30 januari 2012 - Ik ben 17 jaar en nu al 36 weken zwanger. Samen met mijn vriend had ik het besloten te houden.
Mijn vriend is 18 jaar en toen we er net achter kwamen vroeg ik hem al snel wat hij zelf wou.
We hadden nog niet zo heel lang en het was totaal onverwacht.
Ik slikte gewoon trouw de pil en voor zover wij wisten was er nog nooit een condoom gescheurd.
We waren op vakantie toen we de test deden. Na 3sec stond er al dat ik zwanger was.
Het kwam aan als een schrik en het voelde alsof er zoveel plannen stuk gingen.

Er ging zoveel door me hoofd dat ik niet wist hoe ik moest reageren. Ik ging even ergens apart staan en belde me moeder. De eerste keer nam ze niet op dus ik belde nog eens. Gelijk toen ik haar stem hoorde brak ik. Bij het zeggen " Mama ik ben zwanger" begon ik te huilen.
Ik was helemaal van slag en het liefste wou ik roken, maar de hele vakantie liet me vriend het niet toe. Nu ben ik daar erg blij mee want het zou nog slechter voor de baby zijn.

Eenmaal thuis was ik nog steeds bang om me moeder onder ogen te komen zelfs al had ze gezegd dat ze niet boos was aan de telefoon..Gelukkig werd ik thuis goed opgevangen. En heeft mijn moeder me gerust gesteld. Het praten met de ouders van mijn vriend was ook erg moeilijk, vooral omdat ze ons nog te jong vonden. Omdat hun het graag wouden heb ik bij de huisarts wel na gevraagd voor abortus. Maar ik kon het gewoon niet. Ik ging met me vriend een de eerst echo laten maken en na het zien van een klein levend wezentje in mij wist ik het zeker.

Een jaar geleden was ik weggelopen bij mijn vader en ik had hem in dat jaar al die tijd niet gesproken of gezien Toch wou ik het mijn vader vertellen. Dit deed ik met veel moeite en gelukkig met hulp van mijn oudere zus en mijn opa en oma. Ik heb nog steeds niet veel contact met mijn vader. Dit voelt soms lastig maar ik ben wel blij het toch verteld te hebben. De zoon van zijn vriendin daar praat ik wel gewoon mee.

Mijn vriend doet veel moeite voor me en daar ben ik erg blij mee. Hij doet erg zijn best in alles. Jammer genoeg ziet zijn familie dit niet. Of ze willen het niet zien want zelfs als die zijn best hoor moeten we nog aanhoren hoe die het fout doet. Het is ook heel vervelend hoe het soms tegen hem word gebruikt. Vandaag de dag heb ik hier nog moeite mee en ik merk aan hem hij ook. Hierdoor is die wel vaak bij mij omdat die bij ons zichzelf kan zijn en zich meer op zijn gemak voel.

We zijn samen met mijn moeder druk bezig met alles regelen zodat wij voor ons kindje kunnen zorgen. De angst dat het afgepakt word is zo groot doordat we dat zo vaak horen. Omdat we nog jong zijn. Als ik me niet goed voel ben ik ook graag bij mijn familie die stellen mij altijd gerust.

Al snel in de zwangerschap ging het met mij mis. Ik viel steeds flauw en kon niet normaal lopen.
Alles werd te zwaar. Ik kon niet naar school bang dat er al wat gebeurde onderweg naar daar.
Hierdoor kreeg ik problemen met leerplicht en moet ik voor de rechter verschijnen.
Ik hoop op het beste en geef niet op.

De groei van ons kindje gaat niet goed dus we moeten vaak naar het ziekenhuis.. Bijna alleen hiervoor kom ik nog buiten. Als ik daar binnen kom hoef ik me niet eens meer te melden ik word al gelijk herkent. Niemand begrijp hoe de groei zo slecht kan gaan als ik al bijna niets doe.
Elke keer als we in ziekenhuis zijn geweest zeggen ze weer dat ik bed rust moet, maar dat heb ik nu al meer dan 20weken gehoord en nog gaat het slecht.

We kunnen niet wachten tot onze kleine er is.
Bij het idee dat onze kleine jongen bij ons in de armen ligt geef ons de doorzet om alles voor elkaar te krijgen. Het voelen schoppen in mijn buik vind ik heerlijk wetend dat het mijn kindje is.

Ik hoop voor alle meisjes die jong zwanger raken dat het allemaal goed ga.
En wil ze graag meegeven dat zelfs als niemand je steun als je het wil komt het wel goed.

29-1-2012    hallo allemaal..

Ik ben 20 jaar en ben moeder van een meisje die is nu 1jaar en 2 maanden.
Mijn Ex vriend en ik woonde samen in Arnhem ik volgde de school en hij deed het huishouden.
Toen kwam ik erachter dat ik al 3 weken niet ongesteld was geworden.
hij zei toen het zal nog wel komen.

Tot op een gegeven moment ik veel moest overgeven en pijn aan me borsten kreeg..
We zijn toen na de huisarts gegaan en die zei tegen ons het is beter als jullie een zwangerschapstest gaan doen,.. Wij na de winkel gegaan om zon test te halen, de volgende dag heb ik die test gedaan en daar stond inderdaad dat ik zwanger was. Ik moest meteen huilen want hoe kon ik nou voor een kind zorgen ik zat nog op school en was nog jong, ik was net 19.

R en ik hebben er lang over gepraat en we wouden het uiteindelijk wel houden,,
We zijn toen na de verloskundige gegaan en die zag dat ik al 12 weken zwanger was,
Ik moest op een gegeven moment zoveel overgeven dat ik helemaal uitgedroogd was, ik moest meteen na het ziekenhuis, ik heb toen 10 dagen in het ziekenhuis gelegen.

Met de 20 weken echo zagen ze iets in haar darmen, we werden meteen door gestuurd na de gynaecoloog in het ziekenhuis rijnstate. We hadden daar een gesprek en mijn moeder en R gingen mee. Die gynaecoloog heeft nog een echo gemaakt, en die heeft uiteindelijk gekeken wat de beste oplossing was. Ze dacht dat onze kleine meid een downsyndroom had maar wist het niet zeker. Ze vroeg aan R en mij of we thuis goed wouden gaan praten, of we het wel wouden houden.

R en ik hebben goed erover gepraat en we twijfelde geen moment we wouden dit meisje op de wereld zetten. De volgende morgen belde de Gynaecoloog mij op en vroeg aan mij wat we wouden, ik zei tegen haar we willen het houden. Daarna zei ze tegen mij kom vanmiddag om 4 uur na het ziekenhuis dan gaan we een vruchtwaterpunctie doen. R en ik gingen na het ziekenhuis ik was heel erg bang omdat ik hoorde dat het heel zeer ging doen.
We gingen in de wachtkamer zitten en toen werden we geroepen.  Ze gingen met naalden in me buik maar omdat me dochter aan de verkeerde kant lag lukte het niet.
De gynaecoloog is toen een andere dokter gaan halen en die lukte het wel, wat deed dat een zeer, we zouden een week daarna gebeld worden.

Die week erop belde ze ons op en zei dat ze geen Downsyndroom hadden maar dat ze te klein was en dat ze niet meer groeide. We bleven onder controle staan in het ziekenhuis. R en ik zijn toen verhuist na Apeldoorn we moesten dus ook daar in het ziekenhuis onder controle blijven daar..

Op een dag was R even weg en ben ik gevallen in de douche heel hard op me buik, heb R meteen een sms'je gestuurd en hij kwam meteen na huis. We hebben toen de spoedeisende hulp gebeld en we moesten meteen komen. Gelukkig leefde ze nog, wat was ik blij om dat te horen..
Die week erna gingen R en ik een weekje in Arnhem bij mijn ouders slapen ze gingen verhuizen en R ging ze helpen..
Had die week al veel last van voorweeën. Ik moest op 2 november na Apeldoorn voor controle, me moeder ging met mij mee.
Ik zei tegen die Gynaecoloog dat ik er genoeg van had, had echt geen fijne zwangerschap.. dus die Gynaecoloog had gezegd dan gaan we je morgenvroeg inleiden.

Mijn moeder en ik zijn toen weer na Arnhem gegaan en heb ik met R gepraat en gezegd dat ik morgen om 7 uur word ingeleid. Ik heb hem ook gezegd dat mijn moeder met mij ging en als het zover zal zijn dat we hem zouden bellen, hij vond het goed. De volgende dag zijn mijn moeder en ik weer na Apeldoorn gegaan, ik kreeg zon ballonnetje in me vagina en daarmee zal de bevalling beginnen. Mijn moeder is die nacht bij me gebleven

Ik werd middag in de nacht rond een uurtje of 2 wakker en had erg last van me buik heb toen de zuster gebeld en gevraagd wat ik er tegen kon doen, ze heeft mij toen een slaapmiddel gegeven. De volgende morgen om 9 uur kwam de verloskundige na me toe om dat ballonnetje er weer uit halen ze ging voelen en ik had al 4 centimeter ontsluiting, ze heeft toen meteen gebeld na de verloskamer, mijn moeder heeft toen R gebeld en zijn moeder.

Toen ik op de verloskamer lag had ik last van een weeënstorm ik kon ze niet meer weg puffen, ik vroeg aan de artsen of het mogelijk was dat ik een ruggenprik kon krijgen. Ze gingen toen kijken of het met de kleine meid goed ging maar ze was onrustig dus ze konden me nog geen ruggenprik geven, toen ze uiteindelijk rustig was hebben ze meteen de OK gebeld en ben ik daarheen gegaan voor de ruggenprik. Toen ik op de OK lag voelde ze dat ik al 7 centimeter ontsluiting had ben toen meteen weer na de verloskamer gegaan..

Ik kwam daar aan en R en zijn moeder waren er ook al.. R en zijn moeder gingen even een sigaretje roken. Op een gegeven moment begon het persen al meteen en ik zij dit tegen mij moeder. Mijn moeder liep na de artsen en zei dat tegen de artsen,. De Gynaecoloog zei toen tegen mijn moeder ze mag nog niet persen want ze heeft nog niet genoeg centimeters. Mijn moeder kwam terug en zei dit tegen mij. Waarop ik zei het gaat vanzelf kijk maar, op dat moment waren R en zijn moeder al terug. De artsen kwamen en die keken dus mee met de volgende wee en die zeiden inderdaad het gaat vanzelf en inderdaad ik had al 9 centimeter, ik had ook meteen al die persweeën achter elkaar en kon ook bijna niet adem halen.

Ik ben om 2 uur begonnen en om 14.23 was mijn kleine meid Britney er.. Ze woog 22.05 gram ze rende meteen met haar weg want ze huilde niet. Uiteindelijk kwamen ze met haar terug en huilde ze, ik heb haar maar 10 minuten gezien want daarna werd ze meegenomen na de Couveuseafdeling R ging toen mee. Ik moest zelf 5 dagen daar blijven ter observatie. Na die 5 dagen heeft R me opgehaald en zijn we na huis gegaan. 3 weken daarna mocht onze kleine meid mee na huis.  R en ik hebben toen nog een half jaartje samengewoond en toen heb ik de relatie verbroken..R was alleen maar bezig met zichzelf en niet met ons.

Op 3 september kreeg R een nieuwe vriendin zei heeft mij toen in elkaar geslagen op straat waar mijn kleine meid bij was. R stond erbij en keek er na. Ben toen die zelfde avond na het politiebureau in Arnhem gegaan en aangifte gedaan, maar omdat Britney onder jeugdzorg stond heeft die voogd dus gezien dat ik in elkaar ben geslagen en dat Britney erbij was. De volgende dag belde de voogd mij op om te zeggen dat ze afspraken wou maken waarneer  Britney na R zal gaan.. Ze vroeg waar ik was en ik zei ik ben bij me moeder, een uurtje later. Britney lag al op bed, ziet mijn moeder die voogd aankomen lopen met zes agenten ze stormen na binnen pakken mijn dochter uit bed en nemen haar mee. Heb het hele weekend niks van die voogd gehoord, een week erna belde ze mij omdat ze met mij wou praten ben toen daarheen gegaan met mijn maatschappelijk werker, we hebben gepraat en ze vond het een gevaar voor het kind, dus ik zei tegen haar ik heb toch niks gedaan dat kind valt mij aan. Nu zie ik Britney 1 keer in de 2 weken 1,5 uur, bij de pleegouders thuis ik ben bezig met zon moeder kind huis en hoop dat ik zo mijn dochter terug kan krijgen.

12 januari 2012 - Hallo allemaal,
Ik ben 18 jaar en nu negen weken zwanger van mijn eerste kindje. De zwangerschap is totaal ongepland en  onverwacht.

Op het moment wonen mijn vriend en ik beide nog bij onze ouders. Wij zitten allebei op school en hebben weinig geld. Woonruimte is in principe geen probleem. De opvoeding van ons kindje wel. Ik als moeder zie het allemaal wel zitten om ons kindje ter wereld te brengen. Ik heb een huis,  kan het meubilair en alle spullen betalen. Ik zal veel opzij moeten zetten zodat het allemaal gaat lukken, maar ik wil dit echt heel graag. Ik ben gelukkig met wat er gaat gebeuren.

Mijn vriend denkt hier iets anders over. Het is niet dat hij geen kind wil maar hij is bang dat hij er niet voor kan zorgen. Ik snap natuurlijk dat het erg moeilijk voor hem is en dat hij liever nog eventjes had gewacht. Zelf stond ik ook niet direct te springen toen wij er achter kwamen dat ik zwanger was. Ik heb het zelf geaccepteerd en blijf nog steeds bij mijn standpunt. Ik wil ons kindje graag zelf opvoeden. Abortus is voor mij zoiezo geen optie. Ik vind het moord en ik zou ons kindje dat nooit aan willen doen. 

Verder heeft hij het nu gehad over een pleeggezin. Hij wil graag contact houden en zo zonder rechten en plichten ons kindje ter wereld brengen. Later zouden wij er zelf voor kunnen zorgen als wij ‘’onze zaken’’ voor elkaar hebben en volwassen genoeg zijn om een kind te onderhouden en op te voeden. Helaas kan ik er niet voor zorgen dat ik zelf voor ons kindje kan zorgen en toch onze relatie voort kan zetten.

Hij zal steeds betrokken blijven en zich niet op zich zelf kunnen richten. Want dat is het enige wat hem tegen houdt. Er zijn nog zoveel dingen die hij wilde doen samen, zonder kindje.  Zelf wil ik het liefst geen moment missen en voor altijd bij hem en ons kindje zijn. Ik hoop dat ik hem kan overtuigen dat hij wel een goede papa voor zijn kindje kan zijn en dat het ons samen gaat lukken! Ik ben superblij met hem en met ons aankomende kindje.

Anoniem