiddels verhuisd naar een groot huis en ik werk ook al weer twee jaar als nanny in een welgesteld gezin, waar ik mijn dochtertje ook mee naar toe kan nemen. We kijken terug op een moeilijke tijd, maar we zijn blij met wat we nu hebben! En wie weet.. misschien krijgt onze dochtertje er over een jaartje of wat nog een broertje of zusje bij!

Groetjes,

Anoniem

7 mei 2009 - Hallo allemaal, ik ben Samantha en ben 16 jaar. Vorig jaar mei ben ik zwanger geraakt van mijn zoontje Bjorn. Dat was een moeilijke periode. Ik was pas net vier weken bij m'n vriend en ik dacht eerst dat het van mijn ex zou zijn. Ik besloot om het weg te laten halen, omdat mijn ouders het er niet mee eens waren. Ik was toch alleen dan, want mijn huidige vriend wilde wel bij mij blijven, maar ik wist toch dat het geen stand zou houden als ik dat kindje hield.

Ik heb samen met mijn moeder meteen de verloskundige gebeld om te kijken hoever ik was. Mijn vader was er al meteen op tegen.  "Alleen", zei hij "als het van je eigen vriend was geweest, was het anders geweest". Ik ben de volgende dag samen met mijn moeder naar de verloskundige geweest voor de echo. En daar bleek dat ik nog net geen twee weken zwanger was. Het was dus helemaal onverwachts wel van mijn vriend. Toen ik dat hoorde, was ik eigenlijk al vast besloten dat ik mijn kindje wilde houden. Mijn vriend was toen nog op zijn werk en belde me steeds op hoe het was gegaan, maar ik heb niets gezegd aan de telefoon. Ik vond dat ik het wel tegen hem persoonlijk moest vertellen, omdat het niet zomaar iets is. Toen hij bij mij thuis kwam en ging zitten, heb ik het hem meteen verteld. Zijn glas water ging letterlijk over de hele tafel heen, waardoor mijn ouders en ik ontzettend hebben zitten lachen.

Ik heb later met hem gesproken en hij wilde het ook houden. Ook al waren we nog wel heel kort bij elkaar... Toch hadden we het wel om een mensenleventje, want je niet zomaar kan weggooien. Mijn ouders waren vastbesloten dat ik het weg moest laten halen. Ik heb op  16 mei een test gedaan en de 24ste had ik om 15.00u een afspraak. Ik heb het die tijd heel moeilijk gehad en veel met mijn vriend erover gesproken dat we het echt niet wilden. Ik kwam via internet erachter dat je vanaf je twaalfde zelf mocht beslissen wat je wilde. Als ik geen handtekening zou zetten, dan zou mijn kindje gewoon bij mij blijven. Ik had met mijn vriend afgesproken dat we niets zouden zeggen en het gewoon niet zouden doen. Zodat we van al het gezeik om ons heen af waren.

Twee dagen ervoor vond ik het steeds moeilijker om tegen mijn ouders te liegen. Ik heb altijd een hele goede band gehad met mijn ouders dus waarom zou dat nu niet kunnen. Toen mijn vader 's avonds vroeg of ik het weg zou laten halen, besloot ik toch eerlijk te zijn. Ik heb die avond de ruzie van mijn leven gehad, maar uiteindelijk er gewoon rustig over kunnen praten. Mijn ouders vroegen mij hoe we dat dan gingen doen, met het geld en de spullen en waar moesten we notabene dat kleintje laten? Wij woonden niet in een huis, maar in een chalet met twee kamertjes. Een voor mijn ouders en een voor mij en mijn zusje. We hebben het er uitgebreid over gehad en de volgende dag ook mijn vriend erbij gehaald om hem ook zijn verhaal te laten doen.
Hij had een vaste baan en was ook overtuigd dat we het wel zouden redden. We hebben een chalet gehuurd schuin tegenover mijn ouders.

Alles was geregeld en het liep eigenlijk nog beter dan verwacht met mijn ouders. Ik had alleen geen leuke zwangerschap, ik spuugde enorm veel. De eerste drie maanden dacht ik van "naja, dat hoort erbij", maar na vijf maanden was het zo erg dat ik niets meer binnen hield en dat ik alleen maar afviel in plaats van aankwam. Voor mijn zwangerschap woog ik 58 kilo en na vijf maanden woog ik nog maar 50 kilo. Ik ben uiteindelijk het ziekenhuis ingegaan, omdat zelfs bij ieder slokje drinken wat ik nam, het erweer uit kwam. Dat is een paar keer gebeurd tot acht maanden zwangerschap.

Tweede kerstdag, 's avonds, ging het weer helemaal mis... Ik had al langere tijd steeds last van mijn buik, maar de verloskundige zei dat dat erbij hoorde, omdat ik nogal slank was voor mijn zwangerschap. Maar die avond was het zo hevig. Mijn ouders dachten dat ik weeen had, maar jammer genoeg niet. Toen ik daar aankwam, dachten ze dat mijn kindje het benauwd had en dat ik daarom die steken had. Ze hebben me daarom ongeveer een week daar gehouden om te kijken en als ze het weer zagen, zou hij moeten gehaald worden. Maar er gebeurde niet meer. Op 16 december mocht ik weer het ziekenhuis uit en was toen ook niet van plan om er weer in te gaan. Ik wilde graag thuis bij mij en mijn vriend bevallen.

Op 6 januari hadden we bij mijn moeder met z'n allen shoarma gegeten. Iedereen kreeg last van zijn buik... en ik ook. En ik dacht dat er niets achter zat, omdat iedereen het had. Dan hoefde ik me toch niet druk te maken? Na twee dagen - op donderdag - zei ik tegen me moeder van 'goh, ik heb nog steeds last van me buik joh, die shoarma is echt verkeerd gevallen'. Waarop mijn moeder zei: 'Denk je nou echt dat het nu nog steeds de shoarma is?' Maar er gebeurde toch niets. 's Avonds kreeg ik wel wat last, dus hadden we de verloskundige gebeld. Die was thuis geweest, maar er was nog niets. De volgende dag, vrijdag, voelde ik me helemaal niet lekker. Ik wilde alleen maar liggen en het was echt een ramp, maar ik had nog niet echt pijn. Mijn zusje zou 's avonds bij ons blijven slapen en was dus met mijn vriend aan het X-boxen. Ik ben na het eten meteen naar bed gegaan met twee aspirines maar om half een werd ik wakker en toen was het goed mis. Ik gilde het letterlijk uit van de pijn.
Ik riep mijn vriend, die nog binnen was met met mijn zusje. Hij heeft me geholpen naar binnen te komen, maar in de gang zakte ik helemaal in elkaar. Ik werd helemaal duizelig van de pijn. Mijn vriend had mijn moeder gebeld en die was meteen gekomen.

Toen we de verloskundige belde, wilde ze niet komen, omdat ze die dag ervoor ook al was geweest, maar toen was er ook niets veranderd. Ik ben naar de verloskundigenpraktijk gegaan en toen bleek dat ik nog maar 2 cm ontsluiting had. Ik kon kiezen: of meteen naar het ziekenhuis of eerst naar huis, omdat een thuisbevalling het niet zou worden. Ik besloot om eerst nog naar huis te gaan om bepaalde spulletjes te pakken. Om half 8 's morgens zou ik terug bellen om te kijken hoe het dan zou gaan. Maar om half zes smeekte ik of we naar het ziekenhuis konden gaan. Ik bleek toen nog maar drie en halve centimeter ontsluiting te hebben.

In het ziekenhuis aangekomen, werd ik meteen naar de verloskamer gebracht. Ik had zo'n pijn en gilde letterlijk de hele afdeling wakker, haha. Om 10 uur werd mijn vruchtwater gebroken en mijn kind had heeel erg in zijn vruchtwater gepoept. Ik ben toen aan de weeenopwekkers gelegd, waardoor het wat sneller moest gaan. Hijmocht er niet lang meer in liggen. Om 11 uur kreeg ik een prik in mijn been tegen de pijn. Alleen ging ik heel erg hallicuneren daarvan. Ik zag parkietjes in de kamer en werd boos op mijn vriend, omdat hij mijn spelletjes niet had afgesloten op de computer. Haha, dat moet nou net mij weer gebeuren.

Om twee uur kreeg ik een ruggeprik, omdat die prik in mijn been weer bijna was uitgewerkt. Om vier uur mocht ik gaan persen. Maar toen mijn kleintje er bijna kwam, stopten mijn weeen ermee. De weeenopwekkers werden in een keer op z'n hoogst gezet, er kwam een knip en hij was eruit. Een gezonde zoon genaamd Bjorn!

Ze zeggen: als je een slechte zwangerschap hebt, heb je een goeie bevalling. Maar bij mij klopte er niets van. Het was allebij slecht. Nu, bijna 4 maanden later, gaat het helemaal top. Mijn vriend werkt en ik ga volgende week weer beginnen met school. Bjorn maakt het goed.

Als je zo naar hem kijkt, kan je je toch niet voorstellen dat je dat moois weg had kunnen laten halen. Als ik er aan denk, krijg ik al kippenvel. Het gaat beter dan iedereen had verwacht en zelfs mijn ouders zijn stapelgek op hem. Iets mooiers had ik niet kunnen krijgen. Heel veel mensen kijken slecht tegen tienerouders op en als je op straat loopt, hebben ze het altijd over je of ze zien je aan als een zus. Maar mij maakt het niets uit. Ik ben blij ermee. Mijn gezinnetje!!

Heel veel liefs, Samantha

7 mei 2009 - Hallo, ik ben een meid van 19 jaar en bijna 7 weken zwanger. Het was totaal niet gepland, maar zeker gewenst!

Tussen mijn vriend en mij ging het niet erg goed de laatste tijd. Begin maart is het daarom ook uitgegaan. Ook mijn oma overleed in deze tijd dus alles was een beetje dubbelop! Toen mijn vriend het uitmaakte, was ik al een week overtijd. Ik had het mijn vriend en mijn moeder verteld, maar we zeiden steeds dat het stress was. Ik had dit wel vaker en werd de volgende ongesteldheid gewoon weer ongesteld, dus niks aan de hand. Toch zat het mij niet helemaal lekker en heb toch een test gedaan, maar het tweede streepje was erg licht. Mijn moeder en ik vertrouwden de test niet en gooiden het toch maar op de stress. Toch heb ik nogmaals een test gedaan, omdat ik toch zoiets had van: dat tweede streepje was er wel, maar heel licht. De tweede test die ik deed was zo duidelijk als maar kon... Ik was zwanger!

Ik heb direct mijn moeder om raad gevraagd en ze zei tegen mij dat ik de dokter maar moest bellen en dat ik van hem wel meer zou horen over hoe en wat. Ik kon om 10.55 uur bij de dokter terecht en we hebben over alles gepraat. Hij vroeg ook of ik een abortus wilde en daar zei ik direct 'nee' op - Ik heb altijd gezegd jong moeder te worden en ik ben tegen abortus tenzij er  een goeie reden voor is. Hij zei mij dat ik de verloskundige moest bellen voor een afspraak. We hadden ongeveer uitgerekend dat ik al 8 weken zwanger was, dus de volgende week al bij de verloskundige moest zijn voor de eerste echo.

Ik heb - nadat ik bij de dokter ben geweest - direct mijn vriend gebeld of hij 's avonds bij mij langs kon komen, want ik moest hem iets belangrijks vertellen. Hij wist al te kunnen raden wat er aan de hand was! Met een uurtje stond hij al voor mijn deur. Wij zijn toen samen een blokje om geweest om er over te praten, ook omdat het uit was. Wij hebben toen samen de keus gemaakt dat we met z'n drietjes verder gaan (ik heb hem vaak voor de voeten gelegd dat hij niet alleen voor het kindje terug moet komen, maar ook voor mij, want als het alleen om het kindje gaat, hoeft het van mij ook niet, want daar wordt niemand gelukkig van!). Gelukkig koos hij ook grootendeels voor mij en hij miste mij erg in de tijd dat het uit was. Mijn moeder en stiefvader respecteerden onze keuze en wilden ons overal in steunen.

Toen hebben wij de moeder van mijn vriend gebeld of wij eventjes langs mochten komen om wat te vertellen. Toen wij bij haar kwamen, vertelden we dat we weer bij elkaar waren, maar ook dat ik zwanger was. Ze schrok erg maar uiteindelijk stond/staat ze achter ons en zal ze ons ook overal in steunen. Alles ging nog goed, totdat wij het mijn schoonvader moesten gaan vertellen. We riepen hem bij ons en mijn vriend zei dat wij weer bij elkaar waren. Mijn schoonvader zei "nja, je weet hoe ik er over denk". Ik had echt zo iets van 'njaa, okee?'. Toen hij weg wilde lopen, zei ik dat er nog wat was en toen vertelde ik dat ik zwanger was. Hij zei "Das niet best!!". Ik zo "nja, is toch wel zo!". "Nja, is wel wat aan te doen", zei hij toen. Ik zei hem direct dat de meningen daarover verschillend waren en dat mijn vriend en ik ervoor gekozen hadden om het kindje te gaan houden en dat wij er nu erg gelukkig mee waren. Natuurlijk zijn er moeilijke momenten. Ook omdat we beiden nog thuis wonen (dus druk op zoek na een huisje!), maar wij gaan er voor en dat is het belangrijkste.

28 april heb ik mijn eerste echo gehad (de dokter dacht dus dat ik 9 weken zwanger was) op de buikecho was niet veel te zien, dus kreeg ik een vaginale echo. Er was te zien dat ik zwanger was, maar het bleek dat ik nog helemaal niet zo ver was als we dachten. Ik ben vandaag precies 6 weken en 3 dagen zwanger, dus mijn kleine kruimel is nog maar 10.6 mm. Op 28 december 2009 ben ik uitgeteld! 15 mei mogen we voor de tweede echo en dan kunnen we voor het eerste keer het hartje horen van ons kindje!

Ik hoop dat mijn schoonvader bijdraaid, want ik wil niet zijn eerste kleinkindje bij hem weg houden. 

Liefs AGLMH

30 april 2009 - Hoi, ik ben 17 jaar en nu 30 weken zwanger. Ik ben 9 juli uitgerekend. Op 21 mei word ik 18 jaar. Op 15 oktober ben ik verkracht door mijn ex-vriend, toen 21 jaar.

Ik had toen al bijna een jaar iets met de vader. Alles ging goed, hij was super lief, we deden leuke dingen samen en zijn ouders waren ook heel aardig. Tot hij op een gegeven moment heel erg bazig over mij ging doen. Het liep telkens verder uit de hand.

In de herfst gingen we samen met zijn ouders op vakantie/dagjes weg in een beroemd vakantiepark in Nederland. We kregen ruzie en hij heeft mij toen geslagen. Tegen zijn ouders had hij gezegd dat ik tegen een tak was aangelopen. Ik was natuurlijk woest en de volgende dag gingen we gelukkig naar huis. De relatie was over!

Maar die avond, toen zijn ouders nog een wandeling gingen maken, was hij heel woest. Hij pakte mij stevig vast en wilde perse seks met mij. Hij heeft me toen verkracht. Daarna heb ik alleen maar gehuild in de badkamer. Toen gingen we gelukkig naar huis. Mijn moeder vond dat ik er niet goed uit zag en ik zei dat ik gewoon niet lekker was.

Ik was in een zware depressie geraakt en kreeg een eetstoornis. Mijn studie had ik stopgezet. Gelukkig had ik al een Havo diploma. Ik was zo in mezelf gekeerd. Ik had er geeneens aan gedacht dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn, omdat ik niet meer ongesteld werd. Mijn moeder maakte zich ernstig zorgen om mij en had op een gegeven moment het verhaal uit mij gekregen. Ze schrok enorm en vroeg aan mij of ik wel ongesteld was geworden. Nee dat was ik niet, ze heeft gelijk testen gekocht en ja: ik was zwanger. Al 18 weken.

Ik ben toen gelijk weer goed gaan eten. Heb hulp gekregen en ben er weer helemaal boven opgekomen. Gelukkig krijg ik een dochter en geen zoon. Ik was zo bang dat ik een zoon zou krijgen: ik zou dan denk ik mijn ex in mijn kind zien. Ik was bang dat ik niet van mijn zoon kon houden. Ik ben nu helemaal geen mannen hater meer - als je dat misschien nu denkt - maar ik nam mezelf, denk ik, in bescherming. Mijn moeder steunt me ontzettend.

Na de geboorte van mijn dochter ga ik een jaar naar Australië, naar mijn tante, om alles nog beter op een rijtje te krijgen en toch hopelijk een hele goede band met mijn dochter te krijgen.

Ik vind het nu eigenlijk wel super leuk om een kindje te krijgen en ben ook heel trots op mijn buik, ondanks dat de vader een walgelijke vent is. Ik verheug me op mijn kleine meid en hoop snel met haar naar Australië te gaan.

29 april 2009 - Hoi allemaal, ik ben Eveline, ben 19 jaar en heb een dochtertje van 3 maanden. Mijn vriend en ik zijn inmiddels ruim drie jaar samen en sinds bijna twee jaar wonen we ook samen. Hij en ik schelen ruim negen jaar. Ik wilde eigenlijk altijd al jong mama worden en we hebben er ook samen voor gekozen om kinderen te krijgen. Maar ja, het is altijd maar afwachten of dat er ook daadwerkelijk van komt. Een kind krijg je niet zomaar.

Na ons besluit ben ik meteen gestopt met de pil. Elke keer als ik ongesteld moest worden, werd ik zenuwachtig. Was ik al zwanger? Of moest ik er nog een maand wachten? Eindelijk, na 3 maanden, was het zo ver. De test wees uit; ik was zwanger!
Ik wist het vlak voor m'n examens en was dolgelukkig. Misschien iets te gelukkig, want ik had weinig tijd besteed aan het leren. Dat bleek ook wel, want ik zakte voor m'n havo diploma.

De eerste echo was ook super spannend. Was alles wel goed? Klopte het hartje etc.? Gelukkig was alles goed en konden we er van gaan genieten. Met de 20-weken echo was te zien dat alles nog steeds goed ging. Het was shoppen geblazen. Goh, wat zie je opeens veel leuke dingen en ook veel zwangere vrouwen en kinderen om je heen!

Na zes maanden kon ik al niet meer wachten. Ik wist dat het nog veel te vroeg was, maar ik was veel te nieuwsgierig naar onze kleine (ik wist nog niet wat het zou worden, ik dacht een jongetje). Eindelijk kwam de uitgerekende datum (28 januari) in zicht, heel erg spannend allemaal. Wel had ik erg veel last van maagzuur. Dat was dan ook het enige. Ik heb totaal geen last van misselijkheid en andere gekke kwaaltjes gehad.

De 29e begonnen 's middags de voorweeen. Dat wist ik toen nog niet en belde de verloskundige. Ze vertelde me dat ik voorlopig nog niet zou bevallen, omdat ik nog helemaal geen ontsluiting had en het er ook niet naar uit zag dat het snel zou komen. Naarmate de dag vorderde werden de weeen wel wat heftiger. Tond 21.00 uur (29 januari) had ik erg veel pijn. Ik schreeuwde het soms gewoon uit. Maar ja, de verloskundige had me verteld dat ik voorlopig toch niet zou bevallen. Die hele nacht heb ik niet kunnen slapen, zo veel pijn had ik. Rond een uur of vier hield ik het niet meer en hebben we toch de verloskunde maar weer gebeld. Ik wilde het eerst nog niet, omdat ik niet weer teleurgesteld wilde worden.

Na inwendig onderzoek bleek dat ik ontsluiting had, maar 1 cm helaas. Samen met de verloskundige hadden we besloten om toch maar naar het ziekenhuis te gaan voor een morfineprik, zodat ik nog wat kon rusten tot het grote moment daar was. Eenmaal in het ziekenhuis moest ik eerst aan een CTG scan om te kijken of de conditie van ons kindje nog goed was. Ik moest daar drie kwartier aan liggen voordat ik de prik kreeg. Toen die eindelijk gezet was, werd ik wat rustiger en voelde ik de weeen nauwelijks meer en ben ik in slaap gevallen. 's Ochtends werd er nog gekeken hoeveel ontsluiting ik had. Vijf centimeter, eindelijk zat er een beetje schot in de zaak.

Rond 14.00 uur (30 januari) werd er nog een keer gekeken. Ik had 9 cm ontsluiting en m'n vliezen werden gebroken. Daarna kreeg ik een ruggenprik die me alles mee viel. Ik heb nauwelijks iets van die prik gevoeld. Ongeveer twee uur daarna kreeg ik persweeen. Dat wist ik direct, omdat het voelde alsof ik moest poepen. Ik werd naar de verlosafdeling gereden en daar mocht ik vrijwel direct gaan beginnen met persen. Door de ruggenprik voelde ik de weeen niet heel erg goed en was het een klein beetje gokken wanneer ik moest persen.

Na 20 minuten kwam onze kleine al! Dolgelukkig waren we! Alleen, wat is het eigenlijk.. een meisje of een jongetje. Tot m'n grote verbazing was het een meisje. Dat had ik niet verwacht, maar ik vond het meteen super leuk en was erg trots.
De kleine had gelukkig ook een goede apgarscore dus dat zat wel goed. Maar, m'n placenta wilde niet los laten. Normaal moet die na een half uur ongeveer los laten, maar bij mij was hij na een uur nog niet los.

Ik kreeg nog een keer de kans om te persen en als het dan niet lukte, moest ik onder narcose om hem operatief te laten verwijderen. Dat was het allerlaatste wat ik wilde! Ik barste zowat in tranen uit toen ik dat hoorde! Gelukkig kwam de placenta er na de laatste keer persen uit, samen met veel bloed. Ongeveer 1,5 liter! Even was er paniek, maar alles ging gelukkig goed. Ik moest samen met onze kleine Sofie een nachtje blijven voor de zekerheid. De volgende middag mochten we gelukkig met zn 3-en naar huis toe.

Alles gaat nu heel erg goed met ons. M'n vriend is een geweldige papa. Ik had niet beter kunnen wensen en dat zelfde geld voor onze kleine meid. Ze huilt nauwelijks, slaapt de nacht door en lacht bijna de hele dag. Wat wil je nog meer? Wie weet dat Sofie er over een paar jaar nog een broertje of zusje bij krijgt.

Groetjes Eveline en Sofie

29 april 2009 - Ik ben 14 jaar en trotse moeder van mijn kleine Nina (ruim een jaar)! Twee jaar geleden werd ik verkracht door mijn oom. Het was een afgreiselijke gebeurtenis, waar ik door niets en niemand meer aan herinnerd wil worden. Ik vertelde het direct tegen mijn ouders, maar die geloofden mij niet.

Een paar maanden later bleek ik zwanger van hem te zijn! Gelukkig geloofde mijn ouders me toen wel. Ik heb een tijd lang overwogen om mijn kind weg te laten halen, ik was 12 jaar. Maar mijn moeder was hier fel op tegen, ze vond het vermoorden en zo dacht de rest van mijn familie er ook over. Toch besloot ik, als meisje van 12 jaar, het weg te laten halen.

Ik maakte een afspraak bij de huisarts, maar ik kon pas over een paar dagen terecht. Dat was bedenktijd. In die tijd kwam mijn familie elke dag langs en ze zeiden dat ik mijn bloedeigen kind zou vermoorden. Maar ik wilde niet meer aan de verkrachting denken en als ik mijn kind zou zien, zou ik er elke dag aan herinnerd worden. Op een gegeven moment begon ik toch te twijfelen. Alleen omdat ik niet meer aan een gebeurtenis wilde denken, liet ik mijn kind vermoorden. Ik zei de afpraak af. 

De periode van mijn zwangerschap was heel zwaar. Ik was inmiddels 13 jaar geworden en je zag de mensen raar opkijken als ik over straat liep met een dikke buik. Ik voelde me toen ellendig, maar ook een beetje trots. Toen ik beviel van kleine Nina, was het liefde op het eerste gezicht. Ik heb het nog steeds moeilijk met de verkrachting, maar Nina is juist mijn steunpaal geworden. Ik praat nu ook twee keer in de week met een psycholoog over de verkrachting en langzaam weet ik het een plekje te geven.
Nina voelt niet als mijn nichtje, wat ze eigenlijk is, maar echt als mijn dochter. Als ik haar zie, heb ik alleen maar liefde en denk ik niet aan de verkrachting. Ik wou dat ik nooit verkracht was, maar Nina is het grootste geschenk in mijn leven. 

Ik zit nog steeds op school en heb op school ook goede vriendinnen. Zij weten dat Nina van mij is, samen met mijn familie. De rest denkt dat het mijn zusje is. Na school breng ik zoveel mogenlijk tijd met Nina door en mijn huiswerk maak ik als ze in bed ligt. Als ik met vriendinnen wil afspreken, neem ik Nina meestal mee. Nina is ook gek op mijn vriendinnen. Wat soms wel lastig is dat ze mij mama noemt, in het bijzijn van anderen. Ik ga het mijn klasgenoten wel vertellen, over een paar weken of maanden. 

Xxx Iris

28 april 2009 - Hallo, ik ben 16 jaar en word al bijna 17. Nu al 9 maanden geleden heb ik een super meisje op de wereld gezet. Op mijn 14e heb ik mijn vriend leren kennen en na 3 maanden verkering werd ik zwanger. Ik wilde altijd al moeder worden en iedereen mocht dat weten, maar toen het waarheid bleek te zijn, was het wel schrikken.

Ik durfde het mijn ouders niet te vertellen en zo gingen er maanden voorbij. Mijn ouders begonnen op een gegeven moment wel te Vragen naar hoe het kwam dat ik zo dik werd. Mijn moeder wilde met mij gaan sporten en mijn vader nam geen snoep meer in huis, maar daar lag het natuurlijk niet aan. Ook op school begonnen ze vragen te stellen. Ik heb het op 1 april 2008 voor het eerst aan een vriendin verteld, maar die geloofde het niet, omdat het 1 april was.

Twee weken later vroeg mijn vader me om acht uur 's morgens, terwijl ik mijn schoenen aan PROBEERDE te trekken, of ik zwanger was. Dus ik zei ja, want ze kwamen het toch te weten. Op dat moment stond ik nog onder een OTS (onder toezichtstelling). Mijn voogd legde me keuzes voor, zoals pleegouders en zo. Maar ik had al met mijn vriend besloten om de kleine te houden.

Mijn ouders stonden achter mijn beslissing en hebben me goed gesteund. Na de meivakantie heb ik het op school verteld. Toen zat ik in Vmbo 3. Ik had me op dat moment voorbereid door het ergste te verwachten: mensen die naar me toe zouden komen om me uit te schelden, maar niets was waar. Iedereen kwam naar me toe en steunde me. Ik zit nu in Vmbo 4, het examenjaar, en ik ga zeker weten mijn diploma halen. Met Sandy (mijn dochter) gaat het super goed, ze groeit snel en ze leert van alles.

Er is maar een ding waar ik problemen mee heb en dat is het consultatiebureau, want Sandy mocht nog geen groentepotje omdat ze anders snel allergisch zou worden enz. Ook stellen ze steeds vragen als: hoe is het nou om tienermoeder te zijn? En dan zeg ik maar ik ben geen tienermoeder, ik ben een moeder en een tiener. Want zo zie ik het ook: als ik bij mijn dochter ben, dan ben ik haar moeder. Maar als ik op school zit, dan ben ik gewoon een tiener.

Ik wil mijn ouders en natuurlijk mijn vriend bedanken voor hun goede steun. 

22 april 2009 - Hallo allemaal! Graag wil ik mijn verhaal ook even kwijt, zoals iedereen hier natuurlijk. Ik ben een jonge moeder van 18 jaar oud, sinds mijn 17e ben ik de trotse moeder van onze dochter Nanouck. Het begon allemaal toen ik een jaar of 16 was, toen leerde ik mijn huidige vriend kennen via mijn zus. Een gezellige kerel van nu 21 jaar oud.

We hebben veel leuke dingen samen gedaan. Mijn vriend zit op de zeevaart, dus is veel van huis, ongeveer 7 maanden per jaar. Als hij thuis was na een vaart van twee maanden, deden we veel leuke dingen. We genoten echt van het leven en als een verliefd stelletje gingen veel weekendjes weg en veel met vrienden stappen.

Ongeveer in mei ging mijn vriend weer drie maanden aan boord, natuurlijk hebben we met de nodige tranen afscheid genomen. Hij was nog geen week aan boord en ik voelde me niet echt lekker. Ik had veel last van misselijkheid en vermoeidheid. Ach, een griepje dacht ik nog. Mijn bouw is heel fijn en ik kom bijna niet aan (voor de meesten klinkt het als muziek in de oren, maar zo leuk is het lang niet). Op een gegeven moment begon mijn broek toch aardig strakker te zitten. Yes, dacht ik, het is nu eindelijk tijd om wat te groeien, maar nee: het was toch echt alleen maar mijn buik die wat opzwol. Hmmm vreemd, dacht ik, ik slik al jaren de pil. Niks aan het handje toch..?

Mijn leven ging zo zijn gangetje: ik had school en werkte en ging uit en miste mijn vriend natuurlijk. Toen, op een middag, zat ik lekker buiten in de zon in de tuin. Ik had mij shirtje lekker omhoog gedaan, zodat ik wat bruin kon worden, toen mijn moeder me opeens van onder haar zonnebril wat scheef aan keek. Hierop vroeg ik natuurlijk wat er aan de hand was? Ze vroeg of ik gegroeid was, omdat er wat strepen op mijn onderbuik zaten. Nee, niet dat ik weet, zei ik. En ja, toen vroeg ze natuurlijk wanneer ik voor het laatst ongesteld was geworden. Ik zei: ik heb 3 maanden mijn pil doorgeslikt. En de "brand" was weer geblust.

Toch ging ik me steeds misselijker voelen en had veel last van stemmingswisselingen. Ik had al ergens een stemmetje in mijn achterhoofd gehoord die zei dat het wel eens zwanger kon zijn! Ik wilde niet luisteren, maar heb toch de volgende dag maar eens een testje gehaald... vol spanning zat ik op de wc te wachten tot ik zou worden gerustgesteld, maar nee hoor!! Hartstikke positief!! O god, wat doe je dan!? Eerst heb ik het mijn moeder verteld. Ze was blij dat ze oma werd en zei dat ze mij in alles zou steunen. Tja fijn en dan mijn vriend bellen. Die lag inmiddels voor de kust van Spanje te wachten op een havenplaats. Ik belde hem op en ik vertelde het heugelijke nieuws. Het werd stil aan de andere kant van de lijn, maar opeens hoorde ik een keihard geluid (van de speakers aan boord) waardoor hij tegen zijn collega's riep: "JONGENS, IK WORD PAPA!". Ik barste ik tranen uit van geluk natuurlijk! Hij zou zo spoedig mogelijk van het schip afkomen en naar mij toe gaan.

Een week later was hij er dan eindelijk, vol trots en zijn ogen straalden. We zijn gelijk doorgereden naar het ziekenhuis voor een eerste echo, want ja, hoe lang was ik nu eigenlijk zwanger? De echo wees al naar 3 maand!! Logisch dat het bij mij al te zien was. Ik ben namelijk 1.64 en weeg 50 kilo! We hebben haar hartje horen kloppen en waren uiteraard gelijk verliefd op ons kleine prinsesje!

Ik was 18 november uitgerekend en mijn vriend moest nog twee maanden aan boord. Samen met mijn ouders en zijn ouders hebben we een huisje gezocht in de buurt. Die was snel gevonden, ondanks dat ik toen nog maar 17 jaar was, ben ik gaan samenwonen met mijn vriend. De zwangerschap verliep voor de rest vrij rustig, wel met de nodige kwaaltjes, maar dat had ik er voor over. 

Op 16 november om 8:22 uur is onze kleine lieve meid Nanouck geboren in het ziekenhuis. Iedereen was aanwezig, ik wilde al mijn geliefden om mij heen hebben! Nanouck woog 2350 gram en was 50 cm lang! Wat zijn we trots op onze kleine meid! 

Intussen ben ik 18 jaar geworden en is onze kleine meid nu al 5 maandjes oud. Het gaat supergoed met haar! Vaak varen Nanouck en ik samen met papa mee, zodat hij die kleine meid ook kan zien op groeien! Ze heeft het reuze naar haar zin op het schip! Ze heeft zelfs een klein ereplaatsje! Naast pappa achter het roer! Hoe gelukkig kun je zijn!

Nadat ik dit verhaal nu eens op papier heb gezet, voelt het goed. Ik heb er ook heus moeite mee gehad en overwogen een abortus te laten uitvoeren, maar als je al drie maanden zwanger bent, is dat geen optie en ik ben blij ook! Dat het zo is gelopen, is een wonder: nog beter gezegd, onze Nanouck is een groot wonder. Toch wil ik tegen alle (toekomstige) tienermoeders zeggen! Zolang je in jezelf gelooft: wat er ook gebeurt, alles komt altijd op zijn pootjes terecht! Ondanks dat mijn vriend nog bij me is (wat bij velen niet meer zo is... trouwens echt respect!), Is het wel moeilijk te leven met iemand die op de zeevaart zit! Je staat er grotendeels alleen voor! Lieve tienermoeders, Ik ben blij mijn verhaal kwijt te kunnen!!

Heel veel liefs! Diana, papa en Nanouck

21 april 2009 - Hoi :-), ik ben Yriis en ik ben 20 jaar. Ik lees de verhalen van sommige meiden hier met open mond, ik vind het onwijs knap van ze. Ik heb er geen woorden voor.  Ik heb er enorme respect voor!

Op dit moment ben ik 18 weken en 1 dag zwanger van ons kind. Ik woon samen met de vader van m'n kind. Ik ken m'n vriend al drie en een half jaar. Vanaf het moment dat ik hem zag  toen ik 16 was, was ik al smoorverliefd op hem. Hij ook op mij gelukkig... Het is een lang verhaal, maar we hebben een "break" gehad, omdat ik naar Australie verhuisde. Ik kwam  uiteindelijk weer naar Nederland, omdat ik hem heel erg miste. Ik was 18 jaar toen ik in Nederland aankwam. Ik heb een tijdje in Rotterdam gewoont.

Mijn vriend nam contact met  mij op, want hij wilde weten hoe het met me ging. Hij kwam erachter dat ik weer in nederland woonde en dat vond hij fantastisch! Hij wilde afspreken met me en toen we elkaar  weer zagen, was het meteen weer raak...

Het was vorig jaar oktober dat ik hem weer voor het eerst zag. Het voelde weer goed en fantastisch: ik heb er gewoon geen woorden voor. Het voelde zo goed en het was gelukkig  ook wederzijds! Hij woonde in Overijssel en ik in Rotterdam. Ik hoefde geen twee keer na te denken of ik trok al bij hem in. Sommigen zouden het snel vinden, maar niet voor ons;  voor ons voelde het gewoon zo goed.

In januari 2009 Waren we grapjes aan het maken over een baby, over wat we zouden doen als we zwanger zouden raken. Ik heb altijd al kinderen gewild, ongeacht hoe oud ik was, ik wilde het gewoon! Drie en een half jaar geleden zei ik ook al tegen m'n vriend dat ik het niet erg zou vinden als ik zwanger raakte. Dat was ook wederzijds. Die ochtend in januari - dat we grapjes aan het maken waren - ging hij naar z'n werk. Ik had een zwangerschapstest in m'n kastje. Ik gebruikte hem. Ik werd niet ongesteld. Ik was van te voren al naar de dokter gegaan en hij zei dat het met m'n cyclus te maken had. Binnen vijf minuten stond ik weer buiten de dokterspraktijk.

Ik was al drie maanden niet ongesteld geworden. Nou ja, het zij zo. Maar toch, ik gebruikte die zwangerschapstest en het was positief!!! Ik kon het niet geloven!! Ik was boven  en ik liep verbijsterd naar beneden, naar de telefoon. Ik belde m'n vriend op z'n werk en ik riep: er staan twee streepjes!!! Hij besefte het ook niet echt, geloof ik, en ik wou dat hij naar huis toe kwam. Toen hij onderweg naar huis was, raakte ik in paniek, ik wist niet wat ik moest doen. Ik wist niet wie ik moest bellen, ik wist het allemaal niet!

Ik  had dit nooit eerder mee gemaakt. M'n ouders wonen in Australie, dus het is niet dat ik even langs kon gaan. M'n vriend kwam thuis en we gingen rustig zitten. We gingen praten en ik belde de dokter op, maar natuurlijk was de dokter niet bereikbaar. Ik belde de verloskundigenpraktijk op en niemand was daar. Uit paniek had ik een noodnummer gebeld van een dokter en ik werd afgeblaft door de persoon waar ik mee aan de telefoon zat: dat dit geen noodsituatie was.  Ze had opgehangen zonder dat ik wat terug kon zeggen.

Ik was erg bang. Ik weet dat mijn ouders ons graag hadden zien wachten tot we wat langer bij elkaar woonden. Maar ze vonden het fantastisch! Ze kwamen eind januari (ze wilden al  naar Nederland toe komen op vakantie voordat ze wisten dat ik zwanger was) naar Nederland en ze namen van alles mee: van dekens en lakens tot aan kleertjes. Ze vonden het gewoon  super!!

Toen kwamen de ouders van mn vriend. Ik vond het erg eng om het tegen ze te zeggen, want ja, voor hetzelfde geld vonden ze het te snel. Maar m'n vriend had het tegen ze gezegd  en ze reageerden heel goed gelukkig :-). Een week later had ik een afspraak bij de verloskundige. We hadden een intakegesprek en er werd van alles gevraagd. De volgende afspraak  werd er een echo gemaakt. Ze vonden het moeilijk om te zien wanneer ik uitgerekend ben, maar na drie echo's konden ze het eindelijk zien. Op 21 september 2009 ben ik  uitgerekent.

Mijn moeder komt in september voor vier weken naar Nederland en mijn vader komt in oktober twee weken in verband met zijn werk. M'n vriend en ik vinden dit gewoon super. We  houden zielsveel van elkaar en we krijgen een kleintje erbij! Het kan niet beter. M'n vriend vroeg, voordat ik bij hem in kwam wonen, of ik met hem wilde trouwen!! Tuurlijk wou  ik dat! Ik had 'ja' gezegd en het plan is om in oktober te gaan trouwen of volgend jaar. Ik wil graag dat mijn ouders erbij kunnen zijn. Dus dan moeten we even kijken.

En nu? Ik ben ziels gelukkig. Ik kan me niet gelukkiger wensen. Ik heb tranen in m'n ogen omdat ik zo gelukkig ben. Ik heb een lieve vriend en een kleine onderweg waar ik  zielsgelukkig mee ben! Daarnaast hebben we nog drie katten en twee vogels. We hebben het niet breed met inkomen - er is maar een inkomen - dus we moeten uitkijken met geld. Maar  dat maakt me echt niet uit. Ik ben gelukkig, samen met m'n vriend en onze kleine die onderweg is.

Ik heb ontzettend veel respect voor de tienermoeders en tienervaders hier!!

Veel liefs,
Yriis (C)

21 april 2009 - Hallo iedereen, ik ben 17 jaar en word in augustus 18. Ik ga al bijna 4 jaar met mijn vriend. We hebben samen gewoond en dat was heel erg leuk. Ik ben vorig jaar  in juli zwange geraakt en we besloten het te houden. Ik had het mijn moeder verteld, maar mijn vader nog niet. Ik durfde het niet.

Helaas heb ik een miskraam gekregen toen ik 17 weken zwanger was. Het deed veel met me, want je gaat al van je kind houden op dat moment! Na mijn miskraam had ik het een tijdje  moeilijk en is het uitgegaan tussen mij en mijn vriend. Ik wilde niets van hem horen en hij ook niet van mij. Twee maanden later kreeg ik te horen dat hij een nieuwe vriendin had. Ik wenste hem alle geluk toe die er maar kon zijn, maar toch vond ik het niet leuk, omdat het zo snel was.

In die korte tijd ben ik van 65 kilo naar 54 kilo gegaan. Na zes maanden zag ik hem met Valentijnsdag in de stad lopen met een vriend. Ik kon het niet aan en liep hem snel 
voorbij. Ik was van  telefoonnummer veranderd en hoorde van andere mensen dat hij om mijn nummer vroeg. Ik wilde natuurijk niet dat hij aan mijn nummer kwam, want ik was nog  steeds niet over hem heen. Toch had hij het van iemand gekregen en hij had diezelfde avond gebeld en zei dat hij met me wilde praten.

Ik wilde echt niet met hem praten en de volgende dag kwam hij naar mijn huis. Mijn moeder liet hem binnen terwijl ik aan het douchen was. Ik kwam uit de douche, zag hem daar  zitten en barste in tranen uit en stuurde hem weg. Maar hij zei: geef me vijf minuten. Ik zat in mijn badjas aan te horen wat hij te zeggen had. hij had zijn excusus aangeboden  en vroeg of ik hem kon vergeven. Ik heb het hem vergeven, want ja, je leeft maar een keer en je moet leren vergeten en vergeven.

Na die dag begonnen we elkaar weer vaker te zien en na zeven maanden begonnen we weer een relatie. Het is niet meer uit gegaan, maar af en toe hadden we onze ups en downs.

Wat een lang verhaal zeg!

Maar nu even ter zaken komen. Ik ben weer zwanger van een klein wondertje en we gaan het houden.Ik ben nu veertien weken zwanger en dolblij. We wonen weer samen en mijn ouders  weten het al. Ze steunen heel goed.

Volgende week meer

Kusjes
Mama

20 april 2009 - Hallo allemaal, ik ben nu 17 jaar. In maart kreeg ik een vriend, alles ging perfect. We kenden elkaar pas vier dagen, dus het ging best wel heel snel! Helemaal 
verliefd.

Begin april gingen we voor het eerst met elkaar naar bed! Helaas was ik die dag mijn pil vergeten. Erg dom dom dom! Daar dacht ik helemaal niet bij na. Ik was in de volle 
overtuiging dat ik hem wel had genomen.

Thuis aangekomen, plofte ik op bed. Ik sliep heerlijk! De volgende ochtend wilde ik zoals gewoonlijk mijn pil pakken. Wat bleek nou??? Die van gisteren zat er ook nog in!!!

Oo nee! Dat was wat! Grote problemen. Hoe ging ik dit ooit aan mijn vriend zeggen. Ik hield mijn mond, ook tegen mijn ouders en mensen om mij heen.

Nu ben ik bijna drie weken verder en blijk ik zwanger te zijn. Ik heb nu niets meer met de jongen waar ik toen wel wat mee had. Helemaal alleen dus.

Gisteren heb ik het mijn ouders verteld. Ze vonden het dom van mij en willen dat ik het laat weghalen. Dit wil ik helemaal niet! Ik ben tegen abortus. Het liefst wil ik het 
kindje gewoon houden!!

Maar hoe ga ik dat doen? Zonder een goed inkomen en zonder eigen huis. Mijn ouders zitten er nou ook niet echt op te wachten dat er een kind bij komt. En dat ze daar dan voor  moeten zorgen. Dat is ook wel begrijpelijk hoor. Maar ik vind dat ik zelf de keuze heb of ik het hou of niet. Het zit immers in mijn lichaam en het is van mij!

Thats my story...

Xxx M.

17 april 2009 - Hallo, ik lees al een tijdje de verhalen en wil ook wel mijn verhaal vertellen. Ik ben Monique, nu 23 jaar oud en heb een zoontje van twee en half. Ik was 20  jaar oud toen bleek dat ik ineens zwanger was. Ik had al vermoedens,  maar wilde even wachten op mijn menstruatie. Toen die ook weg bleef, wist ik meteen hoe laat het was. Ik had mijn vriend nog niet gezegd dat ik het vermoedde, maar stelde later voor om even een zwangerschapstest te gaan halen. Hij keek me raar aan, maar we gingen hem toch halen.

De eerste test was meteen positief en de tweede ook meteen. Ik was wel geschrokken, maar begon er snel aan te wennen. Dezelfde avond heb ik het nog tegen mijn vader gezegd en  daarna zijn we naar mijn moeder geweest. Daar kwam mijn vader later ook naartoe. We waren met z'n allen door het dolle heen. Ik ging al vier jaar met mijn vriend en we woonden  al ruim drie en half jaar samen bij mijn vader.

Mijn viend had een goeie vaste baan. Ik had ook een goeie baan, maar geen vast contract. Ik denk dat iedereen wel weet wat er dan gaat gebeuren als ze erachter komen dat je  zwanger bent. Ik liep tegen mijn vaste contract aan. Ik zou hem krijgen, maar helaas niet. Geen nood, de WW-uitkering kreeg ik wel. Ik had dertig procent minder inkomen, maar  goed: mijn vriend had een vaste baan en ik kreeg nog een hoop vakantie geld en loon. Mijn vriend kreeg vakantiegeld en loon en mijn WW-uitkering liep al, dus baby shoppen maar.

We hebben een kamer bij elkaar gezocht, mooi behang, een kinderwagen, kleertjes, noem maar op. Ik genoot er van: ja, ik was pas drie maanden zwanger toen ik mijn baan verloor.  Het was meer genieten, maar langer wachten. Al zag ik er erg op tegen zes maanden wachten thuis zijn. De muren zullen wel op me afkomen... Maar niets was minder waar. Elke dag  ging ik babyshoppen, het wachten op de afspraak bij de verloskundige, de pret echo en termijn echo... geweldig allemaal!

Bij 25 weken kreeg ik een pretecho, want bij de 20-weken echo wilde mijn lieve zoontje niet laten zien dat hij een jongetje werd. Hij zat met zijn handen tussen zijn benen :-).  Ik baalde heel erg. Nu wist ik het nog niet! Nou moest ik nog vijf weken wachten voor de pret echo en nee hoor, meneertje wilde het weer niet laten zien. Ik zat alweer te balen,  maar we waren nog niet klaar. Met haar handen schoof de verloskundige de handjes aan de kant...jaaaahhh jullie krijgen een jongetje. Ik dacht echt met honderd procent zekerheid  dat het een meisje zou zijn, maar met een jongetje ben ik ook honderd procent blij en gelukkig.

Ik kwam in maart erachter dat ik zwanger was en toen was ik al 7 weken zwanger. Ik was op 18 december, op mijn eigen verjaardag, uitgerekend. Hij moest later of eerder komen,  maar niet op mijn verjaardag, niet met kerst, niet met sinterklaas of oud en nieuw... al die dagen mocht hij niet komen van mij. Het was 6 december en de Sinterklaas was net  voorbij. Oke, toen is die niet gekomen, dus ik was erg blij...

Op 6 december gingen we de kerstboom opzetten. Ik zei eigelijk lachend tegen mijn moeder en vriend: ja, hij zal nu wel willen komen, met al die lichtjes. En alsof hij naar me  luisterde... later die avond begonnen de weeen, maar die waren meteen erg pijnlijk en bleven maar doorzetten. Ik heb meteen de verloskundige gebeld, omdat ik nog weg wilde om  kerstspullen te kopen. Ze adviseerde om thuis te blijven. Ik moest haar bellen als ik het niet meer hield en ze om de vijf minuten kwamen. Ik heb 's nachts niet geslapen van de  pijn.

7 december zat mijn vriend te twijfelen of hij wel of niet naar zijn werk moest gaan. Ik stuurde hem wel weg. Hij ging en ik bleef met veel pijn lopen, lopen, lopen... Zo kon ik 
de weeen makkelijker opvangen dan wanneer ik ging zitten of liggen. Maar ook van het lopen werd ik moet. 's Nachts viel ik af en toe in slaap wanneer het afzakte, maar voor de  rest niet.

Op 8 december dacht ik: nou, je mag nie wel komen hoor... ik heb het nu lang genoeg uitgesteld. Ondertussen was ik al in het ziekenhuis geweest aan de CTG. Ze dachten  dat ik een blaasontsteking had :-s. Ik was ook wel wat water verloren, maar mijn vliezen waren niet helemaal gebroken. Helaas schoot het niet op en werd ik weer naar huis gestuurd met veel pijn en vermoeidheid. 's Nachts had ik weer bijna niet geslapen en ben de volgende dag maar om vijf uur uit bed gegaan. Mijn vriend moest werken dus ik ging  weer mee uit bed. Hij besloot om niet naar zijn werk te gaan. Ik had veel pijn, veel erger dan eerder en de weeen leken wel een uur te duren, ik had totaal geen adempauze.

Ik heb de verloskundige gebeld en zij kwam om te kijken of ik ontsluiting had. Ja hoor, inmiddels vijf centimeter. Zij brak mijn vliezen. Er kwam echt maar een heel klein beetje  uit. Gelukkig, want ik had net nieuwe vloerbedekking in mijn slaapkamer :-). Ik moest even wat van haar gaan eten en na een half uurtje naar het ziekenhuis gaan. Toen mijn 
vliezen eenmaal gebroken waren, werd het heftiger en pijnlijker. Ik wist even niet meer wat ik moest doen, want ik had enorme rugweeen, waardoor ik moeilijk kon lopen van de  pijn. Ik had natuurlijk niest gegeten en we waren rond half elf in de ochtend in het ziekenhuis.

Ik had pijn en er was geen verloskundige of arts te bekennen. Ik ben even gaan douchen, maar het hielp helemaal niets. En toen voelde ik hem. Ik kreeg persweeen. Ik lag nog niet  eens in bed en er was nog steeds geen arts of verloskundige te bekennen, maar mijn zoontje kwam eraan. Daar was ze... en na tien persweeen kwam mijn flinke knul ter wereld. Hij  is geboren op 9 december 2006, om 11:50 uur en woog 3650 gram en hij was 50 cm (al leek hij qua kleertjes veel kleiner hij kon maar maat 44 aan).

De hele week had het geregent,  maar op het moment dat mijn zoontje kwam, scheen de zon. Het was zo bijzonder, hij maakte het helemaal goed...

Hij is inmiddels al twee en half jaar oud en ik 23 jaar. Ik ben sinds een jaar een alleenstaande moeder. Ik heb gevochten voor het welzijn van mijn zoontje en we hebben nu sinds  november 2007 - net voor zijn tweede verjaardag - een huisje. We gingen net na zijn eerste verjaardag uit elkaar. Het is geweldig om een klein ventje om je heen te hebben en hij  heeft me echt onbewust overal door heen gesleept en ik ging door voor hem.

Mijn leven stond stil, vol pijn en verdriet, haat gevoelens en het gemis van mijn vriend. Maar zijn leven ging natuurlijk gewoon door. Hij veranderde in een vervelend kind. Ten  minste, hij had ineens zijn woedebuien, slecht luisteren en al was hij zo jong: hij beleefde alles mee... Toen heb ik de knoop doorgehakt. Mijn zoontje moest weer worden die hij  was en dat lukte. Ik werd weer wie ik was... We zijn veel gevallen, maar samen weer opgestaan. Hij is weer die lieve leuke schattige jongen die ik kende en totaal niet moeilijk.  Al haalt hij wel kattenkwaad uit, maar daar is het een kind voor...

Nu met mijn ex een rechtzaak. We hebben nog steeds veel ruzies, maar mijn zoon merkt er niks van. Vader en zoon hebben elkaar een jaar lang niet gezien. Nu sinds twee maanden  weer, omdat hij wel genoeg rustpauze had genomen, denk ik. Eerder was hij met zo veel bezig, zei hij, gooide hij zijn zoon naar achteren. Nu hangt hij de oh zo lieve papa uit,  maar dat is hij absoluut NIET..

Wij wonen nu met z'n tweetjes. Voorlopig geen vriend. Eerst mijn zoontje, dan ik en zo is het wel goed :-). Het is niet makkelijk om alleen er voor te staan. Maar we hebben het  goed, financieel, maar de rest loopt ook lekker op rolletjes... En als ik het over zou mogen doen, zou ik het precies hetzelfde doen. Mijn ventje is mijn alles, mijn kleine man  :-). En ik heb geen spijt dat ik jong mama ben geworden. Het is het geweldigste dat er is en wat er bestaat, maar wel het zwaarste.

groetjes Monique

16 april 2009 - Hallo allemaal. Ik lees hier veel verhalen over jonge moeders & vaders die per ongeluk ouders werden. Ik woon sinds december samen met mijn vriend. Ik ben 18  jaar en hij is 28.

Wij hebben besloten dat we heel graag een kindje willen. Ik ben in december met de pil gestopt. De eerste keer was ik drie weken overtijd toen ik ongesteld  werd. De maand daarna werd ik niet ongesteld en inmiddels zit ik nu al op de 83e dag van mijn cyclus. Ik heb op de 81e dag een test gedaan, maar die bleek negatief, :-(.

Nu is  het maar afwachten wanneer ik ongesteld word, zodat ik weer een nieuwe kans heb op een eisprong en dus om zwanger te raken.

Wat ik hiermee wil zeggen is - ook al is het per ongeluk - geniet ervan... Het is zo mooi, maar niet bij iedereen gaat het makkelijk.

Liefs Tamara

9 april 2009 - Hallo iedereen. Ik denk dat iedereen mij kent. Ik ben Athalie en inmiddels ben ik alweer 21 jaar. Ik kom al jaren over de vloer (de site) bij tienermoeders.nl en daar ben ik erg blij mee, want ik heb zelf heel veel meiden geholpen met hun beslissing en om aan spullen te komen. 

Ik heb een dochtertje van inmiddels 4 jaar en ze gaat alweer naar de basisschool, wat gaat de tijd snel. We hebben een hele rotte periode achter de rug. Ons zoontje werd in 
augustus 2006 geboren. Hij kreeg de naam Jesse. Het was een zware bevalling in een korte tijd met veel weeen en veel koorts, dus niet de ideale bevalling. Hij kwam ter wereld  zonder dat zijn hartje klopte. Die was ermee gestopt tijdens de bevalling en hij moest gereanimeerd worden. Zijn hartje begon weer te kloppen en hij mocht na acht dagen mee naar  huis. Wij mochten dus eindelijk gaan genieten, dachten we.

Toen jesse anderhalf jaar was, kreeg hij een bult aan de zijkant van zijn gezichtje. Hij was gevallen, dus we dachten dat het daar van kwam. We maakten ons niet druk, maar toen  de bult na een week nog niet weg was, zijn we toch maar even naar de huisarts gegaan. Die stuurde ons meteen door naar het AMC. Hier kwamen ze er na twee weken achter dat Jesse  kinderkanker had en de grond viel onder onze voeten weg.

Onze zoon heeft kanker... waarom doet God dit met ons? Waarom moeten we blijven knokken en waarom steeds die  tegenslagen? Maar hij doet het met een doel!!!

Jesse is inmiddels twee en een half jaar en we hebben zware tijden gehad: ook met onze relatie, want je ziet elkaar alleen als je samen met je kinderen bent en nooit eens 
alleen. De oudste heeft aandacht nodig, maar ook kun je hem niet zomaar bij iemand achter laten. Niemand weet dat ik een bijbel heb en dat ik daar veel aan heb. Ik vind het erg  vervelend dat niemand dat weet.

Ik heb heel veel aan God gehad. Ik kon goed tegen hem aan kletsen als wij het moeilijk hadden en ik bid vaak voor mijn kinderen en vooral natuurlijk voor Jesse: dat hij echt 
helemaal beter wordt. Hij is schoon verklaard en dat dit ook zo mag blijven, want we zijn op helemaal op en we moeten nog een half jaar.

Ik hoop dat iedereen mijn verhaal begrijpt. Ook komt er waarschijnelijk binnenkort een stuk van mij, Maurice (mijn man) en de oncoloog van Jesse op de site te staan. Dit is een  heel mooi verhaal, waarbij echt de tranen over je wangen heen rollen (althans, bij mij dan).

Ik hoop dat meiden uit dit verhaal ook begrijpen dat je moet genieten van je kindje, want het is zo’n geschenk dat je een gezond kindje kunt hebben. Ik ben blij dat ik mijn man  en mijn kinderen heb en ook dat ik samen mag zijn met God en dat hij ons steeds sterker maakt als gezin.

Mvg Athalie van der Terp

6 april 2009 - Heey heey, ik ben Ericka, 19 jaar en de trotse moeder van Aaliyah (5) en Nathanael (2). Ik was 14 jaar toen ik ben bevallen van mijn dochter. Ik kwam erachter dat ik zwanger was toen ik al zes maanden in verwachting was. Gek he?! Ik had  geen buik. Ik heb gelijk een eerste echo gekregen en mijn moeder was erbij. Ik wist niet wat ik moest verwachten, ik had nergens last van, geen zwangerschapskwaaltjes...

Toen zagen we het... de rug van de baby. Mijn moeder schrok en rende weg. Ik begon te huilen. En vanaf dat moment wist ik niet wat ik moest doen!! Mijn vader wist nog niets. Hij was aan het werk en ik belde hem op en zei: papa, ik moet je wat vertellen. Toen heb ik het gezegd en hij schrok. Later die avond thuis hebben we alles besproken. School moest het ook weten. En ik ben toen samen mijn moeder naar school gegaan en vertelde het. Mijn klas wist het nog niet en ik hield het verborgen tot na de kerstvakantie. Iedereen keek verbaasd toen ze het hoorden, want ik had een heel klein buikje en niemand zag het.

De maanden die daarop volgden gingen goed. Ze bewoog heel goed - trouwens: het werd een meisje :-D. Ze is ter wereld gekomen op 25 maart 2004. Een weekje te vroeg, omdat ik hoge bloeddruk had en veel stress.

Tijdens de bevalling ging het mis, ze bleeft vast zitten tussen mijn bekken. Ze veranderde van kleur en ademde niet meer. ze moesten snel handele en eindelijk was ze eruit. Snel hebben ze haar meegenomen. Ik had haar nog niet gezien, want ze ademde niet en ze was paars!! Even later, een paar minutjes, hoorde ik haar eerste gehuil. Ik was zo blij...

We mochten de volgende dag naar huis en alles ging goed. Na acht weken thuis te hebben gezeten, ben ik weer naar school gegaan. In de tussentijd kwamen mijn klasgenoten en mentor mij opzoeken en om die kleine te zien.

Vier maanden oud was ze, toen we erachter kwamen dat ze exzeem en allergie had. Dat betekende dat ze niet veel kon eten. ze was haast allergisch voor alles, maar toch was ze flink.

Aaliyah was net twee jaar en ik werd zwanger van mijn zoontje. Ik was aan de pil, maar werd toch zwanger: bizar... maar goed, het was alweer twee maanden geleden dat ik ongesteld was geworden. Dus heb ik maar mijn moeder ingelicht. Samen deden we een test. Die was niet duidelijk, dus hebben een weekje gewacht en hebben weer eentje gedaan. Het was duidelijk te zien.

Ik had besloten om het weg te laten halen, want de vader en ik hadden niets met elkaar en ik wilde geen tweede de wereld inbrengen zonder vader. Ik ben naar mijn huisarts gegaan, samen met mijn mams, en we hebben een afspraak gemaakt voor een abortus. Ik was inmiddels al elf weken zwanger. De dag van mijn afspraak kwam en ik ben gegaan. Mijn moeder ging mee natuurlijk. Ze hadden daar een echo gemaakt en ik wilde niet kijken, maar heb gekeken. Ik kon het niet doen. Ik zei tegen mijn moeder: ik doe het niet. De mensen daar zeiden: je moet snel een beslissing maken..!!

Uiteindelijk heb ik mijn kindje gehouden. De vader had ik ingelicht en die schrok; de woorden kwamen niet uit zijn mond... iedereen wist het. De maanden gingen snel voorbij, maar ik heb elke seconde genoten en ben elke dag naar school gegaan tot aan de laatste week voor ik moest bevallen.

Het was nu zondagochtend 24 december 2006 en ik stond de afwas te doen. Ineens voelde ik de weeen opkomen. Ik kon het nog aan, maar daarna werden ze sterker en viel ik op mijn knieen van de pijn. Mijn moeder kwam kijken en ze wist gelijk hoelaat het was. Ze belde mijn beste vriendin op en de verloskundige. Toen ze er was, had ik al vier centimeter ontsluiting... Op naar het ziekenhuis. Ik kwam daar, samen met mijn moeder, mijn vader en beste viendin. De baby's vader, moeder en zusje waren er ook.

Na drie uur lang weeen kwam hij ter wereld. Ik ben moeder en vader voor mijn kidz. De vaders zijn niet betrokken in hun levens.

Ik ben een jonge moeder, maar ik heb mijn school afgemaakt en ik werk nu fulltime als een Analist in leiden. Ik ben zo blij voor mijn ouders dat ze mij hebben gepushed om mijn school af te maken. Vandaag heb ik iets om aan mijn kinderen te geven. zij hebben me gesteund en geholpen met alles, ook al was het niet altijd rozengeur en mannenschijn. Ik ben toch blij.

Mijn kinderen zijn inmiddels vijf en twee en het gaat hartstikke goed met ze. Ze spelen samen en genieten van elkaar en ik geniet ook van hun.

Dit was mijn verhaal...

Veel liefs, Ericka

xxx ...

6 april 2009 - Hallo! Ik ben danny, 16 jaar oud en een trotse tienervader. Het is misschien een beetje raar, want ik lees alleen maar tienermoederverhalen hier. Nu twee jaar geleden leerde ik mijn vriendin kennen in de stad. We gingen een beetje praten en hadden meteen al een hele goeie band. Die dag dat ik haar leerde kennen, volgde ook onze eerste zoen en vanaf die dag hadden we ook al meteen wat met elkaar.

We waren zo close als we samen waren, dat we het na een half jaar voor het eerst met elkaar deden. Zij was aan de pil, dus er  kon niets gebeuren. Totdat ze twee maanden overtijd was. Eerste kerstdag zaten we in het ziekenhuis omdat mijn vriendin niet kon lopen en liggen van de buikpijn en dat ze hele tijd moest overgeven.

Wij kwamen dus in het ziekenhuis en ze gingen mijn vriendin onderzoeken. Er was niets aan de hand, zoals de dokter zei. Tweede kerstdag was ze bij mij thuis en ze lag in mijn bed en ging weer kapot van de buikpijn. We gingen weer naar het ziekenhuis, want ze kon alleen nog maar huillen en niets bleef er in. Het ziekenhuis had ons weer naar huis gestuurd. Het zou wel een beginnende griep zijn, zeden ze. Mijn vriendin dacht: oke, dan zou het wel goed zijn.

Tot in de maand januari. Ze kreeg weer last van haar buik, kreeg last van de borsten en haar broeken begonnen strakker te zitten. Ze vertelde dit haar moeder en die heeft een test gehaald. Ze hebben die test gedaan. Ik zat nog op school, dus ik werd gebeld in de pauze dat ze straks met me wilde praten. Zij heeft tegen mij gezegt dat ze zwanger was. Ik was dolgelukkig, maar ook heel bang! Want ik dacht echt van: ooh, wat is er nu op mijn pad gekomen. Ik was ook niet zo lieverdje.

De eerste drie maanden, toen ze heel erg misselijk was en er zo ziek van was en alleen maar lag te slapen en op de bank lag, kwam er van alles door mijn hoofd. Wilde ik dit nog wel of wilde ik dit nog niet? Dus ik ging heel bot tegen haar doen. Ik ging me van haar losmaken: we hadden in die tijd heel vaak ruzie. Toen zes maanden zwanger was en toen ze pas echt een beetje een buik kreeg en de kleine voelde bewegen, was ik echt zo gelukkig... Echt zo trots en was ik echt blij dat ik toch met haar verder ben gegaan. Ik wilde er echt helemaal honderd procent voor gaan met mijn vriendin. Alleen ik wist niet of ik het kon?   

Op 31 augustus 2008 werd onze dochter Selina Otten geboren. Ik was echt heel gelukkig en was blij dat ik er echt voor was gegaan.  Toen mijn vriendin nog heel veel rust moest nemen, nam ik de zorgen van Selina op me. Het ging me gemakkelijker af dan dat ik had verwacht. Alleen ik kan mijn gezin niet hele weken zien, want toen mijn vriendin zes maanden zwanger was, ben ik door Jeugdzorg uit huis geplaatst. Maar misschien ben ik in mei 2009 weer terug en kan ik weer voor hen zorgen.

Groetjes van een hele trotse tienervader

En ik weet zeker dat heel veel tienervaders dit ook kunnen, ondanks dat ze misschien denken dat ze jong zijn. Een kleintje is het leukste wat er bestaat!
Mijn vriendin en ik willen als Selina twee jaar is nog een kindje er bij. En dan hopen dat het een jongentje is, dan is het hele gezin compleet!

17 maart 2009 - Hoi, ik ben Anne. Ik ben nu 16 jaar en ik ben zes maanden zwanger. In het begin had ik het heel erg moeilijk. Ik had aan mij vriend verteld dat we een kindje kregen en hij reageerde geirriteerd. Hij zei dat we een abortus moesten laten uitvoeren. Daarover hadden we de grootste ruzie: ikzelf wilde geen abortus en hij wel.

Ik heb het uitgemaakt, omdat hij er niet wilde zijn voor mij en mijn kindje. Ik dacht: ja doei, ik ga niet iets doen dat ik niet wil. Uiteindelijk wilde ik toch, omdat ik het kind geen toekomst kon bieden. Ik heb geen geld. Wel werk, maar ik zit nog op school en het gaat zo goed. Ik maakte me zo'n zorgen. Ik heb dagen en nachten lang liggen huilen in m`n bed.

Op de dag dat we voor abortus naar de kliniek gingen, zijn we niet gegaan. Ik zal het je uitleggen. Ik vertelde mij vriend dat het me heel erg pijn doet om mijn kindje weg te laten halen en dat ik het niet wil. Ik heb uitgelegd dat ik het wilde doen, omdat ik dacht dat er geen andere oplossing was. Hij snapte het heel erg goed en hij zei dat het hem erg speet. Hij vroeg smeekend op z`n knieèn midden in de stad of ik weer verder wil gaan met hem.

Natuurlijk wilde ik dat. Hij is en blijft toch mijn ventje. Zelfs toen het eventjes uit was, bleef hij mij bellen en sms-en om te zeggen dat hij mij miste. Ik vond het erg lief, maar hij moest ook weten wat ik meemaakte en zolang hij niet begreep dat ik zo'n verdriet erdoor had, wilde ik niks met hem. Toen we besloten geen abortus te doen en hij vertelde dat hij er wilde zijn voor mij en mijn kindje, wilde ik wel samen met hem weer iets moois opbouwen.

Het was rond kerstmis. Een belangrijke tijd samen met je familie. Allemaal gezellig aan tafel en wij met een groot geheim voor iedereen. Ik durfde het niemand te vertellen en we besloten zo lang mogelijk geheim te houden dat ik zwanger was. De eerste echo kwam toen ik gevallen was van de scooter. Het was erg glad, maar ik reed niet hard. De klap op de grond deed erg pijn in mijn buik en ik dacht dat het kindje dood was. Ik belde mij vriend huilend op en hij kwam mij direcht halen. We zijn samen naar het ziekenhuis gegaan. Ik had het baby`tje nog nooit gezien en ik had z`n pijn.

Ik vond het wel eng, want ik zag dan een dood baby`tje in m`n buik. Maar toen ze de echo maakte, zei de mevrouw dat het kindje kerngezond was. Ik was dolgelukkig. Het kindje zag er zo raar uit, zo klein en zo lief... Mijn vriend zag het en vond het op een alien lijken, haha hij was heel erg bang.

Toen ik vijf maanden zwanger was, kreeg ik al een klein buikje. Ik ben nooit heel erg dik geweest, terwijl de baby toch erg groot was. Ik heb het als eerste tegen mijn moeder gezegd. Ze moest heel hard lachen, omdat ze het al wist. Ze wachtte op het moment dat ik het haar zei. Toen ik de tweede echo moest maken, ging ze natuurlijk mee. Ze zag het baby`tje ook en het was een meisje!! Ik was dolgelukkig, want ik wilde zo graag dat het een meisje was.

De moeder van mijn vriend is erachter gekomen via een smsje. Ze was erg boos en verdrietig. Ze belde meteen op om te praten, want ze wilde toch echt meer weten. Mijn vriend had de keuze om weg te gaan bij mij of om bij mij te blijven en ook voor het kindje te zorgen. Hij koos gelukkig voor mij, omdat hij heel veel van mij houd en omdat hij samen met mij oud wil worden. Hij zei de allerliefste dingen - die je maar kan dromen - tegen zijn moeder over mij.

Nu het allergrootste probleem: mijn vader!!! Ik moet het hem ook heel snel gaan vertellen, maar ik durf helemaal niet!! Hij zal boos worden en gaan schelden en mij uit huis gooien of zelf uit huis gaan. Hij is zelfs in staat om bij mijn moeder weg te gaan. Pff, dat wordt nog een moeilijke tijd... daar ben ik heel erg bang voor.

De baby komt 1 juli, dan verwachten we haar. Maar ze kan natuurlijk altijd eerder komen. Zelf hoop ik dat ik iets dikker word. Ik ben nog dun en niemand ziet dat ik een kindje draag. Ik weeg op dit moment 58 kilo!!! Heel erg licht, terwijl ik mijn kindje draag. Mijn kindje weegt op dit moment zo'n 800 gram!!!

Ik vertel snel wat meer

xx Anne

16 maart 2009 - Dit is mijn eerste keer op deze site. Ik las de verhalen van andere meisjes en wilde mijn verhaal ook kwijt. Ik heb een vaste vriend, nu ongeveer 10 maanden al. Op 19 mei hebben we een jaar. Ik ben 16 jaar en word in januari 17. Mijn vriend is 17 jaar en word in juli 18. Mijn vriend heeft een leercontract: hij gaat een dag school en werkt de andere dagen. Ik ben vandaag zes maand, een week en drie dagen zwanger.

Zo, dus mijn verhaal

We waren vijf maanden samen toen mijn vriend vroeg of ik de pil niet meer wilde slikken om te proberen voor een kindje te gaan. we waren met alles heel rap. We waren al verloofd en hij woonde bij ons in. Na een maand proberen, kreeg ik mijn regels. Mijn vriend was teleurgesteld en dacht dat hij geen goed zaad had. De volgende maand bleven mijn regels uit, wat wel  meer gebeurde, dus wachtte ik nog twee weken. Ik heb een goed contact met mijn moeder, dus ik had er met haar over gepraat. Ze was al blij voor ze iets wist, want ze wilde dolgraag oma worden.

Diezelfde dag ben ik twee testjes gaan halen. Die ik dan ook direct hebt gedaan... en ja, er kwam een rose streepje op. Ik was dolgelukkig. Ik had een testje in een enveloppe gestoken en erbij geschreven: proficiat oma. De tranen stonden meteen in haar ogen. 's Avonds kwam mijn ventje thuis. Bij hem deed ik hetzelfde: ook in een envelope en hij begon te wenen. Hij was superblij.

Op 30 oktober gingen we voor de eerste keer naar de gynaecoloog: ik, mijn papa en mijn vriend. Er moest een inwendig onderzoek gebeuren en de gynaecoloog bevestigde dat ik zwanger was. We kregen ons eerste echo'tje mee. Het embryo was 18.6 mm groot. Heel mijn familie was er content mee, maar de ouders van mijn vriend niet. Zij zagen dit helemaal niet zitten en moesten van mij niets meer weten. Mijn vriend heeft dan ook volledig voor mij gekozen en is bij ons komen wonen. 

Op 20 november was het tweede onderzoek. Ik was zestien weken in verwachting en ons kindje was 22.5 mm groot. De gynaecoloog kon ons dus ook al zeggen dat ik was uitgerekend op 26 a 27 juni. We hebben hier veel over gepraat: hoe we alles zouden gaan doen, want we wilden voor het kindje er was op onszelf gaan wonen en dergelijke, dus vroegen we BZW aan.

Ons derde echo'tje was op 8 januari en ik hoorde voor het eerst het hartje kloppen. Ik kreeg de traantjes in mijn ogen. Het leefde en alles was in orde. Ons kindje was 33 mm groot en ik was zestien weken zwanger. Vier dagen na het onderzoek kreeg ik hevige steken in mijn onderbuik. Ik was direct in paniek en weende. Ik wilde ons kindje niet kwijt, dus ben ik naar de spoed gegaan waar direct een onderzoek werd gedaan. Alles bleek gelukkig in orde. Ze wisten me te zeggen dat ik zwakke draagbanden had en dat ik dus wat moest uitkijken. Ik ben de dag erop dan ook direct een draagband gaan halen. Die geeft heel veel steun.

Het contact met mijn moeder liep helemaal scheef. Ze werd jaloers, omdat ze mij moest afgeven aan mijn vriend. Ik ben dan ook alleen gaan wonen: samen met mijn vriend en vader. De stress die dikwijls aanwezig was, was niet heel gezond en ik had dus dikwijls stekende pijn. Elke week gingen we samen winkelen: ik en mijn vriend. Elke keer werden een hoop kleertje gekocht. Alles bruin en wit aangezien we nog niet wisten wat het werd.

5 februari was het volgende onderzoek. Ik ging alleen aangezien mijn vriend naar school moest. De gynaecoloog kon mij vertellen dat het een meisje zou worden. Ik was supergelukkig. Het maakte niet uit wat het werd, zolang het maar gezond was.
Ik stuurde hem direct een sms en hij was in de wolken: ons meisje. Ik was 20 weken ver en al mooi rond. We gingen direct shoppen en alles in het roods halen. De naam was ook al beslist: ROXI. 

Op 5 maart ging ik weer op onderzoek en was ik 24 weken ver, zes maandjes dus. Ik heb haar echt kunnen bewonderen: haar neusje, haar voetjes... ze was prachtig. Ik was weer begonnen met werken, maar kon na twee dagen al niet meer. Ik begon last te krijgen in mijn buik en had al voorweeen. Ik heb direct de huisdokter laten komen en kreeg kinitherapie voorgeschreven.

Straks ga ik naar het ziekenhuis voor controle om te zien of er opening is. Ons kindje beweegt nu al heel vrolijk rond in mijn buik, soms zien we een voetje ofzo bewegen en dat kan je dan ook aan mijn buik zien: die gaat dan wat naar boven.

Zo dit was mijn verhaal. Ik hou jullie zeker op de hoogte over hoe alles verder gaan met ons meisje.

Aan alle jonge moeders zou ik willen zeggen: denk er goed over na voor je iets beslist en luister naar je hart en niet naar andere mensen. Veel mensen hebben comentaar van 'te jong' en 'je gaat dit niet aankunnen'. We zijn sterker dan die mensen denken. Zwanger zijn is een prachtervaring.

Groetjes Shana en Yoshi

11 maart 2009 - Hallo allemaal, ik ben een meisje van 13 jaar en ben moeder geworden op 27-12-08. Ik word in april 14 jaar en ik weet dat ik jong ben en het was ook niet de bedoeling. Ik en mijn vriend zeggen vaak: niet gepland, maar wel gewenst. Het was en is nog steeds een zware tijd.

Zoals alle meiden hier hun verhaal doen, wil ik de mijne ook graag doen! Ik en mijn vriend zijn nu anderhalf jaar samen en zijn nog steeds verliefd! Na alles wat er is gebeurd, ben ik blij dat mijn vriend nog bij me is. Ik heb namelijk veel respect voor de meiden waarvan hun vriend weg is gegaan! Of alleen zijn. Ik ging met mijn vriend naar bed toen we ongeveer 4 a 5 maanden samen waren! Ik ben in april zwanger geraakt en ik wilde natuurlijk helemaal geen kind.

Ik, mijn vriend, maar ook mijn moeder besloten om een abortus pil te gebruiken! Het was geen moringafterpil, maar iets heel anders! Ik heb geen nacontroles gehad ofzo! In ongeveer oktober werd ik wat voller in mijn gezicht volgens mijn moeder. Ik kreeg ook veel last van mijn rug! Op 10 december ging ik naar de dokter, omdat mijn moeder het niet helemaal vertrouwde. De dokter had de hele buik doorzocht door te drukken en te doen. Hij belde mijn moeder die avond nog op en vertelde dat er niets aan de hand was. Voor de zekerheid hadden we toch nog een test gedaan de dag daarna! Er kwam positief uit en de dokter snapte er niets van!

Twee dagen daarna ging ik naar de gynaecoloog! Hij vertelde me dat ik dus al 30 weken zwanger was! Die dag moest ik naar mijn vader (mijn ouders zijn gescheiden). Ik wilde niet alleen. Ik wilde dat mijn vriend mee ging en na veel denken, besloot hij om mee te gaan. De volgende dag zou hij weer naar huis gaan, omdat hij moest uitzoeken welke opties er waren! Hij was net een half uurtje thuis en toen belde ik hem op dat ik een bloeding had! Ik begon te huilen en wist echt niet wat er aan de hand was! Ik ging naar het ziekenhuis en de gynaecoloog vertelde me dat ik al aan het bevallen was. Ik had een centimeter ontsluiting! Ze hebben me toen aan de weeënremmers gelegd en even later kwam mijn vriend. Ik was zo blij dat hij er was!

De volgende ochtend moest ik naar Zwolle, omdat het een dreigende vroeggeboorte was! En als ik daar zou bevallen, zou mijn kind het niet overleven! Eenmaal in Zwolle hadden ze de bevalling twee weken uitgesteld! Ik kreeg doorzettende weeën en had veel pijn! Ik heb 28 uur in de weeën gelegen en op 27-12-08 om 09.02 uur is mijn dochter Lindsay geboren. Ze woog 1490 gram!

Ze lag in de couveuse, omdat ze acht weken te vroeg was geboren! Ze moest veel groeien en toen ze uit het ziekenhuis mocht, ging ze tijdelijk naar een pleeggezin. Mijn moeder en de moeder van mijn vriend wisten nog geen optie! Ik zie mijn dochter nu een uurtje per week bij Bureau Jeugdzorg! Het is heel zwaar en moeilijk om mijn dochter zo weinig te zien!

Ze was een hele sterke meid. Ze deed alles gelijk goed en ademde ook helemaal zelf. Zelfs nu doet ze het super. We waren aan het rekenen wanneer ik zwanger zou zijn geraakt! En wat er uit kwam, was niet zo mooi! Ik had namelijk een abortuspil gehad en rond die tijd zou ik dus zwanger zijn geraakt! Ik heb wel een bloeding gehad, maar het vruchtje is er blijkbaar niet uit gegaan!

Het was heel raar om te horen dat ik zwanger was en ik snapte er ook niets van, want ik werd namelijk gewoon ongesteld! Ik ben samen met mijn vriend heel blij met de dochter die we hebben. Ze is een supermooi meisje en we houden nu ook heel veel van haar! Ik hoop dat alle meiden die of zwanger zijn of nu een kindje hebben, heel gelukkig zijn met hun zoon/dochter! Wees er toch trots op, want het is je eigen vlees en bloed!

Weet dat ik als 13-jarige moeder - bijna 14 - altijd voor jullie klaar sta 

xxx Onsss

11 maart 2009 - Hallo allemaal, ik ben 18 jaar en de trotse moeder van een zoontje van zeven maanden oud. Ik heb de verhalen gelezen en wil nu ook mijn verhaal kwijt.

Het begon allemaal in september 2007. Toen leerde ik mijn vriend kennen. Het ging allemaal goed tussen ons en ik ging dan ook al vrij snel bij hem intrekken. Begin oktober 2007 dacht ik dat ik zwanger was, omdat ik al twee weken overtijd was. Er bleek helemaal niks aan de hand te zijn. Ik had een zwangerschapstest gedaan, maar vertrouwde de uitslag niet... ook omdat mijn moeder ooit een test had gedaan die vertelde dat ze niet zwanger was, terwijl ze dat wel was. Ik had er dus niet echt een goed vertrouwen in.

Een paar dagen nadat ik de test had gedaan, kwam mijn menstruatie. Dat was een opluchting voor me, ook omdat ik nog zoveel wilde doen en pas daarna een gezinnetje wilde stichten. Eind oktober 2007 ging ik douchen met mijn vriend en ik had last van gevoelige borsten. Ze werden al wat groter en mijn bh's gingen pijn doen. Ik dacht er niet aan dat ik nu wel een zwanger kon zijn.

Mijn menstruatie bleef weer weg en ik wachtte tot ik twee a drie weken over tijd was en wilde dan weer een zwangerschapstest gaan halen. Na twee en een halve week heb ik deze dan toch maar gehaald en daaruit bleek dat ik zwanger was. Ik was blij, maar schrok wel. Nadat ik het wist, heb ik gelijk mijn vriend een sms-je gestuurd met het grote nieuws. Hij was gelukkig ook superblij met een kleintje op komst. Dat was een opluchting voor me, maar diep van binnen wist ik ook wel dat hij er blij mee zou zijn.

Het enge was hoe ik aan aan mijn ouders en schoonouders moest vertellen. Ik en mijn vriend waren meer bang om het tegen mijn ouders dan tegen zijn ouders te vertellen. Gelukkig is dat allemaal goed gekomen en hebben ze ons ook echt hard gesteund met dingen.

In december 2007 had ik mijn eerste afspraak voor de echo om te kijken hoeveel weken ik zwanger was. Ik bleek al acht weken en vijf dagen zwanger te zijn. Mijn vriend hoorde het hartje kloppen en kreeg een brok in z'n keel. Mijn moeder en zus waren ook meegegaan en waren er ook even stil van.

In het begin verliep mijn zwangerschap best goed, vond ik zelf. Ik was niet echt misselijk, niet moe en had nergens last van. Tot op een avond. Ik lag al in bed en kreeg enorm veel pijn in mijn buik en had een beetje bloedverlies. Ik dacht bij mezelf: het komt wel goed. Alleen mijn vriend raakte in panniek en belde met het ziekenhuis waar ik vervolgens langs moest komen om het te controleren. Ik dacht: nou oké, even een controle en ik ben weer thuis. Maar nee, ik mocht gezellig het nachtje blijven en het bleek dat mijn placenta niet goed wilde nestelen.

Omdat het allemaal niet echt goed zat, moest ik een watervruchtpunctie doen om te kijken hoe de zaken ervoor stonden. Ik ging samen met mijn vriend naar het ziekenhuis, maar dat moest weer in Amsterdam. En na een intakegesprek waarin ze vertelde hoe het allemaal ging, werd ik doorverwezen. Hoe ze erover praten, lijkt het alsof het helemaal geen pijn doet, maar in werkelijkheid doet het enorm veel pijn. Ik heb er twee dagen last van gehad. Drie weken later moest ik nog een keer komen voor een controle en daar bleek alles goed te zitten. Alles was weer normaal, zoals het hoorde. Dat was een hele opluchting voor mij.

27 juli 2008: ik was samen met mijn vader en mijn vriend naar het meertje gegaan. Mijn moeder kwam later, zij moest eerst werken. De dag verliep vlekkenloos. Ik had nergens last van. Ja, alleen van de warmte, maar dat heeft volgens mij iedere zwangere vrouw. 's Avonds had ik enorme honger en bestelde nog om 23:45 uur een pizza. Die werd bezorgd en om 00:15 lag ik dan eindelijk in mijn bed, maar niet voor lang, want om 00:30 uur braken mijn vliezen. Ik schaamde me dood tegenover me vriend: ik dacht dat ik in mijn bed plaste en kon het maar niet ophouden. Daardoor merkte ik dat mijn water was gebroken.

Mijn vriend belde gelijk de verloskundige en onze ouders. Gelukkig kwam de verloskundige snel. Zij was er al om 01:00 uur. Ik ging naar boven met haar, omdat ze wilde kijken hoeveel ontsluiting ik had. Het ging gelukkig allemaal snel, want ik bleek al 4 cm ontsluiting te hebben. Ik moest van de verloskundige gelijk door naar het ziekenhuis, omdat het allemaal zo snel ging. Bij aankomst in de verloskamer, werd ik weer getoucheerd en bleek dat ik al acht centimeter ontsluiting had. De laatste twee  tegaan, alleen die duurden voor mij zo'n eeuwigheid.

Ik had niet echt weeen en bij de negen centimeter ontsluiting, kreeg ik persweeen en mocht ik al gaan persen om te kijken of die laatste centimeter weg te duwen was maar helaas. Eindelijk, om 03:30 uur, had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen. Ik had alleen niet echt meer de drang om te persen. Maar goed, ik deed wat er gevraagd werd en ging persen. Op een gegeven moment kwam er een gynaecoloog en nog twee verloskundigen. Er was paniek in de tent, want het hartslagje van die kleine ging erg snel achteruit, omdat hij klem zat in het geboortkanaal. Ik moest dan ook ingeknipt worden. Normaal gesproken doen ze dat tijdens een wee, maar bij mij niet. Het moest gelijk gebeuren en ze konden niet wachten op een wee.

Ik zag haar de schaar pakken en vroeg nog: wat ga je daarmee doen? Ik raakte zelf ook in paniek, want ik wist dat als ze je gaan inknippen, dit tijdens een wee gebeurt. Ik bleef maar roepen: nee, nog niet. Ik heb nog geen wee, maar voor ik mijn zin af kon maken, knipte ze al en ik ging door de grond. Ik kon mee kijken via een spiegeltje en zag 30 seconden later al het hoofdje.

Omdat het allemaal zo snel ging, had ik geen puf meer om wat te doen en ik moest nog een goeie pers geven, maar zelfs daar had ik de fut niet meer voor. Uiteindelijk besloten ze maar om me kleine man er uit te halen. Eindelijk was hij er dan. Hij was zo mooi en kon hem al gelijk niet meer missen.

Mijn bevalling duurde maar drie en een half uur... daarmee was ik wel erg blij. Ik kreeg allemaal cadeautjes, maar het mooiste cadeau is tot nu toe mijn zoon. Ik zou echt niet meer weten hoe het zonder hem was en kan me niet eens meer voorstellen hoe het zonder hem zou moeten gaan.

Voor alle meiden die twijfelen: denk er goed over na, want als je besluit om een abortus te doen: ik durf mijn handen in het vuur te steken dat je er ontzettend veel spijt van krijgt. Hoe je het went of keert: je geeft je kind alle geluk en alle liefde die hij of zij verdient.

Veel liefs
Mamachanniejj en Luca

10 maart 2009 – Dinsdag 10 maart 2009… de dag dat ik een abortus zou krijgen. Dit is mijn eerste keer op deze site en als ik de verhalen van anderen lees, ga ik kapot van binnen. k ben 18 jaar en nu ongeveer 8 weken zwanger. Ik heb geen vaste vriend. Tenminste, ik heb nu alweer 7 a 8 weken geleden onze toch al niet zo stabiele relatie verbroken.

Mijn (ex)vriend/vader van mijn kind(foetus) is de liefde van mijn leven. Misschien vreemd om op je 18e te beweren, maar het is zo. Werkloos, lui en nutteloos als hij eigenlijk is, heb ik nog nooit bij iemand anders zo mezelf kunnen zijn. Ik heb nog nooit met iemand anders zo veel lol gehad. Helaas heeft hij ook een andere kant: de kant die vreemd gaat, je manipuleert en zelfs mishandelt (zowel fysiek als mentaal).

Na een paar maanden de hoogte- en dieptepunten van mijn leven met hem te hebben meegemaakt, heb ik een punt achter de relatie gezet. Voor de zoveelste keer en ik denk dat hij in eerste instantie ook wel dacht dat ik na een paar uur, hooguit 2 dagen, weer op de stoep zou staan. Maar deze keer was anders. Eindelijk had ik gerealiseerd dat ik door hem mijn leven kapot maakte. Ik verwaarloosde mijn vrienden, mijn school en mezelf. Om nog maar niet over thuis te spreken. Hij was het centrale punt van mijn bestaan geworden en zoog alle levenslust uit me weg... dat moest ophouden!

Gek eigenlijk dat ik zo veel kan houden van iemand die me zo intens veel pijn doet. Maar ik vertrok dus, van de ene op de andere dag (in ieder geval voor hem, hij wist niet dat ik me in mijn weekend bij vrienden kapot had gepiekerd). Ik ging bij mijn zus wonen, thuis, want bij mijn grootouders kon ik niet meer terecht. De eerste 2 weken ging het prima. Ik had veel verdriet, maar zag zelf ook in dat ik langzaam weer begon te leven.

Heel langzaam weekte ik me emotioneel van hem los. Totdat hij zelf ook inzag dat ik niet van plan was om terug te komen. Toen begon het bellen en sms-en. Ik kreeg mezelf zo ver om niet op te nemen, maar zijn sms-jes kon ik niet ongelezen wissen. In zijn berichten beloofde hij me de wereld en zijn woorden streelden mijn ziel. Hij was op die manier niet uit mijn leven, ik bleef hem afwijzen, maar diep van binnen hunkerde ik naar zijn aandacht.

Zo heb ik het vier weken zonder hem volgehouden, maar toen kwam Valentijnsdag. Een commerciële rotdag die ieder in een relatie zo voorbij gaat, maar die bij de ongelukkige singles zuur blijft hangen. Het afgelopen jaar werd ik depressief verklaard en liefdesverdriet of een Valentijnsdag kon ik echt niet gebruiken. Een combinatie was dus nog erger en het gevoel van ellende is niet te beschrijven. Precies op het moment van mijn eerste huilbui belde hij, alsof hij het rook. Of ik echt niet met hem wilde afspreken...

Een keer kon toch geen kwaad? Het was immers Valentijnsdag, maar voor mij was het weerzien als een eerste shot heroïne voor een junk. Die week volgde een vakantie. In de eerste instantie probeerde ik mezelf te bedwingen, maar al snel zag ik hem ieder moment dat ik kon. Dat ik aan het eind van die week al ruim 5 a 6 weken over tijd was, was een bijzaak. Ik sla wel vaker een periode over door de stres. Alleen had ik er nu niet bij stil gestaan dat ik op het punt stond een tweede periode over te slaan.

Toch maar een test, zo'n futuristische waaraan je meteen het aantal weken kon aflezen. Ik was zwanger en al lang over het maximum aantal weken dat de test kon aangeven. Vanaf dat moment zijn alle dagen in een waas voorbij gegaan. De realisatie dat ik echt zwanger was, kwam keihard aan en samen met die wetenschap kwamen de zwangerschapsverschijnselen.

Ik was al weken uitgeput, maar goed, dat is normaal in een examenperiode, dacht ik. Maar toen kwam de misselijkheid, het overgeven en in een week werden mijn borsten twee keer zo groot. En hij leek de gelukkigste man op aarde: met twee depressieve ouders, hij zonder werk of scholing, ik met mijn karige salarisje en een opleiding die ik niet lijk te halen. Alles zou volgens hem wel goed komen.

Hij vond het zelf niet eens nodig om een fulltime baan te zoeken of een ander huis (hij woont vier hoog in een smerige flat). Ik raakte weer helemaal verstrikt in zijn web en ik moet toegeven dat ik het zag gebeuren. Ieder moment dat ik zonder hem was, voelde alsof ik alleen in het leven stond. Alsof het al een zekerheid was dat ik alleen een kind op zou moeten voeden. Ik heb altijd gezegd dat ik het kind zou laten aborteren als ik ongepland zwanger zou worden en de situatie was er niet naar. Maar nu, eenmaal zwanger (door de pil heen, hoeveel mensen gebeurt dat nou?) voel ik dat kind groeien en lijkt de zwangerschap afbreken onmogelijk.

Mijn hele lichaam lijkt het kind te verwelkomen en mijn gevoel gaat totaal in tegen mijn ratio. Want ik, noch mijn (ex)vriend heb de middelen om voor dit kind te zorgen. Ik heb geen ouders en niemand om me heen die me beloofd te steunen. Hij net zo min van zijn kant (al heeft hij wel ouders).

Vandaag zou ik, tegen mijn gevoel in, dit kind laten aborteren. En hij zou meegaan. Maar door ruzie met me te maken in de auto, voor de abortuskliniek en midden op straat heeft hij daar mooi een stokje voor gestoken. En dat alles omdat hij denkt dat ik niks om dit kind geef. Nu heb ik voor overmorgen een nieuwe afspraak en de komende nachten zullen, net als vannacht, slapeloze nachten worden.

Maar mijn ratio is vastbesloten: mijn kind verdient alle geluk van de wereld en dat kan ik het nu niet geven. Dus overmorgen zend ik het terug naar waar het vandaan kwam (zo probeer ik het doden van mijn kind te verwerken). Ik hoop het, wanneer de tijd rijp is, weer te mogen ontvangen (hoe gestoord het ook lijkt, het liefst weer van dezelfde vader).

Tot die dag weet ik het niet. Het ergste moet nog komen en ik weet niet of ik daadwerkelijk in staat ben tot een abortus.

Dit is mijn verhaal. Ik schrijf van me af zonder onderbroken te worden door kritiek of een mening (niet dat ik niet tegen kritiek of een afwijkende mening kan, ik hou er gewoon niet van om te worden onderbroken). En omdat niemand naar mijn verhaal lijkt te willen luisteren.

Nu ben ik het kwijt en hoop ik dat het tot al die andere jonge meiden doordringt hoeveel geluk ze hebben met iemand die hun steunt.

Veel liefs,
Krssi

10 maart 2009 - Hoi, ik ben Anne Carlijn. Ik ben nu 13 jaar en word in april 14. Ik ben 4 maanden zwanger. Ja, ik weet het: ik ben er heel erg jong bij. Maar het was niet echt de bedoeling.

Ik ken mijn vriend nu al twee jaar en we waren er klaar voor om met elkaar naar bed te gaan. Alleen het ging mis. De eerste keer was al niet echt fijn en nu dit. Ik voel me er ontzettend rot over. Mijn ouders waren in shock! Mijn vader was zelfs boos. Ik ben christelijk opgevoed dus hij vond het sowieso al dom dat ik seks had voor mijn huwelijk.

Ik durfde het in de eerste instantie niet te vertellen, maar mijn vriendin – kim – vond dat ik het echt moest zeggen. Dus dat heb ik gedaan. Ik moest huilen en kon de eerste weken niet meer slapen. Ik heb twee weken geleden een echo gedaan. Ik wilde eerst niet kijken, maar ik heb het toch gedaan.

Ik weet nog niet wat het wordt, maar ik ga het niet weg laten halen. Mijn ouders hebben gezegd dat ze wel voor het kindje wilden zorgen totdat ik het zelf kon. Mijn vriend en ik zijn gelukkig nog wel bij elkaar. En we houden ook van elkaar.

We gaan waarschijnlijk als ik 17 jaar ben trouwen, zodat het kindje gewoon ouders heeft. Als ik terug in de tijd kon gaan, had ik misschien willen veranderen… maar misschien ook niet, want het gevoel dat er nu een prachtig kindje in mij groeit, is toch wel heel speciaal.

Lieve groetjes, xxx Anne

9 maart 2009 - Hoi hoi, ik ben Sjoerdje. Iedereen vraagt zich vaak af hoe het nou komt dat ik zo jong mama ben. Steeds weer moet ik dat verhaal vertellen. Ook wil ik dit verhaal eens delen met jullie

(2004) Een paar weken voor de kerstvakantie werd er steeds geroddeld dat ik zwanger zou zijn... Ja, ik zwanger? No way! Ik was gewoon ongesteld dus hoe zou ik zwanger kunnen zijn? De dag voor de kerstvakantie heb ik nog flink gegymd, omdat we toets hadden.

De dag voor eerste kerstdag was raar. De buurvrouw kwam aan de deur en vroeg of ik zwanger was. Omdat iedereen hun belde. Hun staan in het telefoonboek en wij niet. Mijn ma reageerde van ‘natuurlijk niet’ en we hebben er nog wat grapjes over gemaakt.
Op eerste kerstdag waren we bij de schoonouders van mijn zus. Daar vertelden we ook wat de buurvrouw had gevraagd. We hebben er de hele dag grapjes over gemaakt: ‘hier opa, hier heb je je cadeau’ (tegen mijn vader) enz.

Tweede kerstdag was rustig. Mijn oma kwam en ging vroeg naar bed. De volgende ochtend riep mijn ma me op haar kamer. Mijn tante had namelijk gebeld om te vragen hoe het hier was. En mijn ma vertelde hetzelfde grapje natuurlijk. Mijn tante zei: "ik zou daar maar geen grapjes over maken, want Tina (mijn nichtje) kwam er ook al mee thuis. Ik durfde het niet aan jullie te vertellen."

Mijn ma wilde mijn buik zien. Ik was wel wat opgezet, maar niet zo erg en dacht juist dat ik groeide. Ik wil de beveiliging in dus ik was blij dat ik wat groeide, ik was mager. Mijn ma zei: “je draagt een kind bij je”. Ze zag een zwangerschapsstriem (soort van lijn over je buik heen). Ik had daar als 15-jarige nog nooit over gehoord.

Toen zakte echt de grond onder mijn voeten. Ik ging bij mijn moeder liggen en huilen. Zij riep mijn pa dat hij de dokter moest bellen. Hij zei alleen dat hij mij ging helpen met alles.

Eenmaal bij dokter (dezelfde dag) bleek ik dus zwanger te zijn. Maarliefst minimaal een half jaar. We konden sowieso al niks meer doen. De dokter probeerde een zo snel mogelijke afspraak bij de gynaecoloog te maken en daar konden we de dag erna terecht.

Die zei dat ik ongeveer zeven maanden heen was. Alles was in orde verder. Mijn moeder vond het raar dat ik mijn kind nooit gevoeld heb, maar dit soort dingen gebeuren vaker als kinderen rustig zijn.

Mijn pa had gelukkig nog een weekje vakantie, dus we hebben alles met gemeente geregeld. Ik ben naar Fiom geweest. Zij praten met tienermoeders over van alles. En we hebben ook maatschappelijke hulp van Fiom gekregen.

En we moesten snel een kamer regelen natuurlijk. We hadden nog een rommelkamer en die hebben we in een week in een babykamer veranderd. We kregen een ledikant en bedje van mijn tante. En veel kleding van anderen.

Ik was 13 februari uitgerekend, maar Benjamin kwam 3 maart. Twee maanden later werd ik zelf 16 jaar. Maar heb er nooit spijt van gehad en ik hou van mijn kerel.

Ik heb nu een vaste relatie, omdat de vader nooit echt interesse getoond heeft. Hij heeft Benjamin zes keer in zijn leven gezien. Samen met mijn vriend en zoontje Benjamin ga ik me inschrijven voor een huisje. Want ik ben bijna 20 jaar en Benjamin alweer 4 jaar.

Tegen alle meisjes wil ik zeggen dat wat je ook doet, goed is. Praat er alleen goed over, want alleen beslissen op jonge leeftijd is nog moeilijk. En het is ook heel moeilijk, maar ook ik heb er van geleerd.  Ik zou het niet anders gewild hebben.

Groetjes,

Ons

7 maart 2009 - Hallo allemaal. Ik ben Jennifer, 17 jaar en ben nu ongeveer 18 weken zwanger. Ik had drie maanden geleden een vriend, maar dat is helemaal mis gelopen. Ik ben zwanger en bleef toen alleen over… zeg maar.

Mijn moeder wist al dat ik zwanger was en was er erg blij mee. Dat is ze nog steeds. Ze ziet er naar uit om oma te worden. Ook mijn oma en mijn zusje waren erg positief. In het begin was ik wel bang dat ik het allemaal zelf niet zou redden en dat het allemaal mis zou lopen. Maar met de steun van mijn familie kijk ik er naar uit om mijn baby vast te kunnen houden en moeder te worden.

Af en toe is het nog wel een beetje verwarrend voor mij dat ik moeder ga worden. Maar gelukkig kan ik altijd terug vallen op mijn familie als het even niet meer gaat. Ook word ik erg goed geholpen door mensen om me heen.

Ik zal voor alle meisjes die het heel eng vinden om het tegen hun ouders te vertellen een tip geven: Het is heel eng om het te vertellen - dat weet ik zelf ook - maar je kan het beter meteen vertellen, want ze komen er toch wel achter op een bepaald moment. 

En nu denk ik zelf: ik ben blij dat iedereen het weet en ik denk dat ik een super moeder ga worden! En niemand die mij dat nog kan afnemen van mij!

Dit was mijn verhaal.

Groetjes en kusjes,

Jennifer!!

Lees ook het verhaal van de moeder en zus van Jennifer (Patricia & Shereen)

1 maart 2009 – Hallo, mijn naam is Denise en ik ben 16 jaar. Ik ben zelf al twee maanden zwanger. Ik ben heel erg ziek door de zwangerschap, waardoor ik geen eten binnen kan houden en geurtjes ga ik uit de weg. Mijn moeder is erg bezorgd en denkt nog dat het de griep is.

Ik ben al langs de dokter geweest en die gaf me medicijnen. Alleen die hielpen helaas niet. Ook vroeg ik om een doorverwijsbrief om een abortus te laten uitvoeren. Ik vertelde mijn moeder na afloop dat de dokter zei dat ik goed uit moest zieken. De volgende dag maakte ik de afspraak en ik kon er alleen terecht over een week.

Ik ging met mijn moeder in gesprek over ervaringen van een abortus (want mijn zus en moeder hebben het alle twee meegemaakt). Ze zei dat ze daar nooit meer voor zou kiezen en dat het niet altijd de beste oplossing is. Door dat gesprek kon ik het niet meer en heb ik het afgezegd.

Ik was van plan mijn moeder het snel te vertellen, maar haar baarmoeder werd er uitgehaald en ik wilde haar niet lastig vallen. Dus ik stelde het weer uit.

Nu wil mijn moeder morgen met mij naar de dokter, maar ze komt vanavond heel laat thuis en ik weet niet hoe ik het bericht haar het beste kan melden :-(…

Mijn vriend en ik hebben al twee jaar een relatie, maar op dit moment gaat het heel slecht. Alles loopt op dit moment niet zo goed af en ik wil mijn ouders niet teleurstellen. Ik ben er erg door de war.

Dit is mijn verhaal