16 februari 2010 - Hallo! Ik ben een moeder van 2 prachtige dochters van 3 maanden oud. Maar...we hebben ze niet meer! Ik ben 20 jaar en mijn vriend 24 jaar, dus het zit al niet mee.

1 van de 2 meisjes had steeds snel blauwe plekjes, op een knoopje liggen en ze had er al 1. We waren al eens een keer naar de dokter geweest. Toen werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar werd het bloed onderzocht maar ze had niets in haar bloed, het ging om de witte bloedlichaampjes. Die had ze dus niet. Maar ze was ziek al een tijdje dus gingen we weer naar de dokter.

En toen vertelde ik dat ze snel blauwe plekken had. We werden daardoor doorgestuurd. Dat was vrijdag en maandag gingen we dan naar het ziekenhuis. Toen we in het ziekenhuis waren was ze hartstikke benauwd. Ze werd toen opgenomen, bloed weer afgenomen, en foto's werden gemaakt.

We kregen te horen dat ze breukjes in haar benen heeft. Dus worden we aangemeld voor mishandeling bij het AMK. Dus ik zeg nog: ‘Ja, dan wil ik dat er van ons andere kindje ook foto's maakt om te kijken of zij het ook heeft!’ En ja hoor, zij heeft het ook. Dat was woensdag en ons kindje lag nog steeds in het ziekenhuis. Ze was van de hartmonitor af en kreeg alleen nog neusdruppels.

Dus vrijdags kregen we gesprek. Ze vertelden ons dat ons andere kindje er ook was. Dus wij denken: ‘Ooh jee’. En ja, ze willen ons andere kindje ook houden, omdat zij ook breukjes had en zij mishandeling verdenken. Dus wij bonje maken, wij zeiden: ‘Nee, we nemen haar gewoon mee!’. Hadden ze de raad van kinderbescherming doorgegeven, kwamen die ook nog eens! Alles op ons dak!

Mijn moeder, zeg maar de oma, was elke dag bij ons in het ziekenhuis. Ze was ook bij elk gesprek. Ze had naar de rechter gebeld en steeds voorgesteld: ‘Laat de kindjes dan met ons meegaan’. En ja, ze mochten met oma wel mee. Mijn moeder dus bij ons in huis. Hadden we ze tenminste bij ons, dat was vrijdag.

Alles ging goed, ze kwamen kijken ook hoe ons huis eruitzag. En mijn vriend is echt schoon, als er wat ligt gaat hij stofzuigen. Dus het was erg netjes. En het ging gewoon goed. Maandag weer ziekenhuis, bloed afgenomen en foto's gemaakt. Maar nee,op woensdag werden ze uit huis gehaald. Vier politiemannen en vier mensen van de raad van kinderbescherming. Ja, wat moet je ze meegeven? Zo boos!!

Maar nu twee weken verder hebben we zitting (rechtszaak) gehad. Tot 3 mei worden ze uit huis geplaatst. Maar ze gaan wel uitzoeken of ze bij mijn moeder mogen. Maar ik mag daar dus niet slapen, niet ‘s nachts erbij zijn. En dan, als het niet een ziekte is, worden ze nog langer van ons afgepakt.

Ja, gewoon afgepakt en we hebben niks gedaan! Ik heb er geen woorden voor, hoe dit kan gebeuren. Hoe ze ons dit flikken. Een keer in de week een uurtje zien… Je eigen kinderen.

14 februari 2010 - Na veel gelezen te hebben op deze site is het nou wel een tijd voor mijn eigen verhaal.

Ik was 16 en zat in havo-4 toen ik mijn toenmalige vriend leerde kennen. Hij was 19 en zat op de universiteit. We hebben 6,5 maand een relatie gehad. Ik zat niet lekker in mijn vel en was ontzettend vaak boos om helemaal niks, al zag ik dat toen niet in. We waren hartstikke gek op elkaar maar hebben er toch een punt achter gezet. We zijn uit elkaar gegaan met de woorden ik hou van je en ga je missen. De meeste hadden hier nog al wat twijfels over, zo ga je toch niet uit elkaar?

Na enkele dagen had hij al weer 'n ander. Dit heeft mij ontzettend veel verdriet gedaan, ik was immers nog helemaal stapel gek op hem. En hij ook op mij bleek achteraf. Ik heb in die tijd nog heel even iets gehad met een vriend van hem, dit kwam er uiteindelijk op neer dat hij inzag dat ie me echt zou gaan verliezen en heeft ons weer vrij snel bij elkaar gebracht, met die ander was het alweer uit.

In die tijd hadden wij nog niks, maar sliepen we wel bij elkaar en waren bijna elk weekend samen. In die tijd is mijn oom overleden en slikte ik geen pil. Dus iets minder goed opgelet maar er nooit bij stil gestaan. Ik werd moe en heel raar ongesteld. Toen wij weer echt bij elkaar waren (officieel) ben ik weer begonnen met de pil, hierop kreeg ik zo'n ontzettende buikpijn dat ik zoiets had van toch maar even een testje doen met 'n vriendin.. en toen bleek dat ik zwanger was. Ik kijk me vriendin aan en we vallen huilend in elkaars armen, maar goed, wat nu?

Mijn toenmalige vriend bellen, zijn eerste reactie was: ‘een fabrieksfout’. Mijn mond viel open van verbazing. Afspraak gemaakt bij de dokter en dan blijk je 5 tot 7 weken zwanger te zijn. Je wereld stort in 5 nutteloze seconden in elkaar, vooral gezien het feit dat hij toevallig een dag eerder had gezegd dat hij het toch niet echt zag zitten. Ik wilde het koste wat kost houden en hij absoluut niet.

Dat heeft bij mij zo ontzettend veel woede losgemaakt en de daarbij horende stress. Ik leefde op de automatische piloot maar je moet verder op zo'n moment, je hebt geen enkele keus. Toen bleek het al vrij snel een miskraam te zijn geworden (3 dagen na dat we wisten dat ik zwanger was). Ik wist op dat moment niet meer hoe dat ik het had, op het ene moment blijk je zwanger te zijn en een paar dagen later toch weer niet.

Binnen een week was het toen ook al uit met mijn vriend. En binnen een week was ik voor mijn gevoel echt alles kwijt! Ik heb uiteindelijk nog bijna 3 maanden last gehad van mijn miskraam. 3 maanden niet ongesteld geweest, nog veel moe en ontzettende buikpijn.

Inmiddels heb ik mijn school weer op orde en gaat het na omstandigheden redelijk goed met me! Maar wat zijn de weken moeilijk geweest. Ik hoop het nooit meer mee te maken en gun het ook echt helemaal niemand! Maar helaas heb je weinig keus, wie A zegt moet in de meeste gevallen ook B zeggen.

Voor iedereen een waarschuwing: Zwanger raak je zomaar en ook een keertje niet veilig is een keertje te veel. Je kan nog zo genieten als je jong bent, tijd voor kinderen komt er allemaal nog wel!

Liefs!

12 februari 2010 - Hoi, ik ben 20 jaar en moeder van twee prachtdochters. De jongste is 13 weken en de oudste wordt volgende maand alweer twee jaar! Met mijn oudste ging alles goed. Ze kwam gewoon met 37 weken zwangerschap. Ze had wel een beetje een laag gewicht van 2725 gram, maar dat kon geen kwaad.

Maar de jongste, dat is een heel ander verhaal. Toen ik zwanger van haar was riep ik niet anders dan dat er iets niet goed was. En bij de verloskundige bleek met 20 weken dat ze te klein was. Ik moest eerder terug komen om te kijken of ze dan wel goed gegroeid was. Drie weken later kwam ik terug en was ze nog niet genoeg gegroeid. Met 29 weken moest ik naar het ziekenhuis en alles werd goed onderzocht.

Toen bleek dat ze veel te klein was. Ze liep twee weken achter. Ik had te weinig vruchtwater. Mijn baarmoeder gaf niet genoeg voeding en de doorbloeding van de navelstreng was ook niet goed. Hierdoor moest haar lichaam kiezen waar het bloed naar toe ging: naar de hersens of haar hartje.

Er werd mij ook gezegd dat ze over twee 2 weken al geboren zou worden. Met een keizersnee, want een normale bevalling zou ze niet overleven. Zoals je begrijpt: een hoop stress. Dus ik moest hiervoor naar de WKZ in Utrecht. Ik heb zoveel onderzoeken gehad. Echo's, hartfilmpjes, noem maar op. Ik kreeg gelijk met binnenkomst een spuitje in mijn been voor longrijping.

Echt tot je doordringen doet het nog niet. Het overvalt je eigenlijk. Ineens moet je weg van huis. Je kindje loopt gevaar. En mijn oudste meid niet te vergeten. Die is in eens zonder mama en ik zonder haar.

Maar goed, ook de tweede dag kreeg ik deze spuit. De derde dag kreeg ik weeën, maar geen ontsluiting. Wel blijken dit echte weeën te zijn, want mijn kleine meid haar hartslag ging achteruit. Dus ze moest gelijk gehaald worden. Wat was ik geschrokken. Ik kom zelf uit Deventer en ik lag in Utrecht. Mijn vriend was net op weg naar huis, dus hij werd gelijk gebeld. Wachten op hem ging niet meer.

Daar lag ik dan op de OK. Bang of mijn kindje het wel zou halen. Angst voor de operatie had ik helemaal niet. Maar er was niemand met wie ik die kon delen. En 10 minuten later was mijn kleine meid er. Ik zag niet veel van haar, want ze werd meteen mee genomen. Het ging allemaal zo snel, totdat ik moest wachten tot ik naar haar toe mocht.

O,wat duurde dat lang! En toen ik er heen mocht was ik zo trots!. Zo sterk en zo mooi. Beademing had ze gelukkig niet nodig. Kun je na gaan, ik kon het maar niet geloven. 10 weken eerder dan verwacht. Zo klein, maar zo sterk. Ze woog maar 865 gram en 34 cm. Om je een idee te geven. Je kunt het je niet voorstellen tot je het met eigen ogen ziet.

Ze heeft vijf weken in Utrecht gelegen en vier weken in Deventer. 15 januari mocht ze naar huis.

Eindelijk is ons gezinnetje compleet en tot nu toe gaat het uistekend!

22 januari 2010 – Hallo. Na veel verhalen te lezen wil ik mijn verhaal hier ook kwijt. Ik ben 19 jaar en moeder van Fabian die 10 maanden oud is.

Het begon allemaal anderhalf jaar terug. Ik werd met de dag dikker en dikker. Ik dacht niet dat ik zwanger was. Ik werd gewoon ongesteld en ik slikte de pil. Ik at best wel veel dus ik dacht dat het daar van kwam. Toen ben ik gaan sporten en lijnen maar er kwam geen verandering. Dus begon ik wel te denken aan zwanger zijn. Maar dat stopte ik snel weer weg. Ik? zwanger? Dat kan niet dacht ik.

Totdat mijn moeder mij vroeg of ik echt niet zwanger was. Ik klaagde de laatste tijd over kramp in mijn benen. (Blijkt een zwangerschapskwaaltje te zijn). Toen begon ik het dus ook te denken en toen hebben we een zwangerschap test gehaald. Meteen een dikke streep positief, hartstikke duidelijk. Dus ik was zwanger.

En nu? Hoe ver ben ik? Mijn moeder heeft de verloskundige gebeld en ik kon die middag meteen langs komen. Zij heeft mijn buik opgemeten en wat gevoeld. Ze dacht dat ik ongeveer 20 weken was. Gelukkig staan mijn ouders achter mij en wilde ze mij helpen.

Nu moet ik het de vader vertellen. Ik had geen relatie met hem. We waren altijd gek op elkaar en gingen ook vaak met elkaar om. Maar we wilden nog geen serieuze relatie. Ik heb gevraagd of we wat konden afspreken en dat ik wat moest vertellen. Hij had het meteen wel in de gaten dat ik zwanger was.

Hij reageerde heel goed. Hij wilde er meteen voor gaan. (Samenwonen, relatie, een vader zijn voor het kind). Dus we zijn opzoek gegaan naar een huisje, die hadden we al snel gevonden. Met meubels en al er in dus er hoefde niks te komen. Ik ben samen met mijn vriend naar de gynaecoloog geweest. Daar bleek dus dat ik al over de 25 weken was. Jeetje zo snel al?

Mijn zwangerschap verliep goed. De laatste weken. We moesten heel erg wennen dat ik moeder werd en ik moest wennen aan samenwonen met een jongen waar ik eigenlijk geen relatie mee heb. Maar het ging heel goed. Ik moest wel in het ziekenhuis bevallen omdat ze niet precies wisten wanneer ik uitgerekend was. 2 maart dachten ze ongeveer.

De week na de uitgerekende datum moest ik om de 2 dagen voor een controle echo en voor een CTG scan omdat ze niet precies wisten hoever ik was. Na twee weken besloot de gynaecoloog dat ik ingeleid moest worden. Op maandag 16 maart om 8.00 uur moest ik het ziekenhuis zijn. Ik kreeg eerst weer een CTG scan. En toen werd een infuus aangelegd met medicijnen erin die weeën opwekt. Om 12 uur voelde ik nog steeds niets. Dus kreeg ik meer medicijnen toegediend.

Toen begonnen de weeën langzaam. Om 2 uur waren mijn vliezen gebroken. En de weeën werden steeds heviger. En enorm pijnlijk. Om 3 uur had ik volledige ontsluiting en persdrang die ik niet meer kon tegenhouden dus ik mocht gaan persen. Eindelijk.

Na 20min persen was ons zoontje Fabian geboren hij was 7 pond en 51 cm. Het voelde meteen goed. Net of hij er altijd is geweest. We moesten nog e en nachtje in het ziekenhuis blijven. De volgende dag mocht ik om 11 uur al naar huis.

Fabian is een super tevreden mannetje en heel erg eigenwijs. Hij doet het heel goed, hij is nu 10maanden en het word steeds leuker. We zijn inmiddels ook verhuisd naar een groter huis met onze eigen meubels erin. Het gaat super goed met mij en mijn vriend ik hou heel veel van hem. Hij is een echte vader.

Hoop dat jullie wat aan dit verhaal hebben.

Liefs

14 januari 2010 – Heeeyy! Ik ben een troste moeder van mijn dochtertje van 9 maanden.

Ik leerde een jongen kennen toen ik 16 was. Ik zat nog op school en hij was toen net 18. Ik was helemaal verliefd natuurlijk. Mijn ex werkte niet en deed niks de hele dag. In december kreeg ik een relatie met hem.

Het ging allemaal goed tot ik er na vier maanden erachter kwam dat hij op MSN, Hyves en Partyflock met andere meiden zat te praten en dat was niet echt op een normale manier. Ik praatte hier met hem over en hij zou het nooit meer doen. Ik vertrouwde hem op dat moment, want hij kon zo goed praten dat het geloofwaardig over kwam.

Het ging goed, totdat hij een keer alcohol ging drinken. Ik dronk nooit. Het ging allemaal leuk en gezellig tot we thuis kwamen. Toen begon hij ineens weer over wat ik had gezegd over die meiden. Ik zei: “Het is toch al geweest, laat het. Het is al goed zo.” Hij bleef maar doorpraten en ik snapte er niks van. Ik zei er niet veel op en ging slapen. Ik kwam er steeds vaker achter dat hij met andere meiden afsprak.

In 2007 kwam zijn ware aard naar boven. Weer ging hij wat drinken. We dachten toen al dat ik zwanger was, omdat ik over tijd was. We kwamen thuis van een verjaardag. Ik was moe en wilde slapen. Maar hij begon weer raar begon te doen. Ik ging op bed liggen en zei niks meer. Hij stootte me ineens met een elleboog in mijn rug. Ik werd boos en zei: wat maak je me nou?? Hij werd alleen maar bozer.

Ik ging uit bed en hij bleef op me inslaan. Ik zei dat ik het niet zeker wist, maar dat ik misschien zwanger was en dat hij normaal moest doen. Ook dit boeide hem niet. Hij ging gewoon in mijn buik slaan en zei keihard: Dan heb je nu geen kind meer. Ik raakte overstuur en wilde mijn moeder bellen. Hij pakte mijn telefoon af en ik wou weglopen. Toen sloot hij me op in zijn kamer. Zijn moeder lag te slapen en deed niks, ik voelde me zo bang. Dit ging nog een tijd door.

Ook mocht ik niet meer met vriendinnen en vrienden op stap gaan. Ik moest thuis blijven. Als ik even omkeek, had ik ruzie met hem. Omdat ik volgens hem naar een jongen keek. Liefde maak blind, maar ik was echt blind. De relatie tussen mij en mijn moeder werd minder, omdat ik maar altijd bij hem moest zijn. Het slaan ging ook door. Daar wordt je zo bang door dat je ook niks meer durft te zeggen.

In juli 2008 kwam ik er achter dat ik zwanger was. Ik was 17 en had net mijn school afgemaakt. Hij was er wel blij mee. Ik heb altijd gedacht dat als het gebeurd, dan haal ik het niet weg. Ik vertelde het aan mijn moeder en ze schrok. Toch stond ze achter mij, ondanks dat ze twijfels over mijn ex had. Zijn moeder was ook wel blij.

Toen ik de eerst keer bij de verloskundige kwam bleek dat ik al 17 weken zwanger was. Ik menstrueerde gewoon nog en had nergens last van daarom wist ik het niet. Toen ging alles heel snel. Ik had nog een relatie en we hadden goed gepraat: hij zou werk gaan zoeken. Dat ging allemaal niet. Hij had geen respect voor me. Ik was sneller moe maar moest toch overal mee naar toe. Ik kon niks alleen doen of even aan mijn zwangerschap denken. En ook toen sloeg hij me nog.

Toen ik 5 maanden zwanger was kon ik het niet meer aan. De relatie werd me teveel. Ik maakte een einde aan de relatie. Dat was ondanks alles moeilijk, maar ik was er ook blij om. Ik heb daarna zo genoten van mij zwangerschap! Mijn moeder heeft me heel erg gesteund.

28 maart was ik uitgerekend. Ik was drie dagen over tijd en liep drie dagen met weeën. De tweede nacht gilde ik het uit. Ik kon niet meer. Ik had niet meer geslapen. Het moest nu gebeuren. Ik belde de verloskundige en zij zei dat het mijn eerste kindje was, dus het kon nog wel even duren. Om zeven uur ‘s ochtends heb ik weer gebeld en om tien uur kwam ze. Mijn vliezen braken thuis. Ik had 3-4cm ontsluiting. Om drie uur kwam ze terug en de situatie was nog steeds hetzelfde.

Ik ging naar het ziekenhuis, want ik zou worden ingeleid. Om vijf uur kreeg ik een ruggenprik en om zeven uur ging het infuus erin. Om 23:21 is mijn mooie meid geboren! Nadat ik bevallen was, kwam mijn ex en zijn moeder, nicht en een vriend in de kamer voor de kleine.

Mijn ex heeft heel moeilijk gedaan. Hij wilde het kind niet erkennen, hij wil niet betalen, heeft geen werk en drinkt veel. Hij is gewoon geen vader. We zijn met advocaten bezig en tot nu toe ben ik echt een hele trotse moeder.

Wij komen er echt wel. We maken ons niet druk...

Groetjes, mama

11 januari 2010 - Hallo, mijn verhaal valt best mee vergeleken sommige andere verhalen, ik was 18 jaar toen mijn vriend en ik ontdekten dat ik zwanger was.

We gingen iets langer dan een jaar met elkaar om en hadden grote plannen voor de toekomst. Mijn vriend zou snel vertrekken naar de landmacht, want hij was goedgekeurd na de zware keuring. En ik zat eindelijk op een opleiding die ik leuk vond, dit na jaren spijbelen en niet weten wat ik wilde met mijn toekomst.

Ik ontdekte het in de zomer en ik was al bijna drie maanden zwanger. Ik ben meteen gestopt met roken en drinken toen ik deze test gedaan had. Ik had de pil doorgeslikt want ik wilde niet ongesteld zijn in de zomer, maar ik had dus wel gewoon de pil geslikt!

We waren in paniek, en zaten met verschillende vragen. Onder andere, wat moeten we nu en hoe vertellen we het onze ouders? We hebben eerst op het internet gezocht naar verschillende soorten informatie. Zelfs over abortus, want we wisten toen nog niet dat ik drie maanden zwanger was. Ik stortte in toen ik daarover las, ik kon het niet.

We besloten om het eerst aan onze ouders te vertellen. We waren bij mijn vriend thuis toen we het ontdekten, dus hebben we het eerst aan hen vertelt. Zijn moeder barste in tranen uit, omdat ze bezorgd was, maar ze steunde ons wel. Ondanks dat het niet iets is wat een moeder haar 18-jarige zoon toewenst, we belden de dokter en die vertelde dus dat ik bijna drie maanden zwanger was.

Toen we terug kwamen bij mijn moeders vriend, zei ze voordat wij iets konden zeggen: dat we er goed over na moesten denken en dat een kindje houden ook een optie was, en dat ze er voor ons was. Dat was een grote opluchting, en we besloten het van de positieve kant te bekijken.

Mijn vriend was nog steeds van plan om de landmacht in te gaan, en ik zolang mogelijk met school verder zou gaan. Het liep natuurlijk allemaal iets anders. Mijn vriend is de landmacht uit gegaan, want hij kon niet bij de bevalling zijn en zou dan snel uitgezonden worden naar Afghanistan. Dit viel hem erg zwaar want dat was zijn droom, zijn toekomst.

Hij is gaan ‘straten’ en ging ook naar school om diploma’s te halen, zodat hij in de toekomst zelf een stratersbedrijf op kan richten. Ik ben super trots op hem! Ik ben zelf 4zolang mogelijk naar school gegaan. Ik liep met een enorme buik door de gangen van school en werd veel nagekeken. Dit deed me eigenlijk niet zoveel, want ook al was dit niet de bedoeling, ik was er wel trots op! Als je zwanger bent moet je trots zijn of je nou 18 of 30 jaar bent, het was nou eenmaal zo.

Dus toen ik op een gegeven moment met gym heel raar werd aangekeken, ging ik op een bankje staan en vroeg om iedereen zijn aandacht, want ik wilde even wat uitleggen. Ik vertelde dat ik zwanger was en dat ik er trots op was, dus als jullie dit niet bevalt is dat jullie eigen probleem. Toen was het voor iedereen wel duidelijk.

Ik moet zeggen dat ik vaker raar werd aangekeken door oudere vrouwen die ook zwanger waren of net moeder. Maar of je nou 18 of 30 jaar bent, je weet even veel of even weinig van je eerste kind.

Naar school gaan was het probleem niet, maar ik kon alleen maar aan mijn kindje denken, dus de les volgen ging niet echt goed. Dus kreeg ik zwangerschapsverlof. De bevalling ging goed, maar de tijd daarvoor was erg zwaar, dit omdat ik 37uur met weeën heb gezeten.

Ik zou thuis bevallen, maar doordat ik zolang in weeën had gehad, had ik niet veel geslapen en gegeten, hierdoor verloor ik mijn bewustzijn op een gegeven moment en moest ik naar het ziekenhuis. Dat vond ik wel prettig, want ik had niet zo een goed gevoel bij de verloskundige. Niet dat ze slecht was of zo, maar het klikte niet en ze stimuleerde mij niet op de juiste manier.

In het ziekenhuis verliep het allemaal goed en ging het ineens heel snel. Ik moest bevallen op een zaterdagnacht iets over 12 uur, dus toen we papa en mama waren had mijn vriend al onze vrienden trots gebeld of ge-smst, en die waren in de kroeg dus die gingen helemaal los, is me verteld.

Ik moest overnachten in het ziekenhuis samen met ons zoontje. Mijn vriend moest alleen naar huis en kon ons de volgende dag ophalen. De eerste week is er de kraamhulp en daar hebben we veel van geleerd, maar uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen en dat was best wel zwaar en tegelijkertijd ook heel mooi, je verkeert je in een soort roes.

Maar we hadden zelf nog geen huisje, dus woonden we bij onze ouders, de ene week hier en de andere week daar. Dit was natuurlijk hartstikke slecht voor ons kleine mannetje dus hebben we besloten om bij zijn ouders te gaan wonen. Dat leverde veel frustraties op tussen zijn moeder en die van mij. Ook al was ze zo lief op het begin, op een enig moment was daar niets meer van te zien!

Ik snap het nu wel, want we waren een gezin. In een gezin waar opa en papa aan het werk waren, en oma en mama waren thuis bij het kleine ventje en wilden beide het beste voor hem. Maar goed, het leverde dus heel veel frustraties op!

Ik ben op een gegeven moment ook weer naar school gegaan en na een jaar hebben we een huis gekocht, want ook al hadden we ons al lang voor de geboorte van onze zoon ingeschreven op een huis, we waren nog steeds niet in aanmerking gekomen.

Uiteindelijk hebben we iets voor onszelf weten te krijgen en konden we eindelijk ons gezinnetje vormen. We zitten nou al een jaar in het huisje, en ons zoontje is ondertussen twee jaar geworden en zelf zijn we 20 jaar. Mijn vriend en ik zijn nog steeds samen. Het is zwaar geweest, want we waren jong en wilden ook nog wel eens stappen en leuke dingen doen.

We hebben daar afspraken over gemaakt, om en om op stap en een keer in de zoveel tijd samen weg. We doen nu leuke dingen met ons drieën, naar het zwembad, de ballenbak, Centerparks en naar Turkije met de familie!

Ik moet zeggen dat het alleen maar makkelijker wordt, maar tegelijkertijd ook moeilijker. Er komt telkens wat nieuws op je pad, telkens nieuwe uitdagingen. Ik zit niet meer op school. Daar ben ik vanaf gestuurd, omdat mijn aandacht ergens anders lag. Ik ben nu dringend op zoek naar werk, maar dat valt niet mee als 20 jarige moeder zonder diploma.

Maar ik ga per september weer naar school. We denken zelfs aan een tweede kindje, die beslissing neem je alleen minder snel als het niet zomaar gebeurd. Nu denk je net als voorheen eerst aan carrière, geld, etc. Het moet je gewoon overkomen. Een vriendin van mij heeft nou sinds kort ook een kleine meid, dus zie ik het eens van een andere kant en ben blij dat ik met iemand het moederschap kan delen.

Ik weet niet of iemand wat aan mijn verhaal heeft, maar ik ben allang blij dat ik mijn verhaal hier achter kon laten. Dat is voor mij al een hele opluchting.

Liefs,
Anoniem

3 januari 2010 - Hallo, ik ben N. en ik ben 16 jaar, en ik heb een prachtige dochter van net drie maanden, genaamd Sophie. Ik lees al een tijd jullie verhalen en wil nu ook graag mijn verhaal vertellen.

Ik was gewoon ongesteld geworden, alleen was het deze keer anders dan normaal. Hierover maakte ik mij zorgen en ging naar de huisarts, zonder dat mijn ouders hiervan op de hoogte waren. Want elke keer als ik ongesteld was, was ik erg misselijk en kon ik niks eten en moest ik vaak overgeven.

De dokter vroeg of ik zwanger was, ik zei met een twijfelachtige stem dat dit niet mogelijk was. De dokter zei dat ik voor de zekerheid een zwangerschapstest moest doen. Ik heb deze test gedaan, de uitslag was negatief. Dus er was niks waarover ik mij zorgen moest maken.

Na ongeveer drie maanden kreeg ik hevige buikpijn en verloor ik veel bloed. Samen met mijn vader en moeder zijn we direct naar het ziekenhuis gegaan. Ondertussen was het bloeden gestopt. In het ziekenhuis gingen ze mij onderzoeken. Ze merkten niks bijzonders, ik heb zelfs een echo laten maken waar niks bijzonders op te zien was, dus mijn ouders en ik waren gerustgesteld.

Op een nacht kreeg ik heel erg veel pijn en last van mijn rug. Mijn ouders en ik gingen nogmaals naar het ziekenhuis, ik had ondertussen mijn vriend gebeld, hij was direct gekomen. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, ging het allemaal heel snel en lag ik op de onderzoektafel. Ik moest even naar de wc, maar toen ik opstond braken mijn vliezen.

Mijn moeder had de dokter erbij geroepen en de dokter had een verloskundige erbij gehaald. Het bleek dat ik al zeven centimeter ontsluiting had. Ik werd naar de verloskundige gebracht. Eenmaal daar aangekomen kwam mijn vriend er ook net aan.

Hij keek mij boos aan en vroeg wist jij dit? Ik schudde van nee. Hij wou me niet geloven en was gewoon weg gegaan. Nadat mijn vriend weg was, ging alles heel snel. Tijdens de bevalling had ik veel pijn, maar het enige waar ik nog aan kon denken was aan mijn vriend. Ik dacht alleen maar als hij me maar niet in de steek laat.

Na een paar keer persen kwam mijn dochter, Sophie. Toen ze op mijn buik werd gelegd, dacht ik: ik wil dit niet, ik wil haar niet. Ik moest een nacht in het ziekenhuis blijven, dit omdat ik veel bloed had verloren. De volgende ochtend werd mijn dochter naar mijn kamer gebracht. He moment dat ze binnen kwam voelde ik mij dolgelukkig.

Ik wist wel nog wat ik gedacht had, maar op dat moment dacht ik dit pakt niemand mij af. Toen ik naar huis mocht was ik blij. Alleen maakte ik me zorgen over mijn vriend. Eenmaal thuis aangekomen heb ik mijn vriend gebeld, en hij zei dat hij dit allemaal even op een rijtje moest zetten. Diezelfde avond kwam hij nog langs en zei hij dat ervoor wilde gaan, samen met mij. Op dat moment voelde ik me het gelukkigste mens op aarde.

Ik en mijn vriend en onze dochter zijn dolgelukkig. Ze lacht heel veel en ik geniet nog elke minuut van haar, ook al is ze ‘s nachts vaak wakker.