| |
Op dit moment zijn we bezig met onderhoud,
het is tijdens het onderhoud niet mogelijk aanpassingen te doen.
Deze werkzaamheden duren mogelijk tot 12.00 uur!
 |
|
 |
| |
Girlie1987
28 december 2007 - Hallo, ik ben girlie1987 en ik wil graag mijn verhaal vertellen.
Mijn vriend (20) en ik (20) wilden samen graag een kindje. Na e...
28 december 2007 - Hallo, ik ben girlie1987 en ik wil graag mijn verhaal vertellen.
Mijn vriend (20) en ik (20) wilden samen graag een kindje. Na een paar weken was ik al zwanger, ik heb toen een miskraam gehad en daar waren mijn vriend en ik kapot van... (Mijn vriend woonde nog thuis en ik al op mezelf).
Toen bleek dat ik opnieuw zwanger was geraakt en mijn vriend en ik waren helemaal blij toen de zwangerschapstest positief was. We hebben het aan mijn ouders verteld en die waren blij voor ons.
`s Avonds gingen we naar zijn ouders toe om het aan hun te vertellen. Zij vonden het helemaal niet leuk en wilden dat ik het kindje weg liet halen. Na een paar dagen twijfelde mijn vriend ook heel erg en wilde dat ik het kindje weg liet halen, want hij zag het leven met een kindje toch niet meer zitten. Dit was absoluut niet wat ik verwacht had en ik heb de keus gemaakt het kindje niet weg te laten halen. De vader van mijn kindje is nu ongeveer anderhalve maand geleden bij me weggegaan en wil niks meer met me te maken hebben en vertelt aan iedereen dat ik hem erin heb geluisd en dat hij helemaal geen kindje wilde met mij. En dat terwijl ik allerlei sms-jes in mijn telefoon heb staan waarin hij zegt zo graag een kindje met me te willen en dat hij hoopt dat ik zwanger ben..
Ik had de eerste echo toen ik 10 weken zwanger was en toen ik mijn kindje voor het eerst op de echo zag (toen was mijn vriend al bij me weg dus mijn moeder was mee) toen wist ik dat ik de juiste keus heb gemaakt door mijn kindje niet weg te laten halen.
Een week later ben ik verhuisd en ben ik bij mijn moeder en stiefvader gaan wonen omdat ik op dit moment geen kindje in mijn eentje op kan voeden. Dat is nu nog te veel voor mij en mijn moeder wil me graag helpen..
Twee weken nadat ik verhuisd was, had ik de eerste afspraak bij de verloskundige. Hier heb ik het hartje van mijn kindje voor het eerst gehoord en ik moest er van huilen, ook omdat het zo mooi was om het hartje van mijn kindje te horen maar ook omdat zijn of haar vader er niet bij was......
Als er mensen zijn die ditzelfde of iets soortgelijks hebben meegemaakt of op dit moment meemaken zou ik daar graag mee willen praten, op msn of hoe dan ook......
|
Kimm
28 december 2007 - Ik was negentien toen ik zwanger werd van mijn ex. Jammer genoeg wilde hij niks met ons te maken hebben. Ik heb een moeilijke tijd ...
28 december 2007 - Ik was negentien toen ik zwanger werd van mijn ex. Jammer genoeg wilde hij niks met ons te maken hebben. Ik heb een moeilijke tijd gehad. Kleine problemen met mijn ouders, met de ouders van mijn ex en met hem ook.
25-11-2005 was ik uitgerekend. Het sneeuwde enorm in Enschede. Ik keek uit het raam en ik zag alleen maar sneeuw. De verloskundige zat vast en uiteindelijk kwam de ambulance.
Gelukkig is alles goed gegaan en is Ticho om 07.07 uur geboren.
Nu zijn we twee jaar verder. Ticho is twee en ik heb een geweldige vriend. We kennen elkaar nu ruim 3,5 jaar.
En tien maanden geleden kwamen we bij elkaar. En…… we zijn in verwachting van een tweede. Ik ben nu vandaag (donderdag 27 december 2007) 6 weken zwanger. Hopelijk kan ik over twee weken een echo maken. Wij zijn namelijk heel erg nieuwsgierig.
Ik laat snel weer wat van me horen.
Liefs en kus van Ticho, Bertram, Kimm en de kleine in de buik
|
Lenie
28 december 2007 - Hoi ik ben Lenie en ik ben 20 jaar. Mijn vriend en ik hadden drie en een half jaar verkering toen we samen een huis kochten. We wer...
28 december 2007 - Hoi ik ben Lenie en ik ben 20 jaar. Mijn vriend en ik hadden drie en een half jaar verkering toen we samen een huis kochten. We werkten allebei en ik was net klaar met een opleiding.
Ik was onregelmatig ongesteld want ik was gestopt met de pil. Niet dat we bewust een kindje wilden, maar het liep niet lekker met de pil, ik was misselijk enz. Twee maanden later op koninginnedag 2006 was ik één week over tijd en ik vertelde het aan mijn beste vriendin, een halve week later deed ik een test en ik was zwanger! Ik vertelde het gelijk aan mijn moeder, ze reageerde heel rustig. Toen vertelde ik het aan mijn vriend, hij schrok een beetje, maar zei dat hij het al wel had gedacht. Ik was zes weken zwanger toen we het aan zijn ouders vertelden. Ze schrokken wel, maar wilden ons met alle liefde helpen!
Het ging als een lopend vuurtje door familie en vrienden. We besloten dat we eerst zouden trouwen en we hebben een geweldige dag gehad op 21 september 2006. Ik was toen bijna zes maanden zwanger maar ik had geen buik, dus je zag niets in mijn trouwjurk.
De eerste 20 weken was ik heel misselijk en moest ik overgeven, maar verder heb ik een super! zwangerschap gehad! Op maandag 8 januari 2007 was ik uitgerekend. Ik had het die dag een beetje in mijn buik, had lekker het huis nog schoongemaakt en ging slapen. Om een uur 's nachts werd ik wakker en had lichte weeën, maar dat wist ik niet. Om twee uur werd ik weer wakker en toen kwamen de weeën om de vijf minuten, maar het was wel te dragen. Mijn man belde de verloskundige, ik ging ondertussen onder de douche. De verloskundige kwam om half vier en ik had toen al bijna zes cm. ontsluiting! Mijn moeder was ondertussen ook gekomen. Mijn vliezen werden gebroken en de verloskundige ging naar huis en zou om zeven uur terug komen. Ik kreeg een weeënstorm en voelde om kwart over vier dat ik moest persen. Snel de verloskundige weer gebeld en die kwam meteen, ik had tien cm. ontsluiting en mocht persen.
Om 4.45 uur is onze dochter Deborah geboren, 48 cm. lang en 2930 gram zwaar. We zijn zo blij met ons meisje, ze word bijna 1 jaar en wij zijn gelukkig (getrouwd) met elkaar!
Liefs Lenie, Dirk en Deborah
|
Lindsey
28 december 2007 - Heej allemaal, Om te beginnen: Ik heet Lindsey en ben 16 jaar. Ik ben nu 18 weekjes zwanger. Toen ik 13 jaar was, heb ik G leren ke...
28 december 2007 - Heej allemaal,
Om te beginnen: Ik heet Lindsey en ben 16 jaar. Ik ben nu 18 weekjes zwanger. Toen ik 13 jaar was, heb ik G leren kennen. Hij zat bij mij in de klas. We kregen een 'relatie'. Met hem had ik ook de eerste keer seks. Ik stelde hem voor aan mijn moeder, maar ze was het er niet echt mee eens. Ze vond hem slecht voor me, en had al een aantal verhaaltjes over hem gehoord (drugs en zo). Later klopten die verhalen. Toen ik ongesteld moest worden, werd ik het maar niet. Nou ja, na 6 dagen begin je toch te denken: Hoe zou het kunnen, seks... Deed ik het veilig? Ploink! Toen wist ik het, natuurlijk had ik het niet veilig gedaan. Maar ja, ik slikte de pil dus so what? Ik heb G gebeld en die avond zouden we samen een zwangerschapstest doen. Aan de telefoon had ik het hele verhaal uitgelegd en die middag had ik ook een zwangerschapstest gekocht.
Toen we die avond de test deden, kwam er een dikke vette plus. Ik was dus zwanger, samen met G heb ik gehuild, we dachten van… hoe moet het nu en zo. En hoe moest ik dit aan mijn moeder vertellen als zij dacht dat ik niet meer met G omging? We zijn die avond samen in slaap gevallen, de volgende dag hebben we alles rustig op een rijtje gezet en het ook aan mijn moeder verteld. Ze werd kwaad en dreigde dat als ik het niet zou laten weghalen, ze me uit huis zou zetten. Mijn antwoord daarop was: als je me uit huis zet, zie je me nooit meer! Denk maar goed na. Een paar dagen later kwam mijn moeder naar mij toe, ze was zo erg geschrokken zei ze, dat het eruit floepte. Samen hebben we ook gehuild om weer de dingen van hoe moet dit nu en zo. We hebben besloten dat ik het kindje mocht houden, dat we een kinderkamertje zouden gaan maken en het kindje een goede toekomst gaan geven!!
Toen ik 8 weekjes was, heb ik mijn eerste echo gehad. Toen ging de relatie met G en mij uit, hij wilde liever bij zijn vrienden zijn en een beetje blowen, dan zijn kindje op een echo zien. Dat was voor mij DE druppel. Het ging al een tijdje niet zo goed tussen ons, maar dit sloeg echt alles. Ik ben nu 18 weken en het gaat super goed met ons. M’n buikje begint te komen, ik ben echt super trots. Ik zou graag in contact willen komen met andere moeders of aanstaande moeders, maar ook met de meisjes (of jongens hihi) die een sterkte kinderwens hebben, of gewoon leuk willen babbelen.
Voeg me toe op mijn msn: Linnner@hotmail.com
Groetjes en kusjes Lindsey xx
|
Anoniem
21 december 2007 - Hallo, Ik heb al eens eerder mijn verhaal gestuurd naar tienermoeders.nl maar vind hem nergens terug. Daarom vertel ik het nog maar...
21 december 2007 - Hallo,
Ik heb al eens eerder mijn verhaal gestuurd naar tienermoeders.nl maar vind hem nergens terug. Daarom vertel ik het nog maar eens tot nu toe dan.
Het begon allemaal voordat ik de pil slikte, ik was toen 15 jaar (rond juli 2004). Ik had het al een paar keer gedaan met mijn vriend, ik werd toen maar niet ongesteld. We dachten dat ik zwanger zou zijn. Maar na een paar dagen werd ik toch ongesteld. Ik ben hierna toch maar begonnen met de pil. Tot oktober 2004, mijn vriend en ik kwamen erachter dat we toch beiden een kinderwens hadden dus ben ik toen gestopt met de pil. We verwachtten dat het een hele tijd zou gaan duren, maar ik was na 4 maanden al zwanger (februari 2005). Ik heb lang gewacht met testen, maar toen ik getest had was die dus positief.
Toen moesten we het onze ouders nog vertellen. We hebben niet verteld dat het gepland was, maar een ongelukje. Als onze dochter ouder was, zouden we het vertellen. Mijn vriend zijn ouders reageerden heel goed, ook al was ik wat jong volgens hun. Mijn moeder was wel geschrokken. Ik had haar meegenomen naar de dokter om nog een test te doen. Zij reageerde ook best goed, maar mijn vader wilde gelijk dat ik abortus deed. Dit heb ik niet gedaan.
Mijn moeder heeft me toen geholpen met wat dingetjes, zoals afspraak maken met verloskundige enzo. Mijn moeder is ook mee geweest en ik heb toen een echo gehad. Ik was toen 10 weken zwanger. Ik was gelijk helemaal verliefd op ons baby’tje. Ik heb dat jaar gewoon mijn school afgemaakt. In juni 2005 was ik hiermee klaar. Ik ben toen bij mijn schoonvader en vriend gaan wonen en zijn toen op zoek zijn gegaan naar een huis.
Kleding krijg ik allemaal van mijn nichtje haar dochter. Huizen huren duurde heel lang dus moesten we een huis kopen. We hebben toen een huis gevonden in Rotterdam. Mijn zwangerschap verliep heel goed; ik had niet zoveel kwaaltjes maar had ook bijna geen buik. Ik had alleen een lage bloeddruk en bloedarmoede, waardoor ik een paar keer was flauwgevallen.
Mijn familie woonde in Limburg en we gingen naar de verjaardag van mijn nicht. Dat weekend logeerden we bij mijn moeder. We gingen lekker slapen tot ik om 4 uur wakker werd, ik moest naar de wc (dacht ik). Maar halverwege de trap braken mijn vliezen. Ik ging toen naar mijn moeder en zei mijn plas blijft maar lopen. Zei wist niet wat ze moest doen en heeft toen aan iemand gevraagd wat ze moest doen. Ze heeft toen de verloskundige gebeld, maar ik was pas 35 weken zwanger. De verloskundige van Limburg is toen hierheen gekomen.
Ik moest opgenomen worden in het ziekenhuis om infecties te voorkomen. Mijn vriend wou het eerst niet geloven, maar is toen ook maar opgestaan. We waren rond 6 uur in het ziekenhuis, waar we in de verloskamer moesten liggen, omdat er verder geen plaats was. Hier hebben we tot 18 uur gelegen. Toen mochten we eindelijk naar een andere kamer.
Mijn moeder is toen naar een feestje gegaan in Eindhoven, mijn nichtje is ook nog even gekomen en hebben samen Idols gekeken. Om 20:15 uur ging ze toen naar huis, want ze had namelijk visite thuis zitten. Toen ze de deur dichtdeed begonnen bij mij de weeën. Ze zijn toen even komen kijken, maar het waren maar voorweeën, zeiden ze. Ik heb toen verder niks meer meegekregen van de tv en mijn vriend is toen ook wat anders gaan kijken.
Daarna heeft hij mij nog gemasseerd, tot ik om 23:30 tegen hem zei, “bel mijn moeder nu maar”. Dat heeft hij toen gedaan. Iets daarna hebben we iemand geroepen. Ik heb toen gezegd dat ik persweeën had, dat geloofden ze niet. Dus toen zijn ze even gaan kijken hoeveel ontsluiting ik had, toen schrokken ze; ik had al 7 cm ontsluiting. Ik ben toen naar de verloskamer gebracht waar iemand zei: “is er al gekeken hoeveel ontsluiting ze heeft”, waar bevestigend op werd geantwoord. Toen zei die andere: “kijk nu nog maar eens”. Ik had al 9 cm ontsluiting, dat ging dus heel snel. Toen kwam mijn moeder binnen lopen, net op tijd want even later had ik al 10 cm en mocht ik gaan persen. Na een kwartiertje persen is onze dochter dan geboren. Mijn vriend heeft toen de navelstreng doorgeknipt. We hebben even van onze dochter geniet en daarna moest ze naar de kinderafdeling omdat ze een maand te vroeg was. Ik ben toen gaan douchen en daarna nog even gaan kijken. Hierna zijn mijn vriend en moeder naar huis gegaan en ik ben daar gebleven en gaan slapen.
Nu is ze al een grote meid van 2 jaar en 1 maand, niemand kan meer zonder haar. Mijn moeder was stapelgek op haar en andersom ook. Maar mijn moeder is 2 weken geleden overleden aan kanker. Ik wou haar nog vertellen dat onze dochter geen ongelukje was maar ik was te laat. Onze dochter snapt het nog niet. Ik woon sinds die dag ook weer in Limburg, want mijn broertje wil niet bij onze vader wonen. Mijn vriend woont wel nog in Rotterdam tot hij hier werk heeft gevonden.
Dat was mijn verhaal zo'n beetje, ik was bijna 17 jaar toen ik onze dochter kreeg en mijn vriend 21 maar we hebben het goed gered tot nu toe.
Groetjes een hele trotse moeder.
|
Miss lady_1986
14 december 2007 - Hallo ik ben miss lady_1986. Ik was 19 jaar toen ik 3 jaar een relatie met mij vriend had. Ik was gewoon aan de pil, maar ik kreeg ...
14 december 2007 - Hallo ik ben miss lady_1986. Ik was 19 jaar toen ik 3 jaar een relatie met mij vriend had. Ik was gewoon aan de pil, maar ik kreeg de griep en ik wist niet dat de pil dan niet zou werken en ja, je raad het al ik raakte zwanger. Het was echt enorm schrikken voor ons beiden, maar we wisten beiden dat we ervoor gingen. Al woonde ik nog thuis en werkte ik fulltime en werkte hij in ploegendienst, we wilden voor een huis gaan kijken en er echt voor gaan. Onze relatie was immers perfect!
We vertelden het mijn ouders en die wisten het al, zeiden ze. Mijn moeder voelde gewoon dat ik iets verzweeg en ze vond een zwangerschapstest op mijn slaapkamer. Ze waren niet kwaad. Ze hielpen meteen en stonden 100% achter ons en zouden ons in alles steunen en helpen met een huisje.
Mijn schoonouders schrokken enorm, maar wilden ons ook helpen waar nodig. Dat was een hele geruststelling, maar helaas ging het helemaal de verkeerde kant op.
Ik had aan één collega verteld dat ik zwanger was. Die collega was tevens mijn beste vriendin en ik dacht: ‘die houdt haar mond wel’. Ik zou een vast contract krijgen en voor die tijd wilde ik dus niet dat mijn baas het wist. Toen ik 4 weken zwanger was moest ik bij mijn baas komen. Hij zei, dat hij me geen contract gaf en dat hij niet verder met mij wilde.
Ik was dus zwanger en werkloos.
Toen ik 5 weken zwanger was, werd ik echt doodziek. Ik kon niets anders dan spugen, spugen en nog eens spugen…....
Ik werd na een week opgenomen. Totaal heb ik 2 maanden in het ziekenhuis gelegen. Ik was 15 kilo afgevallen en voelde me echt heel beroerd; ik kon niets.
De vader van ons kindje kwam bijna nooit op bezoek. Hij zei, dat hij veel moest overwerken. Daar ik nu geen werk had, moest hij dubbele diensten draaien en dat geloofde ik. Als hij wel kwam, werd hij om van alles kwaad. Hij vond dat ik op huizenjacht moest, maar hoe kon dat? Ik lag daar aan het infuus; geen internet of telefoon niets…… Ik kon niet eens op mijn benen staan.
Toen ik 4 weken in het ziekenhuis lag, kwam hij ‘s avonds opeens langs rond 10 uur. Hij moest met mij praten. Ik was toen 9 weken zwanger. Hij zei, dat hij mij lui vond en ik niks voor hem over had en dat ik nooit eens iets goeds kon doen. Ik snapte niet waar het vandaan kwam, maar toen zei hij dus dat hij een andere had en dat hij bij haar introk!? Ik vroeg wie het was. Het was een goede kennis van me. Dat kwam echt als een klap en ik geloofde het niet.
De dag erna toen mijn ouders me kwamen opzoeken, vertelde ik het verhaal en ik zei dat ik een abortus wilde. Ik kon niet alleen voor een kind zorgen en al helemaal niet zonder werk en zonder man. Ik woonde nog thuis en had geen inkomen, helemaal niks! Ik wist niet eens hoe ik voor een kind moest zorgen. Mijn ouders hebben me omgepraat en gezegd dat ik er dan altijd spijt van zou hebben. Door hun steun heb ik mijn kindje toch gehouden.
Ik besloot er alleen voor te gaan, dan maar zonder man, want dit onschuldige kindje kon er niks aan doen dat hij zo’n waardeloze vader zou krijgen. Toen ik 4 maanden zwanger was, belde zijn vader op. Ik dacht aan de ene kant ‘ik wil je niet spreken’, maar aan de andere kant ‘hij was toch de vader’, dus je wilt hem terug. Helaas belde hij om te vragen of ik HET nog weggehaald had!! Ik zei: ‘nee’, ik heb de baby niet weggehaald. Hij schold me uit en zei dat hij niks meer met mij te maken wilde hebben en al helemaal niet met DAT KIND!
Toen ging bij mij de knop om en ik wilde al niet eens meer dat hij mijn kindje leerde kennen, nee hij kon mij niet steunen dan bekeek hij het ook maar!
Het was heel moeilijk, maar mijn moeder en vader hebben mij super geholpen. Bij de 20 weken echo kreeg ik te horen dat het een jongetje was. Het enige wat ik zei was: ‘eindelijk een man die me niet meer in de steek laat’!!! Mijn moeder was erbij en zei dat alles goed zou komen, maar ik wist zeker dat niemand mij zou willen met kind, vooral niet op deze jonge leeftijd.
Maar achteraf blijkt dat pure onzin te zijn, mijn leven is nu super!!!!
Ik was zeven en een halve maand zwanger en mijn auto was kapot. Ik moest mijn auto naar de garage brengen. Ik bracht hem daar heen en de man zei, ‘wacht maar even in de wachtkamer’. En alsof het zo moest zijn; ik liep naar de wachtkamer en daar zat echt een super leuke jongen ook op zijn auto te wachten.
We raakten aan de praat over onze auto’s en wat er mis mee was. Opeens zei hij van: ‘je hoeft niet lang meer of je word mama’. Ik zei, ‘ja ben blij als het zover is, want ik ontplof zowat’.
Toen zei hij weer van, ‘ja wel leuk om vader te zijn, je vriend/man zal wel trots zijn’! Nou toen kwam alles boven en heb ik het hele verhaal uitgelegd. Hij snapte niet dat iemand zoiets kon doen. Hij zei, ‘ik zou nooit mijn zwangere vriendin laten stikken’. Als het niet meer werkt, oké, maar dan ben je er nog altijd voor je kind!!! Die heb je tenslotte samen op de wereld gezet. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik was spontaan verliefd, maar ja, ik dacht van; zo’n knappe jongen wil niet zo’n hopeloze, zwangere vrouw.
De monteur kwam binnen. Zijn auto was klaar. Hij liep met de monteur mee en zei leuk je gesproken te hebben. Misschien zie ik je nog wel eens en succes verder! Ik dacht, pff wat een leuke jongen, maar ja ik maak geen kans. Opeens kwam hij teruggelopen en zei ‘heb je morgen iets te doen’ ??? Ik stommelde maar een beetje dat ik niks te doen had en dat hij wel langs kon komen. We hebben toen onze nummers uitgewisseld. Hij kwam die dag erna (zondag) bij mij. Mijn ouders waren ook thuis, want die wilde mij beschermen voor “enge” kerels (haha), maar dat was hij niet.
We zijn naar de bossen gegaan en hebben daar uren gepraat. ‘s Avonds voor hij naar huis ging, kuste hij mij lief op mijn wang en hoopte dat hij me snel weer zou zien.
We zagen elkaar elke dag en we waren echt super verliefd. Zijn ouders vonden het niet erg dat ik zwanger was. Ze vonden het goed van me dat ik zo goed gereageerd heb en ze waren blij dat ik het gehouden heb.
De bevalling kwam dichterbij en ik wilde graag dat hij erbij zou zijn samen met mijn moeder, want zij heeft me super gesteund.
Toen mijn zoontje ter wereld was gekomen, was het zo mooi. Mijn vriend moest huilen en ikzelf ook. Het eerste wat hij zei was: ‘ik ben zo gelukkig, laat me alsjeblieft nooit in de steek! Ik wil de perfecte vader voor jouw mannetje zijn.' Waarop ik zei: ‘het is ONS mannetje PAPA!’
Nu is ons zoontje 16 maanden oud en we zijn nog steeds supergelukkig met zijn drietjes. Van de echte vader hebben we nooit meer iets gehoord.
We willen nu graag nog een kindje samen om het gezin compleet te maken. Ik heb er het volste vertrouwen in dat ik nu wel het geluk heb en dat deze man mij niet in de steek laat.
Hij is gewoon perfect voor mij, maar vooral voor ons zoontje!!!
Groetjes miss lady 1986.
|
Esther
13 december 2007 - Tijd voor een update! Inmiddels zitten we in december en zijn wij de trotse ouders van een kerngezonde derde dochter! Haar naam is ...
13 december 2007 - Tijd voor een update! Inmiddels zitten we in december en zijn wij de trotse ouders van een kerngezonde derde dochter! Haar naam is Naeyyssa en ze is
geboren op 29 september 2007 om 14:27. Ze was 3640 gram en 50 cm lang. Ik
kan dit verhaal niet zo uitgebreid toelichten als hieronder, domweg door
tijdgebrek, maar jullie kunnen ons volgen op
http://www.koningskindjes.kidzsite.nl/ en natuurlijk op Nederland 1)
Mijn emailadres is nog dezelfde.
Groetjes Esther
In april 2007 heb ik mijn verhaal op de 'oude' site gezet:
Gebiologeerd lees ik al jaren de verhalen mee hier, ik heb eigenlijk alleen
nooit de moed gehad om mijn verhaal ook maar eens in te sturen... Bij deze
toch maar, mag wel een keer hè na bijna vijf jaar! Als je geen zin hebt om
het te lezen hoeft het niet hoor, het is immers een erg gedetailleerd en
een ongelooflijk lang verhaal..
Ik ben Esther, 21 jaar. Op mijn veertiende wist ik het al zeker; ik wilde
jong moeder worden. Zo vaak heb ik met het idee gespeeld gewoon met de pil
te stoppen, om maar een wondertje te mogen verwachten. Ik wilde zelfs een
kindje om de juiste reden; voor het kindje zelf en niet voor mij. Ik wilde
zo graag een klein hummeltje groot laten worden, verzorgen, liefde geven,
klaarstomen om zelfstandig te kunnen functioneren in de maatschappij. Rare
gedachten voor een veertienjarige? Ja, vond ik ook, maar zo voelde ik het
nou eenmaal.
Vriendje na vriendje passeerde de revue, geen van hen wist van mijn wens.
Bij een enkeling had ik ook echt zoiets van 'ja, dit zou wel eens de jongen
kunnen zijn die ik het vertel', maar uiteindelijk is dat nooit gebeurd. Ook
mijn verdere omgeving wist van niks, ik heb het zelfs zodanig gedraaid dat
mijn moeder een tijd geleden gezegd heeft: 'Esther en kinderen? Ik weet niet
of ze die ooit zal krijgen, ze heeft er niks mee!' Ze moest eens weten.
Het ging weer eens uit met een vriendje, na een relatie van een jaar. Hij
was best agressief en ik kon daar niks mee. Uiteindelijk ben ik (dat weet
hij trouwens tot op de dag van vandaag nog steeds niet) vreemdgegaan. Ik
heb de situatie zodanig gemanipuleerd dat hij mij zou dumpen, omdat ik bang
was om het zelf te doen. Het lukte maar ik was gebroken omdat ik niet
meer wist wat ik moest voelen en denken..
En toen kwam ik HEM tegen.. Ik was net 17, hij was 25. De jongen die mij
leek te begrijpen, de jongen die mij troostte, steunde, liefhad. Dacht ik...
Achteraf was dat gewoon manipulatie, want hij wist dat ik in een moeilijke
en labiele periode zat en hij profiteerde daarvan. Hij had ook al een
zoontje, ook door manipulatie ontstaan maar dat wist ik toen nog niet. Ik
denk nog steeds dat hij vervanging zocht, maar goed dat zal ik nooit weten.
Mijn moeder kende hem (en zijn familie) nog van vroeger en keurde de relatie
af. Ik begreep niet waarom en na de zoveelste ruzie heb ik mijn spullen
gepakt en ben ik weggegaan. Ik trok bij HEM en zijn vader en broertje in,
terwijl we pas drie weken samen waren. Daar hebben wij een halfjaar gezeten.
In dat halfjaar is veel gebeurd. Toen we welgeteld een maand samen
waren vroeg hij mij om met de pil te stoppen. Wat ik dus ook deed! Ik
vertelde van mijn wens, mijn gevoel. En mijn verstand kon het verlangen
niet meer tegenhouden toen hij mij eenmaal vroeg de pil weg te gooien. Dit
'geluk' was echter van korte duur. Binnen twee weken moest ik toch maar weer
de pil gaan slikken van hem. Tranen met tuiten heb ik gehuild, ik heb nog
nooit zo'n intens verdriet gevoeld als toen. Maar wat had ik voor keus? Ik
slikte de pil weer en seks werd achterwege gelaten. Geen beebje voor
Esther.
Drie maanden lang heb ik mezelf in slaap gehuild en niemand die het merkte,
ook HIJ niet. Ruzie na ruzie volgde elkaar op. Niet met elkaar maar met
zijn vader, die ons daar weg wilde hebben. Terecht ook, hij was 25 en zou
allang op eigen benen moeten kunnen staan. Maar ja, meneer wist geen
baantje te houden en geld was er dus niet. Lang verhaal en niet echt aan de
orde.
Bij de laatste ruzie met zijn vader zei hij tegen mij: 'Stop alsjeblieft
weer met die pil, als we een kindje krijgen kunnen we tenminste weg hier!'
Ondanks dat ik een slimme meid was en ben en wist dat dit de verkeerde reden
was om voor een kindje te gaan, stopte ik weer met de pil.
We verhuisden binnen drie weken een paar keer van vrienden naar vrienden en
naar mijn moeder en ik werd steeds labieler. Mijn moeder accepteerde hem
nog steeds niet en mij eigenlijk ook niet meer, omdat ik te blind was om te
zien dat hij niet klopte. Maar ik liet het maar zo. We ontliepen haar en
dat ging een poos goed.
Vier weken na het stoppen met de pil; ik werd niet ongesteld. Goh, zou het
dan echt in een keer raak zijn?! Testje gedaan; niet zwanger. Jong
als ik was, ging ik er vanuit dat ik dus niet zwanger was, maar hij wist dat
als een test eerst negatief is, hij best een paar dagen later positief kan
zijn. Vanaf toen deden wij dus iedere drie dagen een test, kapitalen heeft
me dat gekost. Letterlijk MIJ dus, want hij werkte nog steeds niet en ik
werkte me uit de naad. Test na test werd versleten, steeds een
streepje ofwel niet zwanger. Tot die dag in oktober. Twee streepjes!
Licht, maar wel twee streepjes!! Ik was zwanger!!
Het gezeur begon toen al gauw, toen hij inzag dat er echt een kindje zou
komen. Ik moest abortus laten doen en anders deed ik het maar alleen! Ik
vond het prima, het was mijn kindje en als hij het niet hoefde dan deed ik
het ook wel alleen! We hadden ervoor gekozen en ik ging het niet weg laten
halen omdat meneer zich achteraf ineens bedacht.
Bij de huisarts hebben wij niet gezegd dat de zwangerschap gepland was.
Niemand wist het eigenlijk! Tot op de dag van vandaag niet. Achteraf baal
ik daar behoorlijk van, want nu is het net alsof het pech was, terwijl het
juist zo'n geschenk is. Maar ja, ik weet beter en je kan niet alles
hebben. De huisarts hebben we uitgelegd dat ik zo'n negen weken zwanger
moest zijn, maar laat positief testte. Die stuurde ons door naar de
verloskundige.
Bij de echo bleek ik inderdaad pas op 9 weken positief te hebben getest,
want ik was op dat moment 11 weken en 1 dag zwanger! Oh mijn kindje, wat was
ik gelukkig. Hij echter niet. Hij was niet betrokken, zou bijvoorbeeld
nooit een hand op mijn buik leggen enz. en als hij het kon ontlopen om mee
te gaan naar de verloskundige deed hij het ook niet..
De bevalling was niet veel anders. Het was 8 Juni 2004, en ik was 41 weken
zwanger. Om half twaalf moest ik bij de verloskundige zijn, ein-de-lijk
was de boel een beetje verweekt. Natuurlijk was hij er niet bij. De
verloskundige kon me strippen. Wat doet dat zeer zeg!!! Van ellende ga ik
gauw naar huis en naar bed...
Mijn moeder belde om exact half vier hoe het was bij de verloskundige. Ik
vertel dat ik kapot ga van de pijn van het strippen en dat ik van ellende
plat lig. Ik hang op met mijn moeder, drie minuten later en spontaan krijg
ik mijn eerste wee!! Had ik echter niet door, ik weet het gewoon nog aan het
strippen. Om kwart over vier belde ik HEM toch maar eens even op om te
zeggen dat het begonnen is, ik heb inmiddels weeën om de minuut die drie
minuten aanhouden. Een uurtje later haalde hij mijn moeder op, zijn
vader en vriendin en zijn broertje waren inmiddels ook gearriveerd. Ik moet
spugen van de pijn, maar HIJ is zielig, want hij heeft mij zien
overgeven.
De verloskundige arriveerde om tien over half zeven, ik heb 4 cm
ontsluiting. Terugbellen als ik persdrang krijg of als de vliezen
breken. Maar een half uurtje later krijg ik al persdrang!! HIJ had
geen zin om de verloskundige te bellen, hij ging liever even roken. Mijn
moeder belde dus maar. Ondertussen moest ik continu verhalen horen over hoe
zijn ex was tijdens de bevalling en daar zat ik, oh wat gek nou, helemaal
niet op te wachten. Ik was hem vreselijk beu, als ik hem weg had kunnen
sturen had ik het gedaan maar ja ik had weeën om de 10 seconden die 4
minuten aanhielden dus ik kon niet echt een zinnig woord uitbrengen.
Tien voor half acht kwam de verloskundige, ik heb 8 cm ontsluiting! Ze
besloot mijn vliezen te breken terwijl HIJ in de woonkamer met zijn vader
zat te ouwehoeren. Mijn hummeltje had in het vruchtwater gepoept!! Hup
naar het ziekenhuis dus! HIJ sjokte er maar een beetje achteraan, terwijl ik
met 10 cm ontsluiting en onhoudbare persdrang in een gewone personenauto
moest plaatsnemen voor een ritje van driekwartier naar het ziekenhuis
terwijl mijn kind het benauwd had!!!
Om drie minuten voor acht kwamen we aan in het ziekenhuis!! Ik liep de hele
weg al te schreeuwen. Moest van de verloskundige, anders zou ik volgens
haar het kind in de autostoel drukken! Ik weet niet meer hoe ik op het bed
terecht ben gekomen. HIJ was overigens nergens te bekennen, hij zat op een
stoeltje. Ik was zes minuten in het ziekenhuis toen bleek dat er een
knip gezet moest worden!! Wat doet dat zeer zeg! De verloskundige staat met
al haar kracht en gewicht op mijn buik te drukken, dat kind moet eruit en
wel nu meteen!!!
Om zes minuten over acht is Darienne is geboren!! Zowel haar hoofdje als
haar lijfje zijn er, door de enorme druk van het persen en de
fungusexpressie, in 1 keer uitgeschoten. Pfffff wat kan een mens een pijn
verdragen zeg, als er levens van afhangen!! Daarna voelde ik niet zoveel
meer. Ik weet ook niet zoveel meer. Achteraf bleek dat ik bijna anderhalve
liter bloed had verloren en kantje boord een transfusie nodig had gehad.
Ik ben daarna ook nog even gehecht, hier heb ik nog anderhalf jaar last van
gehad.
Toen mijn meisje er eindelijk was ging het niet echt beter. Eigenlijk juist
alleen maar slechter. Toen Darienne 10 minuten oud was ging hij maar
weer eens even roken. We waren er allebei zowat niet geweest en meneer ging
pleiten. Fijn. Een uur later kwam hij maar eens terug.
De volgende dag zat ik op hem te wachten in het ziekenhuis en het duurde
maar. En het duurde maar. Later hoorde ik dus dat hij persoonlijk alle
geboortekaartjes had langs gebracht en overal (aan iedere deur!!!) een
praatje had gemaakt over hoe een trotse vader hij was.
Eenmaal thuis begon de ellende pas echt. Ik kan niet alles opsommen, maar
dat wordt een beetje te gek. Enkele voorbeelden: hij weigerde luiers te
halen, kleertjes te kopen en zodra ze van de borst af moest weigerde hij
voeding te halen. Dat heeft mijn moeder dus al die tijd gedaan. Hij
weigerde voor haar te zorgen, kon alleen met haar pronken in de kinderwagen
en zelfs dat alleen maar als hij toevallig een bekende tegenkwam. Hij hield
totaal geen rekening met haar, toen het buiten 4 graden vroor, mocht de
verwarming niet eens op 17 graden voor haar. Als zij vrolijk lag te kirren in
de box, schreeuwde hij haar toe: '***blaag!!! Hou je kop!!! Ik wil tv
kijken!!!' Ik denk dat hiermee het beeld wel duidelijk is.
Ook begon hij mij vanaf de geboorte van mijn dochter te slaan. De
emotionele mishandeling was al veel langer gaande, maar werd steeds erger.
Toch pikte ik alles. Hij was immers de vader van mijn dochter.
De druppel kwam voor mij, toen hij mij probeerde te wurgen. Ik liep paars
aan terwijl mijn dochter in de box lag te huilen omdat zij niet snapte wat
er met mama gebeurde. Ze was toen vijfenhalve maand. Mijn dochter heeft
hier ook een trauma aan overgehouden net als ik. Daarna probeerde hij
Darienne van de trap te gooien. Ik weet niet hoe ik het heb gedaan maar
ik heb dat kunnen voorkomen.. Als ik hem toen niet had geslagen en tussen
zijn benen had getrapt, waren mijn dochter en ik er niet meer geweest.
Ik heb 112 gebeld en een dag later ben ik verhuisd. Ik heb het 's avonds
zelfs nog geprobeerd uit te praten met hem, maar toen hij niet voor rede
vatbaar bleek (alweer) heb ik ervoor gekozen (net op tijd) om mijn dochter
te beschermen. Ik heb vierenhalve maand bij mijn moeder gewoond voordat
mijn flatje klaar was.
Een maand na die bijna fatale ruzie heb ik toch weer contact gezocht met
hem. Hoopte dat hij misschien buiten een relatie om wel zijn
verantwoordelijkheid zou willen nemen. Maar helaas, dit liep na twee weken
alweer fout. Hij probeerde met opzet om mij en mijn dochter dood te rijden
met de auto. Hierna heb ik hem niet meer gezien.
Ik moest een leven terugkrijgen. Weer een persoon worden. Een individu, in
plaats van een aftreksel van een jongen die het licht in de ogen nog niet
waard was. Dit heeft in totaal een dik halfjaar geduurd. Ik ben in totaal
meer dan een jaar een alleenstaande moeder geweest. Daarbij reken ik ook
die eerste vijfenhalve maand mee toen ik nog 'samen' was met mijn ex.. Deed
toen immers ook al alles alleen.
En toen kwam Robert tegen. Mijn prins in de blauwe golf. Darienne
noemde hem papa, vanaf de eerste keer dat ze hem zag. En het groeide uit
tot liefde. Ineens ben ik geen alleenstaande moeder meer en kom ik erachter
dat het ook op deze manier kan. Hij koos voor Darienne en is oprecht gek
met haar. Maar ook hier zit weer een verhaal aan vast.
Toen Robert en ik serieus voor elkaar kozen (we liepen al een poosje 'aan te
klooien') bleek al gauw dat ik zwanger kon zijn! Ik was een pil vergeten in
de eerste week van de strip. Ik was overtijd. En nog verder overtijd.
Test na test versleten we, want we hadden het er wel over gehad. Als het zo
was, was het zo, zeiden we tegen elkaar.
De testen waren en bleven negatief. Maar op toen verloor ik op het toilet
een bolletje wattenpluis met daarin een klein friemeltje kind, waarvan we in
ons hart wisten dat ze bestond, maar die de testen zo hadden ontkend. Een
friemeltje, dat onder mijn hart, maar ook IN ons hart was gegroeid, totdat
bleek dat ze nooit een echt leven zou kunnen hebben en mijn lichaam haar
afstootte.
Nog geen zeven weken had ze in mijn lichaam gezeten, maar zij betekende
zoveel voor ons. Robert was net zo verdrietig als ik en hij vroeg mij of ik
dit wilde verwerken en verdergaan met onze relatie alsof er niks gebeurd
was, of dat ik mijn pil in de prullenmand wilde gooien en echt voor een
kindje van onszelf wilde gaan. We kozen voor het laatste, ondanks dat we net
een maand echt samen waren!
In de roes van de gebeurtenissen werd Friemeltje een beetje 'vergeten',
zeker aangezien alleen wijzelf van haar bestaan af wisten. We wisten nu waar
we voor gingen en wat we wilden en daar gingen we ook ECHT voor! Ik werd nog
eenmaal ongesteld, maar daarna was er weer geen menstruatie te bespeuren,
alleen zwangerschapskwaaltjes. En ja hoor, op vijf weken en drie dagen
hadden wij een overduidelijk positieve test in handen!!
Toen kwam er een heel moeilijke dag voor me. De uitgerekende dag van
Friemeltje, terwijl ik toen 27 weken zwanger rondliep. Dat voelde heel
vreemd. Vanaf die tijd is ze geen dag meer uit mijn gedachten geweest. Toen
ik 28 weken en drie dagen zwanger was, zijn Robert en ik getrouwd, een
prachtige dag en mijn dikke buik was een bijzondere 'touch'. We zijn
getrouwd, toen wij elkaar 359 dagen kenden en 8 maanden samen waren! We
genoten iedere dag van elkaar en onze zwangerschap. Darienne is zelfs een
echt papa’s kindje. Die twee doen alles samen en mama wordt regelmatig met
hun grapjes buitenspel gezet. We genieten intens van ons leven. Maar mama
worstelde stiekem nog steeds met het verdriet om Friemeltje. Dat kleine
kindje, dat gewoon niet bij ons leven leek te horen, al was ze ZO echt
geweest.
Na een redelijk zware zwangerschap (kwaaltjes) was het dan eindelijk zover,
ons kindje mocht gaan komen! Wij hadden om een ingeleide bevalling gevraagd
omdat mijn vorige bevalling zo snel ging; Darienne was er immers in vier
uur en elf minuten, waar ook dat ritje naar het ziekenhuis nog bij in zat.
Ik zou ingeleid worden op 39 weken zwangerschap, op 22 september 2006, maar
op de een of andere manier voelde mijn lijf (terecht of onterecht, dat
zal ik nooit weten) dat ons kindje er eerder uit moest!
Het was 16 september 2006 en ik was 38 weken en 1 dag zwanger. Ik had een
drukke dag gehad, laatste dingetjes regelen. Voelde me bij het opstaan al
niet zo lekker. Maar ja, wat moet dat moet. Ergens zal er in dit proces
iets fout zijn gegaan, want ik ben blijven hangen in een stressaanval en
begon nogal door te draaien. Nogal heel erg!! Dat kind moest eruit en wel
nu meteen! Ik kon niet meer wachten tot vrijdag de 22e, wanneer ik sowieso
ingeleid zou worden..
Met veel pijn en moeite kon ik 's avonds om half twaalf naar het ziekenhuis
komen. De verloskundige daar was nogal chagrijnig dat ik haar 'met deze
onzin' zo laat kwam lastigvallen en nam mij totaal niet serieus. Ook deed
zij geen enkele moeite te verbloemen dat dit het geval was. Ik werd een
uurtje aan de CTG gelegd. Met de baby was alles gewoon goed, maar mijn
toestand was zodanig dat ze me (heel verstandig!) toch maar opnamen en me de
volgende ochtend in gingen leiden. Na een slaappil heb ik toch redelijk
geslapen.
's Ochtends werd ik meegenomen naar de verloskamers door een (godzijdank!)
andere verloskundige dan die van de avond ervoor!! Nu had ik echt zin om
ervoor te gaan. Na een praatje van een kwartiertje over het hoe en het wat
werd ik getoucheerd en stelde de verloskundige vast dat ik GEEN ontsluiting
had. Wel was de baarmoeder enigszins verweekt en met veel pijn en moeite
kon zij mij iets strippen. Daarna bracht zij een hormoonveter in, die het
verwekingsproces zou moeten versnellen en weeën kon gaan veroorzaken.
Dat zou weer een infuus met chemische troep schelen. En... Ik kreeg
weeën! Geen 'echte', want ik voelde ze maar laag. Ze kwamen niet hoger
dan mijn navel. Dit bleef maar zo en bleef maar zo en ik werd wanhopig,
want ik wist dat dit geen echte weeën waren!! Ik schreeuwde om een
ruggenprik. Maar... wie moest ik dat vragen?! Juist, die *** van de avond
ervoor!! Dit gaat een zware dag worden. Eindelijk, daar is die *** met de
gynaecoloog. De gynaecoloog toucheerde me, maar constateerde 'geen ontsluiting'.
Nee hèhè, dat had ik ze zo ook wel kunnen vertellen! Maar ik kreeg dus ook
geen ruggenprik!!!! Pardon?! Ik zou te weinig ontsluiting hebben om een
ruggenprik te krijgen! Die dingen moeten toch ontsluitingsbevorderend zijn?!
Nee, ik kreeg 'm niet, punt uit. Goh wie zou dat nou hebben tegengewerkt?! Ik
kon die *** inmiddels wel wurgen... Nou ja, ik kreeg wel een
pethadineprikje, die de scherpe pieken van de weeën af moest halen.
Vergeet het maar, de pijn werd nog steeds alleen maar erger en ik was gewoon
apestoned van die rotprik dus kon me ook nog eens niet meer bewegen. Vanaf
een uur of acht lag ik alleen nog maar te schreeuwen. Te schreeuwen van
loze pijn en onmacht. Schreeuwen, gillen, huilen. De frustratie wordt me
teveel. Deze weeën doen niks en gaan niks doen, waarom wordt er niet
naar me geluisterd?! Daar komt die *** weer aan!! Of ik niet zo wilde
schreeuwen!!! Pardon?! Ik begon te huilen en schreeuwde: 'Ik kan verd*mme
een hele hoop pijn verdragen, als die maar wat doet!! Deze weeën leiden
nergens toe!!' Er kwam een verpleegkundige bij en die is naar het
anesthesieteam van die avond gegaan om te vragen of zij mij wilden helpen...
Hun reactie: 'Joh ik zou niet weten waarom niet!' En bedankt hè!!!
Om tien uur was ik bij het anesthesieteam. Die *** prikte het infuus
verkeerd, wat mij een hele blauwe arm opleverde, au au au au, in de andere hand
werd een infuus WEL juist erin gejast, ik moest aan de CTG, vooroverhangend,
terwijl ze me die ruggenprik plaatsten en ik ondertussen ook nog drie
weeën weg moest 'puffen' en dit allemaal op hetzelfde moment! Heb me nog
nooit zo akelig gevoeld als toen!! Totdat die ruggenprik ging werken.. Ik
heb me nog nooit zo heerlijk gevoeld als op dat moment..!!!
(Intussen liep die *** stevig te zaniken tegen de verpleegkundige. Ik
moest niet zo zeiken, ik drong zelf aan op de inleiding, dan moest ik maar
voor lief nemen dat het lang ging duren en dat het pijnlijker zou zijn, hoe
had ik überhaupt het lef een ruggenprik te vragen enz. enz. enz.)
Om tien uur vijftien ben ik getoucheerd, geen ontsluiting. Ze konden er maar
net bij om mijn vliezen te breken. Ze bleef mekkeren. 'We kijken het
een uurtje aan, we houden je bloeddruk in de gaten' blablabla..Chagrijn.
Maar om tien uur dertig kreeg ik persdrang! Ik belde dus met deze
Mededeling. Vijf minuten later was *** er. Met een smerige grijns zei
ze: 'Eens kijken hoe ernstig je ons voor de gek houdt!' Ze toucheert,
en.......Ze kijkt.... Haar kop vertrok. 'Ga maar persen!' zegt ze! Zo, die
zit!!!!!
Na een bevalling van in totaal 24 minuten, waarvan 1 minuut en 50 seconden
persen, is Yashyra geboren om tien uur 39! Ik ben niet eens uitgescheurd en
heb eigenlijk niet eens geperst, ik heb enkel mijn adem ingehouden! Mijn
lijf deed de rest. *** was ineens helemaal leuk en aardig, jaja die act
komt een beetje te laat. Maar ik denk er al niet meer aan, kijk nou wat
een prachtig meisje!! De nageboorte kwam dertien minuten later, dus de
nageboortetijd duurde bijna net zo lang als mijn hele bevalling!
Ik vind het ontzettend jammer dat ik dankzij zo'n mens negenenhalf uur pijn
heb moeten lijden, dat was totaal niet nodig geweest. Maar nu zeg ik: Ik
heb een bevalling van 24 minuten gehad, zonder pijn!! Wat daaraan vooraf
ging is niet belangrijk meer.
Yashyra werd geboren en nu draaide alles om het vinden van een ritme met z'n
viertjes en de gebroken nachten. Ook aandacht verdelen was een hekel puntje,
al was Darienne met weinig tevreden als ze maar over de box heen naar
Haar Babyzusje mocht kijken. Mijn hart brak af en toe, omdat ik dan dacht
aan ons Friemeltje, waarvan Darienne van het bestaan niet eens wist.
Uiteindelijk heb ik het maar eens aangekaart bij mijn lieve man. Ik vertelde
van het verdriet dat ik nog steeds voelde omdat we het niet hadden verwerkt
en ook dat ik het gevoel had dat hij Friemeltje echt was vergeten. Niets
bleek minder waar en eindelijk is dit onderwerp bespreekbaar hier in huis.
Ik kan weer ademhalen!! Ik mag dat verdriet immers toelaten!
Om het hele verhaal compleet te maken, hebben wij na de bevalling van
Yashyra de anticonceptie links laten liggen! Wij kozen voor nog een derde en
laatste kindje!! Het derde kindje dat wij in onze armen zullen sluiten, maar
het vierde kindje dat in ons hart zal groeien. Ik kreeg een week of zeven,
acht na de bevalling een doorbraakbloeding, daarna nog eenmaal een
menstruatie en daarna bleef de verwachte ongesteldheid weer uit.
Tenminste, uitgaande van mijn langste cyclus EVER; 38 dagen. Geen duveltjes
te zien. Lacherig deden we een zwangerschapstestje. We zitten nog steeds
middenin onze verhuizing en geloof me, een seksleven hou je in zo'n periode
niet echt over. De hele cyclus een keer seks gehad en nog op het
verkeerde moment ook, natuurlijk ben ik niet zwanger! En inderdaad, op de
test is slechts een streepje te zien. Ach, we hebben alle tijd.
Yashyra was immers pas 4 maanden!
Cyclus van veertig dagen, nog steeds geen duveltjes te zien! Nog steeds met
de nodige grinnikjes een tweede test uitgevoerd; een streepje. DUH..
Inmiddels zaten we op dag 42 van de cyclus en die verrekte duvels komen maar
niet door joh! Laat die menstruatie nou gewoon doorkomen, dan kunnen we
tenminste aan een nieuwe ronde beginnen! 's Avonds nog maar eens een testje
gewaagd. Na twee minuten was overduidelijk een streepje te zien. Ik
dus maar eens een stukje op mijn favoriete forum geschreven. '42 days and
counting.' noemde ik het maar. Drie minuten later plaatste ik het bericht.
En toen keek ik nog eens even op de test. En ik keek nog eens. En ik zei
tegen Robert: "Schiet mij maar lek, maar er staan toch echt TWEE streepjes
op die test!!" En inderdaad, binnen de 'toegestane' tien minuten was een
licht tweede streepje verschenen.! Ongelovig keek ik ernaar, maar het was
toch echt geen inbeelding!!!! Ik ben weer ZWANGER!!!! Robert bleef
sceptisch, want hij gelooft niet zo in de term 'een streep is een streep is
een streep'.
De ochtend erna, de zwangerschapshormonen steken de kop weer op hoor, ik wil
WRAAK! Hihi, in de meest positieve zin van het woord. Ik ga lekker testen
met ochtendurine! De test was binnen de twee minuten nog steeds licht, maar
wel duidelijk positief. Dus ik loop naar boven. Smijt die test op bed. "Zo,
heb je nu je zin dan?!" En de big smile die toen op het gezicht van mijn man
verscheen zal ik nooit meer vergeten.
Leuk detail deze zwangerschap is dat wij meedoen aan het NCRV-programma
Babyboom! In deze serie worden 100 stellen gevolgd die een kinderwens
hebben. Ieder stel heeft z'n eigen verhaal. Zo zijn er stellen die bezig
zijn met KI, KID, IVF, IUI, ICSI enz, oudere moeders,
moeders van grote gezinnen, lesbische stellen, enz. enz. En ik ben dus de
Bewust Jonge Mama van meerdere kindjes! We hebben nu dus regelmatig een
cameraploeg op ons dak hangen. Voor geïnteresseerden; het wordt vanaf
oktober uitgezonden!
Ik ben inmiddels een dikke 13 weken zwanger van de derde en alles is
gezond. Ik ben 21 jaar. Ik ben getrouwd met mijn lieve Robert.. We hebben
een mooi huis, een leuke auto, tonnen liefde en geweldige kinderen. Wat wil
ik nog meer??
Het is een ongelooflijk lang verhaal geworden, maar het is wel lekker om het
eens kwijt te kunnen. Voor iedereen die OF bewust voor een zwangerschap, OF
bewust voor een kindje heeft gekozen na een ongeplande zwangerschap, heb ik
een forumpje opgericht, http://bewustjongmama.forumup.nl/ is de url, kom
eens kijken als je het leuk vindt! Bewust Jong Mama heeft inmiddels ook
hyves: http://bewustjongmama.hyves.nl/ En als je er behoefte aan hebt mag je
me ook altijd toevoegen op msn; darienneyashyra@hotmail.com is het adres.
Lieve groetjes,
Esther en de kids
|
Anoniem
13 december 2007 - Hallo, ik ben er pas achtergekomen dat ik zwanger ben en weet dus nog niet hoe ver ik ben.
Ik heb het een week geleden aan mijn ...
13 december 2007 - Hallo, ik ben er pas achtergekomen dat ik zwanger ben en weet dus nog niet hoe ver ik ben.
Ik heb het een week geleden aan mijn vriend vertelt en die schrok natuurlijk en wil PERSE dat ik het weg laat halen. Hij is er heel erg duidelijk over en heeft me dus ook gezegd dat ik naar de dokter moest gaan voor een verwijsbrief en een afspraak moest maken bij een abortuskliniek.
Dat heb ik gedaan. Ik heb volgende week vrijdag een afspraak. In het begin stond ik er achter, maar nu dat ik het in mijn lichaam voel, wil ik het niet meer.
Ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik wil er niet alleen voor staan, echt niet. Ik hou zoveel van mijn vriend en hij is alles voor mij. Maar ik weet dat als ik dit aan hem vertel, dat hij heel erg boos op mij wordt en me ertoe dwingt en anders weggaat.
Wat moet ik nu doen? Ik weet het echt niet meer.
Ik hoop dat ik iemand kan ontmoeten, die een beetje hetzelfde heeft meegemaakt of meemaakt als ik.
Bedankt!
|
Kaatje
11 december 2007 – Hoi, ik ben 19 jaar oud en was druk bezig met mijn studie aan de Pabo. Ik zit in het tweede jaar.
Nu voelde ik mij a...
11 december 2007 – Hoi, ik ben 19 jaar oud en was druk bezig met mijn studie aan de Pabo. Ik zit in het tweede jaar.
Nu voelde ik mij al een tijdje heel moe en niet erg lekker. Op 12 november moest ik een mri-scan maken voor mijn enkel. Ik was toen alleen al 1,5 week overtijd. Dus mocht er geen mri gemaakt worden en moest ik eerst maar eens een test gaan doen. Daaruit kwam dat ik zwanger ben! Het was wel even schrikken.
Mijn vriend (25 jaar) en ik zijn nu 7 maanden bij elkaar. We waren er eigenlijk meteen uit dat dit ons kindje wordt. Geen haar op ons hoofd om het weg te laten halen. Dus toen werd het tijd om het tegen onze ouders te vertellen. Zijn ouders schrokken wel en dachten natuurlijk meteen aan onze studies. Ze waren wel blij voor ons. Daarna naar mijn ouders. Mijn moeder zei: “ik dacht het al”!! Dus gelukkig voor ons dat onze ouders ons steunen.
Helaas loop ik nu wel achter in mijn studie. Ik moest stage lopen, maar door mijn misselijkheid en moeheid kon ik mij daar niet toe zetten. Gelukkig heb ik wel een begeleider die mij helpt om er doorheen te komen. Ik weet allemaal nog niet hoe ik dit ga oplossen, maar er zal vast wel een oplossing zijn.
Ik denk dat ik nu 9 weken zwanger ben, over 1,5 week heb ik mijn eerste echo, waaruit ze kunnen halen hoe ver ik echt ben. Al met al best spannend. Gelukkig hebben mijn vriend en ik nu samen een appartementje, waardoor we samen kunnen genieten van de zwangerschap. Ben benieuwd wat het gaat worden!!! Nu eerst die paar weken nog volhouden, maar dat komt wel goed.
Groetjes Kaatje.
|
Carmella
11 december 2007 - Hallo allemaal! Ik ben Carmella en ik ben 19 jaar oud. Ik heb een zoontje van 2 maanden, hij is 2-10-2007 geboren en hij heet Dean....
11 december 2007 - Hallo allemaal! Ik ben Carmella en ik ben 19 jaar oud. Ik heb een zoontje van 2 maanden, hij is 2-10-2007 geboren en hij heet Dean.
Ook heb ik 2 stiefzoontjes, Dave en Damy. Dave is de oudste, hij is 5 jaar oud, hij is geboren op 17-10-2002, Damy de middelste is 3 jaar en hij is geboren op 7-4-2004.
Ik ben ex-kanker patiënt. Dat ik kanker had werd me verteld in november 2005, ik was toen 17 jaar oud. Het bleek om Hodgkin te gaan, lymfeklierkanker. Ik had een tumor van 15 cm boven mijn hart en tussen mijn longen in, maar die was goed behandelbaar. De behandeling begon ergens in januari 2006. Ik kreeg 6 chemokuren die door tweeën werden gedeeld dus in totaal 12 stuks. Ook heb ik bestralingen gehad, 25 keer. Ik ben kaal geweest, ook heb ik meerdere malen met ademhalingsproblemen aan de beademing gelegen.
En toen kwam daar december 2006. Ik zou te horen krijgen of ik beter was of niet......en ik was beter!!! Alles was weg, de chemokuren en bestralingen waren goed aangeslagen!! Op dat moment had ik al een relatie met P., de vader van Dean. Hij nam me zo als ik was, en nam de kotsuurtjes en de washanddeppen momenten voor lief, hij was immers verliefd op mij geworden met m’n kanker erbij.
Ik woonde voor wij wat kregen bij mijn pleegmoeder, die niet echt voor me zorgde, dus de aandacht van P. vond ik heerlijk. Net na kerst 2006 werd ik niet lekker, maar ik werd al niet meer ongesteld door de chemo, ik zou onvruchtbaar zijn. Mijn kat deed ook raar, dus ik heb toch een test gehaald. Die was negatief, god zij dank. Vlak na mijn test werd ik ongesteld, dus ik wijdde het daaraan. En toen werd ik weer ziek, ik had allemaal ontstekingen op mijn benen en ik kon niet meer lopen. Ik kreeg een antibioticakuur. Toen de plekken weg waren en ik de kuur nog moest afmaken slikte ik gewoon nog de pil. P. en ik woonden toen al sinds augustus samen. In januari werd ik niet ongesteld en werd mijn kat heel erg bazig en vals tegen P. We vertrouwden het niet en haalden nog een test: positief. Ik deed de test toen ik alleen thuis was. Ik heb een halve dag gehuild, tot P. thuis kwam. We hebben gelijk de huisarts gebeld, en mijn oncologen (van de kanker). Normaal mag je na 5 à 10 jaar pas zwanger worden, maar het zou geen effect hebben op mijn kindje, dus ik mocht hem houden!!
Na 21 weken, toen al was gebleken dat het een jongen was, kreeg ik weeën. Ik werd met ambulance opgehaald en met gillende sirenes weggereden. Ik was doodsbang, mijn mannetje zou doodgaan. Ik werd opgenomen, en aan de weeënremmers gezet. Na 4 dagen stond ik zwanger en wel weer buiten. Op een gegeven moment kreeg ik met 31 weken weer weeën, dit keer nog veel erger en ik had al ontsluiting!! Weer naar het ziekenhuis, weer remmers, alleen dit keer kreeg ik longrijpingsprikken. Ze waren ook al aan het kijken of er plek was in een academisch ziekenhuis, want in Alkmaar mag je pas na 32 weken bevallen. Gelukkig stopte de ontsluiting en hielden de weeën op! Na 4 dagen stond ik alsnog weer buiten en met mijn kindje was niks aan de hand. Ondertussen had ik al hele zware bekkeninstabiliteit erbij en kon ik dus niks meer. Na 40 weken, precies op de uitgerekende datum, na 2 dagen weeën en een ruggenprik, is om 23.23 uur mijn zoontje Dean geboren, met een gewicht van 3120 gram en een lengte van 51 cm. En het belangrijkste: helemaal gezond! Ik geniet nu elke dag heerlijk van mijn ventje. En P. en ik? Die zijn nog steeds samen!
Ik wil hiermee duidelijk maken dat je heus wel kindjes kan krijgen ook al zeggen de artsen van niet!
|
Anoniem
3 december 2007 - Hoi allemaal, ik heb gelezen op jullie site dat je een verhaal kan plaatsen, dus dat ga ik doen. Ik ben nu 20 weken zwanger. Ik ben ...
3 december 2007 - Hoi allemaal, ik heb gelezen op jullie site dat je een verhaal kan plaatsen, dus dat ga ik doen. Ik ben nu 20 weken zwanger. Ik ben er nu wel heel blij mee. In het begin schrok ik wel en mijn vriend ook, maar uiteindelijk hebben we er samen voor gekozen om het te houden! We zijn er nu ook heel blij mee.
Ik heb al 3 jaar een vriend we krijgen over 2 weken ons eigen huisje en hebben alle 2 een baantje. Toen ik het mijn moeder vertelde dat ik zwanger was, was ze boos en teleurgesteld. Ze zei, dat ik mijn leven weggooide. Ik vind van niet, ik krijg er iets heel moois voor terug. Vind het heel erg jammer dat ze zo reageerde, maar ben die reacties nu wel gewend van sommige mensen.
Ik snap niet dat mensen kunnen zeggen: “had ik zwanger geworden dan laat ik het meteen weghalen”. Hoe kan je zoiets doen als je het nog nooit zelf meegemaakt hebt? Dat vind ik gewoon domme opmerkingen. Ik ben jong ben 19 jaar en mijn vriend is 20 jaar.
Mijn moeder vindt het nou al iets leuker dan in het begin. Alleen accepteert ze het nog niet. Ik denk dat het tijd nodig heeft ofzo, maar ik ben heel blij dat ik in april mijn kindje krijg. Ik ga dit kindje alles geven.
Mensen zeggen: “je weet niet waar je aan begint”, maar ik weet wel waar ik aan begin. Het is mijn keuze en die van mijn vriend. Vind het jammer dat zoveel mensen negatief reageren, maar ik trek me er niks van aan.
Groetjes!
|
Marieke
30 november 2007 - Hallo, ik ben Marieke en ben 17 jaar en heb een kindje (Mack) van bijna 9 maanden. Mijn vriend - en de vader van Mack - is 21 jaar ...
30 november 2007 - Hallo, ik ben Marieke en ben 17 jaar en heb een kindje (Mack) van bijna 9 maanden. Mijn vriend - en de vader van Mack - is 21 jaar en ik heb al bijna 3 jaar een relatie met hem.
Ik voelde me op een dag niet lekker, ik moest overgeven en had buikkrampen, maar had dit wel vaker gehad dus dacht ‘oh, ik heb gewoon last van darmkrampen. Maar het bleef aanhouden en ik heb toen maar besloten om naar de dokter te gaan. De test was niet helemaal duidelijk. De dokter zei ‘ik kan niet garanderen dat je niet zwanger bent, maar ook niet dat je het wel bent’. Ik heb daarna zelf een test gedaan en daar uit bleek dat ik zwanger was. Ik en mijn vriend hebben besloten om het te houden. Ik heb ook gelijk mijn moeder gebeld en het verteld. Ze was geschrokken, maar zei ‘als jij het wilt houden, zal ik je altijd steunen’. Daar was ik heel blij mee. ik heb nooit een moment gedacht om het weg te laten halen.
Toen heb ik een afspraak gemaakt bij de verloskundige en na de 1ste echo wist ik pas hoe lang ik ongeveer zwanger was. Ik was al 3 maanden zwanger. Tijdens de zwangerschap hebben mijn ouders, ik en mijn vriend gezocht naar een oplossing, zodat ik en mijn vriend samen voor het kind konden zorgen. En de oplossing kwam gelukkig: mijn vader heeft 2 huizen en ik en mijn vriend mochten in het huis gaan wonen waar ik ben opgegroeid. Maar we moesten nog een tijd met z’n allen in een huis wonen. Mijn broer woonde ook nog bij mijn vader samen met zijn vriendin. We zaten dus met zijn vijven in een huis, dat was heel druk. Toen ik ongeveer 20 weken was, hebben we de 20 weken echo gehad en ik wilde heel graag weten wat het zou worden. En het was een jongen. Nou kon ik bijna de kinderkamer gaan schilderen en inrichten, maar moest eerst wachten tot mijn broer alvast naar dat andere huis kon. En ja hoor, in december(2006) vorig jaar ging mijn broer naar het andere huis van mijn vader en konden we eindelijk aan de kinderkamer beginnen.
Ik ben ook gaan kijken hoe je zelf de voogdij kan krijgen als je nog geen 18 bent: toen ik zwanger was, was ik 16 jaar. Uiteindelijk heb ik op internet gevonden dat je je meerderjarig kan laten verklaren om de voogdij over je kind te krijgen. ik heb daarvoor een brief naar de Raad voor de Kinderbescherming geschreven: dat ik zwanger was en zelf voor mijn kind wilde zorgen en ook zelf de voogdij over mijn kind wilde hebben. Drie weken voor mijn uitgerekende datum, kwam er een vrouw langs van de Raad voor de Kinderbescherming en heb ik met mijn moeder en mijn vriend een gesprek met haar gehad. Dat is helemaal goed gegaan en ik zou nog bericht krijgen wanneer ik voor de rechter moest verschijnen.
Eindelijk, zaterdag 3 maart 2007 ging ook mijn vader het huis uit en eindelijk hadden ik en mijn vriend een eigen plek. Diezelfde avond nog, kreeg ik last van voorweeën. Ik ben op de bank gaan liggen en na anderhalf uur waren ze eindelijk weer weg. Zondag ben ik na het eten nog even langs mijn moeder gegaan en die zei al ‘het gaat niet lang meer duren’. Ik ben die nacht vroeg naar bed gegaan en werd om 4 uur ‘s nachts wakker met weeën en ben ‘s ochtends bevallen op 5 maart 2007. Ik was een week te vroeg volgens mij uitgerekende datum, maar volgens de verloskundige 1 a 2 weken te laat.
De relatie met mij en mijn vriend is nog steeds heel goed en daar ben ik blij om. Ook we hebben wel wat dipjes gehad, maar dat heeft iedereen wel eens. In oktober 2007 heb ik eindelijk een brief gekregen van de rechter dat ik de 23ste moest komen en ik heb de voogdij over mijn kind gekregen.
Verder gaat het helemaal goed met ons.
|
Miss_1984
29 november 2007 - Ik was 18 jaar oud. Ik woonde nog thuis en had 3 jaar verkering. Ik zat in mijn tweede jaar van mijn studie SPW in Den Haag. En ik ...
29 november 2007 - Ik was 18 jaar oud. Ik woonde nog thuis en had 3 jaar verkering. Ik zat in mijn tweede jaar van mijn studie SPW in Den Haag. En ik slikte de pil. Maar ik kreeg een buikgriep met spugen en diaree. Wat ik niet wist, is dat dan de pil niet meer werkte. Ik kwam daar achter door dat ik zwanger raakte. Ik schrok enorm en wist niet wat ik moest doen. Ik ben het eerst aan mijn vriend gaan vertellen die schrok ook wel maar was wel blij. Daarna ben ik het aan mijn moeder gaan vertellen. Die schrok enorme en schreeuwde naar me dat ik abortus moest laten doen en daarna negeerde ze me voor 2 weken. Mijn schoonmoeder daarentegen belde me iedere dag om te smeken of ik het kind wou houden en dat zij dan het kind wel ging verzorgen, zodat ik mijn school kon af maken. Nou dat zag ik niet zitten, omdat ze een alcoholist is met een eigen kroeg en daarnaast had ik wel zo iets van ‘tja das lekker makkelijk. Ik word zwanger en dump het kind gelijk bij oma, zodat ik lekker mijn gang kan gaan’. Nou dat was dus geen optie voor mij, maar ik werd eigenlijk aan twee kanten getrokken en kon niet echt voor mezelf bedenken wat ik moest doen. Uiteindelijk werd ik zo depri dat ik voor abortus koos. Op 11 oktober 2002 heb ik mijn zwangerschap beëindigd met 6 weken en 4 dagen. Ik was er best kapot van en heb 2 jaar lang met twijfels en schuld gevoelens gelopen. Ondertussen heb ik wel mijn school af gemaakt en ben gelijk fulltime gaan werken.
Mijn vriend en ik wilden gaan samenwonen. En toen mijn vriend steeds huizen mocht bekijken, wisten we dat het niet meer lang ging duren voordat we konden samenwonen. En mijn `moeder`gevoelens bleven steeds kriebelen. Toen heb ik mijn vriend besproken dat ik zou stoppen met de pil en dat we er voor gingen. We dachten ook dat we niet zo snel zwanger konden raken. Ik heb er bijna een jaar over gedaan voordat ik zwanger werd en toen ik eenmaal zwanger was, zaten we net in ons nieuwe huisje. Ik was ondertussen 20 jaar en mijn vriend 23, we hadden 5 jaar verkering en we werkten allebei. De perfecte situatie dacht ik. Ik dacht ‘niks kan meer stuk gaan’. Mooi dat ik het mis had. Ik was uitgerekend op 15 september 2005. Na 2 maanden heb ik het aan mijn familie verteld. Die schrokken wel, maar accepteerden het snel. Toen ben ik met mijn vriend gaan praten hoe we het financieel zouden aanpakken. We hadden het er altijd over dat hij alle rekeningen van het huis deed en ik de boodschappen en allebei onze eigen dingentjes zoals mobiel, auto en verzekeringen, maar nu kwam er een kind bij. Dus wat wilde mijn ex: hij eiste dat ik de helft van de huur ging betalen, alle boodschappen en alles voor het kind. Nou das eerlijk verdeeld maar niet heus. Daar ging ik niet mee akkoord en toen zette hij mij uit het huis. De relatie was ineens over. Jeetje, ik was net 3 maanden zwanger en mijn relatie van 5,5 jaar is ineens over. Poeh, dat hakte er wel in. Maar ja, dan voed ik het kind wel alleen op. Niet gedacht dat het nog erger kon.
Ondertussen had ik een half jaar contract bij mijn werk en die zou in mei 2005 verlengd worden voor weer een half jaar en als ik dan in mijn verlof zou zitten, moesten ze hem automatische verlengen voor onbepaalde tijd. Maar mijn baas zag dat helemaal niet zitten: een alleenstaande jonge moeder, dus in mei 2005 was ik werkloos. En met 3 maanden zwangerschap begon mijn buik al aardig uit te zetten dus een nieuwe baan krijgen, lukte niet. Maar in mei 2005 hebben ze me nog een 2 maanden contract gegeven om een andere oplossing te vinden en met 6 maanden zwangerschap was ik gewoon definitief werkloos.
En of dat niet genoeg was werd ik met 25 weken zwangerschap erg ziek. IK kreeg zwangerschapsvergiftiging. Ik kwam toen gelijk in de ziektewet. Maar met 35 weken zwangerschap moesten ze mij inleiden, omdat de vergiftiging zo erg was dat ik binnen paar dagen moest bevallen, anders zou ik in een coma raken. IEUW, dat was schrikken. Na 2 dagen door een helse pijn van weeën te zijn gegaan, hebben ze mijn zoontje op 17-8-2005 met keizersnede ter wereld gehaald. Hij was te klein en moest 10 dagen de couveuse in.
En mijn ex was bij de bevalling. We hadden eerst enorme ruzie en hij dreigde mij met zelfmoord en daarna mijn kind te ontvoeren en toen kwam hij met excuses bij mij terug en besloten we vrienden te blijven voor mijn zoontje en hij mocht hem ook zien, maar niet erkennen en onder toezicht want ik vertrouwde hem niet na zijn bedreigingen. Maar hij ging er mee akkoord. Bij de bevalling heb hij zitten janken vanwege de pijn die ik had. En toen mijn kind er uit was, ging hij mee naar de couveuse afdeling en gaf zijn eerste flesje. Hij bleef lang weg en kwam toen weer terug bij mij en kon alleen maar over zichzelf praten, niet mij feliciteren of zeggen dat ik het goed gedaan heb. Zijn hele familie heeft mij niet gefeliciteerd. In de eerste 10 maanden van Mick´s leven kwam hij hooguit 1 keer in de 2 weken even langs om te kijken en verder niks. Hij hielp niet met de verzorging en financieel al helemaal niet. En de eerste drie maanden had ik totaal geen inkomen. Ik zat nog altijd in de ziektewet, maar het duurde drie maanden voordat ze alles hadden uitgezocht en ik mijn geld kreeg. Het is dat mijn moeder en zus veel hielpen met luiers en eten, anders hadden we het niet gered. Mijn ex toonde alleen belangstelling in Mick als we bij zijn familie op visite waren en anders niet. Hij zei zelfs tegen mij dat hij niet van zijn kind houdt. En op het laatst kwam hij helemaal niet en kreeg ik alleen maar sms-jes met de mededeling dat hij op het strand lag. En als hij er was, maakte hij ruzie met mij.
Toen Mick 10 maanden oud was heb ik definitief contact afgesneden met mijn ex en hij accepteerde dat. Hij heeft nooit meer Mick gezien. Drie maanden later had hij nieuwe vriendin en weer twee maanden later woonde hij al samen.
Ik heb het eerste jaar postnatale depressie gehad en kwam bij een maatschappelijk werker terecht. Uiteindelijk is het allemaal goed komen ben helemaal beter en werk. En met Mick gaat het uitstekend.
Groetjes Miss_1984
|
Sharona
26 november 2007 - Hallo, ik ben Sharona (16).. Begin juli 2007 leerde ik M. (33) kennen in de snackbar waar ik wel eens kwam. Op een gegeven moment l...
26 november 2007 - Hallo, ik ben Sharona (16).. Begin juli 2007 leerde ik M. (33) kennen in de snackbar waar ik wel eens kwam. Op een gegeven moment liep het niet meer lekker thuis en ben ik samen met een goeie vriend naar M. gegaan en heb daar één week gelogeerd. M. was getrouwd, had kinderen en zijn 3e kindje in dat huwelijk was onderweg. Vrijdag had ik de kleine van mijn middelste zus opgehaald, want die zou een weekendje naar mij komen. Nou dat ging allemaal prima tot zaterdag in de ochtend...
Die vrijdagavond hebben M. en zijn vrouw hele erge ruzie gehad. Ik, die goeie vriend en hij zijn een stukje gaan lopen. Toen zijn we op een bruggetje gaan zit waar die goeie vriend vervolgens inslaap was gevallen. Met M. kon ik goed praten. Ik kon m'n verhaal bij hem kwijt of als ik ergens mee zat en hij ook bij mij. Toen had ik het heel koud op dat bruggetje. Toen zei hij 'nou, kom maar hier, dan heb je het niet zo koud'. Ik dacht 'dat kan geen kwaad'... De volgende ochtend heeft M. ruzie met zijn vrouw gekregen, waarop hij vervolgens z'n huwelijk heeft verbroken. Ik zei tegen M. 'weet je wat, ik bel m'n oudste zus wel op en ga daar heen, dan spreek ik je vast nog wel...'Nou was prima! Ik en de kleine van mijn zus sliepen bij m'n oudste zus. Toen kreeg ik 's nachts een sms-je van M. met daarin van 'ik mis je best wel, het is zo stil'. Ik heb hem ook nog een tijdje aan de telefoon gehad! Die volgende dag had ik met hem afgesproken. We hebben een tijdje gefietst en ff langs het water gezeten.
Beetje gekletst. Toen vertelde M. dat hij mij wel zag zitten en mij een leuke meid vond en dat gevoel had ik natuurlijk ook. Diezelfde nacht hebben we samen in een hotel geslapen. 's Nachts m'n middelste zus aan de telefoon gehad die op vakantie was en verteld wat er aan de hand was. We hadden natuurlijk niet verteld dat wij wat hadden. Toen zei m'n zus 'nou weetje wat, haal mijn huissleutel maar op bij mijn vader, dan ga jij samen met M. maar in mijn huis zitten en dan zie ik jullie volgende week'. Wij een week samen in dat huis van m'n zus gezeten, het voelde allemaal zo goed. Ondertussen hebben we het een aantal mensen verteld. Toen m'n zus terug was hebben we het haar verteld en vervolgens m'n ouders die natuurlijk beetje over de toeren waren vanwege het leeftijdsverschil. Toen hebben M. en ik 2 weken in het huis van een goeie vriend gezeten. Ik had een test gedaan en dacht dat ik zwanger was, loosalarm dus...
Ik vroeg wel eens aan M. 'wat nou als ik zwanger wordt?' Dan zei hij:'Ja, dan hou ik nog meer van je en dan mag je het niet weg laten halen. Doe je dat wel, dan hoop ik dat er wat mis gaat en dat je dan nooit meer kinderen kan krijgen'. Toen zijn we uiteindelijk samen gaan wonen, toen was ik overtijd...ik dacht shit hee... Ik was 2 dagen overtijd en heb toen een test gedaan bij de dokter. Ik kwam 's ochtends thuis en toen had M. een nieuwtje voor me... Als ik zwanger zou zijn, zou ik het weg moeten laten halen anders ging hij bij mij weg. Hij was nog niet toe aan nog een kind, waarop ik zei 'nou, een paar maanden terug sprak je nog anders'. M. zei toen 'ik ben van gedachten verranderd!'
's Middags de dokter gesproken en de test was negatief. Toch vertrouwde ik het niet zo. 's Maandags heb ik een test gehaald. Ik had zoiets bij me zelf; 'ik doe de test, doe hem in m'n tas en kijk wanneer ik denk dat ik eraan toe ben!' 10 minuten daarna keek ik en ja hoor, positief. Maar ik vertrouwde het nog niet helemaal, omdat ik dat de vorige keer ook had gehad. De volgende dag wéér twee testen gehaald. Die ochtend nog één gedaan en die was weer positief. De dag daarna weer een gedaan, weer positief! Ik had het M. verteld en die was natuurlijk pissig! Het liep al niet zo lekker tussen ons, dus toen ging ik weer thuis wonen. Volgens M. zou ik liegen dat ik zwanger was, omdat ik hem niet wilde kwijt raken, grote onzin dus! Hij had m'n zus en m'n moeder ge-smst dat ik dat had gezegd en toen hij zei tegen mij 'Sharona, het is over!'.
Helemaal niet waar dus, dat heeft hij niet tegen mij gezegd . Ik heb zelf m'n spullen gepakt, omdat het mij beter leek dat ik naar m'n vader zou gaan. Ik een afspraak gemaakt met de verloskundige. Mijn zus geloofde me niet, dus die heb ik meegenomen naar de eerste echo. Toen bleek dat ik nog een abortuspil kon nemen. M. had iedereen net zover dat ze tegen mij zeiden "je moet abortus plegen!". Dat wilde ik niet, maar omdat iedereen zo op me aan het inpraten was, heb ik op het punt gestaan om het wel toen doen. Toen heb ik een gesprek gehad met mijn vader en moeder. Mijn moeder wilde dan wel mee: de dag na de 8 weken echo. Toen zag ik het hartje kloppen en wist het zeker: 'ik wilde geen abortus!' Mijn moeder belde, want M. had mijn moeder gebeld dat ik geen abortus wilde. Toen zei mijn moeder 'wat wil je nou?' Ik zei tegen mij moeder 'Ik wil géén abortus...' waarop mijn moeder antwoorde: 'dan is dit de laatste keer geweest dat je mij heb gesproken!!!'*tuut**tuut**tuut*" Ik heb de relatie met M. ook verbroken. Hij gooide mij door de kamer heen, omdat ik vreemd zou zijn gegaan. Volgens hem is hij niet de vader. Dat is die dus wel.
Nu heb ik de ene keer heel goed contact met hem, de andere keer heel slecht! Hij zei tegen mij 'je houdt het dus? Nou, dan ga ik terug naar m'n ex, ga ik met haar een nieuwe baby maken. En als ik met haar seks heb, dan denk ik aan jou!'. Hij zegt dat hij niks met het kindje te maken wilde hebben, maar van de week wilde hij het wel weer... nu wil hij het weer niet! Ik heb tegen hem gezegd: 'mocht je ooit van gedachten veranderen, bel, sms, mail of kom langs, ik ben van mening: Ook mijn kindje heeft een vader nodig. En veranderd M. niet van zijn gedachten, dan zou ik mijn kindje vertellen over zijn/haar vader en foto's en herinneringen laten zien of vertellen! M. wil nu zelfmoord plegen. Dat verteld hij ook aan iedereen. En hij vertelt er ook bij dat dat mijn schuld is, want ik ben zwanger geworden terwijl hij dat helemaal niet wilde. Ik zou stiekem met de pil zijn gestopt en als je dan vraagt 'waarom gebruikte je dan geen condoom?', dan zegt hij 'Misschien had je er dan wel gaatjes in gerpikt'..ONZIN DUS!
Inmiddels zit ik alweer in mijn 3e maand en ben druk op zoek naar woonruimte die ik zo ongeveer heb gevonden. Ik mag namelijk niet bij m'n vader blijven wonen! Verder gaat het hartstikke prima met mij en het kleintje!
|
Charel
21 november 2007 - Hoi hoi allemaal, ik ben Charel, 21 jaartjes jong en mama van mijn kleine ventje Davey, nu bijna 1 jaar oud. Ik wil graag mijn verh...
21 november 2007 - Hoi hoi allemaal, ik ben Charel, 21 jaartjes jong en mama van mijn kleine ventje Davey, nu bijna 1 jaar oud. Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen om zo misschien in contact te komen met andere tienermama's.
In april 2006 ging ik op vakantie met mijn vriend naar Turkije. We hadden het al vaker over kindjes gehad, maar waren er verder niet bewust mee bezig ofzo! Ik had al uitgerekend dat ik op vakantie ongesteld zou worden, maar na een paar daagjes zon, zee en strand bleef m'n ongesteldheid uit. Er totaal niet bij stil staand dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn, gingen we er maar vanuit dat het door de verandering van het weer kwam. Ineens van koud naar warm en de andere omstandigheid enzo, ik bedoel die dingen hoor je wel vaker. Maar het duurde langer dan een paar daagjes. Er ging een weekje overheen en ik was nog steeds niet ongesteld. Pas toen begonnen we eraan te denken dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn. Dus mijn vriend zenuwachtig naar een plaatselijk apotheekje om in een gebrekkig Engels een zwangerschapstest te kopen. Terug in het hotel heb ik meteen de test gedaan en er verschenen twee heel lichte streepjes, maar omdat de hele gebruiksaanwijzing in het Turks was en wij geen woord Turks verstonden, zijn we voor de zekerheid terug gegaan naar de apotheek... en ja hoor, ik was zwanger!
Mijn vriend was hartstikke blij en had al hele plannen, maar bij mij gingen er allerlei alarm belletjes rinkelen: hoe ga ik dat doen met een huisje, we woonden samen bij een vriend van mij, maar daar kon ik echt niet blijven wonen en mijn familie? Die zou er absoluut niet positief op gaan reageren, zeker omdat de verstandhouding tussen mijn vriend en familie niet echt goed was. En hoe zat het met geld en zou het tussen mijn vriend en mij wel goed lopen, we kenden elkaar net 2 jaar en hij was pas 17 en ik net 19? De laatste tijd hadden we al wat meer ruzie en een paar maanden geleden was het al even uit geweest… al die vragen spookten door m'n hoofd.
Eenmaal terug in Nederland besloot ik om bij mijn vader te gaan wonen en het hem te vertellen. Mijn vader reageerde gelukkig goed en zei dat wat mijn beslissing ook zou zijn, hij me altijd zou steunen. Ook mijn moeder reageerde uiteindelijk wel redelijk; niet dolblij, maar in ieder geval niet hoe ik had verwacht dat ze zou reageren. Dus dat was in ieder geval een opluchting. Tot de 10de week van m'n zwangerschap heb ik nog erg zitten twijfelen of ik het allemaal wel kon en of ik ons kindje een goede toekomst zou kunnen bieden, maar na heel wat gesprekken: bij het JIP en met mijn familie en vriend besloten we om er voor te gaan! Ik was blij dat ik die beslissing had genomen en ik zag het al helemaal voor me, gezellig met ze 3tjes, huisje boompje beestje. De eerste paar weken ging het tussen mijn vriend en mij goed, hij was inmiddels bij zijn oma gaan wonen en we zagen elkaar een paar keer per week. Het enige waar ik me druk om maakte, was dat hij weer in het oude zou vervallen. Hij hield zich al vanaf jongs af aan bezig met criminele dingen en heeft een aantal keer vast gezeten. In de tijd dat we samen woonden was hij daar totaal vanaf gestapt, maar nu we niet meer samen waren kon ik dat niet meer in de gaten houden.
En ja hoor, na een aantal maanden werd het contact steeds slechter, het interesseerde hem niet veel meer dat ik zwanger was en was constant met z’n vrienden bezig en helemaal terug bij af. Als ik hem vroeg om mee te gaan naar de verloskundige had hij iedere keer een andere smoes om niet mee te hoeven. Hij vroeg nooit meer hoe het met me ging en al helemaal niets over ons kindje. Maar we hadden nog steeds een relatie. De klap op de vuurpeil kwam toen ik 5 maanden zwanger was en hem opbelde. Er nam een meisje op die vroeg waarom ik belde, waarop ik antwoordde dat ik mijn vriend wilde spreken. Zij vroeg me wie dat dan was en ik noemde z'n naam, waarop zij zei dat dat al een tijdje haar vriend was. Ik kreeg en klap in m'n gezicht en zei tegen haar dat ik 5 maanden zwanger van hem was, daarna hing ik op. Het kleine beetje hoop dat het nog zou veranderen als ons kindje er zou zijn, was compleet weg. Ik voelde me rot en besloot me niet langer in de maling te laten nemen en als vuil te laten behandelen en verbrak het contact helemaal. Met z'n tweetjes redden we het ook best dacht ik!
Ik stond al een tijdje ingeschreven bij een site voor woningen en kreeg 2 maanden later een woning aangeboden, mijn familie en vrienden hebben me erg geholpen met opknappen en om een mooie baby kamer te maken. En financieel had ik het inmiddels ook geregeld, na een aantal gesprekken werd mijn uitkering in gang gezet en kreeg ik ook nog wat centjes extra voor als mijn kleine ventje er zou zijn. Alles was geregeld! Mijn zwangerschap ging goed, alleen heb ik rond de 32ste week nog even in het ziekenhuis gelegen omdat ik vroegtijdige weeën had maar uiteindelijk kwam m'n ventje 4 daagjes na de verwachte datum. Ik ben thuis bevallen en het duurde maar 8 uurtjes, dus dat viel hartstikke mee. Ik was apetrots!
Maar mijn (ex) vriend had er inmiddels ook lucht van gekregen dat ik was bevallen en waar ik woonde en die kwam even 'zijn' kind opeisen. Ineens had hij wel interesse, maar op een hele foute manier. Ik wilde hem heus niet verbieden om zijn kind te zien en ik heb hem ook een aantal keer binnen gelaten, maar op een gegeven moment sloeg hij helemaal door. Ik mocht niet meer met mijn familie omgaan en vrienden en zo wel dan zou hij mij wat aan doen. Bijna iedere avond stond hij met een groep gasten voor mijn deur met de ergste bedreigingen,hij trapte mijn portiek deur in, schelde mijn familie uit en bedreigde ze met de dood. Hij heeft zelfs een keer een pistool op me gericht en me helemaal in elkaar geslagen. Op een gegeven moment had ik een jongen leren kennen waar het wel goed mee klikte, ook daar kreeg mijn ex op een of andere manier weer lucht van en heeft mij en die jongen achtervolgt tot in mijn vaders winkel. Daar heeft hij uit woede de hele boel kort en klein geslagen, met mijn broer gevochten en de kinderwagen tegen het hoofdje van mijn kindje geschopt, omdat ik niet gehoorzaamde en zijn bezit was volgens hem, hij was totaal doorgedraaid!!!
Nu, een aantal maanden later en heel wat aangiftes, zit hij gelukkig weer waar hij hoort: in de gevangenis! Mijn kleine ventje en ik hebben het prima naar ons zin met z'n tweetjes, we redden het prima zo! En het is eindelijk weer rustig! Ik krijg gelukkig veel hulp van m’n familie. Daar ben ik ze echt dankbaar voor! Wat de toekomst gaat brengen weet ik nog niet, maar ik hoop dat het rustig blijft en ik ooit misschien weer een lieve vriend leer kennen. Maar vooral dat m'n zoontje een onbezorgd leventje kan leiden zonder al die narigheid.......de tijd zal het leren!
|
Marjanneke
21 november 2007 - Hallo allemaal, toen ik net al die verhalen zat te lezen wilde ik ook mijn verhaal wel even doen.
In september 2006 merkte ik da...
21 november 2007 - Hallo allemaal, toen ik net al die verhalen zat te lezen wilde ik ook mijn verhaal wel even doen.
In september 2006 merkte ik dat ik over tijd was, maar ik wist niet precies hoe lang al, want ik had niet opgeschreven wanneer ik het was geweest. Ik was sinds 2 maanden gestopt met de pil en ik wist wel dat we een hoog risico liepen, omdat we het niet altijd veilig deden. Ik was gestopt met de pil, omdat mijn gevoelens heel erg afgevlakt worden door de pil en dat vond ik vervelend. Ik had een beetje pijn in mijn buik, dus ik dacht: ‘ik word vast wel ongesteld’. Achteraf was dat bandenpijn.
Toen ik het na 2 weken nog niet was, begon ik me serieus zorgen te maken en stuurde ik mijn vriend naar de apotheek om een test te halen. Ik ging stiekem naar boven om de test te doen en hij bleef beneden, omdat hij er zeker van was dat ik niet zwanger was. Nou ik de douche in, hup de test gedaan, ik legde de test op de rand van het bad en ging ondertussen mijn make-up maar even bijwerken. Mijn vriend had me ondertussen ook al doen geloven dat het toch niet zo was. Na 5 minuten keek ik op de test en ik voelde mijn hoofd rood worden. Er stonden 2 streepjes: 1 dikke en 1 hele dunne. Ik nam de test mee en ruimde de verpakking op, zodat mijn moeder het niet zou merken. Ik plofte neer op bed en wachtte tot mijn vriend naar boven zou komen. Na een kwartier begon hij zich toch wel zorgen te maken en hij kwam naar boven. Hij deed de deur open en keek me aan. Ik zat met mijn hand voor mijn mond, omdat ik het niet kon geloven. Hij schrok en riep ‘wat is er????!!!’. Dus ik gelijk ‘ssssssst, straks hoort mijn moeder het, maar ik ben dus zwanger’.
Ik heb de volgende dag nog een test gedaan en binnen 2 seconden stonden er 2 streepjes en was het overduidelijk. Ik heb het die dag eerst aan mijn moeder vertelt en toen aan mijn zussen en mijn broer. mijn vriend heeft zijn familie gebeld en die waren er niet blij mee, net als mijn familie. Ik heb het die week ook op school verteld en ik ben met 4 maanden gestopt met mijn opleiding. Mijn familie begon langzaam aan het idee te wennen en mijn vriend kwam toen bij mij wonen. Mijn schoonfamilie kon maar niet aan het idee wennen en hebben mijn hele zwangerschap lullig tegen mij gedaan, mijn vriend had het niet door en geloofde mij niet als ik het zei. Tegen het eind van mijn zwangerschap konden ze weer normaal doen. Ik vermoed dat dat is, omdat ik anders nooit met die kleine bij hun kom.
Op 11 juni werd ik s´ochtend om 5 uur wakker, omdat ik iets voelde knappen onder in mijn buik en ik hoopte dat het mijn vliezen waren. En ja hoor, toen ik bijna bij de wc was, begon het te lopen. Toen het iets minder werd, ben ik snel weer naar mijn vriend gerend, die nog lag te slapen en riep ‘schat, mijn vliezen zijn gebroken!!!!’. Hij vloog uit bed en ik rende weer terug naar de wc, want het begon weer te lopen. Hij maakte mijn moeder wakker en die kwam naar me toe. Ze keek me slaperig aan en vroeg of ik het wel zeker wist, nou dat was duidelijk. Ik ben nog even beneden een beschuitje gaan eten en toen ben ik naar boven gegaan. Om half 9 kwam de verloskundige en die vertelde dat ik 4 cm ontsluiting had en ze zei ook dat het nog zes á zeven uur kon duren, ik dacht bij mezelf ‘ja daaaaag, dat ken echt niet hoor’ en ik kreeg gelijk want 2 uur later konden ze alweer terug komen, want ik had persweeën.
Om 3 minuten over 12 ‘s middags is Gillian geboren, hij woog 3580 gram en was 52 cm lang, en zo gezond als een vis. Mijn moeder en mijn vriend zijn bij de bevalling geweest en mijn zussen zijn erbij geweest tijdens de weeën. Ik heb er enorm veel steun aan gehad. Na 6 weken zijn we naar ons eigen huis verhuisd, we wonen nu bij mijn moeder in de straat dus oppas is altijd dichtbij.
|
Nina
19 november 2007 - Hallo! Ik ben nina en ik ben 16 jaar. Ik heb een hele lieve vriend van 20 jaar. Mijn vriend (jeroen) en ik hebben het vaak over kin...
19 november 2007 - Hallo! Ik ben nina en ik ben 16 jaar. Ik heb een hele lieve vriend van 20 jaar. Mijn vriend (jeroen) en ik hebben het vaak over kindjes. Vaak is het gewoon uit de gein, zo van: het word wel een jongetje hoor Nina, dan kan die mooi mee met pappa te vissen! Ik moet er altijd om lachen. In onze relatie van rond de 10 maanden zijn we heel open en eerlijk tegen elkaar we vertellen elkaar alles… tot op die ene dag. Ik heb altijd al een jonge moeder willen wezen, maar ja, wat is jong? 16, 20, 30 jaar?…
Jeroen en ik hebben het er ook vaak over gehad ALS, ik zwanger zou raken, wat zou ik dan doen? Hij zou geen abortus willen (als moet ik het ondergaan). Hij zegt ‘dan heb ik mijn leven lang pijn’. Maar ja, denk aan mij: ik ben 16 jaar, geen inkomen en nix, ja mijn baantje op zaterdag van 2.70 euro in het uur.. Maar toch heb ik het liever ook niet. Maar toch, ik ben aan de pil dus geen zorgen toch?..toch.. wel dus. Ik werd in mijn "stop-periode" niet ongesteld... Ik wist niet wat me overkwam. Ik zat op school, Jeroen op zijn werk. Ik heb Jeroen gelijk opgebeld en gezegd dat ik hem aan het eind van de middag zou zien.. om 4 uur was ik bij de flat en heb hem verteld dat ik niet ongesteld was geworden. We hebben gelijk 2 zwangerschapstesten gedaan en die waren positief! Jeroen was blij, maar ik kon het eerst niet begrijpen, maar heb het na 2 weken geaccepteerd.
Abortus heb ik nooit meer aan gedacht, het was er nou eenmaal! En ik was blij. Toen moest ik het aan mijn moeder vertellen, tja, je zegt ook niet even ‘hè ma, ik ben zwanger..’ Ik heb er een goed moment voor uitgezocht en mijn moeder reageerde verbaast "je slikt toch de pil"? Maar de pil bleek niet goed genoeg: ik slikte de diana pil voor mijn acne. Mijn moeder heeft het geaccepteerd en steunt me heel goed. De ouders van jeroen vinden het super: ze worden opa en oma! zei ze gelijk.
Ik ben nu 4 maand en 2 weken zwanger en het gaat goed. Ik ben vaak op deze site geweest en vind het leuk als andere tienermoeders zouden reageren. ik heb steun aan mijn moeder maar ik wil graag in contact komen met ander jonge moeders voor hun ervaring!
Groetjes Nina!
|
Sanne
19 november 2007 - Hallo Allemaal, Wij zijn S. en M., beide 16 jaar oud. Wij zijn al meer dan drie jaar samen en hebben een geplande prachtige dochter...
19 november 2007 - Hallo Allemaal, Wij zijn S. en M., beide 16 jaar oud. Wij zijn al meer dan drie jaar samen en hebben een geplande prachtige dochter Chanel !!! Graag willen wij ook ons verhaal hier wegzetten. Omdat er mensen zijn die een heel ander beeld hebben over tienerouders, die meestal negatief zijn. En dat verdienen tienerouders niet, want ze zijn niet allemaal hetzelfde!!!
Het begon allemaal zo: M. en ik waren al langere tijd bij elkaar, vanaf ons twaalfde ongeveer. We hadden nooit echt van elkaar gedacht dat we nu nog samen zouden zijn, omdat we toen ook nog wel echt jong waren. Maar na verloop van tijd - inmiddels beide 16 jaar - toch nog altijd samen. En daar zijn we ook erg gelukkig mee!!! Bij mij kriebelde het al een tijdje om een kindje te nemen, aangezien ik al helemaal een kinderfan ben. Ik had dat al wel eens duidelijk gemaakt aan M., maar die reageerde daar nooit echt op zoals ik het graag zou willen horen. Maar hij zei wel altijd tegen mij: "S. stel je voor dat wij een kindje zouden hebben… Hoe zouden we die noemen en hoe zou dan alles zijn…?" Dat vond ik natuurlijk wel erg leuk om te horen, want ik wilde wel een kindje. Tijden gingen voorbij en steeds werd het verlangen naar een kindje groter. Niet meer alleen bij mij, maar nu ook bij M.. Na veel overleggen en praten met elkaar, hebben we dan toch besloten op jonge leeftijd ouders te worden.
Maanden zijn voorbij gegaan, want om alles te kunnen regelen en plannen heb je gewoon veel tijd nodig. Op dat moment wisten onze ouders daar nog niks van. We wilden eerst ons samen gaan voorbereiden op ons ouderschap; wat zou gaan komen. Toen we besloten hadden dat ik zou stoppen met de pil en dat toen ook gedaan heb, hadden we beiden zoiets van: dit kan nog wel een poosje duren voordat ik zwanger zou raken. Omdat het bij sommigen ook wat langer duurt. Maar nee hoor… Na mijn ongesteldheid was het de week erop al raak!!! Nooit gedacht dat het zo snel kon gaan. Ik voelde me in die week al een beetje suf en misselijk, maar stond er niet echt bij stil dat ik al zwanger zou zijn, ook M. niet. Toen toch maar een test gehaald bij de drogist en vervolgens bij M. thuis gedaan en samen afgewacht of er iets op kwam te staan. Spannend!! En ja hoor: ZWANGER!!! M. en ik keken elkaar aan en lachten. We wisten niet goed wat te zeggen, want we moesten er toch echt aan geloven dat we papa en mama werden. We hebben het toen ook gelijk aan onze ouders verteld, want er moest nu van alles geregeld worden. Beide ouders reageerden heel positief over onze zwangerschap. Dat hadden we niet echt verwacht. Ze wisten wel van ons dat we vroeg aan kinderen zouden beginnen, omdat we het daar ook met hun al eens over hadden gehad, maar dat het met 16-jarige leeftijd zou gebeuren ook weer niet. Mijn moeder was wel even bezorgd - wat ook normaal is, zei ze - omdat ik haar oudste dochter ben en ze wilde dat alles goed zou gaan. Toen begon het regelen. De verloskundige werd gebeld voor een afspraak om een echo te laten maken. Ook werd er van alles geregeld voor onze school, omdat we beiden leerplichtig zijn, moesten we ook gewoon naar school. En het was niet dat ik en M. school stom vonden, want we gingen altijd graag naar school toe.
Ook werden de geldzaken geregeld. M. en ik zouden nu een eigen huisje moeten vinden en er zou van alles moeten komen voor onze baby. Onze ouders wilden ons daar graag in steunen en helpen en hebben dat ook gedaan en doen dat nog altijd. Zo woonden we eerst bij zijn ouders, omdat hun nog een achterhuis hadden waar we tijdelijk wel samen in konden wonen. We hadden al een appartement in hetzelfde dorp, maar die moest nog helemaal opgeknapt worden en zou nog lang niet klaar zijn als onze baby er al was, dus dat schiet dan niet op natuurlijk. Nadat alles geregeld was met school, zodat ik vrijstelling kreeg van de leerplichtambtenaar en M. zijn rooster enzo ook waren aangepast, ging alles al stukken vlotter. Hiervoor is veel geregeld en dat kun je niet als 16-jarige, dus daar heb je je ouders echt hard voor nodig !!! Maar toen: waar haalden we dat geld vandaan? Zelf hadden we echt niet genoeg om én een huis, de inhoud van het huis, onszelf én een kindje te onderhouden. Waarop onze ouders toen zeiden: "Wat zouden jullie ervan denken als wij jullie eens zouden helpen met het opstarten van alles". Waarop wij weer zeiden: "Dat zouden we heel erg fijn vinden!!!" Onze ouders hebben toen enorm veel voor ons geregeld en alles is op zijn pootjes terecht gekomen. Onze ouders hebben ervoor gezorgd dat we nu een eigen appartement hebben waar we met z'n drieën in kunnen wonen. Ze hebben meegeholpen aan het grote meubilair en hebben heel ons huis mee verbouwd. Ze hebben de babykamer gekocht én een centje bijgelegd aan de wandelwagen enz.
We kwamen niks te kort!!! Mensen denken dan wel: 'zie je wel dat kinderen van zestien nog niets kunnen', maar dan zitten ze toch echt fout, want onze ouders wilden ons helpen en zeg ik ook eerlijk dat je als 16-jarige echt niet zelf kunt opdraaien voor alle kosten. Maar goed, M., ik en onze dochter Chanel wonen nu in ons eigen appartement. We betalen en kopen nu alles zelf. Waar heb ik het dan over? Over de boodschappen, eigen kleding en dat soort dingen én natuurlijk ook de spullen voor Chanel. Ook betalen we water, stroom enz. zelf. Het lukt en gaat allemaal prima!!! M. heeft verschillende baantjes waar hij genoeg geld mee verdient om alles te kunnen onderhouden. Ik ben dan ook super trots op hem dat hij dit allemaal al kan voor zijn leeftijd!!! Hij gaat ook nog naar school, want het is zijn droom om hogerop te komen in de luchtmacht. Zijn uren zijn aangepast, maar dat is bij iedereen op die school, dus de rest van de dag werkt hij. Het is nu vakantie hier, dus werkt hij dag in, dag uit. En ik ben voorlopig gestopt met school en wil daar verder mee gaan zodra Chanel wat ouder is. Een oppasadres voor haar hebben we al: dat wilden mijn ouders wel doen. Ik wil dan ook mijn opleiding kraamverzorgster in het ziekenhuis en thuis afmaken. Ook heb ik een baantje waar ik nu ook even ben mee gestopt en zit nu met zwangerschapsverlof thuis. Binnenkort mag ik weer beginnen en ik heb er superveel zin in. Alle beetjes geld helpen!!! Ook krijgen we iedere maand van beide ouders wat geld op onze rekeningen. Hun willen dat blijven doen totdat we twintig zijn, zodat we ook geld voor ons eigen hebben. Ik en M. zijn onze ouders dan ook zo ontzettend dankbaar voor alles wat ze gedaan hebben. Inmiddels is ons meisje alweer bijna twee maanden oud. Ze is geboren op 17 mei 2007, dus ik ben dan ook nog maar net moeder. Papa, mama en baby Chanel maken het goed. We zijn een gelukkig gezin en alles is naar wens. Beide zijn we erg blij dat we zo vroeg hebben gekozen voor een kindje. Ik heb dan ook nog geen minuut spijt gehad en M. ook nie. Wij kunnen ons geen leven meer voorstellen zonder onze kleine meid!!! Ik hoop dat mensen nu een beter beeld gekregen hebben van ons leven met z'n drieën…….
Ik was dan nog wel erg jong, Maar ik wist zeker dat ik het kon !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Meer over onze dochter Chanel ….
Chanel is geboren in het ziekenhuis te Breda om 22.12 uur, op 17 mei 2007. Ze was 52cm lang en woog 3620 gram: een flinkerd dus. Chanel is nu alweer bijna 2 maanden oud en groeit als kool. Ze lacht nu ook als je lief en leuk tegen haar doet. Ook heeft ze al een eigen willetje en als ze iets echt niet prettig vindt, laat mevrouw het ook lekker goed horen. En krijst ze heel de buurt bij elkaar hahaha… Ze is een erg tevreden kindje en stelt het wel bij iedereen. Op het moment is ze blond en heeft ze heldere blauwe oogjes. Dat kan veranderen, want M. en ik hebben donkerbruine ogen en ik heb bruin haar, maar M. is hartstikke blond. Hopelijk hebben jullie nu een goed beeld over ons!!!
Groetjes van ons
|
Amarins
18 november 2007 - Het begon op 22 januari 2005, toen leerde ik Menno kennen. Op 29 januari kregen wij wat met elkaar, hoewel ik normaal niet zo snel ...
18 november 2007 - Het begon op 22 januari 2005, toen leerde ik Menno kennen. Op 29 januari kregen wij wat met elkaar, hoewel ik normaal niet zo snel met iemand in bed lig. Was dat deze keer dus wel het geval *bloos*.
Met als gevolg dat ik dus zwanger was. Maar ik werd dus eind februari niet ongesteld, ik dacht van "zal het wel weer een keer overslaan, gebeurt wel vaker". Maar eind maart nog steeds niet. Dus toen een test gedaan, die was erg onduidelijk. Dus geloofde hem niet, maar later nog maar een test gedaan en die vertoonde toch echt 2 hele dikke roze strepen. Dus zwanger !! oh-ow....
Ik schrok eerst wel heel erg, maar was er stiekem toch ook wel blij mee. Had hier eigenlijk altijd al zo naar verlangd, maar heb gewoon nooit die keuze gemaakt. Nu moest ik een keuze maken, houden of weg laten halen. Maar aborteren is nooit een optie voor mij geweest, ik ben daar gewoonweg op tegen...
Toen moest ik het aan mijn ouders vertellen, eerst mijn vader. Dat ging helemaal goed, toen mijn moeder. Keek er heel erg tegenop, maar uiteindelijk reageerde die ook heel relaxed. Menno zijn ouders reageerden ook heel relaxed.
Met 10 weken kreeg ik een echo om te zien hoe ver ik was, was dus op dat moment 10 weken en 4 dagen. De gehele zwangerschap verliep naar wens, wel veel misselijk, maar verders niets.
Ik was op 12 november 2005 uitgerekend, maar al wat kwam. Geen baby... 28 november naar het ziekenhuis voor controle, moest dinsdag 29 november weer terug komen. Toen hebben ze hormonen gegeven, 's nachts al wat gerommel. ’s Morgens vroeg had ik 1,5 cm ontsluiting, rond 1 uur hebben ze toen mijn vliezen gebroken. Rond 2 uur kreeg ik een infuus met weeën opwekkers. En toen ging alles de goeie kant uit! 's Nachts om 00.43 uur is mijn zoon, Duco Renzo Danilo de Jong, geboren. Op 1 december, dezelfde dag als mijn oma. Die heeft haar eerste achterkleinzoon gekregen op haar 80ste verjaardag.
Duco had een longontsteking, want hij had vruchtwater in zijn longetjes gekregen. Dat was gaan ontsteken, op 9 december mocht Duco dan ook eindelijk mee naar huis, hij had 7 dagen aan de antibiotica gezeten.
Maar ik ben eerst nog een hele tijd thuis geweest, toen heb ik geprobeerd om mijn school weer op te pakken. Dezelfde opleiding en klas als van tevoren. Maar ik kreeg jammer genoeg weinig medewerking om weer goed te kunnen starten met mijn opleiding. Dus heb deze opleiding opgegeven... Het is jammer, maar het is niet anders.
In juli dit jaar heb ik mij opgegeven voor een nieuwe opleiding, Fotografie, en ik ben aangenomen! Ik ben nu alweer zo'n 7 weken met deze opleiding bezig en ik heb het heel erg naar mijn zin.
Als ik naar school ben, is Duco bij onze gastouder. Hier gaan mijn tantezeggers ook heen en ik wil niets anders meer! Want dit is gewoon zoveel persoonlijker dan zo’n lopende band kinderopvang....
Menno en ik hebben bijna een jaar een relatie gehad, Duco is dus geboren op 1 december 2005. Op 3 januari 2006 is onze relatie gestrand. Het ging gewoon niet meer, omdat alles zo snel was gegaan, is onze relatie er niet beter op geworden... Duco gaat nu 1 weekend per 2 weken uit logeren bij zijn papa en af en toe ook nog wel eens tussendoor.
Afgelopen jaar ben ik ruim een jaar samen geweest met een hele leuke jongen. Jammer genoeg heeft het niet zo mogen zijn dat wij samen oud gingen worden. Sinds 1 maand is het over tussen ons.
Ik heb sinds 1 week een nieuwe vriend, Geert. Het is zo’n schat!
Duco heeft hem nu 1 keer gezien en ik heb zijn kinderen ook 1 keer gezien, binnenkort gaan de kinderen elkaar ook ontmoeten. Ik heb er zin in, want vind het zo ontzettend leuk dat hij ook kinderen heeft. Hij heeft voor de kinderen ook de voltallige zorg, dus dat is echt in 1 keer een geheel gezin!!!
|
Chantal
18 november 2007 - Hallo allemaal! Wij willen eigenlijk wat zeggen: wij hebben tegen iedereen gezegd dat ik zwanger ben geworden door de pil heen, maa...
18 november 2007 - Hallo allemaal! Wij willen eigenlijk wat zeggen: wij hebben tegen iedereen gezegd dat ik zwanger ben geworden door de pil heen, maar dat is dus niet waar!!!!
Wij hebben dat tegen familie en vrienden gezegd, omdat er een leeftijdsverschil van 8 jaar en 363 dagen tussen mij en Georgie in zit en omdat je dan vragen krijgt van ‘en is het gelukt???’ en zo. Dus wij hebben BEWUST geprobeerd om zwanger te raken en onze wens was 2 kids en onze wens is uitgekomen.
Wij zijn zo compleet met ons gezinnetje! Zo, dat is nu dus duidelijk, haha, ik moest het even kwijt!
Groetjes van Chantal, Georgie, Eva en Bono
|
Beau
16 november 2007 - Hallo allemaal :), Ik ben Beau en 19 jaar. Mijn zoontje is nu 1,5 jaar en heet Roan Nars. Hij is geboren op 16 mei 2006.
Ik zal ...
16 november 2007 - Hallo allemaal :), Ik ben Beau en 19 jaar. Mijn zoontje is nu 1,5 jaar en heet Roan Nars. Hij is geboren op 16 mei 2006.
Ik zal nu maar mijn verhaal vertellen :). Ik was 17 jaar toen ik verkering kreeg met de papa van Roan. Dat was op 14 juni 2005. Eind juli was ik voor het laatst ongesteld, maar ik was een beetje naïef. Ik dacht het komt wel weer, want we gingen wel naar feestjes en ik nam soms wel eens een xtc pilletje. Maar ik werd maar niet meer ongesteld en we vroegen ons af of het allemaal wel goed zat (we deden er eigelijk ook niet veel aan om een zwangerschap te verkomen). Wij een test halen en ja hoor, ZWANGER!
Ik was blij en verdrietig tegelijk. Mijn vriend (toen 21) was blij en wist het stiekem al. Ik durfde het niet mijn ouders te vertellen en we hebben het eerst ook een tijdje verzwegen. Mijn vriend heeft het op een gegeven moment wel verteld aan zijn moeder en we maakten een afspraak bij de dokter. Hij stuurde mij door naar de verloskundigenpraktijk hier in Drachten. Afspraak maken voor een echo en ik bleek al 9 weken en 2 dagen zwanger te zijn..... Na lang uitstel heb ik het toch tegen mijn moeder verteld en die moest heel erg huilen en was bang dat het niet goed zou komen. Dus ze had ook een afspraak met haar dokter gemaakt
en die zei ‘nou mevrouw, er is in Nederland nog nooit een baby omgekomen door de honger enzo dus dat komt allemaal wel goed...’
De rest van mijn familie in Purmerend (mijn ouders zijn gescheiden) waren heel blij en kochten meteen allemaal spulletjes voor ons :). We zijn toen samen naar mijn vader gegaan en hebben het verteld. Hij moest huilen en vroeg aan mijn vriend of ie mij niet zou verlaten in deze hectische tijd! Nou, al met al was iedereen er aan gewend en heel blij! Ze kusten mijn buik steeds en wouden altijd voelen als Roan schopte :)... We hebben 2 keer een extra echo gehad, 1 keer bij de verloskundige, want er was een student die voor haar examens echo's moest maken... Ze vroegen toen ook of we het geslacht wouden weten en dat wouden we heel erg graag. Helaas was onze spruit eigenwijs en hield mooi z’n beentjes bij elkaar, haha.
We hebben ook een pret echo laten maken, en ze controleerden of alles goed was en gelukkig alles zat er op en er aan! Kern gezond! Mijn schoon moeder, moeder, oma, tante broer en schoon zus waren allemaal mee, haha. Ze waren allemaal benieuwd hoe hun neefje/nichtje het allemaal deed in mijn buik! En ook deze vrouw vroeg of we het geslacht wouden weten. Ja, ook deze keer waren we heel benieuwd dus we wouden het weten.... Iedereen dacht een meisje en wij 2-en hoopten stiekem een beetje op een jongentje, ik wou altijd graag een zoontje hebben :). En ja hoor het was een jongen :) Iedereen was blij en wij ook heel erg!!! Maar als het een meisje was geweest was ik ook 1000% blij en trots!
Ik dacht altijd maar als het maar gezond is en alles heeft (10 vingers en 10 teentjes enz.) We hebben daar ook een film van (de echo) en we hebben het laatst weer is terug gekeken en het was zo leuk! Dat was gewoon Roan terwijl die nu al 1,5 jaar is hihi. Mijn zwangerschap is goed verlopen.. m’n vriend was er gelukkig altijd! We woonden toen bij zijn moeder in, omdat ik hem altijd bij me wou hebben en mijn vader in Heerenveen woonde en ik op een gegeven
moment niet meer wou reizen met de bus heen en weer....
Op het laatst kreeg ik erge last van stuwing bij mijn nieren en werd ik opgenomen in het ziekenhuis voor observatie, maar alles bleek gelukkig goed te zijn met mij en ons kindje! :) Ik vond de laatste loodjes wel zwaar.. het was erg warm en ik hield heel veel vocht vast en mijn bloeddruk was erg hoog.... Dus liep erg veel ziekenhuis in en uit....
Op maandag nacht (16 mei om 03.45) moest werd ik wakker om te plassen... Ik trok m’n broek omhoog en wou weer naar bed gaan, maar opeens liep er allemaal warm water langs mijn benen en ik dacht ‘Neee! plas ik nou gewoon in mijn broek!’ Maar ik dacht meteen ‘o nee, dat kon ook wel is vruchtwater zijn!’ Ik meteen naar onze kamer gerent en m’n vriend wakker gemaakt, pssst schatje volgens mij is het begonnen! Mijn vriend riep zijn moeder
en ik belde meteen iedereen op van Jaaaa, het is begonnen...Mijn vriend belde het ziekenhuis dat mijn vliezen waren gebroken, en we mochten als de weeën erger
werden wel komen. Ik ging eerst nog even douchen en toen begonnen mijn weeën vrij snel te komen. Om 5 uur gingen we naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis ging ik meteen onder
de douche met warm water op mijn buik (ik had hele erge buik weeën) Dat was niet echt een goed idee, want mijn weeën hielden op zeg maar, dus moest eronder vandaan komen en ja hoor: aan de weeënopwekkers, want mijn eigen weeën waren niet sterk genoeg.... Ik kon op een gegeven moment de weeën niet echt goed meer houden en had last van hyperventilatie.... Maar uiteindelijk is alles goed gegaan en na 10 uur puffen en doen is Roan geboren :)...
En toen op 16 mei was ons wonder geboren! Hij woog 3910 gr. en was 52 cm.. de tijd was 14.33 uur in het ziekenhuis in Drachten :). De bevalling verliep goed, ik had alleen wat bloedverloren... Daar kreeg ik nieuw bloed voor terug haha :). Ik heb nog totaal 5 dagen in het ziekenhuis gelegen en mocht toen EINDELIJK weer lekker naar huis!
Mijn vriend (man), Roan en ik wonen nu lekker in ons eigen huisje... Op 9 mei 2006 (precies een week voor dat Roan werd geboren) zijn wij getrouwd :). Alles gaat nu goed met ons en we genieten vol op van ons lekkere ventje!
Nou dit was wel zo een beetje mijn verhaal (hoop dat het allemaal te volgen is haha)
Groetjes,
Mama Beau en Roan xx
|
Naomie
14 november 2007 - Hej, ik ben Naomie, 17 jaar oud en een goeie 3 maanden zwanger. Ik zou ook graag mijn verhaal even kwijt willen. Ik weet nog goed d...
14 november 2007 - Hej, ik ben Naomie, 17 jaar oud en een goeie 3 maanden zwanger. Ik zou ook graag mijn verhaal even kwijt willen. Ik weet nog goed de dag waarop ik vernam dat ik zwanger was. Eind deze vakantie bleven mijn regels weg en omdat ik dit al meerdere keren had meegemaakt, maakte ik me niet echt zorgen over een zwangerschap maar toch speelde het wel door mijn hoofd. Ik heb toen mijn schoonzus hierover aangesproken en zij is voor mij die dag nog een test wezen halen. Die heb ik dan ook direct uitgevoerd. Het wachten op het resultaat leek een eeuwigheid te duren en toen ik eindelijk mocht kijken, liet ik het aan haar over. ‘Proficiat’, zei ze ‘je bent 'Niet' zwanger’, de test was negatief.
Het luchtte me op maar ik maakte me langs de andere kant toch zorgen. Als ik dan niet zwanger was, wat was het dan? Ik besloot toen ook mijn moeder te vertellen dat mijn regels weer uitbleven. Ik vertelde haar ook dat ik al een zwangerschapstest had gedaan en dat die negatief was. Zij besloot samen met mij naar de gynaecoloog te gaan. Bij de gynaecoloog deed ik een echo en er was niets te zien aan of in mijn baarmoeder. Ze stelde mij gerust dat het niet zo erg was en dat ze mij gewoon iets zou voorschrijven waardoor mijn regels zouden doorkomen, maar dat ik toch eerst nog iets bloed moest laten trekken voor de zekerheid. Dat heb ik die dag dan ook nog gedaan.
De volgende dag zouden we resultaat te horen krijgen. Ik ging de dag erna dus gewoon naar school en had de hele dag nog niets gehoord van mijn moeder. Zij zou me iets sturen als het ernstig zou zijn, maar ik had nog niets gekregen. Dat stelde me op een manier toch gerust, want die avond had ik een afspraak met een modellenbureau in Antwerpen waar ik al heel lang naar uitkeek . Dus ik haastte me naar huis. Toen ik thuis kwam die dag, zat mijn moeder in de zetel me op te wachten en vroeg me plaats te nemen in de zetel. Ik zag aan haar manier van doen dat er iets niet juist was.. Toen vertelde ze mij dat ik 6 weken zwanger was. Ik ben in tranen uitgebarst terwijl zij mij gerust stelde dat ze achter mijn keuze stond: wat ik ook zou beslissen. Ik ben een ommetje buiten gaan maken en had nagedacht. Ik wist dat ik die avond al niet naar Antwerpen zou gaan en dat mijn droom om model te worden plots zeer klein was geworden: dat het nu niet om mijn leven ging, maar om dat leven in mij.
Toen ik die avond mijn vriend het nieuws vertelde, deed hij er te gewoon over. Uiteindelijk wou hij het liever weg hebben, maar ik stond erop om het te houden. Mijn vriend heeft dan ook op veel manieren mijn mening proberen te veranderen. Zo heeft hij me meegenomen naar een gesprek over abortus. Bij die afspraak ben ik gewoon weg gelopen. Die vrouw maakte mij zo kwaad dat ik er nog geen half uur ben gebleven. Hij probeerde mij ook om te praten door te zeggen dat ik tussen hem of het kind moest kiezen en dat mijn vriendinnen mij allemaal zouden laten staan en dat ik er alleen zou voor staan.
Zulke dingen kon ik echt wel missen, dus heb ik er een einde aan gemaakt met hem .
Uiteindelijk na lange denktijd heb ik weer contact opgenomen met hem en heeft hij ook toegegeven dat hij fout was en gewoon onzeker is van zichzelf als vader, maar dat lijkt me normaal. We hebben lang gepraat en hebben het nog een kans gegeven zodat we ons later nooit kunnen verwijten dat we het niet hebben geprobeerd. Nu hij de echofoto's van zijn kindje telkens ziet, zie ik hem toch lichtjes veranderen in de positieve zin, maar ik weet dat we nog een goeie 6 maand te gaan hebben en daar in nog veel kan gebeuren. Maar in die tijd leren we er ook mee om te gaan, want het is toch niet altijd even gemakkelijk. Maar het lukt ons wel van dag tot dag.
|
Lilian
10 november 2007 - Mijn verhaal heeft al eens eerder op tienermoeders gestaan. Maar omdat de site veranderd is, staat die er niet meer op. Ik ben 22 j...
10 november 2007 - Mijn verhaal heeft al eens eerder op tienermoeders gestaan. Maar omdat de site veranderd is, staat die er niet meer op. Ik ben 22 jaar en mijn vriend is 33. We hebben 6,5 jaar en wonen bijna 4 jaar samen. Ik was 19 toen ik een kindje van hem wou. Dus we stopten met de pil.
Toen ik 20,5 jaar was, werd ik zwanger. Helaas met 8 weken en 2 dagen ging het fout. Ik kreeg een miskraam op 15 juni 2006. We waren er kapot van. In oktober ging het niet goed tussen mij en mijn vriend. We hadden veel ruzie. Toen kwam ik er achter dat ik zwanger was. Ik had een test gedaan op 22 dec. Ik voelde me al niet lekker. Hij zei dat die het niet wou, omdat we te veel ruzie hadden en dat we ons kind nu niks konden bieden. Daar had hij gelijk in, maar ik kon het niet. Ik had al een kindje verloren en dat wou ik niet nog eens een keer mee maken. Toen kwam hij ‘s avonds niet meer thuis. Ik belde hem op waar die bleef. Hij zei ‘ik kom zo’. Oke toen hij thuis kwam zei ik ‘we moeten praten morgen, want dit gaat niet goed’. Toen kwam hij de volgende dag niet opdagen. Ik heb toen mijn spullen gepakt en ben weggegaan.
Ik ging in het huis zitten van mijn zus. Die woonde samen met haar vriend, maar had haar flatje nog aangehouden. Dus kon ik daar zitten. Hij belde toen waar ik was en zei het. We hadden ruzie en hij hing op. Ik ben toen nog wel eerste kerstdag met hem mee geweest naar zijn familie. Toen we weg gingen zei hij dat hij moest nadenken en dat ik hem een tijdje met rust moest laten. Ik zei dat ik niet te lang in het huis van mijn zus kon zitten want, ze wou de huur opzeggen zodat ze de post op haar vriends adres kon krijgen. Op 21 januari (uitgerekende datum van ons kindje) ging ik naar huis. We deden normaal tegen elkaar maar het was meer vriendschap dan een relatie. Hij wou niet met mij in een bed slapen. Dus ik sliep op de bank. Hij ze tegen mij dat ik niet kon blijven: hij wou langer nadenken. Ik heb toen een week nog in huis gezeten. En ben toen naar mijn moeder gegaan. Ik zei dat hij tot 18 maart die tijd had anders hoefde het voor mij niet meer. Ik had al besloten om het kindje te houden. Hij vond het niet leuk, maar zou er wel voor het kindje zijn. Hij is wel mee gegaan naar de verloskundige en naar de echo's. Toch zag ik een lach op zijn mond toen hij ons kindje zag. En als we dan buiten stonden en ik vroeg wat hij er van vond zei hij ‘je weet hoe ik er over denk’.
Toen 2 weken voor 18 maart wou hij weer dat ik naar huis kwam en dat die nog steeds van me hield. Maar ik had mijn moeder belooft om te blijven tot 18 maart. We hadden gewoon contact op msn en ik zei dan ‘weet je het zeker?’. En hij zei ‘ja, ik wil heel graag met jou een gezinnetje worden’. Ik was zo blij. Op 17 maart ben ik naar huis gegaan. Het ging super met ons.
Mijn zwangerschap ging super... tot de 28ste week. Mijn zwangerschap is niet zo gelopen als ik wilde. Ik heb twee en halve week in het ziekenhuis gelegen, want ik had een veel te hoge bloeddruk. Ik voelde me goed, maar moest toch blijven. Maandag 25 juni werd ik niet goed en kreeg veel last boven mijn buik en had ineens veel hoofdpijn. Ik moest op dat moment ook weer een echo laten maken, maar ik werd echt niet goed, dus ze hadden niet de kans om te kijken. Mijn bloeddruk was 220/130, dus erg hoog. Toen hebben ze me aan het infuus gelegd. Mijn lever bleek opgezet door al dat vocht wat ik vasthield. Ik kreeg een prik in mijn been om de longetjes te rijpen van mijn kindje en dan zou ik 24 uur later ook weer één krijgen. Mijn kindje moest binnen drie dagen gehaald worden. Toen hebben ze ook nog een buis in mijn blaas gedaan om te kijken of ik vocht vasthield. De volgende dag zagen ze dat ik inderdaad teveel vocht vasthield. Ze waren bang dat ik dan vocht achter mijn longen zou krijgen. Toen hebben ze besloten om een keizersnee te doen. Om 13:00 uur ongeveer. Ik ging de O.K in en kreeg een ruggenprik. Mijn vriend was er ook bij en ik heb het bewust mee gemaakt. Om 13:42 uur is onze Amy op de wereld gekomen. Ze woog 1143 gram en is twee maanden te vroeg geboren. Ze moest voorlopig nog blijven. Ook kwamen ze erachter dat de placenta voor een gedeelte had losgelaten, dus ze waren er op tijd bij.
Het ging meteen goed met kleine Amy. Ze ademt zelfstandig. Ze was wel wat afgevallen, maar dat is normaal. Nu is ze aangekomen, in een week tijd 40 gram: ze woog toen 1255 gram. Ik ben zelf 18 augustus jarig en ik hoopte dat ze dan al thuis is. Ze hebben gezegd dat we rekening moesten houden met de uitgerekende datum, namelijk 26 augustus. Ze deed het goed en mocht op 10 augustus naar huis. Yes, ze was er op mij verjaardag. Mooier kado kon ik niet hebben. Mijn vriend en ik zijn nu supergelukkig We zijn nu een gezinnetje.
Ze is nu bijna 4,5 maanden en het gaat super ze weegt nu ongeveer 4700 gram.
Groetjes Lilian, Fred en Amy
|
Anoniem
18 november 2007 - Ik ben een a.s. moeder van 16 jaar, ben nu al 36 weken in verwachting! Ik kom vaak op deze site, en heb vele verhalen gelezen, en w...
18 november 2007 - Ik ben een a.s. moeder van 16 jaar, ben nu al 36 weken in verwachting! Ik kom vaak op deze site, en heb vele verhalen gelezen, en wou daarom ook mijn verhaal erbij schrijven.
Ik wist pas met 20 weken dat ik zwanger was, ik had het helemaal niet door of in mijn hoofd dat ik zwanger was of kon zijn! Ik begon telkens dikker en dikker te worden, maar ik at ook behoorlijk wat! Uiteindelijk had ik een fitness abonnement genomen, en begon bijna elke dag daarvan gebruik te maken! Mijn moeder zag dat ik er niet dunner van werd, en vroeg maar voor de zekerheid of er echt geen kans was dat ik zwanger zou kunnen zijn? Ik barste uit in tranen en zei ‘ik weet het niet!’ Mijn moeder zei meteen en je ongesteldheid dan, ik zei van ‘ja, ik word zo onregelmatig dus dacht er niet bij!’ Mijn moeder zei meteen ‘morgen haal ik een test voor je en dan kijken we wat er uit komt, maar wat het geval ook is ik sta helemaal voor je klaar!’ En de keus is aan jou of je het wilt houden of niet. Dat was voor mij al een hele opluchting, en de volgende dag de test gedaan en die was zeer positief!
Aan het begin zei ik, 'ik wil een abortus doen', maar die dag voelde ik haar voor het eerst schoppen! Toen wou ik het niet weg laten halen, want er zat een echt leventje in! Mijn moeder zei ‘adoptie kan ook, maar ik vind het leuk als je de baby houdt!’ Ik zei meteen ‘financieel kan ik dat niet aan, ik heb geen geld, geen baan, school moet ik nog afmaken enz’. Uiteindelijk zeiden mijn moeder en vader dat regelen wij voorlopig wel! Dan nog mijn familie vertellen en die reageerde heel erg blij! De vader van het kind heb ik geen contact meer mee dus, dat vond ik jammer, maar ja het is nu niet anders! We zijn meteen naar de dokter gegaan en die heeft ons met spoed doorverwezen naar een verloskundige, en die dag ook nog naar een gynaecoloog en die zorgde dat ik meteen die dag een 20 weken echo kon doen, daar was ik heel erg blij mee!
Toen krijg ik ook te horen wat het wordt. En ja hoor, een mooi meisje groeit in mijn buik!
Omdat ik al zo ver was, en we hadden nog letterlijk niks geen babyspullen en we moesten een jaarschoolverlof enz. regelen was het een drukke maand en moesten mijn moeder en ik naar veel afspraken gaan! Nu ben ik in de 36 weken en alles staat klaar voor de baby.
Letterlijk alles heb ik in huis gehaald, en mijn 2e deel komt zodra de baby geboren is!
Ik heb helemaal geen spijt van mijn keuze om geen abortus te doen! Ik dacht dat ik er te jong voor zou zijn, maar hier lees ik dat zoveel meiden het kunnen, dus ik dacht dan kan ik het ook! Ik wou zeggen dat een tienermoeder zijn het leukste is want je maar kan bedenken!
Groetjes van deze (a.s.) mama xxx!
|
Marloes
6 november 2007 - Hallo, Ik ben Marloes en ben 20 jaar. Op zondag 30 september 2007 is onze dochter Evy geboren. Begin januari ’07 had ik het e...
6 november 2007 - Hallo,
Ik ben Marloes en ben 20 jaar. Op zondag 30 september 2007 is onze dochter Evy geboren.
Begin januari ’07 had ik het er met mijn vriend over om zwanger te worden, omdat ik heel graag een kindje wilde hebben. Na een kort gesprek hebben we besloten dat ik maar met de Nuvaring moest stoppen en we wel zouden kijken wanneer ik zwanger zou worden. Op 27 januari ’07 heb ik mijn eerste test gedaan en daar zag ik één dikke streep en één lichte streep. Ik besloot om het een paar dagen later nog een keer te proberen omdat ik nog niet zeker wist of ik wel zwanger zou zijn. Op 31 januari ’07 heb ik mijn 2e test gedaan en daar stonden 2 dikke strepen op. Ik was zwanger! Vol trots belde ik mijn vriend op die er wel een beetje van schrok. Een week later hebben we het tegen mijn vader gezegd (mijn moeder is overleden) en die was er duidelijk niet zo blij mee (dit draaide een paar weken later wel weer bij) toen ik 6 weken zwanger was hebben we het tegen de ouders van mijn vriend gezegd en erbij gezegd dat het gewoon door de nuvaring heen was gegaan (zij mochten niet weten dat we het stiekem wilden). Ik wou geen abortus laten doen want dit heb ik in oktober ’05 gedaan en dit is zeer pijnlijk (lichamelijk als geestelijk). 5 maart moest ik met mijn nieuwe stage beginnen (dementerende ouderen) op mijn 4e dag kreeg ik van een bewoner een stomp in mijn buik en heb direct een spoedecho gehad. Alles was gelukkig goed. De hele zwangerschap is super goed gegaan, ik heb eigenlijk geen kwaaltjes gehad. Eind juni zijn mijn vriend en ik nog lekker samen 2 weken naar Egypte op vakantie geweest. In de nacht van 28 op 29 september ’07 om 03.00uur waren mijn vliezen gebroken. Ik heb om 07.30 uur de verloskundige gebeld. Om 09.30uur kwam ze langs en zei dat ik moest bellen als ik om de 5min. 1 min lang weeën had. ‘s Middags ben ik nog met mijn vriend en zusje naar het dorp gelopen om beschuit met muisjes te halen want het was inmiddels zaterdag en op zondag zijn de winkels niet open dus als het op zondag geboren zou worden kon ik dat niet halen. ‘s Middags rond 17.45 uur kwam de verloskundige weer en ik gaf aan dat ik de pijn van de weeën niet meer aankon. Zij raadde mij aan om naar het ziekenhuis te gaan om daar iets tegen de pijn te krijgen toegediend. Ik stemde hier mee in. Nu had ik 1cm ontsluiting. Mijn vader was niet thuis dus die kon ons ook niet naar het ziekenhuis brengen (is ongeveer 15min. rijden) dus heb ik mijn buurjongen gevraagd om te rijden (mijn vriend en ik hebben allebei geen rijbewijs) Om 18.30 uur lag ik in het ziekenhuis en had ik 3cm ontsluiting. Rond 21.45uur kwam de verpleegkundige langs om te zeggen dat ik een ruggenprik zou krijgen tegen de pijn. Ik vond dit best zolang ik maar geen pijn meer had. Ze ging kijken hoeveel ontsluiting ik had, (nog maar) 5cm. Ik ging naar de operatiekamer en werd klaar gemaakt voor de ruggenprik. Ik ben al heel bang voor naalden en nu kon ik alles nog zien en voelen dit vond ik echt eng. Ik heb ook echt het hele ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd van de pijn. Om 22.30uur was ik eindelijk klaar met de ruggenprik en werd ik weer naar mijn kamer gebracht in de nacht van 29 op 30 september rond 01.30uur kwam de verloskundige langs om mijn ontsluiting te meten. Dit was inmiddels 10cm. Volledige ontsluiting dus! Ik vroeg aan de verloskundige hoe laat ik naar huis zou mogen als ik straks bevallen was. Ze zei dat als ik voor 03.00uur zou bevallen ik dezelfde dag nog naar huis zou mogen en als het na 03.00uur zou zijn dat moest ik nog een dagje blijven i.v.m. mijn vliezen die dan al 24uur geleden gebroken zouden zijn. Ik dacht in mij zelf “ja daag” ik blijf niet nog een dagje. Dus ik heb gewoon tegen de verloskundige gezegd na 15min dat ik persweeën had. Ik mocht dus persen als ik de weeën zou voelen. Ik was verdoofd dus ik voelde helemaal niks dus ik heb gewoon net zolang geperst tot ze er uit was. Om 02.05 ben ik begonnen met persen en om 02.21 is onze kleine meid Evy geboren. Evy was 49 cm en 3230gram.
Liefs,
Marloes, Rick & Evy
|
|
|
 |
|
 |
|
|