20 juli 2010 - Ik heb M.R leren kennen toen ik op stap was. Ik kende hem al van gezicht, omdat hij best wel bekend is in onze buurt. We raakten aan de praat en het werd een zomer flirt. Ik was natuurlijk ‘In Love’, maar ik was te jong voor hem. We verschillen namelijk zes jaar.

We hadden na paar weken geen contact meer en ik was ondertussen al met iemand anders samen. En ook hij was al bezig met een ander.  Na een jaar kwam ik weer eens op mijn oude MSN en ik was weer single en ik woonde alleen. M.R. sprak mij aan. Hij was die dag jarig en we bleven praten. Die avond kwam hij langs en van het een kwam het ander… Ik nam mijn pil, maar die week was ik heel erg ziek. Ik had er niet bij stilgestaan dat die niet zou werken.

We bleven contact houden, maar ik dacht: ‘het gaat net zo worden als in de zomer’. Ondertussen was ik al 18 jaar.

Na een tijdje voelde ik me raar. Ik deed een test en ik bleek zwanger te zijn. Ik ging naar de dokter en ja, ik was zwanger. Ik wist niet hoe ik het moest vertellen tegen hem, want we waren gewoon aan het flirten… niet meer. Diezelfde avond kwam hij bij mij en ik vertelde het tegen hem. Hij reageerde vrij positief, maar al snel kwam er meer bij kijken.

Mijn ouders wisten het en maakten ruzie met hem en zo ontstond er ook ruzie tussen mij en  hem. Mijn familie wilde me niet meer zien, want het was een schande om met een Afrikaan een kind te krijgen. M.R. liet me ook in de kou staan en ik wist niet meer wat doen. Alles is toch goed gekomen. Iedereen is uiteindelijk bijgedraaid en ik en M.R. gingen samenwonen.

Ik ging naar de eerste echo, maar wat bleek: mijn kindje groeide niet meer. Er stond mij een miskraam te wachten. Ik kwam thuis en ik bleef dagen aan één stuk door huilen. Na de miskraam is het iets beter gegaan. Ik moet zeggen: M.R. was er ook kapot van. We hebben besloten om verder te gaan en een gezin te stichten. We bleven proberen een kindje te krijgen!

En nu blijk ik weer zwanger te zijn!! Ik hoop dat alles dit keer goed zal gaan.

13 juli 2010 – Hallo allemaal! Na al jullie verhalen te hebben gelezen, wil ik ook graag mijn verhaal kwijt. Ik ben 17 jaar oud en een trotse moeder van een dochter!

Mijn vriend (20) en ik hebben elkaar tijdens het uitgaan leren kennen en zijn op dit moment twee jaar samen. We waren op kraambezoek en toen we daar weggingen begon het bij me te kriebelen. Ik vertelde hem die avond dat ik graag kinderen zou willen. Het gesprek verliep heel relaxed en ik vertelde hem dat ik eigenlijk nog te jong was, maar dat ik het erg graag zou willen. En dat we echt wel samen zouden redden.

Mijn vriend doet een opleiding waarvoor hij vier dagen werkt en ik zou net mijn MBO diploma behalen als ik zwanger zou zijn. Ja, die avond waren we er uit. Ik zou stoppen met de pil, en we zouden voor een kindje gaan!

Nadat ik mijn laatste pil van mijn strip in nam, ben ik daarna gelijk gestopt. We hadden al veel verhalen gehoord over dat het ongeveer een half jaar tot een jaar kon duren voordat het raak was. Dat zou voor ons een mooie leeftijd zijn, want ik zou dan 18 zijn en mijn vriend 21.

Maar…alles ging sneller dan verwacht. Een maand nadat ik gestopt was met de pil, deed ik een vruchtbaarheidstest, maar er kwamen maar geen streepjes, dus ik wachtte netjes af. We vreeën natuurlijk wel met elkaar, maar niet met de gedachte dat ik al gelijk zwanger zou worden.Want ja, dat kan toch niet als je niet vruchtbaar bent?

Nou, echt wel dus! Ik werd maar niet ongesteld, had het idee dat mijn lichaam gewoon aan het wennen was na het stoppen van de pil. Alles moet weer natuurlijk op gang komen. Voor alle zekerheid kochten we samen een test en die test sloeg negatief uit.

Helaas, maar ook wel opgelucht… Twee dagen later kreeg ik enorme buikpijn en begon te vloeien. Oh ja, dat is mijn menstruatie, dacht ik. Er was minder bloed dan normaal, dit kwam vast door het stoppen van de pil.. Toch besloot ik een paar dagen later weer een test te doen, omdat ik telkens maagzuur had. En je raad het al: die was positief! Ik heb gelijk mijn vriend gebeld om het nieuws te vertellen en hij kwam meteen naar me toe.

We hebben samen gelachen en gehuild van blijdschap en verdriet. Verdriet? Maar jullie wilden het zelf? Ja, dat klinkt raar. We wilden het zelf. Maar we hadden nooit gedacht dat het na drie weken al raak zou zijn! Maar goed, nu moesten we het nog aan onze ouders vertellen! Die hadden natuurlijk geen idee van ons plannetje. We hebben het eerst aan zijn moeder verteld, zij is iemand die rustig zou reageren.

Toen we het haar hadden verteld, begon ze te huilen van blijdschap: "Ik word oma", bleef ze herhalen! Nou, dat was goed gegaan, nu nog twee ouders te gaan. Toen zijn we samen naar mijn ouders gegaan, want zijn moeder zou het tegen zijn vader vertellen.

Mijn vader eiste meteen dat ik abortus zou doen en ik ging daar fors tegen in. Mijn moeder was er ook op tegen, terwijl zij al meerdere kindjes heeft verloren door een miskraam. Ze was niet blij, maar ook niet teleurgesteld. Een paar weken later kwam mijn moeder aan met een leuk pakje en nu geniet ze volop van het oma zijn!

Inmiddels ben ik al bevallen en het was veel erger dan ik had verwacht. Mijn MBO diploma heb ik nog niet gehaald, maar daar start ik aankomend schooljaar weer mee. Gelukkig kan ik mijn diploma versnelt halen, omdat ik toch al een halfjaartje heb meegedraaid. Gelukkig heeft Rosalinda twee lieve oma's en opa's die er van genieten om op te passenen. En natuurlijk nog een hele lieve oom (broer van mijn vriend) die ook weleens wilt oppassen.

Ondertussen hebben we ons eigen plekje gekregen. Mijn ouders geven mij tot ik ga werken, 500 euro in de maand zodat ik een deel van de huur en een deel voor Rosalinda kan betalen. Het andere deel betaald mijn vriend. Ik wil met dit verhaal duidelijk maken hoe snel alles opeens kan gaan. Ook al is het je eigen keuze, binnen een maand kun je al zwanger zijn.

En meiden, maak geen keuzes die je niet wilt! Het is jouw lichaam, jouw kindje!

Groetjes van mij, mijn vriend en Rosalinda

10 juli 2010 - Na hier een aantal verhalen te hebben gelezen, waar ik stukjes van mezelf in herkende, heb ik besloten om ook mijn verhaal in te sturen. Ik ben nu 24 weken zwanger van mijn zoontje en heb in de afgelopen 24 weken heel veel veranderingen meegemaakt. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Het was eind september 2009 toen ik mijn ex leerde kennen. Het was kermis en er werd gezellig gedronken. Na de kermis gaan we altijd lekker de kroeg in met een aantal mensen, zo ook dat jaar. De laatste dag van de kermis hadden een vriendin en ik met twee jongens afgesproken wat te gaan eten, naar de kermis te gaan en daarna zouden we wel zien. Het eten had goed gesmaakt en omdat er op de kermis niet veel aan was, hadden we besloten te gaan bowlen.

Dit was zeer gezellig en daarna zijn we nog even de stad in gegaan. Ik wist dat mijn vriendin één van die jongens leuk vond en ik ook. Omdat ik zelf net weer vijf weken vrijgezel was na een relatie van 1,5 jaar had ik zo iets van: ga je gang met hem. In de stad was het zeer gezellig en er werd rijkelijk gedronken.

Éen van de jongens ging even buiten zitten om te roken en sms’te mij of ik bij hem wilde komen. Ik liep naar buiten en kreeg meteen de vraag of ik een relatie met hem zag zitten. Ik zei hier nog over te moeten denken en heb ook gezegd dat ik hem wel leuk vond, maar dat ik wist dat mijn vriendin hem ook leuk vond. Aangezien ik net vrijgezel was ik hoefde ik voorlopig geen relatie. Maar stiekem was ik toch wel een beetje verliefd op hem.

Na veel gepraat te hebben, kreeg mijn vriendin telefoon van haar zus of ze naar huis wilde komen, omdat er iets met haar hond was. Ik heb haar gevraagd of ze wilde dat ik mee ging en dat hoefde niet. Ze zou me op de hoogte houden hoe het ging en zou me bellen als ze toch wilde dat ik kwam.

Nadat mijn vriendin naar huis was gegaan, bleef ik alleen over met die twee jongens (N en W). Ze kregen ruzie om mij, omdat ze me allebei leuk vonden. Dus ik moest aangeven wie ik het leukst vond. Ik heb toen gezegd dat ik niet wilde kiezen, omdat ik wist dat mijn vriendin N ook leuk vond, maar dat ik toch eerlijk toe moest geven wel een beetje gevoelens voor N te hebben. W heeft ons toen naar het huis van N gebracht en ging boos en teleurgesteld weg.

Na daar nog wat gedronken te hebben, zijn we tegen elkaar aan op de bank in slaap gevallen en werden rond drie uur ‘s nachts wakker. N vroeg of hij mij naar huis moest brengen of dat ik bij hem bleef slapen. Ik heb toen mijn moeder ge-sms’t dat we met de hond van mijn vriendin bij de dierenarts waren en dat ik dus niet wist hoe laat ik weer thuis zou zijn. Vervolgens ben ik bij hem blijven slapen en hebben we seks gehad.

Aangezien N binnenvaartschipper was en dus om acht uur weer aan boord moest zijn, heeft hij mij om zeven uur thuis afgezet en is doorgegaan naar zijn werk. Hier moest hij een week blijven. In die week hebben we veel gebeld en ge-sms’t. Toen N na een week weer thuis kwam, hadden we dus min of meer een relatie.

Ik heb hem toen voorgesteld aan mijn moeder en verteld hoe en wat. Vanaf die dag zijn N en ik gaan samenwonen in zijn huisje. Ook al ging het tussen N en mij niet altijd even goed door mijn opleiding, stage en werk, toch bleven we bij elkaar en leerde ik zijn ouders ook kennen.

Op het eerste gezicht waren het hele lieve mensen met een heel warm hart, maar naarmate ik ze beter leerde kennen viel dit tegen. Er werden dingen over mij verteld die niet waar waren en die mij pijn deden. Hier hebben N en ik regelmatig ruzie om gehad en heb ik een paar keer op het punt gestaan bij hem weg te gaan. Toch bleef ik bij hem, omdat ik ondanks alles wel van hem hield.

Op een bepaald moment zat ik er qua stage, werk en school even helemaal door heen en heeft mijn moeder gezegd dat ik advies moest vragen aan een collega. Dus dat heb ik gedaan en zo kwam ik weer in contact met degene waar ik voor N 1,5 jaar een relatie mee heb gehad.

N voelde zich op een geven moment bedreigd hierdoor, want ik had tenslotte wel 1,5 jaar een relatie met die jongen gehad. Om te bewijzen dat ik helemaal voor N wou gaan, heb ik toen het contact weer verbroken en kreeg als laatste van die jongen alleen nog te horen: "Je bent niet gelukkig met N, dit gaat helemaal verkeerd lopen".

Samen hebben N en ik daarna een hele leuke kerst gehad bij hem aan boord. Hij moest die week werken, maar wilde kerst samen met mij vieren en dus mocht ik mee. Ik heb het heel leuk gehad bij hem aan boord en een hoop geleerd wat ik mee kon nemen in mijn opleiding en stage. Na de kerst hebben we ook samen oud en nieuw gevierd.

Half januari werd ik ineens ziek, had een zware buikgriep en kreeg antibiotica van de dokter. Aangezien ik aan de pil was moest ik wel uitkijken want de pil werkte natuurlijk niet helemaal in combinatie met antibiotica. Uiteindelijk waren N en ik eigenwijs en hebben we toch gewoon seks gehad.

Eind februari kwam ik erachter dat ik twee weken over tijd was, maar heb mijn mond gehouden. Het kon tenslotte een bijwerking zijn van de antibiotica. Half maart heb ik N verteld dat ik al een poos niet meer ongesteld was geweest en zijn we samen een test gaan halen. Toen bleek dat ik al minstens acht weken zwanger was. N en ik schrokken hiervan en toen werd ik voor de zwaarste keus ooit gezet; of mijn relatie met N (die op dat moment niet zo best liep) of mijn kindje.

Ik heb toen huilend mijn moeder opgebeld en zij is mij samen met mijn stiefvader komen halen. Vanaf dat moment stond ik er alleen voor. Tussen N en mij was er nog wel contact, maar dat ging over MSN en via sms. Op een gegeven moment kreeg ik een sms die mij heel veel pijn deed. Hij hield wel van mij, maar het geheimzinnige gedoe tegenover zijn ouders wilde hij niet meer. En waar hij wel gelijk in had was dat we allebei niet het inkomen hadden om samen het kindje op te kunnen voeden. We konden met zijn tweeën al nauwelijks rondkomen. N had namelijk vanuit zijn vorige relatie een behoorlijk grote schuld en ik had ook maar een minimum inkomen.

N zette mij steeds meer onder druk om een abortus te doen. Hij wilde heel graag met mij verder en ik met hem. Op een bepaald moment heb ik toegestemd en zijn we bezig geweest het een ander uit te zoeken over een abortus. Ik had mijn moeder en stiefvader over ons besluit verteld. Het enige dat mijn moeder en stiefvader zeiden was "Denk hier alsjeblieft nog een keer goed over na. Het is een besluit dat je blijft achtervolgen."

Op het moment dat N en ik een afspraak zouden maken voor een abortus heb ik de boel afgeblazen en gezegd dat ik voor het kindje wilde gaan. De weken daarna kreeg ik allemaal bedreigingen en kwam ik er achter dat N al een hele poos een nieuwe vriendin had.

Ik moest met iemand praten en heb de jongen gebeld waar ik voor N een relatie mee had. Ik kon niks anders dan huilen aan de telefoon en hem zeggen dat hij gelijk had. Ik heb nu weer heel goed contact met hem en praat veel met hem over wat er is gebeurd. Hij snapt dat ik het heel moeilijk heb en wil me overal in steunen. Het is jammer dat hij een vriendin heeft, anders had ik hem graag als de vader van mijn zoontje gehad.

Soms hebben we het er ook wel over wat er gebeurd zou zijn als we bij elkaar waren gebleven en ik nu van hem zwanger zou zijn. Ik weet zeker dat ik het dan veel beter had gehad, maar helaas is de situatie nu anders. Ik heb de laatste tijd veel zitten denken en uiteindelijk bleek dat hij voor de kerst gelijk had. Ik was inderdaad niet gelukkig met N en het ging fout, maar het ergste was dat hij een vlucht was uit mijn liefdesverdriet. Ik dacht dat ik van hem hield, maar hield alleen van het idee om weer samen met iemand te zijn en 's avonds niet alleen in slaap te hoeven vallen.

Nu is het hartje zomer en geniet ik met volle teugen van mijn zwangerschap. Mijn moeder en stiefvader steunen mij en ik mag dezelfde kinderkamer hebben die mijn stiefvader had gekocht voor zijn overleden dochtertje. Omdat hij en zijn ex niet wilde weten wat het kindje werd, hebben ze alles neutraal gekocht. Dat scheelt mij nu een heleboel kosten en ik ben er heel blij mee.

Ik heb ook besloten dat N niet erkend zal worden als de vader van mijn zoontje. En aangezien ik van mijn echte vader niets hoef te verwachten, zal mijn stiefvader de opa van mijn zoon zijn. Het zijn best moeilijke keuzes om te moeten maken, maar in deze situatie is het beter voor mij en mijn zoontje.

Eind oktober moet ik bevallen en tot nu toe gaat alles goed. Het enige dat wel heel moeilijk is, is dat als ik mijn zoontje voel bewegen of schoppen, dat ik het niet met de vader kan delen. Ik hoop dat iedereen die dit leest goed nadenkt over mensen die je onder druk zetten om een abortus te laten doen. Ik ben blij dat ik het op het laatste moment heb afgeblazen en voor mijn zoontje heb gekozen.

De dag van de eerste echo heb ik gehuild van geluk dat ik mijn kindje toch heb gehouden. En ook al zal het niet altijd even makkelijk zijn om het als alleenstaande moeder op te moeten voeden, ik ga er voor de volle 100% voor, omdat ik zeker weet dat mijn moeder en stiefvader me overal mee zullen en willen helpen.

1 juli 2010 - Het begon allemaal op 27 juni 2009. Ik voelde me al een aantal dagen niet lekker. In de ochtend bracht ik de krant rond en ik merkte dat het steeds moeizamer ging. Ik werd steeds misselijker ‘s ochtends en deze ochtend moest ik zelfs overgeven!

Ik was ook nog steeds niet ongesteld geweest, terwijl dat allang had moeten gebeuren. Niks ergs dacht ik, gewoon een verkoudheid opgelopen, of misschien een virus. Ik heb die middag na school toch maar voor de zekerheid een test gekocht, maar ik wist al zeker dat ie negatief zou zijn.. De volgende ochtend deed ik de test en...positief! Ik schrok me helemaal wezenloos...dit kan toch niet!

Die middag heb ik er goed over nagedacht en ik wist zeker dat ik het wilde houden. Ik ben gek op kinderen en abortus, dat kwam niet eens in mij op! Tja, nu moest ik het alleen nog aan mijn vriend vertellen. Ik had geen idee hoe hij zou gaan reageren. Hij is gek op kinderen en we hadden het er wel eens over gehad, dat we later ook kinderen willen. Maar zou hij het nú al willen en aankunnen?

De volgende avond heb ik het toch maar verteld met de gedachte dat het misschien wel de laatste dag samen zou zijn, maar hij reageerde echt lief. We hebben het er zeker twee uur over gehad en hij wilde het heel graag houden. Nadat we onze ouders hadden ingelicht, die overigens wel schrokken maar ons zeker gingen steunen, hadden we de volgende dag gelijk een echo. En daarna een afspraak bij de verloskundige. Ik bleek al zes weken in verwachting te zijn!

Mijn zwangerschap verliep verder eigenlijk heel normaal. Ik had tot het einde van mijn zwangerschap nergens last van en deed bijna alles nog. De bevalling was ook snel gegaan. Het duurde zes uur waarvan 75 min persen (dat was wel lang, al voelde het voor mij als vijf  minuten). Achteraf bleek dat ik veel te veel bloed had verloren (2,5 liter) en net op het randje stond. Nou, daar heb ik eigenlijk zelf niks van gemerkt.

De kraamtijd verliep rommelig, omdat onze kleine meid niet wilde eten en we moesten na drie dagen alweer naar het ziekenhuis en zijn daar vier dagen gebleven. De kraamverzorgster was wel super!

Nu, negen maanden later, ben ik de trotse moeder van een dochter!! Ze heet Amy en ze is drie weekjes oud. Ik ben nog steeds erg gelukkig met de vader en verder hebben we erg veel steun gehad van mijn ouders en schoonouders, van onze families en van de Fiom, waar ik achteraf heel erg blij mee ben!

24 juni 2010 – Hoi! Ik ben Amberly en ben 16 jaar. Ik ben 32 weken zwanger van mijn kleine jongen. Waar zal ik mijn verhaal beginnen? Begin wel helemaal bij het begin, dan snappen jullie het wat beter. 

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik drie jaar oud was (heb er dus niet veel van meegekregen). Mijn moeder kreeg een aantal maanden later een nieuwe vriend, we zijn toen al snel verhuisd naar een ander huis. Mijn "stiefvader" was voor mij altijd heel lief en zorgzaam. Ik kreeg veel van hem, maar mijn zus en hij waren als water en vuur en dat vond ik altijd heel erg.

Hij heeft mij vanaf mijn 5e tot mijn 10e misbruikt, ook mijn zus. Ik wist het niet van mijn zus en zij wist het niet van mij. Ook was ik een erg moeilijk opvoedbaar kind. Ik was vaak boos, had geen vrienden en deed wat ik wilde. Toen ik 10 was gingen mijn moeder en stiefvader uit elkaar en dat vond ik vreselijk. Hij was gewoon te bang dat één van ons het zou gaan vertellen. Hij wilde er mee stoppen, maar dat vond hij te moeilijk, dus ging hij maar bij mijn moeder weg.

Mijn zus is toen bij mijn vader gaan wonen en ik ging met mijn moeder naar een ander huis toe in hetzelfde dorp. In die tijd had mijn moeder het erg moeilijk met mij. Ik was echt vervelend; altijd kwaad, wilde nooit iets, zat altijd op mijn kamer, had nog geen vrienden en was op school onhandelbaar. Er zijn verschillende mensen geweest om met mij te praten over wat er aan de hand was, maar niemand kon er achter komen.

Rond mijn 12e kreeg ik een vriendje. Op een dag vroeg hij of mijn zus misbruikt was, want dat had zijn broer gehoord op zijn werk (hij werkte in een fabriek waar mijn ex-stiefvader werkte en de vriend van mijn zus ook). Ik zei dat ik van niks wist en moest bijna huilen. Op een dag zat ik achter MSN met mijn vader te chatten en dacht 'misschien weet hij het wel?'

Ik dacht dat seksueel misbruik niet zoveel voorstelde, dus vroeg het aan mijn vader. Hij zei dat hij van niets wist en vroeg of ik het dan wel wist. Ik antwoordde: “ja, maar niks tegen mama zeggen, want die heeft genoeg aan haar hoofd”. Nog geen twee seconden later ging haar telefoon. Mijn hart ging tekeer als een gek. Mijn moeder liep naar boven toe en kwam geshockeerd naar beneden. Ze vroeg aan mij of het echt waar was. Met een vuurrood hoofd zei ik dat het echt waar was. Ze vroeg het nog een paar keer, maar telkens zei ik: “ja, het is echt waar.”

Toen ging alles heel snel. We gingen naar mijn vader. Daar stond een politie auto, mijn zus (die toen al samenwoonde) zat bij mijn vader met haar vriend. De hele kamer zat dus vol (dat er politie was had ik toen nooit verwacht). Er werden een aantal dingen gevraagd aan ons. Iedereen zat te huilen. Mijn vader was kwaad, hij wilde naar de ex van mijn moeder toe. De dagen erna ben ik niet naar school gegaan (omdat ik hem elke dag tegenkwam als ik naar school fietste) en moest veel naar het politiebureau toe om alles te vertellen.

Een paar dagen later belde mijn moeder met iemand en ik hoorde haar zeggen dat ze bij hem was geweest en aan hem had gevraagd wat hij heeft gedaan. Ik hoorde haar tegen diegene zeggen dat hij haar een groot mes in haar handen had gedrukt en zei: ‘vermoord me maar, ben je gelijk van me af’. Daar schrok ik heel erg van. Ook weet ik dat hij bij andere vriendinnen die hij heeft gehad stiekem bij de douche stond te gluren naar de dochters van die vrouwen. Mijn zus heeft al een paar keer een meisje gewaarschuwd en een paar dagen later was hij weg bij de moeder van die meisjes.

Het duurde wel een half jaar voordat er eindelijk een rechtszaak kwam. Ik wilde er heel graag heen om alles te horen en dat mocht. Hij heeft in de rechtbank gezegd dat hij geen relatie met mijn moeder had, maar met mij en toen hij dat zei voelde ik me heel raar. Hij heeft een jaar celstraf gekregen voor vijf jaar lang seksueel misbruik van twee meisjes. Ik vind dat veel te weinig.

Toen ik 13 was leerde ik een jongen kennen en daar ging ik mee. Ik blowde met hem, dronk met hem, snoof Ritalin en er waren ook vaak andere mensen bij ons. Die waren allemaal ook veel ouder dan ik. Ook had ik seks met die jongen. Op een dag vroeg mijn vader of ik wel eens seks had gehad en ik zei eerlijk dat het zo was. Hij zei: “Oke, dan gaan we nu een test doen bij de dokter”. Zo bizar, ik dacht: "Waarom ineens?" Maar ik bleek dus ook inderdaad zwanger te zijn. Ik was toen ongeveer vier weken zwanger.

Ik moest toen een keuze maken: houden en het huis uit worden gezet (dan moest ik naar een tienermoederhuis) of het weg laten halen. De keus was zo verschrikkelijk moeilijk. Ook omdat mijn zus net een kindje had gekregen en dat vond ik super. Bij acht weken heb ik het toch maar weg laten halen en dat heeft me heel erg veel pijn gedaan. Als ik iemand met een kindje zag kon ik wel huilen, zo vreselijk vond ik het. Ook werd ik gepest. Mensen noemde mij een abortushoer en kindermoordenaar. Dat heeft me zoveel verdriet gedaan.

Maar het was voor mij en voor het kindje beter om het weg te doen. Ik was zo jong, zwaar depressief, aan de drank en drugs en zou dan weg moeten bij mijn familie en vrienden. De jaren daarna heb ik mijn pijn weg proberen te stoppen in jongens, dus ik ging met iedereen omdat ik dan het gevoel kreeg dat er mensen waren die om mij gaven. Eigenlijk werd ik gewoon gebruikt. Ik ging op mijn 15e elk weekend op stap en dronk dan heel erg veel.

Op 23 juni 2009 (toen was ik 16) leerde ik een jongen kennen. Het was allemaal leuk en gezellig en we hadden gelijk al een relatie. Ik sliep heel vaak bij hem en we waren altijd bij elkaar. Begin september werd hij opgepakt wegens diefstal van een aantal jaar daarvoor. Ik vond het vreselijk om ineens niet meer bij hem te zijn. Ik schreef hem elke dag en ging elke week op bezoek bij hem.

Een paar weken later was mijn gevoel voor hem weg en ging ik met een ander, waar ik nu veel spijt van heb. Ik ging met die jongen en zijn vrienden veel op stap en we dronken dan veel en snoven cocaïne of speed. Ook kwam ik ‘s nachts vaak niet thuis, omdat ik niet wilde dat mijn ouders wisten dat ik speed gebruikte.

Eind oktober kwam mijn vriend vrij en was ik weer elke dag bij hem, maar die jongen waar ik mee ging belde me ook elke keer en mijn vriend kreeg een vermoeden. Hij ondervroeg mij steeds, maar ik ontkende. En mijn vriend voelde aan dat ik niet de waarheid sprak en dingen verzweeg. Hij is er toen toch achtergekomen wat ik had gedaan en was erg boos, maar vergaf het me uiteindelijk toch.

Ik heb toen mijn simkaart doormidden gebroken om te laten zien dat ik geen contact met die jongen wilde en voor mijn vriend zou gaan. Ik begon steeds meer van hem te houden, echt te houden. Er was één probleem: mijn vriend mocht twee nachten bij zijn moeder slapen en dan moest hij een andere woonruimte zoeken. Toen heb ik mijn vader gebeld en gezegd dat we op straat moesten slapen.

Mijn vader, die in die tijd bij zijn vrouw wegging, zei dat hij net een boot in Harlingen had gehuurd en dat we daar wel heen konden. Dus wij gingen samen op de scooter naar Harlingen en hebben daar samen een week gewoond en toen kwam mijn vader bij ons. Het was in het begin allemaal leuk. Mijn pil was op en mijn vriend en ik hadden het er vaak over dat ik mijn kindje miste en wel een kindje wilde. Hij wilde dat eigenlijk ook wel en als we een kindje zouden hebben was hij er zeker van dat ik niet bij hem weg zou gaan en niet vreemd zou gaan.

We hadden in die tijd erg veel ruzie. Mijn vriend probeerde mij op alle manieren jaloers te maken, waarom hij dat deed weet ik niet. Al snel kreeg ik last van mijn borsten en deden we toch maar een test. Ik bleek zwanger te zijn. We schrokken heel erg en mijn vriend begon gelijk te zeggen dat het niet van hem kon zijn, omdat ik nooit zo snel zwanger kon raken. Hij was helemaal aan het stressen. Hij vertelde het aan mijn vader en die was er stil van en zei niks.

Ik heb zelf mijn moeder gebeld en ze zei dat ik het weer weg moest laten halen, omdat het de vorige keer zo gebeurd was. Ik vertelde haar dat ik er geestelijk nog moeite mee had, maar ze vond dat ik het alsnog weg moest doen. Ook mijn vader vroeg vaak wat ik wilde. Ik zei dat ik het niet wist. Ik wist het eigenlijk wel, maar zei niks.

We zijn toen een aantal keer naar het ziekenhuis gegaan om te kijken hoe lang ik zwanger was. Ik was toen zes weken zwanger, dus het moest wel van mijn vriend zijn. Ik was negen dagen nadat hij vrij was gekomen zwanger geworden. We hebben ons besluit aan iedereen verteld: we wilden het houden. Mijn vriend had er nog moeite mee en zei soms rare dingen tegen mij, zoals: ‘als het niet van mij is, schop ik je van de trap’ en ‘je kan het beter weg laten halen’. De andere keer was hij weer bezorgd en zei hij: ‘niet roken, anders kan ik je net zo goed in je buik slaan, dat komt op hetzelfde neer.'

En ook hadden we nog vaak ruzie. Hij begon mijn leven te bepalen, hij begon te bepalen hoe ik er uit zag, hoe ik dacht, wat ik voelde en met wie ik omging (niemand dus). Ik mocht nergens heen en moest uit school gelijk naar huis. Ook als hij boos was, was ik erg bang dat hij me zou slaan en dan zei ik: ‘sla me maar, als je dan rustig doet'. Waarop hij dan antwoordde: ‘ ben je gek geworden, ik ga jou niet slaan’.

Alles was altijd mijn schuld, ik kon nooit iets goed doen. hij gunde mij niks. Hij wilde alles voor zichzelf hebben. Hij wilde perse elke dag seks, anders hield hij me de hele nacht wakker en als ik niet wilde had ik pech. Als ik tegenwerkte hield hij me gewoon vast en ging net zolang door tot ik me over gaf. We hadden hier verder ook niemand, alleen elkaar, want we waren hier nieuw.

Mijn vriend kende één jongen, daar had hij mee vast gezeten. Hij ging af en toe naar die jongen toe als ik naar school was of stage liep. Als ik mee wilde zei hij: ‘nee, je mag niet mee, want dan gaan ze aan je zitten’. Ik vertrouwde het niet helemaal. Op een avond waren mijn vader, mijn vriend en ik in de kroeg. Mijn vader en ik wilden naar huis, want mijn vader moest vroeg werken en ik was moe door mijn zwangerschap. Mijn vriend zei: ‘ik blijf nog 15 minuten, moet even spullen voor de scooter ophalen’.

Hij zei verder nog wat vage dingen over een computer en dat die jongen iets had wat hij graag wilde hebben. Ik zei dat hij raar deed en dat ik wilde dat hij straks naar huis kwam, want hij moest de volgende dag vroeg weg. Hij beloofde het. Ik heb thuis twee uur zitten wachten en hij kwam maar niet thuis. Ik ben toen naar bed gegaan.

Om zeven uur schrok ik wakker, ik draaide me om en hij was er nog niet. Ik raakte in paniek, want hij was nogal een ruziemaker en agressief, dus ik was bang. Ik rende naar de telefoon om hem te bellen, maar hoorde niks. Hij was zijn telefoon vergeten, die lag nog thuis. Ik heb toen zijn zus en moeder gebeld om te vragen of zij waren gebeld door de politie dat hij was opgepakt of iets anders, maar ook zij wisten van niks.

Om half acht kwam hij aan lopen met een pistool in zijn handen. Hij liep op straat met dat ding te spelen. Hij zei tegen mijn vader: ‘kijk eens wat ik heb, stoer hè?' Mijn vader ging er niet op in, want mijn vriend was bezopen. Ik rende naar beneden en vroeg waar hij vandaan kwam. Hij zei: ‘rot op mens, ik moet je niet, ik ga straks weg en kom nooit meer terug’. Ik begon te huilen en zakte in elkaar. Mijn vriend ging naar boven en ging op bed liggen. Ik ging achter hem aan. Hij wilde slapen en daarna ging hij weg.

Hij stond met zijn rug naar me toe, draaide zich om en richtte ineens dat pistool op mij. Ik schrok me dood en hij zei niks. Ik begon bijna te hyperventileren en kreeg buikpijn. Ik dacht dat hij echt ging schieten. Toen gooide hij dat ding naar me toe, ging op bed liggen en wilde slapen. Ik heb de hele ochtend tegen hem gepraat en heel erg lief gedaan, want hij zei de hele tijd dat hij weg ging. Later begon ik hem te bevredigen. Ik dacht dat hij daar op zou reageren en dat hij dan niet meer boos zou zijn, maar ook dat maakte hem niks uit.

Een paar uur later draaide hij zich om, deed zijn arm om me heen en deed hij weer lief. Maar nog wilde hij niks zeggen. Hij zei alleen dat hij bij Patrick was geweest en in de kroeg. Een aantal dagen later werd mijn vader door de politie gebeld en hij zei dat hij de volgende dag even op het bureau moest komen. Mijn vriend voelde het aankomen dat het voor hem was en deed ineens heel erg lief tegen mij.

Die avond vertelde hij dat hij die nacht seks wilde met een meisje en dat ze eerst wel wilde en toen niet. Hij probeerde het, maar was te dronken, dus het lukte niet en toen ineens ging ze aangifte doen. Ik moest huilen en vond het heel erg. Hij vertelde dat hij naar het bureau moest en het onze laatste nacht samen was. Ik zei dat het mee viel en stelde hem gerust.

De volgende dag moest ik naar school, maar ik wilde niet. Ik was te bang dat hij toch werd opgepakt, maar ik moest van hem naar school en ben dus gegaan. Ik smste dat hij me moest bellen en dat deed hij. Hij zei dat hij werd opgehaald door mijn vader en dat het echt om hem ging. Hij had het pistool verstopt, zodat ik, als ze mij zouden ondervragen, kon zeggen dat ik van niets wist.

Ik ben gelijk naar huis gegaan en een paar minuten later kwam de rechercheur het aan mij vertellen, maar ik zei dat ik het al wist. Ik moest drie keer naar het bureau voor een verklaring. Ze zeiden dat zijn ex ook aangifte had gedaan. Hij had haar mishandeld en verkracht. Ik ben in totaal twee weken niet naar school geweest, omdat ik er kapot van was. Ik liep in de stad en moest ineens huilen, omdat ik wist dat het daar ergens was gebeurd. Ik was helemaal kapot.

Ik heb contact gezocht met zijn ex, maar die gaf mij de schuld van alles. Ze zei dat het niks zou worden met het kind en dat het net als hem zou worden. Ik kon het beter weg laten halen. Ik ben in het begin een keer stiekem op bezoek geweest bij mijn ex. Ook heb ik via de telefoon contact gehad, maar dat alles mocht pas na een maand.

Mijn ouders wilden dat ik het contact verbrak en ik kreeg een ander nummer, maar dat vond ik heel moeilijk. Ik schreef hem wel af en toe en vroeg hoe het ging. Ik schreef ook over mijn gevoel en stuurde echo’s en zo.

Sinds kort heeft hij mijn nieuwe nummer en hebben we contact over hoe en wat met de kleine. Hij wil het erkennen, maar dat wil ik niet. Ik heb het er met mijn vader over gehad. Ik wil dat hij hem straks wel mag zien, als ik er bij ben. En dat vind mijn vader ook. Mijn moeder is er streng op tegen. Zij heeft mijn ex nooit gemogen. Ze hadden altijd ruzie en ze vertrouwde hem niet.

Ik heb er nog veel verdriet van dat hij weg is. Ondanks hoe hij mij behandelde ben ik nog gek op hem en hou ik van hem. Ik moet daar over heen zien te komen, moet nu het beste doen voor mijn zoontje die er over twee maanden is en doorgaan met mijn eigen leven. Als hij onschuldig is en hij komt vrij, moet hij eerst in therapie en laten zien dat hij veranderd is.  Dit is nodig om ooit verder met hem te kunnen gaan. Ook moet ik leren voor mezelf op te komen en mijn mening te laten tellen en meer van mezelf gaan houden.

Dit was mijn levensverhaal.

Groetjes Amberly

21 juni 2010 - Hallo allemaal! Na veel verhalen te hebben gelezen wilde ik ook graag mijn verhaal kwijt aan jullie. Ik was 18 jaar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was.

Ik heb nu twee jaar een vaste relatie. Mijn vriend studeert en is doordeweeks nooit thuis, alleen in het weekend en vakanties. Ik heb zelf net mijn MBO gehaald en in september ga ik beginnen met een HBO opleiding.

Ik kan er een groot verhaal om heen maken, maar ik was gewoon heel slordig met de pil slikken. En ‘een’ keer vergeten: dat maakt toch niet uit?! Zwanger worden? Nee dat zal mij niet overkomen. .. Nou, mooi wel dus. Ik werd maar niet ongesteld en mijn vriend begon zich ongerust te maken.. je zult toch niet zwanger zijn?

Samen hadden we een test gehaald en die heb ik later alleen gedaan. Op het moment dat ik aan het testen was en op de uitslag aan het wachten was, belde mijn vriend toevallig en dacht ik verder niet meer aan die test, omdat ik toch wel dacht dat die negatief was.

Toen ik op het beeldscherm keek, zag ik staan: Zwanger 2-3 weken. Hij was dat weekend thuis bij zijn ouders en ik vroeg meteen of hij asjeblieft naar mijn huis wilde komen. Nog geen 10 minuten later kwam hij mijn kamer binnen gestormd en zegt: "Ik word verdomme vader!" Ik had nog niks verteld en hij wist het gewoon.

Hij was heel kwaad op zichzelf, dat hij er niet beter over had nagedacht. Ik kon niks anders dan huilen, wat moesten we nou doen? Ik ben 18 en hij is 20 jaar, we hadden geen geld, geen eigen woning, onze studies nog niet afgerond en dus ook geen kans op een baan! Hoe konden we zo stom zijn? Waarom hadden we er niet beter om gedacht?!

Ik dacht nog: hij is de man van mijn leven waar ik altijd mee samen wil blijven, wat maakt het uit of we nu een kindje krijgen of over vijf jaar? We kunnen dit redden als we er maar samen achter staan! Vriendlief dacht hier heel anders over. Hij zag het niet zitten om nu al vader te worden. Hij wilde leven, uitgaan, naar vrienden, van zijn jeugd genieten, gewoon wat je moet doen als je 20 bent.

Op dat moment knapte ik. Wij, die altijd op 1 lijn zaten, waren nu totaal anders ingesteld. Ik dacht: het is mijn kind en die laat ik niet weg halen. Het kind mag niet de dupe worden van onze schuld! We kwamen er niet uit samen en het weekend was weer voorbij en hij moest weer terug naar zijn studentenhuis.

Ik was de hele week zonder hem. Hoe moesten we dit nu oplossen? Dat kon toch niet over de telefoon? Ik heb altijd een goeie band met mijn ouders gehad en ik besloot het ze te vertellen. Ik kon dit als 18-jarige niet alleen oplossen. Ik wist niet waar ik moest beginnen of hoe ik het moest vertellen.

Ik heb mijn vader gebeld en gevraagd of die asjeblieft thuis wilde komen, want ik moest hem iets vertellen. Binnen een half uur was mijn vader thuis. Mijn moeder was aan het werk dus die zou het later horen. Mijn vader kwam binnen en ging tegenover me zitten op de bank: wat is er aan de hand? Ik kon niks uitbrengen en moest alleen maar huilen en huilen en al snikkend heb ik hem verteld dat ik zwanger was.

Mijn vader reageerde heel rustig. Hij zei gelijk dat hij helemaal niet boos op mij was. Alleen dat het wel ontzettend dom en stom was van ons dat dit kon gaan gebeuren. Hij zei dat we een gezin waren en dat we er met zijn allen uit zouden komen. We hebben het toen ook samen aan mijn moeder verteld. Die was ook helemaal ontzet. Ik, die nooit problemen heb, goed mijn best deed op school en die al twee jaar een leuke vriend heeft en dan ineens is je dochter van 18 zwanger!

We hebben het eerst eens laten bezinken. Ze vroegen gelijk wat ik wilde. Wilde ik het houden of zag ik het niet zitten? Ze wilden me met alles helpen.... maar eerst moesten we het de ouders van mijn vriend ook nog vertellen. Ik heb mijn vriend opgebeld en gezegd dat hij zijn ouders in moest lichten, want het waren zijn ouders.

Hij was tenslotte niet thuis, dus we konden het niet samen vertellen. Hij had zijn ouders ingelicht en die zijn ’s avonds naar ons huis gekomen om te praten hoe het nu verder moest. Zij waren ook niet boos. Zij zagen het alleen totaal niet zitten hoe twee tieners een kind moesten opvoeden zonder geld, zonder huis of iets. Zij waren totaal tegen en eisten een abortus.

Ze gingen rare dingen zeggen, want ik zou het wel expres hebben gedaan dus het was mijn schuld. Hun zoon (die er zelf bij was toen ons kind gemaakt is) had geen schuld. Ik was totaal overstuur. Ook mijn moeder zag het niet zitten, want ik moest dan bij hun inwonen en dan zou iedereen zich moeten aanpassen. Mijn moeder heeft nooit geëist dat ik een abortus moest laten doen, ze liet de keuze aan mij. Als ik het wilde houden stond ze achter me, maar was geen voorstander.

Mijn vader heeft het nooit over een abortus gehad. Hij zei dat hij achter me stond welke keuze ik ook ging maken. Mijn vriend was al geen voorstander en ook door zijn ouders werd hij enorm gepusht en onze relatie werd steeds moeizamer. Ik wist dat als ik het kindje zou gaan houden, onze relatie op den duur geen stand meer zou houden.

Mijn vriend was er nog helemaal niet klaar voor.. Hoe moet ik het dan doen? Mijn vriend is er alleen in het weekend en moet ik het dus alleen opvoeden. Mijn ouders wilden helpen bij van alles maar het is en blijft mijn kind. Ik moet de verantwoordelijkheid nemen als het ‘s nachts huilt, dan moet ik eruit want het is mijn kindje. Ik moest nog gewoon naar school toe, wie gaat er oppassen? Wie gaat het betalen? Ik heb een weekendbaantje en daar verdien ik misschien 150 euro per maand mee. Nou, dan kom ik niet ver.

Stel dat mijn relatie geen stand houdt en ik ontmoet een nieuwe jongen, dan heb ik wel altijd een stukje ‘oude’ bagage bij me. Hoe moest het met mijn studie? Ik zou nooit op mezelf kunnen gaan, want als mijn studie afgerond was moest ik aan het werk, en dan werk ik voor de oppas. Ik wist gewoon niet hoe het allemaal zou gaan! Ik heb gevochten voor mijn kind. Ik heb alle mogelijkheden op tafel gelegd en van alles voorgesteld. Ik had zelfs al een rompertje gekocht en een speentje. Ik had dagen dat ik dacht: ik ga ervoor en ik zie het allemaal wel hoe het op mijn pad komt. Maar hoe kan ik nu een kindje op de wereld zetten als zijn/haar vader er niet achter staat?

Ik zag mijn vriend veranderen van een hele leuke, open spontane jongen naar iemand die verdrietig is om het feit wat er gebeurd is. Het is ook zijn kind. Ik ben ondertussen naar de dokter geweest met mijn vriend. Die zei dat ik 6 weken zwanger ben. Ik heb een echo gehad samen met mijn vriend en je kon het al zien en het had ook al een hartslag. Ik was stuk en zat alleen maar te huilen in die stoel en mijn vriend ook. Ik had zo graag het kindje willen houden en trots willen wezen dat ik het had gekund.

Mijn vriend bleef maar zeggen dat hij het niet wilde en ook zijn ouders wilden het niet. Ik wilde het wel houden. Ik heb daarna een gesprek gehad met mijn vader. Om een lang verhaal kort te maken, heb ik besloten om abortus te laten doen.

Ik, die altijd had gezegd, dat als ik zwanger zou raken, mijn eigen schuld zou zijn en het echt niet weg zou laten halen… Wat zou de juiste keuze geweest zijn? Ik had het kind dolgraag gehouden, maar mijn relatie was ook heel belangrijk. Wij hadden geen geld. Ik had ons kind niks te bieden. Ik kon niet eens luiers betalen. Laat staan later een goeie opleiding, of nieuwe kleding. Het is een moeilijke keuze geweest, echt een hele moeilijke keuze.

Nu ik dit verhaal schrijf lopen er tranen over mijn wangen, omdat ik nog steeds niet weet wat de juiste keuze geweest is. Soms denk ik was ik maar dapperder geweest, had ik me maar niets aangetrokken van mijn vriend en schoonouders, dan het was wel goed gekomen. Het is de juiste keuze die ik op dat moment kon maken. Ik ben er niet trots op dat ik het heb gedaan, helemaal niet zelfs, maar hoe moet ik als alleenstaande 18-jarige een baby groot krijgen? Ik zou dan voor altijd afhankelijk zijn van mijn ouders….

Ik mis mijn kindje iedere dag en bekijk de echo wekelijks. Ik kan niet wachten tot ik over een paar jaar wel gepland een baby kan krijgen. Het is moeilijk om andere meiden zwanger te zien of om baby’s te zien. Ik was in juli uitgerekend. Ik zit heel de tijd in mijn hoofd te bedenken hoe lang ik nog moest…

Aan de andere kant ben ik met vriendinnen op vakantie geweest en op ski vakantie. En hier en daar op stap en ik heb ook dit schooljaar mijn MBO gehaald en heb ik mijn vervolgopleiding al gepland. Dit zou ik allemaal niet gekund hebben als ik nu zwanger was geweest. Mijn vriend en ik zijn nog steeds samen. Hij wil het er niet veel over hebben, omdat hij het er ook moeilijk mee heeft.

Ik wil met dit verhaal zeggen dat je een eigen keuze moet maken. Dat heb ik ook gedaan. Het was uiteindelijk mijn keuze om een abortus te laten doen. Denk er goed over na. Je kunt de daad niet meer terug draaien, maar kijk ook naar voren, wat kan jij je kindje bieden? Mijn kind verdient het beste van het beste en dat kan ik nu niet geven.

Ik heb ontzettend veel respect voor alle meiden die er wel voor kiezen om er 100% voor te gaan en ik wens ze al het geluk toe die ze verdienen.

Liefs
xxx

16 juni 2010 - Hallo Tienermoeders en Tienervaders! Na veel verhalen gelezen te hebben op de site van tienermoeders, heb ik besloten om mijn verhaal hier te plaatsen, omdat ik graag wil vertellen over mijn situatie.

Ik kom uit Thailand, ik word over 7 1/2  week 19 jaar en ik ben twee maanden in verwachting. K. is van Turkse afkomst, geboren in Rotterdam geboren en hij is nog maar net 20 jaar geworden.

Ik ontmoette K. in oktober 2007 toen ik op school zat in Amsterdam. Hij was toen 16 jaar en ik 15. Hij liep stage. De eerste dag dat ik hem zag was ik niet gelijk helemaal verliefd, maar K. vond mij al meteen een leuke meid. Ik had veel problemen thuis bij mijn ouders en met bureau jeugdzorg . Hij zat ook in zo’n soort situatie, maar had meer vreselijke dingen meegemaakt dan ik. Wij zijn beiden doof.

Het eerste jaar nadat ik hem leerde kennen, ben ik niet veel van hem te weten gekomen. Al snel kwam ik erachter dat ik naar het WWP moest in Alphen aan den Rijn. Ik wist niet dat K. daar ook had gezeten, het kon eigenlijk geen toeval zijn, toch leek het ‘toevallig’ te gebeuren.

In het begin schrok ik om hem weer te zien, want het was zeker al 7 a 8 maanden geleden. Uiteindelijk was ik wel blij om hem weer te zien, en we werden hier ook verliefd op elkaar. Al snel kwam ik erachter dat K. een enorm alcohol- en gedragprobleem had. Erger dan ik ooit had gedacht en dit was niet makkelijk in onze relatie. Tijdens onze geheime relatie ging K. veel vreemd met andere meiden, hier was ik helemaal niet blij mee!

We hebben veel gepraat over kinderen, maar we waren nog erg jong en we hadden beide vreselijke dingen meegemaakt, dus hier waren we nog niet aan toe. Uiteindelijk heb ik hem vergeven, voor de duizendste keer. Ik heb een te zwak hart, heb heel veel gehuild en heb geen idee wat ik met hem aan moest. Hij ging elke keer maar door met alcohol drinken en af en toe een vechtpartij.

Bijna drie jaar later hebben we een langere tijd samen geleefd en hebben we zelfs nog een relatie. Het heeft veel dingen in ons leven veranderd. K. en ik wonen niet meer op dezelfde stichting. K. is overgeplaatst naar een andere stichting waar hij acht uur per dag begeleid wordt. Bij mij bleek dat ik die begeleiding niet nodig heb, alleen wel met andere zaken (opleiding, geld etc.).

In die tijd ben ik gestopt met de pil, omdat de pil niet goed werkte voor mij en ik had veel last van mijn rug en van mijn buik. We moesten nu erg voorzichtig doen en altijd veilig vrijen. Ongeveer 7/8 maanden later, rond 20 oktober 2009 kwam ik er achter dat ik al twee weken over tijd was! Voor de zekerheid heb ik een test gehaald, en wat blijkt.. ik ben zwanger!

We schrokken allebei heel erg.. Ik ben altijd een eigenwijs meisje geweest, je wordt overal gewaarschuwd dat een condoom niet 100% betrouwbaar is. Zelfs de pil is niet 100%, en toch ben ik in die tijd gestopt met de pil, omdat ik dacht dat we echt wel veilig konden vrijen met een condoom.

K. was dolblij met het nieuws over de zwangerschap. K. vertelde mij vaak allemaal positieve dingen en wilde een goede vader zijn, want dat was het beste voor het kind. Wij besloten het kindje te houden. Ik heb aan mijn familie verteld dat ik in verwachting ben. Zij reageerde allemaal rustig en zeiden dat ik goed moest eten en drinken.

Ik zal goed voor mezelf zorgen. Ik ben nu 2 maanden zwanger, maar al snel kwam ik erachter dat K. nog steeds de behoefte had om ruzie te maken en alcohol te drinken. Zo te zien kan hij echt geen goede vader zijn voor het kind en dat heeft mij heel veel pijn gedaan. Ik had hem voor een tijdje verlaten en hoopte hem zo wakker te schudden, zodat hij de verantwoordelijkheid kan nemen voor ons kind. Ik wil graag dat hij met de dingen stopt uit zijn verleden en dat hij voor altijd kiest om bij mij en ons aankomende kindje te zijn.

We zijn nu bijna drie jaar samen en we houden echt veel van elkaar. K. heeft geen goed betaalde baan, dus hier moes hij echt naar op zoek. Ik zit nog op school en we hebben beiden een uitkering, omdat we doof zijn.

Er moeten allerlei financiële zaken geregeld worden voordat ons kindje geboren zou worden, maar ik sta er helemaal alleen voor. K. kan niet meehelpen, omdat hij duidelijk nog niet klaar is voor het vaderschap.

Ik kan niet langer bij de stichting blijven wonen in verband met mijn zwangerschap en moet op zoek naar een huisje via de gemeente. Ik woon nu bij mijn oom en ik kan eindelijk genieten van mijn zwangerschap. Het zal allemaal wel zwaar worden, maar dit is beter voor mij en mijn kindje.

Ik hoop nog steeds dat de vader van mijn kind het serieus zal nemen, anders zal ik hem het kind niet laten erkennen. Hij krijgt wel het recht om het kind te bezoeken. Het doet mij erg veel verdriet en ben er echt kapot van, maar zal er mee moeten leven voor mijn kind. Ik zal er alles aan doen om mijn kindje een goede toekomst te geven, met alles wat ik heb en kan geven.

Ben benieuwd of er nog meer tienermoeders of tienervaders zijn die dit hebben meegemaakt. Ik zou hier graag met jullie over willen praten omdat te weten hoe jullie zich voelen en ermee omgaan.

Veel liefs Asiangirl & Wondertje (ben uitgerekend op 23 januari 2011)

7 juni 2010 - Hallo, ik heb hier vorig jaar een verhaal geplaatst. Inmiddels heb ik nu een baby, haar naam is Alana. Ik ben blij met mijn besluit om het te houden, ook al is het niet fijn hoe het is gebeurd. Ik hou onvoorwaardelijk van haar.

Mijn moeder steunde me niet en dat doet ze nog steeds niet. Ik woon inmiddels bij iemand anders en daar gaat het prima.Ze past op mijn kindje als ik naar school ben en we hebben goede regels.

Hier komt mijn verhaal: ik ben verkracht en toen raakte ik zwanger. Ik heb het aan niemand verteld, omdat ik niemand vertrouwde. Iemand anders die uiteindelijk wel te vertrouwen bleek, heeft mij geholpen. Hij heeft mij een opdracht gegeven dat ik voors en tegens moest opschrijven. Ik heb het samen met hem tegen elkaar afgewogen.

Ik woon ook bij hem en zijn vrouw en naarmate ik dat had gedaan kwam ik tot de coclusie dat het kindje in mij er niets aan kon doen dat ik zo'n eikel was tegen gekomen. Dat was mijn punt en nu ik mijn kindje in mijn armen heb, weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Ik denk dat jullie allemaal voor jezelf een keuze moeten maken.

Toen mijn moeder erachter kwam, dacht ze dat ik loog over de reden en dat denkt ze nu nog steeds. Ze stuurde aan op abortus en wilde niet dat er een vaderschapstest werd gedaan. Uiteindelijk heb ik mijn eigen keuze gemaakt samen met mensen die ik vertrouwde en die mensen hebben me gesteund. En dat vertrouwen bleek gegrond, anders hadden ze mij niet in huis genomen met kind!

Voor iedereen: maak je eigen keuze en laat je niet leiden door een ander!

Hele dikke kus,

Anoniem

20 mei 2010 - Dag allemaal. Ik ben 17 jaar en ben nu inmiddels 28 weken en 6 dagen zwanger. Dit is mijn verhaal. De details heb ik maar weg gelaten.

Na het zoveelste (wat ik toen dacht) gebroken hart ging ik stappen met mijn beste vriendin en nog wat vrienden. Zij had gevraagd aan een jongen die haar leuk vond of hij ook kwam stappen en ze had gezegd waar we heen gingen.

Toen we een sigaretje gingen roken in het rokershok, kwam een vriend van die jongen haar begroeten. Hij viel me gelijk op! Wat is die gespierd en knap! Mijn beste vriendin kon het weer niet laten, en moest het natuurlijk weer even gaan vertellen. Hij kwam gelijk naar me toe om zichzelf voor te stellen. Die avond was het ook gelijk raak.

‘s Nachts toen ik lag te slapen belde hij me al of ik naar buiten wilde komen. Wegens omstandigheden en omdat ik niet thuis sliep was dat niet mogelijk, De volgende ochtend stond hij al een uur te wachten totdat ik naar buiten zou komen!

Vanaf dat moment zijn er nog wel wat dingen gebeurd, maar zijn we eigenlijk nooit meer bij elkaar weg gegaan. Bij hem voelde ik me goed! Ik werd rustig, mijn agressie was weg. Alles waar ik mee zat, kon ik met hem delen. Dankziij hem ging het beter met me, ik voelde me goed en wilde weer terug naar school.

Ik vond een baan en een jaar daarna kon ik beginnen aan de opleiding. Ik had het naar mijn zin en alles ging goed. Ik had een gezinsvoogd en ze was trots op me, ook mijn ouders waren eindelijk trots op me.

Ik was dag en nacht bij hem en we sliepen iedere dag samen. Hij steunde me wanneer ik even ergens geen kracht meer voor had om door te gaan. Zelf wist ik het gelijk. Dit was de ware voor mij.

Sommige dagen lagen we nachten lang te praten over koetjes en kalfjes. Alles zo mooi. Ook het onderwerp kinderen kwam natuurlijk aan bod. We wilden alle twee dolgraag kinderen en dolgraag met elkaar. Wel zouden we wachten tot we ons eigen huisje hadden en ik mijn opleiding af had, zodat niets ons in de weg kon staan.

Alleen dat verliep anders. Ik slikte mijn pil doorgaans altijd door. Alleen de laatste tijd werd ik er niet goed van! Ik werd misselijk bij de gedachte alleen al als ik het moest in nemen. Toen had ik besloten dat ik iets anders wilde proberen. Ik had gehoord over een pleister die je één keer in de week op moest plakken en hetzelfde werkte.

Ik stopte met de pil om eerst een keer weer ongesteld te worden. Dat was ik maar liefst 3 weken lang! Toen ging ik naar de dokter om de pleister te vragen en dat mocht. Maar eerst moest ik een zwangerschapstest doen. Dat wilde ik niet, en deed ik absoluut niet!

Ik merkte zelf wel of ik zwanger was of niet. Ik was niet misselijk en ik voelde me goed! En bovendien: we hadden deze maand maar één keer seks gehad, ik had geen reden om zwanger te kunnen zijn. Toch moest ik de test doen en na het weekend zou ze bellen voor de uitslag.

Toen we ‘s avonds langs mijn moeder gingen en ik het vertelde kwam ze gelijk aan met een test! De volgende dag belde ze me al en om te vragen of ik het al gedaan had. Ik zei heel zelf verzekerd: "Ja! Ik ben niet zwanger, dat zei ik toch! Met de test nog ongeopend naast me. "

Ook de dokter had me gebeld na het weekend, ook daar had ik tegen gezegd dat ik een test had gedaan en niet zwanger was. De pleisters zou ze klaar leggen en ik kon ze ophalen. Toen werd mijn vriend het beu en vond ook dat ik toch voor de zekerheid de test moest doen.

We zouden de test samen doen op een woensdag Ik weet het nog goed! Ik was vrij van mijn werk en op school was het toen kerstvakantie. Mijn vriend moest wel gewoon werken, maar we zouden het er voor doen. We hadden ons verslapen en hij moest zich haasten om naar het werk te gaan dus ik moest het alleen doen! Om half tien belde hij me al om te vragen of ik de test al had gedaan?

Ik lag heerlijk te slapen en had echt nog geen zin om mijn bed uit te komen! Om half 11 belde hij weer: "Heb je de test al gedaan?" Ik lag nog steeds te slapen. Toen werd hij een beetje boos: ik moest mijn bed uitkomen en die test doen! Het was bij zijn ouders thuis, iedereen was werken dus niemand hoefde het te zien.

Na lang zeuren van mijn vriend ben ik toch mijn bed uitgekomen om de test te gaan doen. Ik stak een sigaretje op en met mijn slaperige kop zat ik te wachten op de uitslag met in mijn hoofd: 'het is toch niet zo!'

De tijd was om, nu moest ik gaan kijken! Ja hoor: ik was zwanger! Helemaal in paniek belde ik mijn vriend op. Hij wist het gelijk: je bent zwanger! Ik dacht dat de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Ook mijn vriend had het zwaar, maar we waren er gelijk over uit dat we hier voor wilden knokken. En dat hebben we gedaan!

Nu ben ik trots om te mogen zeggen dat we samen een huisje hebben gevonden. En dat we ons door alle tegenslagen heen hebben geslagen. Iedereen was er in het begin op tegen, maar we hebben het met z’n tweeën bewezen dat we het aankunnen! Ook de kinderbescherming vindt dat ik het goed doe. Volgende week krijg ik een afsluitingsgesprek!

Mijn vriend is net 22 geworden en ik word volgende maand 18. Over drie maandjes komt onze druif. De kinderkamer is af, alle spulletjes staan al klaar. Een maand na mijn uitgerekende datum gaan we trouwen! Ik heb t gevoel dat niets ons geluk meer in de weg kan staan, hoe zwaar het soms ook is!

Groet,
Zwanger17

19 mei 2010 - Hallo, ik ben Peter van 18 jaar. In de zomer van 2009 heb ik mijn vriendin leren kennen. Dit was op een evenement waar zij en ik aan meededen. Ik wist toen ik haar zag dat dit goed zat, dat ik met haar oud kon worden en samen kinderen zou krijgen.

Aangezien ik toen 17 was en wel ervaren op het gebied van seks. En zij nog maar 15 was en nog maagd, heb ik gezegd dat ze zelf moest aangeven wanneer zij er klaar voor was. Ze was erg blij dat ik dat zei en heb ook mijn woord gehouden, niet wetende dat ze al na twee weken zei dat ze er klaar voor was.

Omdat mijn vriendin jong was, moest ze van haar moeder gelijk aan de pil om eigenlijk alles te voorkomen. Wat ik toen nog niet wist, was dat zij een kinderwens had en het maakte haar niet uit dat ze jong was, ze wilde het zo graag! Als 17-jarige puber komen dan enorm veel vragen over je heen en ik wist eerst ook niet wat ik moest doen. Nu geloof ik niet in toeval, maar die dag dat ik met haar rond fietste kwamen we een heleboel mensen tegen met kinderwagens en met kleintjes in hun armen.

Op dat moment realiseerde ik me dat ik dat ook wilde, dat het me nog gelukkiger zou maken om samen een kleintje te hebben. We hebben toen afgesproken dat ze de pil niet meer zou slikken en dat we het bijna elke dag wanneer de tijd rijp was zouden gaan proberen. In onze vijfde en zesde maand voelde mijn vriendin zich elke dag zieker en zieker te voelen. Nu wisten zij en ik wel wat dat zou kunnen zijn, maar haar moeder wist dit niet. We hebben het voor haar altijd verborgen gehouden en ook niet over gehad.

Maar ja, haar moeder kreeg ook wantrouwen, omdat ze zo vaak moe was en moest overgeven. Ze zei tegen mijn vriendin dat ze een afspraak ging maken met de dokter. Haar moeder vroeg aan ons beiden of het kon zijn dat ze zwanger was, want anders haalde ze ook een test. Wij twee zeiden allebei van niet en dat we het wel veilig deden. Ik moest aan het werk, toen zij naar de dokter gingen.

Ik had haar gevraagd een sms te sturen of te bellen wat er werd gedaan of gezegd. Die kreeg ik die middag niet en ik baalde omdat ik een slecht voorgevoel had. Maar alles was goed gegaan. Ze waren bij de dokter geweest en haar moeder zei dat ze alleen erg moe was. Dit kon komen, omdat ze ook vegetariër is. Of vanwege te veel drukte de afgelopen tijd. Ik en mijn vriendin wisten wel beter.

De dag erna ben ik met haar samen naar de drogist gegaan en hebben we twee testen gehaald. Deze hebben we gedaan en ze waren beiden negatief ! Nu stonden wij zelfs met een open mond en wisten echt niet wat er aan de hand was. Een paar weken later was ze nog steeds misselijk en draaierig.

Haar moeder vertrouwde het weer niet en ging weer een test halen. Ook die dag werkte ik. In mijn pauze had ik gelukkig mijn mobiel mee, want ik las toen een sms die ik nooit kan vergeten: "ik ben wel zwanger! maar moeder en vader zijn enorm boos :S wat moet ik doen? x"

Na veel gepraat met onze ouders erover werd ons zowat opgedrongen een abortus te doen Hoe moesten we zeggen dat we het allebei zo graag wilden dat we het wilde houden! Maar het was te laat. Als we het zouden houden zouden ze ons niet helpen met het opvoeden ervan. Ik wist wel dat ze dat nooit zouden menen en voor hun dochter en zoon wel klaar zouden staan, maar ze zeiden het zo vaak dat ik zelfs begon te twijfelen.

Korte tijd later hadden we een afspraak bij de gynaecoloog voor de abortus. Elke dag dat we er heen gingen, gingen we met tegenzin en met een rotgevoel van binnen. We kregen vijf dagen de tijd om te beslissen wat we zouden doen: weghalen of houden. Omdat onze ouders al duidelijk waren geweest tegen ons, spookten hun woorden door ons hoofd. Onze meningen liepen enorm uit een. Een keuze als deze is zo moeilijk: laat je iemand leven of niet, geef je hem of haar een kans op een gelukkig leven of zal hij of zij de wereld niet eens zien?

We hebben vijf volle dagen met elkaar gepraat. Ook met andere mensen, haar vriendinnen en mijn kameraad. We wilden eens andere meningen horen. Iedereen zei dat we erg jong waren voor kinderen en financieel stonden we er ook niet gemakkelijk voor. Maar ze zeiden ook dat als wij het echt wilden we er voor moest gaan en het kindje houden. Maar we konden het niet. We konden het niet houden, waarom precies is voor mij zelfs nu nog onbekend, maar van de ene op de andere dag besloten we het weg te halen. Dit hadden we nooit mogen doen! Zo'n fout als die keuze die we maakten toen, had ik nog nooit gemaakt.

In het ziekenhuis waar het zou gebeuren moesten we acht uur wachten voordat ze aan de beurt was. Acht uur lang nagedacht en gehuild. We konden het niet houden ook al wilden we weg vluchten En voor altijd samen weg te gaan met onze kleine. 30 minuten voordat ze werd weggebracht, kreeg ze alles toe gediend. Ik wist toen dat het te laat was. Ik had het moeten stoppen. Ik had haar moeten meenemen om weg te rennen. Ik zag haar de kamer uitrijden en alles draaide. Ik werd helemaal gek, ik wilde ons kindje niet kwijt. Maar voordat ik het besefte, wist ik dat ik te laat was. Ze was al onderweg.

Twee uur later toen ze wakker was en alles voorbij was zag ik haar weer. Ze keek me aan met een glimlach, maar toen ze mijn tranen zag wist ze dat ik het niet had gewild. En toen liet ze zelf ook een traan Die dag zal ik nooit meer vergeten. Maar één ding wist ik 100% zeker: nooit meer zouden wij een abortus doen, nooit meer laten wij een leven gaan. Ons kindje had een pracht leven kunnen hebben met ouders die zoveel van haar konden houden, maar die ouders luisterden niet naar hun eigen hart, niet naar hun eigen gevoel. Hoe dom hadden we kunnen zijn.

Wij zijn nu vier maanden verder en denken steeds terug aan die dag Amy was haar naam geweest als ze geboren zou zijn. Maar mijn vriendin en ik hebben kort besloten om het gewoon weer te doen. En ditmaal houden we het. Ditmaal doen we wel het goed en zullen er met alle liefde voor gaan zorgen. Onze relatie heeft veel te verduren gehad, maar ik weet dat alles weer goed zal komen en dat ons nieuwe kindje het geluk en de kracht zal zijn om ons weer compleet te maken.

Amy zullen we niet vergeten. In ons hart en gedachten zal zij altijd onze eerste kind zijn

Groeten van een aankomende vader

18 mei 2010 - Hey iedereen.Ik ben een meisje van 16 jaar.In de zomer van 2009 heb ik mijn vriend ontmoet. Alles ging goed, het is een geweldige jongen! We hadden wel altijd wat probleempjes, want ik was niet echt gemakkelijk. Ik loop ook al vrij lang bij een psychiater enzovoort, maar ondanks alles zijn we heel gelukkig samen en hielp hij me overal boven op te komen.

Ik heb altijd al een kinderwens gehad en wilde ook altijd al vrij vroeg kinderen, maar dat ik zwanger raakte toen ik 15 was had ik niet gedacht. Ik had overal last van, stemmingswisselingen, buikpijn maar vooral misselijkheid. Dus mijn moeder had een zwangerschapstest gekocht, alleen die was negatief! Ik moest iedere ochtend overgeven. dus op den duur vertrouwde mijn moeder het echt niet meer.

We zijn toen ook nog een paar keer bij de dokter geweest, want ik had continu blaasontsteking, en kreeg daar weer medicijnen voor. Toen mijn moeder tegen de dokter zei dat ik nog niet ongesteld was geworden en de hele tijd misselijk was zei de dokter: “Het komt vaker voor dat meisjes die aan de pil zijn niet meer ongesteld worden”. En over de misselijkheid zei hij: “Dat komt van de medicijnen die ze voor de blaasontsteking heeft”.

Mijn moeder was dus voor even weer gerustgesteld, maar dat duurde niet lang. Toen de kuur voor de blaasontsteking afgelopen was, was ik nog steeds misselijk en moest nog steeds erg vaak overgeven terwijl ik geen medicijnen meer nam...

Mijn moeder zag het nog een weekje aan en heeft toen opnieuw een test gekocht, en je raad het al, deze was positief! Ik schrok me helemaal dood. Ik was blij, maar tegelijkertijd ook verdrietig. Mijn vriend kwam die avond nog bij me thuis en we hebben er heel lang over gepraat. Mijn moeder had nog niks aan mijn vader verteld, dus alleen ik, mijn vriend en mijn moeder wisten er van af.

Ik kon het niet voor me houden en had steun van mijn vriendinnen nodig. Ik heb het toen aan twee vriendinnen verteld. Mijn vriend en ik wilden erg graag kinderen, maar helaas sprak iedereen ons tegen. Mijn moeder was heel verdrietig en leed er heel erg onder, omdat zij niet voor het kind wilde gaan zorgen. En als het kind er wel kwam zou dat beteken dat ze dat voor een groot gedeelte wel moest doen.

Iedereen oefende heel erg veel druk op ons uit dat het veel te vroeg was en dat ik het weg moest laten halen. Mijn moeder wilde eerst zekerheid en kijken hoe oud het kindje was en heeft een afspraak gemaakt voor een echo. We hebben toen een echo laten maken en daaruit bleek dat het kindje al iets van 12 weken was. Ik had dus ook niet echt meer de tijd om erover na te denken want na drie maanden mag je geen abortus meer doen*.

Ik had nog een paar dagen gekregen van de arts en dan moest ik een beslissing hebben gemaakt. Iedereen was er tegen als ik het hield en ik dacht dat niemand me steunde en me zou helpen als ik het wel zou houden. Ik en mijn vriend besloten om abortus te doen. In het dichtstbijzijnde ziekenhuis kon ik helaas al niet meer terecht, want zoveel tijd was er niet meer. Ik moest dus ook nog naar een ziekenhuis verder weg.

De dag van de abortus was het kindje precies 3 maanden oud. Mijn moeder wilde ook dat ik direct een spiraaltje voor vijf jaar liet zetten om zoiets nog een keer te voorkomen. Dus dat heb ik gedaan. Ik wilde het eigenlijk niet, maar ik kon niet anders, zei mijn moeder tegen me.

Die dag zal ik nooit meer vergeten, het was de verschrikkelijkste van mijn leven! En ik heb er dan ook zoveel spijt van! Mijn vriend heeft me gelukkig wel de hele tijd gesteund en was erg lief voor me, maar dat was niet genoeg. Ik wilde mijn kindje terug! Ik zat in een soort trance en de wereld ging aan me voorbij. Ik wilde niet meer leven, ik ging liever dood dan dat ik moest leven zonder mijn kindje. Maar dood durfde ik eigenlijk ook niet en ik wist ook niet hoe of wat dan ook.

Het is nu een paar maanden later en ik voel me nog steeds erg slecht eronder. Maar ja, het leven gaat door.

Mijn vriend en ik praten en nog elke dag over en we hebben besloten opnieuw een kindje te nemen.

Dus mensen, denk alsjeblieft heel goed na over je keuze.

x

*redactionele toevoeging: een abortus is tot uiterlijk 24 weken legaal.

17 mei 2010 - Hallo Allemaal. Mijn naam is Kirstin en ik ben 18 jaar. Toen ik 16 jaar was, gedroeg ik me als een echte tiener. Ik dronk veel, ging veel uit en was gek op feesten.

Na een tijdje kwam ik erachter dat ik niet meer ongesteld werd. Ik vond het raar, maar besteedde er verder geen aandacht aan. Toen ik na twee weken nog niet ongesteld was, besloot ik een vriendin in vertrouwen te nemen en hebben we in het tussenuur een test gehaald.

Op school heb ik hem gedaan en daaruit bleek dat ik zwanger was. Ik schrok me dood en kon niet stoppen met huilen. Mijn vriendin heeft me ziek gemeld en ik ben naar huis gereden. Ik woonde toen bij mijn nicht, haar man en twee zoontjes. Na een grote ruzie heb ik het contact met mijn ouders verbroken en ze wonen nu in Bolivia.

Mijn nicht reageerde heel blij en ze vonden het super leuk. En ook mijn vriend reageerde dolblij. Financieel was het geen probleem en ik vond het heel leuk om moeder te worden. Na drie maanden wist iedereen het en iedereen vond het leuk en spannend.

De zwangerschap was heerlijk! Na de eerste drie maanden, waarin ik veel misselijk was, kon ik alleen maar genieten. Helaas braken mijn vliezen vijf weken te vroeg en moest ik met gillende sirenes maar het ziekenhuis. Na een snelle bevalling werd mijn prachtige zoon Liam Jayden Max geboren! Hij is mijn kleine prins en ik ben echt helemaal verliefd.

Na drie maanden kwam ik erachter dat ik weer zwanger was. Ik was klaar met mijn HAVO en stortte me met volle teugen op het moederen. Na een zware bevalling werd ons kleine meisje geboren: Julia Eloise Fay.

Nu vormen we een gelukkig gezinnetje en ik ben dolgelukkig! Ik hoop dat iedereen ontzettend kan genieten van hun kinderen. Ook al is het soms nog zo zwaar, de liefde die een kind geeft is het allemaal waard!

Kusjes

2 mei 2010 - Hallo allemaal, ik ben 19 jaar en momenteel 29 weken zwanger. Deze zwangerschap was alles behalve gepland, maar ik ben er ontzettend blij mee.

Mijn vader is vorig jaar augustus op zijn verjaardag overleden en ik heb hem toen gevonden in de gang,. Dit was voor mij een hele schok, omdat mijn moeder in maart 2006 overleden is aan longkanker.

Op dat moment stond ik er dus helemaal alleen voor, samen met mijn vriend en broertje, van toen 15. Zo'n 2 maanden nadat mijn vader was overleden, had ik het gevoel dat ik zwanger was, na anderhalve week heb ik een test gedaan, maar die was negatief. Ik geloofde het niet want ik wist 100% zeker dat ik toch echt zwanger was. Dus na een week nog een test gehaald, en ja: die was positief!

Ik was hartstikke blij en heb het die avond aan mijn vriend verteld. Hij was er ook ontzettend blij mee. Daarna me broertje ingelicht en die vindt het maar al te leuk om de peetoom te worden!

Naar een huis hoeven we ook niet op zoek, want we wonen nu in het huis van mijn ouders, en dat is gelukkig groot genoeg. Ik vind het wel heel erg jammer dat mijn zoontje op zal groeien zonder zijn opa en oma van mijn kant, want de grootste wens van mijn moeder was oma worden. Maar ik weet zeker dat ze daarboven goed op ons allemaal zullen passen en dat er daar een hele trotse oma en opa zijn!

Ik verheug me echt ontzettend op de komst van het kindje, zodat ons gezinnetje toch weer een beetje compleet wordt. En dat we met zijn allen er een leuke, gezellige en gelukkige tijd van gaan maken, na al die ellende.

Groetjes, Kristel

2 mei 2010 - Heey allemaal, ik heb het gevoel dat dit de juiste plek is om mijn verhaal te doen. Ik ben op dit moment 18 jaar en moeder van twee kinderen (en zwanger van de derde!). Ik ben ook de zus van twee leuke dames van 14 en 21.

Ik was dertien toen ik voor het eerst naar bed ging met een jongen. Natuurlijk was het allemaal maar kalverliefde. We waren vier maanden samen. We hadden het nog maar twee keer gedaan toen mijn ongesteldheid uitbleef. Het was op mijn veertiende verjaardag dat ik een zwangerschapstest deed. Die was positief.

Ik was als de dood voor de reactie van mijn ouders. Maanden heb ik rondgelopen met de vraag: hoe ga ik dit ingodsnaam uitleggen? Natuurlijk dacht ik als 14-jarige niet na bij abortus en al die dingen. Ik was echt alles behalve volwassen of verantwoordelijk.

Pas toen ik echt een buikje begon te krijgen merkte één van mijn leerkrachten het op op school. Hij vroeg me of ik wou praten en of ik zwanger was. Ik schaamde me dood en begon te huilen. Meteen werd mijn vriend er bij geroepen. Ik heb hem met tranen alles verteld.

Die leerkracht vroeg of hij mijn moeder moest bellen. Ik zei dat hij het haar moest vertellen, dat ik niet durfde. Mijn moeder kwam en samen zijn we naar de dokter gegaan, die avond nog. Ze heeft geen woord tegen me gezegd. Bij de dokter werd mijn bloed afgenomen. De volgende dag al kwam het nieuws dat ik 24 weken zwanger was.

Ik werd meteen doorgestuurd naar de verloskundige. Voor abortus was het veel te laat. Mijn oudere zus zei dat ze het vermoedde. Ze was zo kwaad op mij, dat ik dit kon laten gebeuren. En op mijn ex. Van mijn ex-vriend heb ik sindsdien niets meer gehoord. Hij moest niets van het kind weten. Hij was razend, omdat ik het niet eerder had verteld en zei dat ik "dat stomme rotkind" maar zelf moest opvoeden.

Mijn oudere zus en haar vriend hebben hem daar hard over aangepakt. Zonder succes. Zijn ouders ontkennen ook tot op de dag van vandaag steeds dat ze een kleinkind hebben.

Op 28 april 2006 werd mijn dochter Julie Angelique geboren (naar mijn overgrootmoeder, die haar geboorte heeft mogen meemaken maar ondertussen helaas overleden is). Eén jaar later vond ik mijn grote liefde Hans. Hij was 18, ik 15. Hij had er geen enkel probleem mee dat ik een dochter had en Julie was helemaal weg van hem.

We hebben gewacht tot we een half jaar samen waren voor we aan seks begonnen. Hij had er geen enkel probleem mee te wachten tot ik er klaar voor was. Ik nam intussen wel de pil, die nam ik toen een half jaar. We hadden gevreeën en zondagavond moest hij weer naar huis.

Maandag kon ik niet naar school, omdat ik me doodziek voelde en ik heb twee dagen na elkaar zitten braken. Ik was bang dat de pil niet meer zou aanslaan en heb de morning after gehaald samen met mijn moeder. Die had ik 's ochtends genomen. 's Avonds moest ik weer overgeven, maar ik dacht dat het wel goed zou zitten.

Ik werd ook gewoon ongesteld (wel minder ) maar na drie keer ongesteld te zijn werd mijn buik dikker en dikker. Dat terwijl ik juist aan een gezondere levensstijl aan het werken was. Ook was ik steeds moe en had ik kwaaltjes zoals bij Julie.

Ik ben naar mijn vriend gegaan en zei dat ik twijfelde. Ik hoopte zo dat het niet zo was, Julie was nog zo klein! Maar de test die we deden was positief en op 05 juni 2008 werd Fay Layla (mijn moeder) Helena (zijn moeder) geboren, mijn tweede dochter.

Hans kon niet op van geluk. Hij was zo blij met Fay. Ik moet toegeven dat ik direct verkocht was. Ik was 16 en woonde samen met Julie en Fay bij Hans en zijn ouders. Aangezien zij veel meer ruimte hadden dan mijn ouders. Maar ik zag hun wel elk weekend.

Hans' vader heeft lange tijd gevochten voor zijn leven (hij had darmkanker), dit was een heel zware periode voor iedereen en de verzorging van de meisjes kwam helemaal in mijn handen te liggen. Gelukkig is zijn vader weer thuis en kan hij weer met volle teug en genieten van zijn kleindochters.

Bijna twee jaar later, op Julie's 4e verjaardag hebben we haar de blije boodschap mogen vertellen dat ze grote zus zou worden. Ik ben uitgerekend op 30 September 2010 en het word een jongen! We zijn er al uit voor de naam, Siebe Geertjan Felix (naar mijn vader en de zijne).

Hans heeft me twee weken geleden ten huwelijk gevraagd, maar we willen liefst wachten tot Siebe geboren is. Ondertussen genieten we met volle teugen van onze meisjes, zolang we nog met z'n vieren zijn!

Denk goed na voor je aan kinderen begint, het is niet zomaar 1,2,3 en alles is opgelost. Je zorgt hun hele leven voor hen. Ze wonen bij je in tot ze 18 of ouder zijn. Het mag allemaal erg schattig lijken en dat is het ook zeker, maar kleine kindjes worden groot en het is geen speelgoed dat je op zolder zet als je het niet meer leuk vind.

Denk er goed over na en zorg dat je alles op een rijtje hebt. Er is tijd genoeg om aan kinderen te beginnen. Ikzelf denk wel aan een grote kroost, Hans ook. We willen wel negen kinderen! Hij was zelf ook met negen, daarom hadden we ook zoveel ruimte bij hem thuis! 

Ik hoop dat mijn wens van een groot gezin uitkomt, en dat jullie kinderwensen ook uitkomen! 

Liefs,
Anoniempje

30 april 2010 - Hoi! Ik ben Kimberley, ik ben 16 en ik heb een dochter van nu bijna 5 weken. Hoe is het begonnen?

Ik zat in de 3e klas van het VMBO toen ik voor het eerst echt verliefd was. Ik kon het wel vergeten, dacht ik, want hij had veel vrienden. Ik werd al 3 jaar lang gepest.

Uiteindelijk kwam hij naar me toe. Hij had een weddenschap, maar dat doet er niet toe. Ik kreeg een relatie met hem die twee jaar lang duurde. Op een gegeven moment vroegen mijn ouders of al weer ongesteld was geweest. Maar nog steeds was het antwoord: nee.

Diezelfde avond heeft mijn vader een test gehaald en gezegd dat ik die maar moest doen, omdat ze dachten dat ik zwanger was. En ja hoor! Ik was zwanger!

Op dat moment stortte mijn wereld in. Ik ben vervolgens naar mijn kamer gerend. Toen ik de volgende morgen beneden kwam, waren mijn ouders blij. Gek genoeg waren ze erg blij met mijn zwangerschap! Mijn ouders zijn geen enkel probleem geweest.

Toen na een maand mijn vriend te hebben ontlopen, heb ik hem maar gebeld dat ik iets moest vertellen. Toen hij het hoorde heeft hij me voor alles wat er in hem opkwam uitgescholden. Dat was wel het laatste waar ik op stond te wachten. Hij wou niks meer met mij en de baby te maken hebben. Daar is hij overigens ook een paar keer op terug gekomen.

De zwangerschap verliep ook helemaal niet goed. De groeide niet goed, ze ontwikkelde niet goed. Na een gesprek in het ziekenhuis zijn de artsen tot het besluit gekomen dat ze haar bij de 35e week wilden gaan halen. Dat ze de bevalling op wilden wekken als haar status zo bleef.

Maar het was niet nodig, op zondag 21 maart. Alles is zo snel gegaan. Ze werd binnen drie uur geboren. Wat een gedoe! De verloskundige wist het niet meer, er stonden opgegeven moment wel vijf artsen en verloskundigen om me heen.

Ik wist echt niet wat er gebeurde. Toen ze er eenmaal was, wilden ze haar meteen meenemen. De verloskundige zei meteen: "Ze moet eerst naar haar moeder". Ik heb haar drie minuten mogen vast houden. Dat is iets wat ik nog heel goed weet!

Toen het weer allemaal een beetje rustig was, kreeg ik nog de volle laag van mijn vriend. Die was echt goed boos op me. Gelukkig ging het daarna al heel snel beter met mijn kindje! Ze is nu ook al thuis! Genieten zat er overigens niet in.

Er bleef heel veel gedoe met mijn vriend. De politie is er zelfs bij moeten komen. Niet lang daarna is mijn vader overleden. Nu twee weken geleden. Ik hoop dat er nu wat meer geluk deze kant op komt en ik eindelijk kan genieten met mijn meisje.

Heel veel sterkte en succes allemaal!

x Kim

17 april 2010 - Dag allemaal, ik heb pijn in mijn hart. Ik heb wat vreselijks gedaan! Ik zal bij het begin beginnen:

In juli 2008 had ik de jongen gevonden (ik was 15 en hij was 18. Ik ben nu 17 en hij is 20), met hem had ik zo'n goeie klik! Met hem kon ik lachen en huilen. Het ging super tussen ons en tjah we hadden 'het' allebei nog niet gedaan. Eens moet een eerste keer zijn. Ik was nog niet aan de pil dus gebruikten we het condoom.

In februari 2009 kwam hij er achter dat hij niks bij zich had. We dachten dat ik buiten mijn ovulatie was en konden het niet laten. We hebben het maar 1 keer zonder condoom gedaan dus we verwachtten niet dat het mis ging.

Ergens in maart werd ik geopereerd (keelamandelen) en een paar dagen na die operatie zou ik ongesteld worden. Ik werd niet ongesteld. Ik schoot in de stress. Mijn moeder wist niet van 'het', dus zij zei: komt door de operatie. Je moet herstellen, ik dacht dat zal het wel zijn, ik vond het een hele goeie verklaring. Maar ik vertelde haar wel dat ik gestresst was. Ze zei dat dit het ongesteld worden ook tegenhield. Dus ik afwachten..

Na een paar dagen voelde ik het gewoon. En nog geen 2 weken later begonnen mijn borsten pijn te doen. Ik werd vaak misselijk en kreeg stemmingswisselingen. Ik had het er met mijn vriend over en hij geloofde niet dat het echt zo zou zijn. Na nog een aantal weken hield ik het niet meer. Ik wist het echt zeker, test of geen test ik voelde het gewoon.

Tegen die tijd was het alweer halverwege april (2009) en dus toch maar met mijn moeder gaan praten (ik kon in die tijd niet eens een zwangerschap test betalen). Mijn moeder reageerde eerst heel rustig, maar niet lang daarna schoot ze toch wel in de stress. Ik kreeg geld mee en mijn vriend zou de test in zijn tussenuur halen(we zaten op dezelfde school). Mijn moeder wilde dat ik het thuis zou testen, maar ik trok het niet meer.

Onderweg naar huis ben ik bij een stal gestopt en ben ik naar de wc gegaan. Ik wachtte in spanning af. Ik durfde bijna niet te kijken, en ja hoor.. De test was positief. Aan de ene kant was ik dolgelukkig (ik ben gek op kinderen en een baby krijgen is mijn grootste wens) en aan de andere kant schoot ik in tranen (ik was nog maar 15, bezig met school, kan het huis niet uit, kon het niet financieren).

Ik had mijn vriend gebeld en hij wist niet goed wat hij er mee aan moest. En mijn moeder was er ook niet bepaald blij mee. Na lange verwarring kwam DE vraag: "en nu?". Mijn ouders kunnen het niet betalen, mijn schoonouders kunnen het niet betalen, mijn vriend was druk bezig met zijn studie en hij was nog niet klaar voor een kind. Helaas wilde ik het maar al te graag houden.

Toen kwamen er ook nog medische problemen bij kijken. Ik was onder narcose geweest wat dodelijk kan aflopen voor de baby. Ik slikte medicijnen die ook erg schadelijk zijn voor het kleintje. Door die problemen heb ik besloten dat het verstandig is om het te laten weghalen. Ik wil het liefst dat mijn kind gezond is. Dus maar een afspraak gemaakt bij de abortus kliniek.

Bij de abortus kliniek aangekomen (paar dagen later, eind april ik was toen net 16). Ik schoot in tranen uit. Ik was niet zeker van mijn keuze. Ik kon het echt niet! Dus zijn we daar weer weggegaan. Ze gaan niks doen als je er niet zeker over bent. Ik ben er bij Fiom nog over gaan praten en weer op terug gekomen dat het de beste keuze zou zijn.

Dus weer een afspraak gemaakt bij een abortuskliniek. Ik heb nog nooit zo hard gehuild. Ik kwam bij van de roes en ik heb alleen maar in de armen van mijn vriend liggen janken (hij was er bij).

Het is nu al weer een jaar later, maar jongens nou komt het: Ik heb er spijt van! Ik heb er zo'n verdriet om. Mijn vriend steunt mij gelukkig wel heel erg en we zijn nog steeds een hartstikke gelukkig stel. Dat verzacht een beetje de pijn, maar de spijt blijft. Ik pas veel op kinderen wat ook wel als een therapie werkt. Hoe eigenwijs de donders ook zijn, ik blijf van kinderen houden.

Helaas zal ik tot na mijn studie(en die van mijn vriend) moeten wachten voordat ik mijn droom kan waar maken. Ik had zo graag een kind gewild. Ik moet nu nog steeds de tranen wegdrukken als ik een kind hoor huilen.

7 april 2010 - Hey allemaal, ik ben een mama van 21 jaar en heb 2 prachtige kleintjes! Een zoontje van 17 maanden en een meisje van 12 weken. Ik ben bijna 4 jaar samen met mijn vriend en we wonen al bijna 2 jaar samen nu.

Toen ik 18 was raakte ik voor de 1e keer zwanger. Ik moest overgeven, was altijd misselijk en uiteindelijk heb ik samen met mijn vriend een test gedaan, die was positief. We schrokken ons rot, we hadden het wel al gehad over kinderen maar nog niet zo snel 2-3 jaar later wilden we eraan beginnen. Ik was toen al 11weken.

Toen hebben we het aan onze ouders vertellen, die wisten niet waar ze het moesten zoeken. Dat was de allerergste fout die ik in mijn leven heb kunnen maken. Vanaf toen werden we gepusht om het te laten weghalen, ook door de huisarts.

Met 14 weken heb ik mijn kindje laten weghalen, (03-01-2008). Op het moment zelf vroegen mijn vriend en de arts of ik het zeker wist, ik kon nog altijd nee zeggen zei mijn vriend, maar ik moest aan iedereen denken, wat ze zouden zeggen en ik vond het erg voor mijn vriend omdat we er toen nog niet aan toe waren, dus ik zei maar ja. Daar heb ik zo'n ongelofelijke spijt van.

Mijn vriend is bij de ingreep geweest en erna steeds bij me gebleven en me gesteund.. Ik heb het er tot nu toe nog heel moeilijk mee en brand ieder jaar op die dag een kaarsje voor haar, want ik heb altijd het idee gehad dat het een meisje was. Een maand later was ik weer in verwachting, toen ik bij de verloskundige kwam was ik 11 weken.

Onze ouders waren natuurlijk helemaal van hun stuk gebracht, maar deze keer kon niemand ons iets vertellen wij stonden er met zijn tweeën voor en wilden het absoluut graag. Met 38 weken en 6 dagen is ons zoontje geboren. Dolgelukkig waren we meteen met hem en de bevalling was helemaal geen pretje, een zeer zware en moeilijke bevalling en wonder boven wonder dat ik nog op natuurlijke manier ben bevallen.

Toen hij 5 maanden was, raakte ik opnieuw zwanger. Ik was 7 weken bij de verloskundige en met 40 weken en 6 dagen ben ik van een meisje bevallen. Deze keer was het een eitje haha, de hele bevalling heeft maar 2 uur geduurd.

Nu zijn we ondertussen bijna 3 maanden verder. Het is af en toe zwaar met 2 kleine kindjes en zeker omdat ik meestal alleen voor ze zorg ook als mijn vriend thuis is na het werk of in het weekend. Hij helpt me wel veel in het huishouden, maar soms zou ik willen dat hij wat meer met de kleintjes weer bezig is.

Maar ik leef voor onze kindjes en hij wilt ook dat hun niks tekort komt en houdt megaveel van ze en is ook heel erg trots op hun. Wij zijn jong en hebben het soms zwaar maar dat heb je ook als je ouder bent en kleine kindjes hebt.

Voor iedereen die ooit voor de keus word gezet om abortus te laten doen, denk er goed over na en doe het alleen als je er zelf voor meer dan 100% achterstaat. Want je krijgt er anders ongelofelijke spijt van en zult de mensen die het je aangepraat hebben nooit vergeven.

7 april 2010 - Hallo allemaal. Mijn naam is Marinda en ik ben net 18 geworden. Ik heb samen met mijn man van 21 een dochtertje. Ze heet Mara. In dit verhaal wil ik alle meiden die zwanger zijn of zelf een kleine hebben, wat tips geven.

Als je jong bent en zwanger raakt, verandert er natuurlijk een heleboel. Iedereen kijkt je anders aan, vriendinnen zullen niet begrijpen dat je niet zoveel tijd meer voor ze hebt. School wordt natuurlijk ook lastig.

Maar vergeet 1 ding niet: je krijgt er wat ontzettends moois voor terug! Iets wat je hele leven zal opfleuren. Het is echt geweldig als je 's ochtends op de kamer van je kleintje komt en , zoals bij mij, ze lachend in het ledikantje staat. Goede morgen mama, kan ze nog niet zeggen, maar haar ogen zeggen genoeg.

Oké, ze zijn soms best vervelend, de hele tijd huilen en niets willen. Maar dat hoort er allemaal bij. Ondanks dat allemaal ga je niet minder van je eigen kindje houden. Het is namelijk jou vlees en bloed.

Toen ik zwanger was, was dat in mijn dorp een ongelooflijk iets! ik moest op een woensdag naar de verloskundige voor het eerst en de donderdag erna wist iedereen in mijn dorp dat ik zwanger was. Gelukkig hadden wij het mijn vader en schoonvader al verteld. ik vergeet nooit de reactie van mijn vader! Hij kreeg de tranen in zijn ogen, zo trots was hij.

Oké, misschien wel een beetje vroeg, maar je mag blij zijn dat je een kindje mag ontvangen. Er zijn ook mensen die dat nooit van hun leven kunnen. En dan ben je zwanger, en dan? je school? je werk? je leven? Meiden neem van mij aan, dat komt allemaal vanzelf wel goed!

Zelf ben ik gestopt met mijn werk en mijn school. Ik was wel 16 toen ik zwanger was, en mocht dus niet stoppen met school, maar aangezien mijn zwangerschap niet zo goed verliep lag ik elke keer in het ziekenhuis. Weinig school dus. Maar toen bleek dat ik zwanger was, had ik samen met mijn toen nog vriend (nu man) besloten dat ik voor onze kleine zou gaan zorgen.

Ik werd dus huismoeder. En wat is er nou beter, de hele dag werken of de hele dag bij je kleintje zijn. De eerste lach, de eerste keer handjes klappen, de eerste kusjes. Niets wilde ik er van missen!

En dat is dan ook een tip, zorg dat je niets mist van je kleine, het komt namelijk nooit meer terug! Mara is nu 8 maanden oud en het gaat echt fantastisch met ons! we zijn ontzettend gelukkig samen!

Meiden, het komt echt allemaal wel goed hoor, wees trots op je kindje!

Groetjes,
Marinda

5 april 2010 - Hallo iedereen die dit leest. Ik ben al bijna 7 jaar een jonge moeder, was 16 toen ik mijn zoontje kreeg. Het was zeker niet de bedoeling van mijn leventje, maar het is zeker bij mij gewenst geweest.

Na best heel veel moeilijke jaren bij mij thuis in het gezin kon ik voor iets zorgen wat van mij was. Zijn biologische vader heeft mij een keuze gegeven, hij of mijn baby, ik koos voor mijn baby. Wat niet een hele makkelijke keuze is geweest en waar ik nu nog steeds op wordt aangesproken.

Het enige dat ik het vervelende vond was dat je constant er op werd aangesproken, zo van: "Je vergooit je jeugg! Het is niet niks"of "ben je daar niet veel te jong voor?". Maar mijn pracht zoon heeft me zoveel moois gegeven dat is een gevoel dat je niet wilt missen en natuurlijk het is jong en het is moeilijk en je wordt altijd nagekeken, nog steeds.

Maar die mooie lach en mooie dingen die dat mannetje me in mijn leven brengt zou ik voor niks willen ruilen. Ik heb nu een hele lieve vriend die mijn zoon ook als die van hem ziet, we zijn bezig met het tweede kindje en zijn super gelukkig.

En jong moeder zijn heeft zo zijn voordelen hoor ik sta als een hele frisse stoere "gekke " mama en alle vriendjes vinden me een hele leuke mama. Wat mijn zoontje heel erg leuk vind en waar hij heel erg mee opschept en dat geef me na al die jaren een heel trots gevoel en het geeft een gevoel van: Zie je wel!

We hebben het toch even laten zien dat we het wel kunnen. Dus voor alle jonge mama's geniet en wees trots op jezelf wat iedereen je ook zegt je weet voor jezelf of je het wel of niet kunt!!!

26 maart 2010 – Hallo. Ik ben 18 jaar en heb een zoontje van 4 maanden. Vorig jaar eind maart kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik schrok heel erg en wist niet zo goed wat ik moest doen.

Een ding stond vast: wat mijn vriend ook zou zeggen, ik ging mijn kindje niet weg laten halen. Ik heb 's middags mijn moeder de test laten zien en die begon te huilen en mij te troosten. Ze heeft haar vriend gebeld en die kwam ook naar huis.

's Avonds heb ik mijn vriend gebeld en vertelt dat ik zwanger was. Hij is direct naar me toe gekomen. We hebben het er samen goed over gehad en waren er vrij snel over uit dat we ons kindje niet lieten weghalen. We zouden het wel redden hoe dan ook hebben we gezegd.

Dinsdag zijn we naar mijn familie (opa, oma, ooms, tantes en neefjes) geweest om te vertellen dat ik zwanger was.. Z e schrokken allemaal heel erg en vroegen of we echt zeker wisten dat we het gingen houden. Ja dat wisten we heel zeker. Dinsdagavond zijn we naar de ouders van mijn vriend gegaan. Die schrokken ook heel erg, maar zij hadden ook zoiets van nou als jullie het willen houden is het goed.

Woensdag heb ik een echo laten maken. Ons kindje was toen 4 weken en 5 dagen. Het hartje klopte nog niet eens, maar verliefd waren we al op ons ukje. Elke maand kregen we een echo.

Een mei hebben we de sleutel van ons huis gekregen. Gelukkig hadden we snel een plekje gevonden. Nu kon het leven samen beginnen en konden we ons goed voorbereiden op de komst van ons kindje. Ik stopte met school dan kon ik lekker bij mijn kindje zijn.

De zwangerschap ging aardig goed. Met 26 weken heb ik een nacht in het ziekenhuis gelegen omdat ik bloed verloor. We wisten niet zo goed waar het vandaan kwam en daarom moest ik even een nachtje blijven. Twee weken later hebben we een 3de echo laten maken. Wauw! Wat is dat mooi.

Met 38 weken had ik 's avonds erg veel krampen in mijn buik en wij dachten dat de weeën begonnen waren. Dus ik midden in de nacht mijn moeder bellen. Maar ja, ze kwam voor niks, want ukje besloot toch nog even te blijven zitten. Mijn opa heeft toen gezegd dat ik pas weer mocht bellen als mijn sokken nat waren (vliezen gebroken).

Een week later werd ik 's morgens wakker omdat ik naar de wc moest, toen ik opstond voelde ik echt een ''plopje'' in mijn buik en ik voelde wat druppen. Dus ik snel naar beneden rennen naar de wc en ja hoor mijn vliezen waren gebroken. Van alle zenuwen die omhoog kwamen, kreeg ik spontaan de slappe lach.

Ik belde mijn moeder en die kwam eraan. Eerst moest ze nog even mijn zusje (3jaar) naar mijn oma brengen. Mijn vriend de verloskundige bellen. Ik had 2 cm ontsluiting. Ik wilde graag thuis bevallen maar dat ging niet meer, ik had erg veel pijn en op een gegeven moment viel ik na elke wee helemaal weg. Ik hoorde en zag helemaal niemand meer. Heel eng vond ik dat.

Ik heb toen een ruggenprik gekregen. Ik heb vanaf 3 cm tot 9cm ontsluiting helemaal niks meer gevoeld. Toen kreeg ik hevige pijn in mijn buik en zei tegen mijn moeder en vriend dat ik persdrang had en ja hoor volledige ontsluiting: ik mocht gaan persen.

De gynaecoloog zei tegen me als je het binnen een uur red ben ik heel trots op je. Ik durfde niet zo goed dus iedereen boos op me dat ik nu toch door moest persen en toen 39 minuten later werd onze zoon Jayden geboren om 15:49, 51cm lang en 4360 gram.

Hij was zo mooi en gelijk een dikke bos haar. We waren helemaal verliefd. Jayden had een hele lage bloedsuiker dus moesten we een nachtje in het ziekenhuis blijven. Jayden deed het erg goed. Na twee weken sliep hij al door en het is nog steeds een erg rustige, lieve en tevreden baby.

24 maart 2010 - Heel wat jonge meisje/vrouwen hebben heel wat te verduren gekregen en hebben moeten vechten voor hun zwangerschap en voor hun kind. Het is fantastisch te lezen hoe sterk ze zijn, en hoe ze ervoor blijven gaan. Maar niet alle verhalen over jonge moeders hebben een moeilijke achtergrond. Hier heb je mijn verhaal:

Ik was 18 jaar en vertrok op uitwisseling. Een ander land, een andere taal, een nieuwe cultuur maar vooral mezelf en de wereld leren kennen. Ik vertrok naar Zuid-Amerika, waar ik een jaar zou verblijven.

Tijdens dat jaar leerde ik mijn vriend (nu echtgenoot) kennen. Hij is een latino en zijn cultuur is heel anders dan de mijne. We leefden in verschillende steden en moesten heel wat opbrengen om elkaar toch tijdens het weekend te kunnen zien. Maar de liefde tussen ons was groot en sterk en we deden er alles aan.

Mijn uitwisseling vloog voorbij en ik moest terug huiswaarts keren. Een verschrikkelijk afscheid en terug thuis hing ik constant aan de telefoon. We besloten beiden dat het beter was om samen te zijn. Dus na een paar maand in mijn thuisland, vloog ik terug naar Zuid-Amerika om bij hem te wonen.

Na een maand samen te wonen, besloten we samen om een kindje te krijgen. En zonder veel moeite was het direct raak. We waren zwanger. En ongelofelijk BLIJ! Natuurlijk stond niet iedereen achter ons. "Een kind? In een ander land? En je bent nog zo jong!!, zo kwamen er vele reacties.

De zwangerschap verliep goed en met een bolle buik van zeven maanden trouwde ik met mijn vriend. En na negen maanden en een week werd mijn prachtige zoon geboren. De bevalling verliep goed en mijn zoon kwam gezond en wel ter wereld! Hem zien, en voelen, en kunnen vastpakken: PRACHTIG!!!

Direct kwam het moedergevoel bij me op! En ook mijn echtgenoot werd direct een trotse papa! Mijn zoon is nu al reeds 6 maanden oud en alles gaat goed met ons. Het is echt fantastisch om mama te zijn! Mijn lieverd kruipt en zit en lacht er op los!

Mijn man en ik zijn ongelofelijk gelukkig met onze kleine familie! Misschien is het niet het ideale, om op je twintigste mama te worden. En misschien is het niet wat de buitenwereld van je verwacht. Maar met wilskracht en met liefde voor je zelf, je partner en vooral met heel veel liefde voor je kind, kom je er wel.

Soms zijn er moeilijke momenten, waarbij de buitenwereld je beoordeelt, wanneer ze commentaar hebben, of wanneer ze denken dat je het niet aankan, omdat je 'te jong bent'. Maar wanneer je baby'tje stralend naar je lacht, zijn armpjes naar je uitstrekt, dan vergeet je dat vlug, en dan voel je de diepe liefde en de sterke band!

Aan alle jong moeders: geef niet op, strijd voor je gezin, voor je kind!

Groetjes
Aline

30 maart 2010 - Dag allemaal. Ik ben moeder van 19 en heb een dochtertje van 7 maanden! Ze was 2 maandjes te vroeg geboren , ik was uitgerekend op 24 oktober.

Ik had erg veel harde buiken tijdens mijn zwangerschap en heb er veel last van gehad. 27 augustus om 7 uur s'ochtends ging ik uit mijn bed om brood te maken voor mijn vriend voor op zijn werk. Toen hij de deur uit was, kreeg ik weer harde buiken (tenminste, dat dacht ik.) Ik heb drie uur thuis in het rond gelopen, omdat ik er verschrikkelijk last van had  Ik dacht niet aan weeën.

Op een gegeven moment dacht ik: ik moet iemand bellen. Ik had alleen nog geen beltegoed voor op mijn telefoon gehaald. Dus dat moest ik nog gaan halen. Ik met me weeën naar de AH om beltegoed te halen. Toen ik eenmaal weer thuis was, heb ik de verloskundige gebeld. Die was er met een half uurtje.

Ze ging kijken hoeveel cm ontsluiting ik had en vertelde me dat ik meteen naar het ziekenhuis moest omdat ik vandaag nog ging bevallen. Ik als een speer naar het ziekenhuis, was er om 10.30 uur. Ik ben om 11.10 uur bevallen van mijn dochtertje Loïs Desteney. Ik had dus gewoon uren met weeën thuis gelopen.

Toen mijn dochtertje was geboren, moest ze in de couveuse liggen. Ze woog 1980 gram. Drinken kon ze nog niet, dat ging via een sonde (een slangetje via haar neus en navel ). Ze had ook drie plakkers op haar buik die aan een monitor waren bevestigd. Zooooo Klein, Zoo Mooi en zooo lief.

Ze is echt een doorzetter!! Ze heeft 1 maand in het ziekenhuis gelegen, elke ochtend om 08.00 uur was ik trouw in het ziekenhuis om haar een flesje te geven! Na 1 maand mocht ze op 27 september eindelijk met ons mee naar huis.

Wat was dat een fijn gevoel! Want elke dag ging ik weer alleen naar huis zonder m’n meid , en dat is echt heel naar. Ze is nu 7 maandjes en het gaat allemaal erg goed met haar. Met alles moet je 2 maandjes aftrekken. Ze is nu zeg maar 5 maanden. Kruipen lopen enz. duurt dus allemaal 2 maandjes langer, vertelde haar arts me.

Ik moet toch zeggen dat ze met alles goed op schema loopt. Het is gewoon een enorme doorzetter! Mooie meid van me! Ik kan me geen leven meer zonder jou voorstellen en hou met heel mijn hart van jou

Liefs
xx

17 maart 2010 - Hallo, ik ben Sven. Ik ben 17 jaar oud en word een tienervader. Ik heb lang gezocht naar een site waar ik mijn verhaal kwijt kon, maar ik heb het gevonden!

Ik heb mijn vriendin op me 15de leren kennen. Het was in het begin veel smsen en chatten met elkaar en later gingen we steeds meer afspreken. Uiteindelijk is het op een relatie uitgelopen. In de relatie hebben we het weleens over kinderen gehad hoe we het dan zouden doen en of we het nu wel zouden willen.

Maar nee, wij wilden absoluut niet op deze leeftijd een kind hebben. Ze zat ook altijd aan de pil dus er kon in principe niks gebeuren Ik was 16 jaar, kwam gewoon op mijn gemakje uit school fietsen. Het was ook zo'n dag dat ik dan altijd even langs mijn vriendin ga. Ik kwam binnen en ging rustig op de bank zitten.

Op een gegeven moment moes ik mee naar boven lopen, omdat ze me iets heel belangrijks moest laten zien en dan heb je altijd zo'n voorgevoel van "Oooh, er is iets." We stonden in haar kamer waar ze in een keer de test uit de verpakking haalde. Op dat moment stortte mijn wereld in. Ik kon wel janken. We hebben er lang over gepraat.

Thuis durfde ik niks tegen mijn ouders te zeggen, want als die het zouden weten konden ze mij wel vermoorden! Dus moest ik 1 tot 2 weken lang mijn mond houden! En je kan je wel voorstellen hoe moeilijk dat is.

Ze had een afspraak gemaakt met het ziekenhuis om extra zekerheid te hebben, want een test is ook niet altijd alles. Ik zat al met knikkende knieën op school totdat het echt tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Een vriend fietste met me mee voordat ik echt helemaal gek werd.

Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen zagen we ondertussen mijn vriendin en een vriendin van haar daar ook staan. Toen zijn we naar binnen gelopen. We konden bijna gelijk door naar de echokamer. Maar ik had nooit gedacht dat uitgerekend op dat moment ik mijn buren zou tegenkomen! Mijn ouders mochten van niks weten en mijn buren vragen dan natuurlijk aan mijn ouders waarom ik in het ziekenhuis was. En wat moest ik dan zeggen?

Eenmaal bij de echokamer hebben ze de echo gemaakt en het was waar: er zat een kindje in. Vanaf dat moment stortte mijn wereld in. Ik werd helemaal gek. Want toen moest ik het thuis nog vertellen. En dat heb ik geweten. Boos dat mijn ouders waren! En begrijpelijk, want op deze leeftijd heb je helemaal geen inkomen en ik zat nog midden in mijn opleiding.

Ik heb het toen uitgemaakt, omdat mijn ouders me constant zaten te pushenen daar had ik echt geen zin meer in. Maar een week later ging mijn geweten spelen. Wat nou als mijn vriendin met een andere vriend in het dorp loopt met mijn kind? Hoe dan? Met dat idee heb ik nog een dag gezeten en toen ben ik terug gegaan naar mijn vriendin, want hier kon ik niet mee leven.

Ze moet nog een maandje en dan komt onze kleine meid eraan! Spannend!

Groeten,
Sven

14 maart 2010 - Hoi, wij zijn Ronald en Gretha, 27 en 17 jaar. Wij hebben samen een meisje van 3 maanden en Ronald heeft een meisje van 4 jaar uit een eerdere relatie..

Tussen ons gaat het super en hebben er allebei geen spijt van dat ik onbedoeld zwanger werd. We kennen elkaar via Ronald zijn zus. Hij is de oudste van 5 kinderen en 10 jaar ouder dan zijn jongste zusje, die altijd al mijn hartsvriendin is geweest.

Ronald en zijn ex kregen Lisa. En toen Lisa net een jaar was ging zijn ex er vandoor met een collega en vertrok naar de VS voor haar carrière. Lisa bleef dus bij Ronald. Ingrid en ik waren oud genoeg op te passen. En op een avond zouden we samen oppassen, maar Ingrid kreeg de griep. We waren inmiddels 16 jaar. Ronald vroeg of het een probleem was om alleen op te passen en bij hem te slapen. Nou nee, ik was al zo verliefd dat dit echt geen probleem was.

Toen hij thuis kwam zat ik op de bank. "Hé, ben je nog op?". Hij had een zware vergadering gehad, dus pakte ik een biertje voor hem en nam zelf een breezer. We begonnen te kletsen en hij nam nog een biertje, ik nog een breezer, en later nog 1. Ik werd iets te warm en Ronald begon me aan te raken. Wat er gebeurde vertel ik niet allemaal. Maar een paar maanden later bleek ik wel zwanger te zijn.

Eerst zijn ouders verteld. Boos, maar niet onredelijk. En na een goed gesprek kon er over gesproken worden. En toen mijn ouders. Mijn moeder ging nog wel, mijn vader niet. Dat Ronald mijn vriend was, vonden ze al niet echt je van het. Alleenstaande vader en 10 jaar ouder. En toen moesten we dus nog vertellen dat ik zwanger was..... Zacht uitgedrukt werd het oorlog.

Ik ben in 1 week 3 keer overstuur naar Ronald gegaan, en de 3e keer had ik een bloedlip en een blauw oog. Niet omdat ik gevallen was. Ik kwam om half 12 die avond bij hem en de volgende dag hebben we aangifte gedaan. En toen begon het gedoe.

Ronald werd beschuldigd van verkrachting en ontvoering. Daar is helemaal niets van waar. Op een moment dat we er zeker van waren dat er niemand thuis was, hebben we mijn spullen uit het huis van mijn ouders gehaald. Een dag later zaten er al nieuwe sloten op. Toen kregen we een aanklacht voor inbraak en huisvredebreuk. Maar jammer voor hun. Alles wat zij ons en Ron ten laste hebben gelegd is helemaal van tafel geveegd.

Drie maanden geleden werd Anna geboren en net daarvoor hadden we gehoord dat ik definitief bij Ronald mag wonen. Dus was het voor ons dubbel feest. Ik wil best wel contact met mijn ouders. Maar zij moeten de stappen zetten richting ons. Maar dat zie ik niet gebeuren.

Ik heb twee zusjes, die eigenlijk niet bij ons mogen komen. Maar van de rechter moet mijn vader dat toelaten. Ik heb ze een foto van Anna gegeven, maar heb gehoord dat mijn vader de foto in de prullenbak deed.

Inmiddels zijn er geen rechtszaken meer. En de volgende gang naar de rechtbank wordt het verzoek om te mogen trouwen, want mijn vader geeft natuurlijk nooit toestemming voor me 21ste.

Ik ga sinds 2 weken weer 4 dagen naar school, Ronald werkt 4 dagen. En we hebben gewoon een supergoed gezinnetje. En onze meisjes doen het gewoon super. Lisa ook, en ze is supertrots als grote zus. En ze helpt mama altijd om Anna in bad te doen.

Nee, ik heb er absoluut geen spijt van. Ronald ook niet. Alleen jammer van mijn ouders. Daar zitten we natuurlijk mee. Maar het heeft wel een plekje gekregen dat het ons geluk niet meer in de weg kan staan. Van Ronald zijn ouders krijgen we wel alle steun en hulp.

Groetjes van Gretha

14 maart 2010 - Hallo allemaal, mijn naam is Ashley en ik wil mijn verhaal met jullie delen na dat ik er veel heb gelezen. Alles begon in juli, ik was lekker op vakantie en heel toevallig was mijn vriend daar ook in de Dominicaanse republiek. En ik ging elke dag naar zijn huis toe.

We hadden echt een hele leuke tijd maar op een geven moment kregen we ruzie door iets kleins. Maar ik maak van een mug een olifant dus dat was dat. Ik moest in augustus ongesteld worden, rond de 4e, maar ik werd het maar niet. Ik dacht echt bij mezelf van wat is dit nou weer? Maar ik had nooit gedacht da tik zwanger kon zijn.

Rond 20 augustus had ik een test gedaan maar die sloeg negatief uit. Ik dacht: Dat is heel raar, want als ik zwanger zou zijn moest ik rond de 2 weken zijn. Dus ik ging er van uit dat ik het niet was.

September brak aan, de maand van mijn verjaardag. Ik zat alles voor te bereiden en was dat ongesteld gebeuren vergeten. 7 september had ik 3 testen gekocht en met de laatste test schrok ik: Ik was zwanger..!

Mijn leven stortte in ik dacht;: Nee, ik ben pas 13, ik moest nog 14 worden op 18 september! Ik wist niet wat ik moest doen. Ik had dus me vriend gebeld en die zei dat hij achter me stond. De maanden vlogen voorbij en mij moeder begreep het maar niet en mijn verjaardag was de ergste ooit.

Toen ik 21 weken was zeiden ze dat ik een meisje zou krijgen. Ik was heel blij. Maar mijn dochter groeide niet goed, want ik dronk cola en dat soort dingen. Maar ik wist niet dat je dat niet mocht.

Op 19 februari had ik een naar gevoel in mijn buik ik had steken, maar die waren heel licht maar. Ik dacht: dat kunnen geen weeën zijn, ik ben pas 27 weken. Diezelfde avond werd het erger en erger. Dus we hadden de verloskundige gebeld en ze kwam kijken en ze zei dat alles normaal was. Dus ik ging weer proberen te slapen.

2.00 ‘s nachts werd ik wakker en het leek alsof ik in mijn bed had geplast. Ik wist wat voor tijd het was dus mijn moeder en ik gingen naar het ziekenhuis. Dat was ook een drama, want ik had mijn tas niet klaar gemaakt.

Aangekomen ik AMC ziekenhuis werd ik niet eens met spoed geholpen. Ik had 6 cm ontsluiting Ik ging dood van de pijn en het duurde me ook te lang. Om 8.00 uur ‘s ochtends was ik nog steeds 6 cm en die pijn werd erger en erger.

Om 12.00 uur mocht ik beginnen met persen dat was heel pijnlijk maar het geluk was dat ze heel klein was. 12.30 uur werd ze geboren, 30 cm en 1 kilo ze werd gelijk naar de couveuse gebracht waar ze nu nog steeds in zit. Ze vecht supergoed en daar ben ik blij om en vandaag mag ik haar ophalen.

Dit was mijn verhaal.
Ik wens alle tienermoeders geluk.

xxx Ashley

22 februari 2010 - Hallo! Ik ben een meisje uit Haarlem en ben 17 jaar, heb een zoontje gekregen anderhalve maand geleden.

Mijn verhaal begint in februari 2009. Ik was in de stad wat gaan drinken met vriendinnen. Er was het een en ander gebeurd en ik moest lopen naar huis. Vanaf de stad naar mijn huis is ongeveer 40 min lopen.

Het was ijskoud, want het was inmiddels al 4 uur s'nachts. Ik liep langs het huis van mijn ex en belde hem op, of hij me naar huis kon brengen. Hij kwam zijn nest uit en van het een kwam het ander en hij bracht me naar huis. Ik zat gewoon aan de pil, maar door de buikgriep die ik daarvoor heb gehad werkte hij niet goed.

Ik werd maar niet ongesteld. Was nooit te laat en nu ineens wel. Ik dacht ik wacht nog even, want het kan wel eens voor komen. Na twee weken was ik nog niet ongesteld. Ik heb toen maar een test gehaald met een vriendin van mij. En ik moest maar niet plassen, werd er niet goed van!

Uiteindelijk heel veel gedronken en toen moest ik eindelijk. En ja hoor: ik was zwanger. Ik had meteen besloten dat ik het wilde houden. Geen twijfel over mogelijk. Nu de vraag: hoe vertel ik dit aan mijn moeder? Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon bij mijn moeder dus ik moest het eerst aan haar vertellen.

Ik heb een brief geschreven en ben toen weggegaan en niet meer terug gekomen tot ze me belde. Toen heb ik de grootste ruzie gehad thuis, maar begreep haar aan de ene kant ook wel toen zei ze dat als ik het wilde houden ik ook mijn vader moest bellen. Dat deed ik, maar ik kon de woorden niet uit mijn mond krijgen. Mijn moeder pakte de telefoon en zei tegen hem: "Je dochter is zwanger."

Hij was echt heel boos. Ik heb een Surinaamse vader en hij is echt heel streng. Ik moest het weg laten halen, maar wilde het niet doen. Toen zei hij dat hij me mee zou nemen naar een abortuskliniek. Ik zei "Neem me maar mee. Ze halen het toch niet weg zonder mijn toestemming."

Nou ja,  dat was dat. En toen heb ik mijn vader een half jaar niet gesproken. Mijn moeder ging achter me staan, maar had het er wel heel moeilijk mee. De volgende dag heb ik de vader gebeld en hij zei dat hij er niks mee te maken wou hebben. Hij is nog bij mij thuis geweest met zijn moeder en zij stond er ook achter.

Ik vond dat in het begin heel erg moeilijk. Niet voor mezelf, maar voor mijn kind. Ik heb me er over heen gezet. In mei werd ik 17 en op mijn verjaardag heeft mijn moeder een hartinfarct gehad. Ze heeft toen 12 dagen in het ziekenhuis gelegen. Toen ze er uitkwam werd onze band alleen maar sterker. We gingen veel dingen samen doen en werden beste vriendinnen.

Ik heb een hele makkelijke zwangerschap gehad voor de rest. Ging nog overal naar toe met mijn vriendinnen en vrienden. De stad in, zes uur thuis komen. Die buik zat me helemaal niet in de weg.

28 oktober 2009 was ik uitgerekend. Vrijdag 23 oktober kreeg ik de hele nacht voorweeën, ik heb misschien twee uurtjes geslapen. Zaterdag 24 oktober was het de hele dag weg, maar s' nachts begon het weer. Dit heeft doorgezet tot maandag.

Zondagnacht rond kwart voor twee ging ik naar het ziekenhuis en had drie cm ontsluiting. Ik kreeg een ruggenprik en die hielp wel. Ik kreeg weeënopwekkers. Toen kreeg ik een weeënstorm. Ondanks die ruggenprik voelde ik die weeën nog wel. Ik dacht dat ik dood ging.

Om half 9 s' ochtends (maandagochtend) had ik 10 cm ontsluiting. Nou, toen ging het beginnen: ik mocht gaan persen. Het deed echt heel veel pijn. Ik heb geschreeuwd, gescholden en de zuster geschopt. Uiteindelijk ben ik ingeknipt en is mijn mooie zoontje Giovanni op 26 oktober 2009 om tien uur geboren.

Ik was zo gelukkig! De nageboorte ging heel snel. Toen moesten ze me nog hechten. Daar hebben ze een half uur mee gewacht en die pijn herinner ik me nog als de dag van gisteren. Om 2 uur was ik alweer thuis. Ik ging gelijk naar bed toe en ben gaan slapen met mijn mooie man tot acht uur s' avonds.

Toen kwamen er twee vriendinnen van mij langs en mijn stiefbroertje. Ik heb toen een lekker biefstuk gegeten en ben weer gaan slapen. Deze dag was zwaar, maar wel de mooiste dag van mijn leven. Inmiddels is mijn schat alweer bijna vier maanden oud en ben ik nog steeds even gelukkig. Van de vader horen we nog steeds niets en ik heb me daarbij neer gelegd.

Nou, dit was mijn verhaal. Veel geluk voor alle meisjes en jongens die op deze site zitten.

xoxo
Jaleesa

21 februari 2010 - Hey! Ik ben 18 jaar en heb een prachtzoon van bijna zijn maanden: Keanen!

Het begon allemaal in december 2008 toen ik mijn toenmalige vriend leerde kennen. We waren verliefd en we gingen al snel met elkaar naar bed (na ongeveer 3 weken), het was gelijk raak als ik het allemaal uit heb gerekend, want ik was 24 weken zwanger toen ik erachter kwam.

Ik zat toen die tijd nog op een Leefgroep, omdat ik thuis niet meer kon wonen. Ik was druk bezig met een opleiding, zat echt niet te wachten op een baby! Ik werd wel steeds dikker, maar ik dacht het komt van de prikpil. Natuurlijk voelde ik gerommel in mijn buik, maar ik stond er niet bij stil dat ik zwanger was.

Op een gegeven moment kreeg ik steken in de rug en in mijn buik, dus ik raakte een beetje in paniek, want ik wist niet wat het was. Ik en een begeleider van mijn leefgroep hebben een afspraak bij de dokter gemaakt, en ja hoor ik was zwanger. 

Tegen die tijd was het al uit tussen mij en mijn ex, we hebben maar kort een relatie gehad. Ik was helemaal in shock en toen moest ik mijn moeder nog bellen. Ik was doodsbenauwd voor haar en hoe ze zou reageren.

Binnen 15 minuten was ze bij me en we hebben mijn spullen ingepakt en ik ging weer met mijn moeder mee naar huis. We hebben een afspraak bij de dokter gemaakt en uit die echo bleek dat ik 26weken was! Wij rekenen en rekenen wanneer ik dan zwanger moest zijn geworden, maar dat was in november. Dus dat kon niet.

De dokter ons door naar een echte echografie en daar bleek uit precies 24 weken en daar kon ik ook direct zien wat ik kreeg en dat was een kleine man! Ik was zo blij dat er iets in mij groeide, maar ook ontzettend bang over hoe ik het allemaal moest doen.

Mijn moeder heeft zonder mijn weten Jeugdzorg ingeschakeld en tijdens mijn zwangerschap kreeg ik al OTS, omdat mijn moeder zei dat ik de zorg niet aan kon. Ik moet ook eerlijk toegeven, ik vond het ook heel moeilijk, heb ook in een pleeggezin in Veenendaal gezeten om te bekijken of ik het wel allemaal aankon door mijn verleden.

Daar uit bleek dat ik geen ''goede moeder'' voor hem was, ik werd zo kwaad ! Jeugdzorg kwam voor een gesprek hoe het allemaal ging en daar uit bleek dat hij toch bij me weg moest voor zijn eigen veiligheid. Ik dacht dat mijn hart uit mijn lijf werd gerukt.

1 december 2009 was het zover: hij werd opgehaald door zijn opa en oma. De ergste dag uit mijn leven! Gelukkig zit hij nu bij zijn opa en oma en woont hij ook bij zijn vader. Want zijn vader woont nog bij zijn ouders is huis.

Ik zie hem gelukkig drie keer in de week anderhalf uur per dag. Dat is al heel uitgebreid voor Jeugdzorg. Ik moet nu eerst in therapie voor mijn verleden en als ik die therapie afmaak en iets rustiger ben, dan krijg ik hem weer. Zo niet en ik kap halverwege dan raak ik alles kwijt. Ik ben al druk bezig met kamertraining en met afspraken. 

Het is allemaal wel even zwaar, maar ik weet waarvoor ik het doe! Meiden die dit ook allemaal hebben mee gemaakt of mee moeten maken: hou je sterk en denk aan je kleine!

Veel liefs !
x

16 februari 2010 - Hallo! Ik ben een moeder van 2 prachtige dochters van 3 maanden oud. Maar...we hebben ze niet meer! Ik ben 20 jaar en mijn vriend 24 jaar, dus het zit al niet mee.

1 van de 2 meisjes had steeds snel blauwe plekjes, op een knoopje liggen en ze had er al 1. We waren al eens een keer naar de dokter geweest. Toen werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar werd het bloed onderzocht maar ze had niets in haar bloed, het ging om de witte bloedlichaampjes. Die had ze dus niet. Maar ze was ziek al een tijdje dus gingen we weer naar de dokter.

En toen vertelde ik dat ze snel blauwe plekken had. We werden daardoor doorgestuurd. Dat was vrijdag en maandag gingen we dan naar het ziekenhuis. Toen we in het ziekenhuis waren was ze hartstikke benauwd. Ze werd toen opgenomen, bloed weer afgenomen, en foto's werden gemaakt.

We kregen te horen dat ze breukjes in haar benen heeft. Dus worden we aangemeld voor mishandeling bij het AMK. Dus ik zeg nog: ‘Ja, dan wil ik dat er van ons andere kindje ook foto's maakt om te kijken of zij het ook heeft!’ En ja hoor, zij heeft het ook. Dat was woensdag en ons kindje lag nog steeds in het ziekenhuis. Ze was van de hartmonitor af en kreeg alleen nog neusdruppels.

Dus vrijdags kregen we gesprek. Ze vertelden ons dat ons andere kindje er ook was. Dus wij denken: ‘Ooh jee’. En ja, ze willen ons andere kindje ook houden, omdat zij ook breukjes had en zij mishandeling verdenken. Dus wij bonje maken, wij zeiden: ‘Nee, we nemen haar gewoon mee!’. Hadden ze de raad van kinderbescherming doorgegeven, kwamen die ook nog eens! Alles op ons dak!

Mijn moeder, zeg maar de oma, was elke dag bij ons in het ziekenhuis. Ze was ook bij elk gesprek. Ze had naar de rechter gebeld en steeds voorgesteld: ‘Laat de kindjes dan met ons meegaan’. En ja, ze mochten met oma wel mee. Mijn moeder dus bij ons in huis. Hadden we ze tenminste bij ons, dat was vrijdag.

Alles ging goed, ze kwamen kijken ook hoe ons huis eruitzag. En mijn vriend is echt schoon, als er wat ligt gaat hij stofzuigen. Dus het was erg netjes. En het ging gewoon goed. Maandag weer ziekenhuis, bloed afgenomen en foto's gemaakt. Maar nee,op woensdag werden ze uit huis gehaald. Vier politiemannen en vier mensen van de raad van kinderbescherming. Ja, wat moet je ze meegeven? Zo boos!!

Maar nu twee weken verder hebben we zitting (rechtszaak) gehad. Tot 3 mei worden ze uit huis geplaatst. Maar ze gaan wel uitzoeken of ze bij mijn moeder mogen. Maar ik mag daar dus niet slapen, niet ‘s nachts erbij zijn. En dan, als het niet een ziekte is, worden ze nog langer van ons afgepakt.

Ja, gewoon afgepakt en we hebben niks gedaan! Ik heb er geen woorden voor, hoe dit kan gebeuren. Hoe ze ons dit flikken. Een keer in de week een uurtje zien… Je eigen kinderen.

14 februari 2010 - Na veel gelezen te hebben op deze site is het nou wel een tijd voor mijn eigen verhaal.

Ik was 16 en zat in havo-4 toen ik mijn toenmalige vriend leerde kennen. Hij was 19 en zat op de universiteit. We hebben 6,5 maand een relatie gehad. Ik zat niet lekker in mijn vel en was ontzettend vaak boos om helemaal niks, al zag ik dat toen niet in. We waren hartstikke gek op elkaar maar hebben er toch een punt achter gezet. We zijn uit elkaar gegaan met de woorden ik hou van je en ga je missen. De meeste hadden hier nog al wat twijfels over, zo ga je toch niet uit elkaar?

Na enkele dagen had hij al weer 'n ander. Dit heeft mij ontzettend veel verdriet gedaan, ik was immers nog helemaal stapel gek op hem. En hij ook op mij bleek achteraf. Ik heb in die tijd nog heel even iets gehad met een vriend van hem, dit kwam er uiteindelijk op neer dat hij inzag dat ie me echt zou gaan verliezen en heeft ons weer vrij snel bij elkaar gebracht, met die ander was het alweer uit.

In die tijd hadden wij nog niks, maar sliepen we wel bij elkaar en waren bijna elk weekend samen. In die tijd is mijn oom overleden en slikte ik geen pil. Dus iets minder goed opgelet maar er nooit bij stil gestaan. Ik werd moe en heel raar ongesteld. Toen wij weer echt bij elkaar waren (officieel) ben ik weer begonnen met de pil, hierop kreeg ik zo'n ontzettende buikpijn dat ik zoiets had van toch maar even een testje doen met 'n vriendin.. en toen bleek dat ik zwanger was. Ik kijk me vriendin aan en we vallen huilend in elkaars armen, maar goed, wat nu?

Mijn toenmalige vriend bellen, zijn eerste reactie was: ‘een fabrieksfout’. Mijn mond viel open van verbazing. Afspraak gemaakt bij de dokter en dan blijk je 5 tot 7 weken zwanger te zijn. Je wereld stort in 5 nutteloze seconden in elkaar, vooral gezien het feit dat hij toevallig een dag eerder had gezegd dat hij het toch niet echt zag zitten. Ik wilde het koste wat kost houden en hij absoluut niet.

Dat heeft bij mij zo ontzettend veel woede losgemaakt en de daarbij horende stress. Ik leefde op de automatische piloot maar je moet verder op zo'n moment, je hebt geen enkele keus. Toen bleek het al vrij snel een miskraam te zijn geworden (3 dagen na dat we wisten dat ik zwanger was). Ik wist op dat moment niet meer hoe dat ik het had, op het ene moment blijk je zwanger te zijn en een paar dagen later toch weer niet.

Binnen een week was het toen ook al uit met mijn vriend. En binnen een week was ik voor mijn gevoel echt alles kwijt! Ik heb uiteindelijk nog bijna 3 maanden last gehad van mijn miskraam. 3 maanden niet ongesteld geweest, nog veel moe en ontzettende buikpijn.

Inmiddels heb ik mijn school weer op orde en gaat het na omstandigheden redelijk goed met me! Maar wat zijn de weken moeilijk geweest. Ik hoop het nooit meer mee te maken en gun het ook echt helemaal niemand! Maar helaas heb je weinig keus, wie A zegt moet in de meeste gevallen ook B zeggen.

Voor iedereen een waarschuwing: Zwanger raak je zomaar en ook een keertje niet veilig is een keertje te veel. Je kan nog zo genieten als je jong bent, tijd voor kinderen komt er allemaal nog wel!

Liefs!

12 februari 2010 - Hoi, ik ben 20 jaar en moeder van twee prachtdochters. De jongste is 13 weken en de oudste wordt volgende maand alweer twee jaar! Met mijn oudste ging alles goed. Ze kwam gewoon met 37 weken zwangerschap. Ze had wel een beetje een laag gewicht van 2725 gram, maar dat kon geen kwaad.

Maar de jongste, dat is een heel ander verhaal. Toen ik zwanger van haar was riep ik niet anders dan dat er iets niet goed was. En bij de verloskundige bleek met 20 weken dat ze te klein was. Ik moest eerder terug komen om te kijken of ze dan wel goed gegroeid was. Drie weken later kwam ik terug en was ze nog niet genoeg gegroeid. Met 29 weken moest ik naar het ziekenhuis en alles werd goed onderzocht.

Toen bleek dat ze veel te klein was. Ze liep twee weken achter. Ik had te weinig vruchtwater. Mijn baarmoeder gaf niet genoeg voeding en de doorbloeding van de navelstreng was ook niet goed. Hierdoor moest haar lichaam kiezen waar het bloed naar toe ging: naar de hersens of haar hartje.

Er werd mij ook gezegd dat ze over twee 2 weken al geboren zou worden. Met een keizersnee, want een normale bevalling zou ze niet overleven. Zoals je begrijpt: een hoop stress. Dus ik moest hiervoor naar de WKZ in Utrecht. Ik heb zoveel onderzoeken gehad. Echo's, hartfilmpjes, noem maar op. Ik kreeg gelijk met binnenkomst een spuitje in mijn been voor longrijping.

Echt tot je doordringen doet het nog niet. Het overvalt je eigenlijk. Ineens moet je weg van huis. Je kindje loopt gevaar. En mijn oudste meid niet te vergeten. Die is in eens zonder mama en ik zonder haar.

Maar goed, ook de tweede dag kreeg ik deze spuit. De derde dag kreeg ik weeën, maar geen ontsluiting. Wel blijken dit echte weeën te zijn, want mijn kleine meid haar hartslag ging achteruit. Dus ze moest gelijk gehaald worden. Wat was ik geschrokken. Ik kom zelf uit Deventer en ik lag in Utrecht. Mijn vriend was net op weg naar huis, dus hij werd gelijk gebeld. Wachten op hem ging niet meer.

Daar lag ik dan op de OK. Bang of mijn kindje het wel zou halen. Angst voor de operatie had ik helemaal niet. Maar er was niemand met wie ik die kon delen. En 10 minuten later was mijn kleine meid er. Ik zag niet veel van haar, want ze werd meteen mee genomen. Het ging allemaal zo snel, totdat ik moest wachten tot ik naar haar toe mocht.

O,wat duurde dat lang! En toen ik er heen mocht was ik zo trots!. Zo sterk en zo mooi. Beademing had ze gelukkig niet nodig. Kun je na gaan, ik kon het maar niet geloven. 10 weken eerder dan verwacht. Zo klein, maar zo sterk. Ze woog maar 865 gram en 34 cm. Om je een idee te geven. Je kunt het je niet voorstellen tot je het met eigen ogen ziet.

Ze heeft vijf weken in Utrecht gelegen en vier weken in Deventer. 15 januari mocht ze naar huis.

Eindelijk is ons gezinnetje compleet en tot nu toe gaat het uistekend!

22 januari 2010 – Hallo. Na veel verhalen te lezen wil ik mijn verhaal hier ook kwijt. Ik ben 19 jaar en moeder van Fabian die 10 maanden oud is.

Het begon allemaal anderhalf jaar terug. Ik werd met de dag dikker en dikker. Ik dacht niet dat ik zwanger was. Ik werd gewoon ongesteld en ik slikte de pil. Ik at best wel veel dus ik dacht dat het daar van kwam. Toen ben ik gaan sporten en lijnen maar er kwam geen verandering. Dus begon ik wel te denken aan zwanger zijn. Maar dat stopte ik snel weer weg. Ik? zwanger? Dat kan niet dacht ik.

Totdat mijn moeder mij vroeg of ik echt niet zwanger was. Ik klaagde de laatste tijd over kramp in mijn benen. (Blijkt een zwangerschapskwaaltje te zijn). Toen begon ik het dus ook te denken en toen hebben we een zwangerschap test gehaald. Meteen een dikke streep positief, hartstikke duidelijk. Dus ik was zwanger.

En nu? Hoe ver ben ik? Mijn moeder heeft de verloskundige gebeld en ik kon die middag meteen langs komen. Zij heeft mijn buik opgemeten en wat gevoeld. Ze dacht dat ik ongeveer 20 weken was. Gelukkig staan mijn ouders achter mij en wilde ze mij helpen.

Nu moet ik het de vader vertellen. Ik had geen relatie met hem. We waren altijd gek op elkaar en gingen ook vaak met elkaar om. Maar we wilden nog geen serieuze relatie. Ik heb gevraagd of we wat konden afspreken en dat ik wat moest vertellen. Hij had het meteen wel in de gaten dat ik zwanger was.

Hij reageerde heel goed. Hij wilde er meteen voor gaan. (Samenwonen, relatie, een vader zijn voor het kind). Dus we zijn opzoek gegaan naar een huisje, die hadden we al snel gevonden. Met meubels en al er in dus er hoefde niks te komen. Ik ben samen met mijn vriend naar de gynaecoloog geweest. Daar bleek dus dat ik al over de 25 weken was. Jeetje zo snel al?

Mijn zwangerschap verliep goed. De laatste weken. We moesten heel erg wennen dat ik moeder werd en ik moest wennen aan samenwonen met een jongen waar ik eigenlijk geen relatie mee heb. Maar het ging heel goed. Ik moest wel in het ziekenhuis bevallen omdat ze niet precies wisten wanneer ik uitgerekend was. 2 maart dachten ze ongeveer.

De week na de uitgerekende datum moest ik om de 2 dagen voor een controle echo en voor een CTG scan omdat ze niet precies wisten hoever ik was. Na twee weken besloot de gynaecoloog dat ik ingeleid moest worden. Op maandag 16 maart om 8.00 uur moest ik het ziekenhuis zijn. Ik kreeg eerst weer een CTG scan. En toen werd een infuus aangelegd met medicijnen erin die weeën opwekt. Om 12 uur voelde ik nog steeds niets. Dus kreeg ik meer medicijnen toegediend.

Toen begonnen de weeën langzaam. Om 2 uur waren mijn vliezen gebroken. En de weeën werden steeds heviger. En enorm pijnlijk. Om 3 uur had ik volledige ontsluiting en persdrang die ik niet meer kon tegenhouden dus ik mocht gaan persen. Eindelijk.

Na 20min persen was ons zoontje Fabian geboren hij was 7 pond en 51 cm. Het voelde meteen goed. Net of hij er altijd is geweest. We moesten nog e en nachtje in het ziekenhuis blijven. De volgende dag mocht ik om 11 uur al naar huis.

Fabian is een super tevreden mannetje en heel erg eigenwijs. Hij doet het heel goed, hij is nu 10maanden en het word steeds leuker. We zijn inmiddels ook verhuisd naar een groter huis met onze eigen meubels erin. Het gaat super goed met mij en mijn vriend ik hou heel veel van hem. Hij is een echte vader.

Hoop dat jullie wat aan dit verhaal hebben.

Liefs

14 januari 2010 – Heeeyy! Ik ben een troste moeder van mijn dochtertje van 9 maanden.

Ik leerde een jongen kennen toen ik 16 was. Ik zat nog op school en hij was toen net 18. Ik was helemaal verliefd natuurlijk. Mijn ex werkte niet en deed niks de hele dag. In december kreeg ik een relatie met hem.

Het ging allemaal goed tot ik er na vier maanden erachter kwam dat hij op MSN, Hyves en Partyflock met andere meiden zat te praten en dat was niet echt op een normale manier. Ik praatte hier met hem over en hij zou het nooit meer doen. Ik vertrouwde hem op dat moment, want hij kon zo goed praten dat het geloofwaardig over kwam.

Het ging goed, totdat hij een keer alcohol ging drinken. Ik dronk nooit. Het ging allemaal leuk en gezellig tot we thuis kwamen. Toen begon hij ineens weer over wat ik had gezegd over die meiden. Ik zei: “Het is toch al geweest, laat het. Het is al goed zo.” Hij bleef maar doorpraten en ik snapte er niks van. Ik zei er niet veel op en ging slapen. Ik kwam er steeds vaker achter dat hij met andere meiden afsprak.

In 2007 kwam zijn ware aard naar boven. Weer ging hij wat drinken. We dachten toen al dat ik zwanger was, omdat ik over tijd was. We kwamen thuis van een verjaardag. Ik was moe en wilde slapen. Maar hij begon weer raar begon te doen. Ik ging op bed liggen en zei niks meer. Hij stootte me ineens met een elleboog in mijn rug. Ik werd boos en zei: wat maak je me nou?? Hij werd alleen maar bozer.

Ik ging uit bed en hij bleef op me inslaan. Ik zei dat ik het niet zeker wist, maar dat ik misschien zwanger was en dat hij normaal moest doen. Ook dit boeide hem niet. Hij ging gewoon in mijn buik slaan en zei keihard: Dan heb je nu geen kind meer. Ik raakte overstuur en wilde mijn moeder bellen. Hij pakte mijn telefoon af en ik wou weglopen. Toen sloot hij me op in zijn kamer. Zijn moeder lag te slapen en deed niks, ik voelde me zo bang. Dit ging nog een tijd door.

Ook mocht ik niet meer met vriendinnen en vrienden op stap gaan. Ik moest thuis blijven. Als ik even omkeek, had ik ruzie met hem. Omdat ik volgens hem naar een jongen keek. Liefde maak blind, maar ik was echt blind. De relatie tussen mij en mijn moeder werd minder, omdat ik maar altijd bij hem moest zijn. Het slaan ging ook door. Daar wordt je zo bang door dat je ook niks meer durft te zeggen.

In juli 2008 kwam ik er achter dat ik zwanger was. Ik was 17 en had net mijn school afgemaakt. Hij was er wel blij mee. Ik heb altijd gedacht dat als het gebeurd, dan haal ik het niet weg. Ik vertelde het aan mijn moeder en ze schrok. Toch stond ze achter mij, ondanks dat ze twijfels over mijn ex had. Zijn moeder was ook wel blij.

Toen ik de eerst keer bij de verloskundige kwam bleek dat ik al 17 weken zwanger was. Ik menstrueerde gewoon nog en had nergens last van daarom wist ik het niet. Toen ging alles heel snel. Ik had nog een relatie en we hadden goed gepraat: hij zou werk gaan zoeken. Dat ging allemaal niet. Hij had geen respect voor me. Ik was sneller moe maar moest toch overal mee naar toe. Ik kon niks alleen doen of even aan mijn zwangerschap denken. En ook toen sloeg hij me nog.

Toen ik 5 maanden zwanger was kon ik het niet meer aan. De relatie werd me teveel. Ik maakte een einde aan de relatie. Dat was ondanks alles moeilijk, maar ik was er ook blij om. Ik heb daarna zo genoten van mij zwangerschap! Mijn moeder heeft me heel erg gesteund.

28 maart was ik uitgerekend. Ik was drie dagen over tijd en liep drie dagen met weeën. De tweede nacht gilde ik het uit. Ik kon niet meer. Ik had niet meer geslapen. Het moest nu gebeuren. Ik belde de verloskundige en zij zei dat het mijn eerste kindje was, dus het kon nog wel even duren. Om zeven uur ‘s ochtends heb ik weer gebeld en om tien uur kwam ze. Mijn vliezen braken thuis. Ik had 3-4cm ontsluiting. Om drie uur kwam ze terug en de situatie was nog steeds hetzelfde.

Ik ging naar het ziekenhuis, want ik zou worden ingeleid. Om vijf uur kreeg ik een ruggenprik en om zeven uur ging het infuus erin. Om 23:21 is mijn mooie meid geboren! Nadat ik bevallen was, kwam mijn ex en zijn moeder, nicht en een vriend in de kamer voor de kleine.

Mijn ex heeft heel moeilijk gedaan. Hij wilde het kind niet erkennen, hij wil niet betalen, heeft geen werk en drinkt veel. Hij is gewoon geen vader. We zijn met advocaten bezig en tot nu toe ben ik echt een hele trotse moeder.

Wij komen er echt wel. We maken ons niet druk...

Groetjes, mama

11 januari 2010 - Hallo, mijn verhaal valt best mee vergeleken sommige andere verhalen, ik was 18 jaar toen mijn vriend en ik ontdekten dat ik zwanger was.

We gingen iets langer dan een jaar met elkaar om en hadden grote plannen voor de toekomst. Mijn vriend zou snel vertrekken naar de landmacht, want hij was goedgekeurd na de zware keuring. En ik zat eindelijk op een opleiding die ik leuk vond, dit na jaren spijbelen en niet weten wat ik wilde met mijn toekomst.

Ik ontdekte het in de zomer en ik was al bijna drie maanden zwanger. Ik ben meteen gestopt met roken en drinken toen ik deze test gedaan had. Ik had de pil doorgeslikt want ik wilde niet ongesteld zijn in de zomer, maar ik had dus wel gewoon de pil geslikt!

We waren in paniek, en zaten met verschillende vragen. Onder andere, wat moeten we nu en hoe vertellen we het onze ouders? We hebben eerst op het internet gezocht naar verschillende soorten informatie. Zelfs over abortus, want we wisten toen nog niet dat ik drie maanden zwanger was. Ik stortte in toen ik daarover las, ik kon het niet.

We besloten om het eerst aan onze ouders te vertellen. We waren bij mijn vriend thuis toen we het ontdekten, dus hebben we het eerst aan hen vertelt. Zijn moeder barste in tranen uit, omdat ze bezorgd was, maar ze steunde ons wel. Ondanks dat het niet iets is wat een moeder haar 18-jarige zoon toewenst, we belden de dokter en die vertelde dus dat ik bijna drie maanden zwanger was.

Toen we terug kwamen bij mijn moeders vriend, zei ze voordat wij iets konden zeggen: dat we er goed over na moesten denken en dat een kindje houden ook een optie was, en dat ze er voor ons was. Dat was een grote opluchting, en we besloten het van de positieve kant te bekijken.

Mijn vriend was nog steeds van plan om de landmacht in te gaan, en ik zolang mogelijk met school verder zou gaan. Het liep natuurlijk allemaal iets anders. Mijn vriend is de landmacht uit gegaan, want hij kon niet bij de bevalling zijn en zou dan snel uitgezonden worden naar Afghanistan. Dit viel hem erg zwaar want dat was zijn droom, zijn toekomst.

Hij is gaan ‘straten’ en ging ook naar school om diploma’s te halen, zodat hij in de toekomst zelf een stratersbedrijf op kan richten. Ik ben super trots op hem! Ik ben zelf 4zolang mogelijk naar school gegaan. Ik liep met een enorme buik door de gangen van school en werd veel nagekeken. Dit deed me eigenlijk niet zoveel, want ook al was dit niet de bedoeling, ik was er wel trots op! Als je zwanger bent moet je trots zijn of je nou 18 of 30 jaar bent, het was nou eenmaal zo.

Dus toen ik op een gegeven moment met gym heel raar werd aangekeken, ging ik op een bankje staan en vroeg om iedereen zijn aandacht, want ik wilde even wat uitleggen. Ik vertelde dat ik zwanger was en dat ik er trots op was, dus als jullie dit niet bevalt is dat jullie eigen probleem. Toen was het voor iedereen wel duidelijk.

Ik moet zeggen dat ik vaker raar werd aangekeken door oudere vrouwen die ook zwanger waren of net moeder. Maar of je nou 18 of 30 jaar bent, je weet even veel of even weinig van je eerste kind.

Naar school gaan was het probleem niet, maar ik kon alleen maar aan mijn kindje denken, dus de les volgen ging niet echt goed. Dus kreeg ik zwangerschapsverlof. De bevalling ging goed, maar de tijd daarvoor was erg zwaar, dit omdat ik 37uur met weeën heb gezeten.

Ik zou thuis bevallen, maar doordat ik zolang in weeën had gehad, had ik niet veel geslapen en gegeten, hierdoor verloor ik mijn bewustzijn op een gegeven moment en moest ik naar het ziekenhuis. Dat vond ik wel prettig, want ik had niet zo een goed gevoel bij de verloskundige. Niet dat ze slecht was of zo, maar het klikte niet en ze stimuleerde mij niet op de juiste manier.

In het ziekenhuis verliep het allemaal goed en ging het ineens heel snel. Ik moest bevallen op een zaterdagnacht iets over 12 uur, dus toen we papa en mama waren had mijn vriend al onze vrienden trots gebeld of ge-smst, en die waren in de kroeg dus die gingen helemaal los, is me verteld.

Ik moest overnachten in het ziekenhuis samen met ons zoontje. Mijn vriend moest alleen naar huis en kon ons de volgende dag ophalen. De eerste week is er de kraamhulp en daar hebben we veel van geleerd, maar uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen en dat was best wel zwaar en tegelijkertijd ook heel mooi, je verkeert je in een soort roes.

Maar we hadden zelf nog geen huisje, dus woonden we bij onze ouders, de ene week hier en de andere week daar. Dit was natuurlijk hartstikke slecht voor ons kleine mannetje dus hebben we besloten om bij zijn ouders te gaan wonen. Dat leverde veel frustraties op tussen zijn moeder en die van mij. Ook al was ze zo lief op het begin, op een enig moment was daar niets meer van te zien!

Ik snap het nu wel, want we waren een gezin. In een gezin waar opa en papa aan het werk waren, en oma en mama waren thuis bij het kleine ventje en wilden beide het beste voor hem. Maar goed, het leverde dus heel veel frustraties op!

Ik ben op een gegeven moment ook weer naar school gegaan en na een jaar hebben we een huis gekocht, want ook al hadden we ons al lang voor de geboorte van onze zoon ingeschreven op een huis, we waren nog steeds niet in aanmerking gekomen.

Uiteindelijk hebben we iets voor onszelf weten te krijgen en konden we eindelijk ons gezinnetje vormen. We zitten nou al een jaar in het huisje, en ons zoontje is ondertussen twee jaar geworden en zelf zijn we 20 jaar. Mijn vriend en ik zijn nog steeds samen. Het is zwaar geweest, want we waren jong en wilden ook nog wel eens stappen en leuke dingen doen.

We hebben daar afspraken over gemaakt, om en om op stap en een keer in de zoveel tijd samen weg. We doen nu leuke dingen met ons drieën, naar het zwembad, de ballenbak, Centerparks en naar Turkije met de familie!

Ik moet zeggen dat het alleen maar makkelijker wordt, maar tegelijkertijd ook moeilijker. Er komt telkens wat nieuws op je pad, telkens nieuwe uitdagingen. Ik zit niet meer op school. Daar ben ik vanaf gestuurd, omdat mijn aandacht ergens anders lag. Ik ben nu dringend op zoek naar werk, maar dat valt niet mee als 20 jarige moeder zonder diploma.

Maar ik ga per september weer naar school. We denken zelfs aan een tweede kindje, die beslissing neem je alleen minder snel als het niet zomaar gebeurd. Nu denk je net als voorheen eerst aan carrière, geld, etc. Het moet je gewoon overkomen. Een vriendin van mij heeft nou sinds kort ook een kleine meid, dus zie ik het eens van een andere kant en ben blij dat ik met iemand het moederschap kan delen.

Ik weet niet of iemand wat aan mijn verhaal heeft, maar ik ben allang blij dat ik mijn verhaal hier achter kon laten. Dat is voor mij al een hele opluchting.

Liefs,
Anoniem

3 januari 2010 - Hallo, ik ben N. en ik ben 16 jaar, en ik heb een prachtige dochter van net drie maanden, genaamd Sophie. Ik lees al een tijd jullie verhalen en wil nu ook graag mijn verhaal vertellen.

Ik was gewoon ongesteld geworden, alleen was het deze keer anders dan normaal. Hierover maakte ik mij zorgen en ging naar de huisarts, zonder dat mijn ouders hiervan op de hoogte waren. Want elke keer als ik ongesteld was, was ik erg misselijk en kon ik niks eten en moest ik vaak overgeven.

De dokter vroeg of ik zwanger was, ik zei met een twijfelachtige stem dat dit niet mogelijk was. De dokter zei dat ik voor de zekerheid een zwangerschapstest moest doen. Ik heb deze test gedaan, de uitslag was negatief. Dus er was niks waarover ik mij zorgen moest maken.

Na ongeveer drie maanden kreeg ik hevige buikpijn en verloor ik veel bloed. Samen met mijn vader en moeder zijn we direct naar het ziekenhuis gegaan. Ondertussen was het bloeden gestopt. In het ziekenhuis gingen ze mij onderzoeken. Ze merkten niks bijzonders, ik heb zelfs een echo laten maken waar niks bijzonders op te zien was, dus mijn ouders en ik waren gerustgesteld.

Op een nacht kreeg ik heel erg veel pijn en last van mijn rug. Mijn ouders en ik gingen nogmaals naar het ziekenhuis, ik had ondertussen mijn vriend gebeld, hij was direct gekomen. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, ging het allemaal heel snel en lag ik op de onderzoektafel. Ik moest even naar de wc, maar toen ik opstond braken mijn vliezen.

Mijn moeder had de dokter erbij geroepen en de dokter had een verloskundige erbij gehaald. Het bleek dat ik al zeven centimeter ontsluiting had. Ik werd naar de verloskundige gebracht. Eenmaal daar aangekomen kwam mijn vriend er ook net aan.

Hij keek mij boos aan en vroeg wist jij dit? Ik schudde van nee. Hij wou me niet geloven en was gewoon weg gegaan. Nadat mijn vriend weg was, ging alles heel snel. Tijdens de bevalling had ik veel pijn, maar het enige waar ik nog aan kon denken was aan mijn vriend. Ik dacht alleen maar als hij me maar niet in de steek laat.

Na een paar keer persen kwam mijn dochter, Sophie. Toen ze op mijn buik werd gelegd, dacht ik: ik wil dit niet, ik wil haar niet. Ik moest een nacht in het ziekenhuis blijven, dit omdat ik veel bloed had verloren. De volgende ochtend werd mijn dochter naar mijn kamer gebracht. He moment dat ze binnen kwam voelde ik mij dolgelukkig.

Ik wist wel nog wat ik gedacht had, maar op dat moment dacht ik dit pakt niemand mij af. Toen ik naar huis mocht was ik blij. Alleen maakte ik me zorgen over mijn vriend. Eenmaal thuis aangekomen heb ik mijn vriend gebeld, en hij zei dat hij dit allemaal even op een rijtje moest zetten. Diezelfde avond kwam hij nog langs en zei hij dat ervoor wilde gaan, samen met mij. Op dat moment voelde ik me het gelukkigste mens op aarde.

Ik en mijn vriend en onze dochter zijn dolgelukkig. Ze lacht heel veel en ik geniet nog elke minuut van haar, ook al is ze ‘s nachts vaak wakker.