| |
Helaas, je kunt niet inloggen, berichten plaatsen of chatten, want er wordt aan de site gewerkt. De werkzaamheden duren ongeveer een halve dag.
Sorry voor het ongemak én bedankt voor je geduld!
Op dit moment zijn we bezig met onderhoud,
het is tijdens het onderhoud niet mogelijk aanpassingen te doen.
Deze werkzaamheden duren mogelijk tot 12.00 uur!
 |
|
 |
| |
Cheryll
2002 - Ik heet Cheryll en heb een zoontje van 8 maanden. Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, was ik 15 jaar. Ik ben toen heel erg geschrokken. ...
2002 - Ik heet Cheryll en heb een zoontje van 8 maanden. Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, was ik 15 jaar. Ik ben toen heel erg geschrokken. Ik was allang niet meer met mijn baby's vader. Ik heb de zwangerschap de eerste 4 maanden geheim gehouden, omdat ik bang was voor de reactie van mijn familie. Ik heb het als eerste aan mijn moeder verteld. Gelukkig was zij niet boos. Dat was voor mij een hele grote opluchting. Vanaf dat moment kon het me niet schelen wat andere mensen dachten. Mijn moeder heeft mij vanaf het moment dat ik was bevallen gesteund. Ik ben heel erg blij met mijn zoontje. Het is wel heel erg zwaar omdat ik er alleen voor sta. Maar als je echt van je kind houdt red je het wel.
Groetjes en heel veel sterkte voor alle tienermoeders
Cheryll |
Annerieke
15 juni 2005 - Hallo allemaal... Na veel verhalen te hebben gelezen, wil ik jullie ook graag mijn verhaal vertellen. Ik zal me eerst even in het kort ...
15 juni 2005 - Hallo allemaal... Na veel verhalen te hebben gelezen, wil ik jullie ook graag mijn verhaal vertellen. Ik zal me eerst even in het kort voorstellen, mijn naam is Annerieke en ben nu 21. Toen ik 16 was, kreeg ik in oktober 2000 een relatie met mijn ex-vriend, tijdens die relatie ben ik ontmaagd, wel altijd alles veilig gedaan. Na 4 maand, in januari 2001 verbrak mijn ex de relatie, we waren te verschillend.
Ondertussen was ik gewoon ongesteld, ik werd wel dikker, maar at ook veel in die tijd, dus vond dat wel een logische verklaring, verder heb ik er toen ook niet bij nagedacht. Na een tijdje vonden mijn ouders me toch wel erg dik worden, er is toen ook een zwangerschapstest gehaald en ja hoor, positief. Mijn ouders ontzettend boos, hoe het toch kon, wat ik eraan wou doen, abortus, het kindje houden... De dag erna ben ik bij de huisarts geweest, daar bleek dat ik al 22 weken zwanger was en dat het voor een abortus dus eigenlijk ook al te laat was. Hij heeft mij ook direct doorgestuurd naar een gynaecoloog. Daar konden we dezelfde dag nog terecht. Met haar had ik ook weer een gesprek (mijn ouders waren gelukkig mee). We hadden veel vragen, o.a. hoe het kan dat je ongesteld bent tijdens een zwangerschap, nou dat scheen heel normaal te zijn en wel meer te gebeuren. Daarna is met behulp van een echo bepaald hoe ver ik nou werkelijk was, 28 weken (wat een week later nog werd verlengd tot 30 weken) zwanger. Er was dus niks meer aan te doen, gelukkig waren mijn ouders het met me eens dat ik het kindje wou houden.
Het eerste wat we bij thuiskomst hebben gedaan was kijken naar telefoonnummers van organisaties die eventueel zouden kunnen helpen. Zo vonden we het VBOK (de Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind), van hun heb ik heel veel hulp en steun gehad. Vooral omdat ik nog maar 12 weken had om alles te regelen. Want denk er maar eens aan dat je je moet inschrijven voor een woning, etc. Daarnaast hebben zij mij geholpen aan een telefoonnummer van Stichting Steady in Rotterdam. Bij Stichting Steady ben ik heel erg gesteund door andere tienermoeders, de oprichtster en ze hebben ervoor gezorgd dat ik een plaats op de kinderopvang kreeg, gesubsidieerd door de gemeente, omdat ik op dat moment in de 1e klas van de MBO zat en toch graag mijn opleiding af wou maken, zodat ik wat te bieden zou hebben in de toekomst voor mijn kindje. Verder ook een kinduitkering, omdat ik zelf met mijn bijbaantje maar ongeveer € 100 verdiende had ik niet genoeg om voeding, pampers, kleding, de crèche en ook nog dingen voor mezelf te kopen. Nadat dit alles geregeld was ben ik me een beetje gaan voorbereiden op de bevalling. Dit even tussendoor.
Op 6 juni ben ik dus bij de gynaecoloog geweest, 's avonds heb ik meteen de vader van mijn kindje gebeld, dat ik met hem wou praten. Hij is bij mij thuis geweest en ik heb hem verteld dat ik zwanger was. Natuurlijk schrok hij, maar hij geloofde me dat het zijn kindje was en hij was bereid er voor te betalen als uit een DNA test zou blijken dat hij de vader was, om alles uit te sluiten. Voor mezelf was het wel duidelijk, hij was de enige jongen met wie ik ooit naar bed was geweest.
2 Weken later, belden zijn ouders op dat ze met mij en mijn ouders wilden praten. Ook toen zijn ze bij ons geweest, we hebben een goed gesprek gehad en ze zagen ook in dat hij moest betalen voor zijn kindje, mits uit een DNA test zou blijken dat hij de vader was. Hier gingen wij mee akkoord, maar zei mijn vader meteen, een DNA test is goed, maar het gebeurd op het moment dat wij het willen en dus zeker pas als het kindje 3 maand is, voor de tijd willen we geen getrek en geprik met/in het kindje, dit accepteerde ze. Tevens besloten we dat het kindje mijn achternaam zou krijgen omdat ik er het meest voor zou zorgen. Daarnaast vroeg ik mijn ex (ik zal hem verder Tim noemen) of hij wou nadenken over de geboortekaartjes, of we die eventueel samen zouden doen. Ze gingen daarna weg met de boodschap, jullie horen van ons.
Een maand later hadden we nog niks gehoord, ik heb toen verscheidene malen moeten bellen i.v.m. de geboortekaartjes, ik moest het allemaal maar alleen doen, want hij was toch niet de vader. Tim vroeg ook niet hoe het ging of zo, helemaal niks, net als zijn ouders, die ik voor Tim aan de telefoon had. Dus besloot ik het allemaal alleen te doen.
Op 22 augustus 2001 was ik uitgeteld en op 23 augustus is mijn zoontje geboren. Om half 3 's nachts braken mijn vliezen, waar ik op zich niet veel van gemerkt heb omdat ik sliep, toen ik wakker werd was mijn hele bed nat, ben toen naar mijn ouders gegaan om ze wakker te maken, daarna heb ik me gedoucht en ben weer terug het bed in gegaan. Maar om half 4 had ik de 1e wee, ik mocht de verloskundige pas bellen, als de weeën om de 5 minuten kwamen en als ze dan ook een minuut duurde. Dit was al vanaf het begin, de weeën kwamen om de 2 minuten en duurde een halve minuut. De verloskundige was er om 4 uur, toen had ik al 4 cm ontsluiting, ik moest nog maar ff wachten, want de rest zo wel langzamer gaan. Ondertussen heb ik in bad gelegen, veel gelopen, tot dat Tycho op de een of andere manier wat aders in mijn been afsloot, ik kon niet meer staan en moest gaan liggen. Om half 6 voelde ik dat de weeën heel erg werden, de verloskundige opgebeld, we moesten meteen naar het ziekenhuis, waar we rond 10 voor 6 waren, in een rolstoel naar de verloskamer. Ik heb een kwartiertje gelegen en toen had ik 10 cm ontsluiting en mocht ik eindelijk gaan persen. Om 10 voor half 7 's ochtends kwam mijn wolk van een zoon ter wereld, Tycho!!! Hartstikke gezond, alles erop en eraan, 50 cm en 2960 gram, veel haar, kon niet beter. Om half 12 mochten we het ziekenhuis verlaten en op naar huis. Wat ik geweldig fijn vond dat zowel mijn vader als moeder bij de bevalling aanwezig waren, ik heb enorm veel steun van ze gehad.
Ik besloot de eerste dagen van hem te genieten en de momenten die we hadden te delen met familie, vrienden, collega's, etc. Maar er werd erg vaak gebeld en op het moment dat ik de telefoon oppakte werd de hoorn er weer opgegooid, hier werd ik gek van... Zo erg dat ik niet eens meer de telefoon op durfde te nemen, bang dat het Tim zou zijn. In overleg met mijn ouders besluiten we om hem te bellen en te vertellen dat IK (want het was niet meer zijn zoontje, te weinig interesse) een zoontje had gekregen. Ze hadden het al wel gehoord en vonden het schandalig dat we niet eerder gebeld hadden, wij een en ander uitgelegd, nou het was geen leuk gesprek, ik en mijn ouders zijn voor van alles uitgescholden. Op dat moment hebben we ook duidelijk gemaakt dat we geen contact meer wilden, alimentatie wou ik ook niet, deed en doe het nog steeds liever alleen met wat minder, als met hulp van hem, dat alleen Tycho (of ik ingeval van ziekte) contact zou zoeken wanneer hij dat wil en dat ze niet aan de deur hoeven te komen staan.
Inmiddels zijn we bijna 4 jaar verder, Tycho wordt na de vakantie 4 en zal dan naar de basisschool gaan. Verder gaan we binnenkort op "ons zelf" wonen, met zijn tweetjes. Al die tijd hebben we bij mijn ouders in huis gewoond, het zijn super mensen!!! Ik heb heel veel aan hen te danken. Doordat Tycho naar de crèche ging heb ik mijn opleiding af kunnen maken en werk ik al weer 2 jaar als administrateur en daarnaast volg ik ook nog een studie om het in de toekomst goed te hebben en te houden met zijn tweetjes, of misschien krijg ik wel weer een vriend en nog meer kindjes, wat een grote wens is....
Voor meiden die zwanger zijn, laat je niet gek maken je hebt iets waar voor je het doet en datgene is zo geweldig...!!! Ik zou Tycho voor geen goud meer willen en kunnen missen, hij is mijn alles!!! Voor de meiden die jong zwanger willen worden, alsjeblieft denk heel goed na, want het is geen beslissing die je zo neemt, je moet er heel veel voor laten, maar je krijgt er nog veel meer voor terug.
Liefs en veel knuffels voor jullie kleintjes,
Annerieke en Tycho |
Ursula
15 april 2005 - Hoi hoi, daar ben ik weer even. Ik had eerder gezegd dat ik naar Spanje zou vertrekken. Nou dat gaat dus niet door... Bij de gedachte ...
15 april 2005 - Hoi hoi, daar ben ik weer even. Ik had eerder gezegd dat ik naar Spanje zou vertrekken. Nou dat gaat dus niet door... Bij de gedachte alleen al... Ik miste mijn familie zo erg, dat ik dat echt niet kan. Dus blijf toch maar lekker hier. Ik heb hier ook alles. Mijn ouders die helemaal gek zullen zijn van mijn kleintje. En als ik ook alles bekijk op mijn kamer: het bedje, de kinderwagen, alles... en dan mijn moeder die er zo trots naar kijkt, kan ik het eigenlijk niet maken! Niet dat ze het me niet gunnen hoor. Maar toch gun ik het hun wel, om van hun kleinkind te kunnen genieten...
Maar ik moet nu dus nog precies 13 weken. Het schiet echt op. En alles gaat goed. Ik heb nog steeds echt helemaal nergens last van. (Sorry voor de meiden die dat wel hebben). En het groeit ook helemaal goed. Ik kijk er echt naar uit om mijn kleine binky in mijn armen te houden. En oh ja, mijn ex (de vader) heb ik gelukkig ook helemaal niks meer van gehoord!! Maar ja, dit was het weer ff voor nu, jullie horen gauw weer van me...
Dikke kus, Ursula.
26 juni 2005 - Hoi, hoi.. hier ben ik weer ff.. Mijn zwangerschap loopt nog steeds helemaal lekker… Hoewel 1 minpuntje, mijn kleine mannetje wil niet indalen, terwijl
ik nu (26 juni) 39 weken en 1 dag zwanger ben..
Afgelopen woensdag ben ik bij de verloskundige geweest. Die zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken
en dat het vast nog wel gebeurt.
Maar toch, omdat mijn moeder een te smal bekken had en wij alle 3 met een
keizersnee zijn geboren, moet ik dinsdag naar het ziekenhuis. Ze gaan onderzoeken waarom hij niet
indalen wil.
Ik hoop echt dat het goed zit.. en dat het nog gebeurt.. ze zeiden ook dat
het ook nog kan gebeuren als de weeën beginnen.. dus ik hoop het maar..
Dinsdag als ik terug ben uit het ziekenhuis.. horen jullie weer van me hoe
het gegaan is..
doei doei..
dikke kus..
4 juli 2005 - hey, hey…ben ik weer ff..
Ik ben dinsdag naar het ziekenhuis geweest en gelukkig was alles helemaal goed..
De dag daarna moest ik weer naar de verloskundige en eindelijk begon hij
te zakken.. Vanaf vrijdag heb ik al last van weeen.. maar ze willen niet doorzetten..
ze zijn om de 10min.. wel erg pijnlijk soms..
mja ik ben nu dus 2 dagen overtijd.. en hoop dat hij gauw komt..
kus..
22 juli 2005
Hoi hoi, daar ben ik weer!
Ik had jullie al vertelt dat vrijdag 1 juli de weeën al begonnen, maar niet wilden doorzetten. Ze waren toen om de 15 min. en zo ging het het hele weekend door... tot maandag. Mijn tante had net de sleutel van haar huis gekregen en we gingen daar ff kijken. Maarja, daar begonnen de weeën toch echt wel wat beter door te zetten. Ze kwamen zo ongeveer om de 6 min. Dus rond half 11 begon ik maar te zeuren tegen mijn ma dat ik naar huis wou, omdat ik wou douchen en slapen. Toen heb ik een half uur onder de douche gestaan en toen werd de pijn wel iets minder. Ik ben toen rond een uur of 12 naar bed gegaan en viel meteen in slaap.
Rond kwart over 2 hield ik het niet meer, ik kon niet meer liggen. Dus ben er maar uit gegaan. Ik heb ik de hele tijd beneden gezeten en om half 4 ging ik naar mijn moeder om te zeggen dat het nu echt wel ging doorzetten. Ik zei dat het nog wel ff ging, dus dat ze wel in haar bed mocht blijven. Om half 7 ging het echt niet meer en ben ik weer naar men moeder gegaan. Ze is er toen wel uitgegaan en heeft de verloskundige gebeld. Die kwam om kwart voor 7. Ze ging kijken en ik had 4 cm ontsluiting. Ze zou om 10 uur weer terug komen. Toen ze weer kwam had ik 6 cm. Ze zei, nou als je over een uurtje ongeveer naar het ziekenhuis gaat zie ik je daar weer. Oké, we gingen dus om half 12 naar het ziekenhuis. Daar mocht ik dus op een bed gaan liggen en eindelijk, om half 3, kwam de verloskundige. Die ging weer kijken: 7 cm. Dus ging ze mijn vliezen breken omdat de weeën wel erg hevig waren. Dus ze had dat gedaan, had mijn kleintje in het vruchtwater gepoept.. het was niet veel.. dus nog ff wachten.. en ze ging weer kijken. Ze zei dat ik nog maar 1 cm hoefde, maar omdat mijn kleintje in het vruchtwater had gepoept werd het overgenomen door de gynaecoloog. Dus de verloskundige ging weg en de gynaecoloog ging kijken hoever ik was. Die zei dat ik nog maar 4 cm had!!! en dat mijn kleintje niet eens was ingedaald!!! Dus hij zei: "Sorry maar je mag je gaan omkleden en al je sieraden af gaan doen, want het word een keizersnee. Ik dacht dat ik gek werd 15 uur weeën voor niks! En ik heb een hekel aan prikken... en dan moest ik ook nog eens een ruggenprik krijgen! Maarja, ik dacht: "Hij moet er toch uit hè?"
Ik moest zeggen wie er mee mocht en dat werd mijn moeder. Dus mijn vader, stiefvader en mijn zusje bleven wachten. Binnen 10 min brachten ze me naar boven. Daar kreeg ik dus een ruggenprik. Wat een rotgevoel is dat zeg. Maarja, de pijn van de weeën was wel meteen weg dat was wel lekker. Toen gebeurde het dus. Op 5 juli om 10 voor 5 is mijn kleine mannetje Shane geboren. Hij was 50 cm en 3560 gram. Zo mooi, dat ik hem zag was ik meteen verliefd!!! Nu is hij alweer 17 dagen… het gaat zo snel! En hij groeit ook zo goed...echt geweldig! Ik zou echt nooit meer zonder hem kunnen! Ik laat gauw weer ff weten hoe het gaat met ons.
Liefs
|
Celine_00
Ik ben Celine, 19 jaar oud en moeder van Jasmijn: 6 weken oud. Het begon allemaal met kerst 2006. Mijn vriend en ik - toen 4 jaar samen - sliepen d...
Ik ben Celine, 19 jaar oud en moeder van Jasmijn: 6 weken oud.
Het begon allemaal met kerst 2006. Mijn vriend en ik - toen 4 jaar samen - sliepen die nachten bij elkaar. Ik was de pil vergeten mee te nemen naar zijn huis, dus nadat we het hadden gedaan, dacht ik er pas aan. Ik had de pil wel eens vaker vergeten en toen was er niets aan de hand. Maar die tweede nacht ook vergeten met mijn domme hoofd. Verder was het een heerlijke tijd en we hebben ons 4-jarig samenzijn ook goed gevierd!
Drie weken later kreeg ik wat last van mijn borsten en een fikse blaasontsteking. Ik ging naar de huisarts en vroeg aan de assistente of ze kon kijken of ik blaasontsteking had. Even later bleek dat zo te zijn en ze wilde me medicijnen geven in overleg met de arts. Ik was bang dat als ik zwanger zou zijn het slecht was voor mijn kind. Dus ik heb gezegd dat ik misschien zwanger kon zijn. Ze zei tegen me 'zal ik een test voor je doen?'. Ik zei 'ja, doe dan maar'. Ik dacht 'ik ben nog niet over tijd'. Ik moest pas de volgende dag ongesteld worden, maar toch gaf de test duidelijk zwanger aan! Oeps wat nu?
Ik ben op mijn fiets gestapt en even rondgefietst en het laten bezinken. Ik ben even naar de drogist gegaan om nog een test te halen en die gaf wederom zwanger aan. Ik heb mijn vriend opgebeld. Die was op zijn werk. Ik zei hem 'niet schrikken, ik ben zwanger' en het was stil aan de andere kant. Later zei hij 'kom vanavond maar even bij me, dan praten we erover'. Ik ben naar hem toe geweest en we wilden het kindje graag houden. Hij was al 25 en ik 18, dat moest wel kunnen. Wel hebben we gepraat over hoe nu verder. We woonden beide nog in huis en ik zat nog op school. Hij had gelukkig een vaste goede baan. Dat was op dinsdag!
Het weekend erop ben ik wezen werken op zaterdag en mijn ouders belden op of we daar wilden eten. Ik zei 'is goed'. We reden naar ons huis en we wilden het aan mijn ouders vertellen. Ik zat aan tafel wat in mijn eten te prikken. Mijn moeder vroeg of er iets met me was. Toen zei ik 'ik ben zwanger' en greep de hand van mijn vriend. Mijn ouders reageerden wonderbaarlijk rustig, totdat mijn vader opstond en naar boven liep. Ik liet hem maar even. Toen hij beneden kwam, was hij woest op mijn vriend, terwijl het mijn fout was. Na dit allemaal te hebben uitgelegd, begon mijn vader te huilen en vroeg hoe we verder wilden. We hebben uitgelegd dat we een huis wilden huren en zo was het allemaal weer rustig en kon hij er langzaam van gaan genieten. Mijn moeder vond het direct al leuk! De volgende dag hebben we het mijn schoonouders verteld en hun reactie was heel leuk.
Het was maart en ik was bijna 3mnd zwanger, dus iedereen mocht weten. Vlak voor mijn verjaardag heb ik het aan de hele familie verteld en de reacties waren heel leuk. We moesten achter een huisje aan en achter meubels en al die dingen.
18 weken zwanger: we kregen een kinderwagen van mijn schoonouders, het was heel leuk maar diezelfde week had ik hevige buikpijn en een bloeding tot veel verdriet van mij en mijn vriend. Met onze beide ouders zijn we naar het ziekenhuis gegaan en alles was goed, maar ik moest wel een nachtje blijven.
22 weken zwanger: de echo: we wilden graag weten wat het zou worden, maar ons kindje had de navelstreng tussen de beentjes en we wisten het dus niet!
24 weken zwanger: we kregen de sleutel van ons huisje na 3 weken klussen konden we erin.
28 weken zwanger: ik kreeg nog een echo om te kijken of mijn kindje geen struma had, omdat ik iets met de schildklier heb en dat was niet zo gelukkig. Wel konden ze nu zien wat het zou worden: een meisje zagen ze op de echo. Ik dacht echt een jongen! Ook zijn we de dag voor de echo getrouwd en de hele familie was erbij. Gelukkig is alles goed gekomen.
30 weken zwanger: op vakantie naar Italië met de dikke buik met mijn man en mijn ouders en broertje… wat een heerlijke tijd zeg.
35 weken zwanger: ik heb veel last van voorweeën en houd veel vocht vast.
37 weken zwanger: ik heb al een beetje ontsluiting door de voorweeën, constateert de verloskundige. Mijn bloeddruk word sterk in de gaten gehouden, want is te hoog.
38 weken zwanger: ik moet naar het ziekenhuis, want mijn bloeddruk is 130/110 en is dus veel te hoog. Ik blijk eiwitten in de urine te hebben. Ik krijg een ctg en een echo. De kleine maakt het goed. Ik moet 24 uur urine opvangen thuis en vrijdags weer terug komen. Om 9 uur staan we in het ziekenhuis en ik ben opgezet van het vocht. De verloskundige schrikt. Ze vraagt aan de arts wat nu te doen. De arts beslist als ik ontsluiting heb de vliezen te prikken en dat had ik, dus dat werd gedaan om kwart voor 11 in de ochtend.
Om 12 uur kreeg ik een infuus en weeënopwekkers. Het kon beginnen. Ik deed een cm in het uur. Het ging mooi en ik had honger en lol. Na een centimeter of vijf begon het iets langzamer te gaan, maar de weeën waren te heftig voor Jasmijn. Haar hartslag ging van 70 naar 170 in een minuut dus het infuus ging uit. Ik ging tegen een uur of vijf onder de douche en kwam er onder weg tegen 7 uur. Ik had rugweeën en mijn man moest ze wegmasseren. De weeën werden wat zwakker en ik moest weer aan het infuus. Ik had om 9 uur persweeën, die ik moest weg puffen… best zwaar, dat wel. Om 10 uur had ik 8 cm ontsluiting, maar wilde persen. Op het hoogtepunt mocht ik iets mee drukken om te verlichten. Om half 11 zei ik dat er een arts moest komen. Die kwam en had nog een randje aan de rechterzijde, dus moest ik op mijn rechterzijde gaan liggen.
Ik riep dat de baby kwam, maar ze zeiden dat het nog niet kon. Ik riep weer 'haal een arts' en die kwam niet. Toen ze om half 12 haartjes zagen kon het in een keer wel. Ik had dus zelf wel goed gevoeld dat ik al volledige ontsluiting had! De arts was er binnen no-time en ik mocht persen. Ik heb geen pijn gevoeld sinds dat moment en werd geknipt en om 11.56 uur is onze dochter Jasmijn geboren. Ze woog 3145 gram en was 50 cm. Een kerngezonde dochter, wat zijn we blij.
Ze is inmiddels 6 weken en een geweldig meisie.
Trotste papa en mama van Jasmijn
|
Naomii_00
Heej heej, Ik ben Naomii en ben 15 jaar oud. Ik heb een zoontje: Morano. Hij is geboren op 02-10-07 om 00:49 en is 51 cm lang (nou ja, kort… haha) ...
Heej heej,
Ik ben Naomii en ben 15 jaar oud. Ik heb een zoontje: Morano. Hij is geboren op 02-10-07 om 00:49 en is 51 cm lang (nou ja, kort… haha)
Waar zal ik eens beginnen?
Toen ik 13 jaar was, ging ik met een aantal jongens om van rond de 17 t/m 21 jaar. Ik vond ze allemaal wel erg boeiend. Al dat roken & drugs gebruik… heel interessant als je 12 bent. Wie me zeker opviel was ' laten we hem Tim noemen ', omdat hij me wel veel aandacht gaf. Die aandacht was ik thuis niet gewend. Mijn ouders hadden altijd ruzie en mijn zus was altijd weg.
Ik had eigenlijk niet echt iemand. Een beetje vrienden uit de klas en uit de straat, maar niemand die echt om me gaf. Ik werd verliefd op Tim en hij op mij. Een stuk of drie maanden later, kregen we verkering. Ik vertelde dat natuurlijk niet aan mijn ouders, want ja, die zouden me dood slaan… en zeker omdat Tim al 19 jaar was en ik pas 13.
Op 05-02-05 hadden Tim en ik voor de eerste keer seks met elkaar. Ik was niet aan de pil. Ik was dom. Ik geloofde dat je niet zwanger kon raken als je het voor de eerste keer deed zonder condoom. Nou wel dus en daar kwam ik na een 7 maanden wel achter toen ik niet meer ongesteld werd. Ik vertelde dit aan Tim. Hij reageerde een beetje vaag en zei dat ik maar een zwangerschapstest moest gaan halen. Wist ik veel waar? Uiteindelijk ging hij mee naar de apotheek en hebben we er één gehaald. Ja hoor, een dikke vette plus verscheen er. IK WAS ZWANGER! wat nu? Ik moest keihard huilen en Tim wist precies hoe laat het was. Hoe moest dit nu? Mijn ouders wisten niet eens dat ik een vriend had, laat staan dat ik seks had en al helemaal dat ik zwanger was.
Ik heb een vriendin gebeld en samen met die vriendin en haar oudere zus die al 3 kinderen heeft, ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Toen kreeg ik een echo. Ik was al meer dan vijf maanden zwanger. Weg laten halen, kon niet meer. De zus van mijn vriendin heeft mijn moeder gebeld. Gek genoeg reageerde mijn moeder heel kalm en zei dat ze het al aan had zien komen. Gelukkig was mijn moeder helemaal niet boos en was ze juist blij voor me. Mijn droom was altijd al om vroeg kinderen krijgen. Maar nu het me toch overkwam, was het eigenlijk mijn droom niet meer. Mijn ouders lagen in die tijd in een scheiding. Mijn moeder, mijn zus en ik hadden met zijn drietjes toen een huisje in Rotterdam gekocht. Ik wist al dat ik zwanger was, dus wij hebben natuurlijk gelijk de babykamer helemaal tip top in orde gemaakt. Tussen Tim en mij ging het steeds minder goed. Hij deed altijd maar zijn eigen zin en mijn mening telde niet. Hij vond zijn vrienden belangrijker dan zijn zwangere vriendin. Ik mocht nooit mee met hem naar feestjes, omdat ze dan zagen dat ik zwanger was. Dat wou hij niet. Ik werd het zat en zei dat ik niet met hem verder wilde. We hebben samen besloten dat we maar beter niet met elkaar verder konden gaan en Tim maakte het uit. Hij heeft nooit meer wat van zich laten horen.
Twee oktober 2007
's Middags kreeg ik hele erge weeën. De hele familie zat thuis op de bank. Toen ik 3 cm ontsluiting had zijn we (=mama, zus en haar vriend) naar het ziekenhuis gegaan. In het ziekenhuis is om 00:49 Morano geboren. Alles is goed gegaan.
Dit was zo'n beetje wel mijn verhaal. Wil je nou meer weten? Dan voeg je me toch gewoon even toe op msn. Ik wil alle vragen beantwoorden en een beetje lekker bijkletsen met alle (aanstaande) moeders of vaders.
Voeg me gerust even toe op naomii-love-zoontje@live.nl en dan spreek ik je misschien daar wel.
Groetjes en kusjes van Naomii & Morano
|
Sabrina_04
Hallo iedereen, ik ben een meisje van 17 jaar en ik wil graag mijn verhaal vertellen. Ik had al twee jaar een lief, Jeroen heet hij. Begin november v...
Hallo iedereen, ik ben een meisje van 17 jaar en ik wil graag mijn verhaal vertellen. Ik had al twee jaar een lief, Jeroen heet hij. Begin november voelde ik me raar. Ik had nergens zin meer in, was snel moe en voelde me beroerd. Op 7 november 2006 ben ik na school een test gaan halen bij de dichtstbijzijnde apotheek. Ik wilde het gewoon zeker weten. 's Avonds thuis was ik met mijn vriend op msn aan het babbelen en de test kreeg ik maar niet uit mijn hoofd. Ik wilde wachten tot mijn vriend bij me was en we de test samen konden uitvoeren. Toch kon ik het niet laten en nam de test en ging naar de badkamer.
Vrijwel meteen kwamen er twee roze stippen op het scherm. Ojee, ik ben zwanger en wat nu? In alle haast liep ik naar de computer en schreef IK BEN ZWANGER! Mijn vriend schreef 'ik kom'. Hij ging offline en nog geen tien minuten later ging de bel. Jeroen had de tranen in zijn ogen en pakte me heel lief vast. Deze reactie had ik helemaal niet verwacht. Hij zei tegen me 'kom, we gaan naar de dokter'. Eerst wilde ik niet, ik dacht 'wat moet ik nou bij de dokter het is zo toch duidelijk genoeg, ik ben zwanger'. Mijn vriend heeft me toen nog kunnen overhalen om naar de dokter te stappen. Ik was zo zenuwachtig in de wachtkamer. Het wachten leek een eeuwigheid te duren. Toen konden we naar binnen. Het liefst was ik weggelopen. We legden de dokter de situatie uit en hij zei dat het enige wat we kunnen doen was bloed afnemen. Zo gezegd, zo gedaan. Op weg terug naar huis was zo raar: ik kon het niet geloven, 'er leeft een kindje in mijn buik'. Jeroen ging terug naar huis om te eten en ik had hem gevraagd om nog even niks tegen zijn ouders te zeggen. Toen hij weg was, heb ik op internet allerlei informatie opgezocht. Toen mijn moeder thuiskwam, ging ze zich in de badkamer klaarmaken om de nacht door te brengen. Ik dacht 'het is nu of nooit' en ik liep naar de badkamer en klopte op de deur. 'Mama mag ik even binnen?' vroeg ik toen. Mama deed de deur open en ik liet de test zien. Ze zei 'zeg dat het niet waar is'. Ik zei verlegen 'jawel'.
Ik vroeg mijn mama nog even te zwijgen tegen mijn stiefvader tot we de uitslag van de dokter hebben en we het zeker wisten. De volgende morgen was ik al vroeg uit de veren en ging bij mijn moeder aan tafel zitten. Gelukkig was ze helemaal niet boos, maar wel erg geschrokken. Toen ik naar school ging, heeft mijn mama het uiteindelijk toch vertelt aan mijn stiefvader. Ik was zo bang om thuis te komen. Na school vroeg ik aan mama of zij wilde bellen naar de dokter. En natuurlijk was ik hartstikke zwanger. Jeroen was ook al bij me en hij vertelde dat ook zijn ouders het nieuws goed hebben opgevangen. Gelukkig maar. Mijn mama stuurde een sms naar mijn stiefvader. Ze schreef 'proficiat, je wordt opa!' Maar daar was hij helemaal niet gelukkig mee en hij heeft zeker twee dagen niet tegen mijn moeder, mij of Jeroen gesproken. Na een tijdje begon hij weer bij te draaien en verheugde hij zich op de komst van onze kleine spruit. Op school werd het zwaar en ik deed mijn examen met een dikke buik. Ik was geslaagd!!!
Nu kon ik eindelijk genieten van het leven met ons gezinnetje. Alle stress was weg. Na een moeiteloze zwangerschap van 40 weken was ons kleintje nog steeds niet geboren. De gynaecoloog besloot om me in te leiden. Op 19 juli 2007 om 20.25 uur was ons kindje geboren. Het is een meisje en draagt de naam ILUNA! Maar ons geluk was van korte duur, want ons meisje had ademnood. Ze haalden mijn baby van me af en brachten haar naar een andere kamer. Daar kreeg ze beademing. Na drie kwartier kwam de dokter ons uiteg geven. Ook al wisten ze in de eerste instantie niet wat er mis is gegaan. Nu nog weet ik niet precies wat er mis is gegaan. Ze zeggen dat ze vruchtwater had geademd of dat haar longen nog niet volgroeit waren, ik weet het ook niet. Ons kindje werd overgebracht naar een ander ziekenhuis en ik kon pas de dag erna mee overgaan. Nog nooit in mijn hele leven maakte ik me zoveel zorgen. Ze lag in de couveuse aan de beademing. Een kindje van 3.800 kg en 53 cm groot. Te groot eigenlijk voor in zo'n couveuse. Maar iedere dag ging het een stukje beter. Tot ze op 1augustus naar huis mocht.
Nu kunnen we eindelijk genieten van een heel lieve meid die iedere morgen wakker wordt met een lach.
Iluna heeft ook een site. Het zou leuk zijn om daar ook eens te kijken. Het bevallingsverhaal staat er uitgebreid te lezen in het dagboek. De site is www.mybabyprincess.babysite.be
groetjes van mama Sabrina, papa Jeroen en baby Iluna |
Saphira_02
Hallo, ik ben Saphira, 17 jaar en ik was eind 16 toen ik zwanger raakte. Mijn zwangerschap verliep prima, dachten wij. Mijn vriend, een stukje ouder ...
Hallo, ik ben Saphira, 17 jaar en ik was eind 16 toen ik zwanger raakte. Mijn zwangerschap verliep prima, dachten wij. Mijn vriend, een stukje ouder namelijk 26, dacht dat ook. Wij waren helemaal gelukkig en we hadden alle spulletjes. Met 5 weken kreeg ik buikpijn, niet normaal meer. Ik ging de verloskundige bellen en eindelijk, na een half uur, kwam ze en ging ze kijken met een doptone of ze het hartje kon horen, want ze zei dat ik al 14 weken heen was. Maar nee hoor, geen hartje. Wij gingen de volgende dag naar de dokter in de hoop dat ik een echo zou krijgen bij een gynaecoloog en ja, dat kregen wij. Wij helemaal gelukkig. We kwamen daar en wat zegt die dokter: 'ja, als dit 14 weken moet zijn, is het echt niet goed, het was 7 mm groot'. Wij voor die week erop een afspraak maken en ja, het was gegroeid: het was 1 cm en over drie en halve week moesten wij terug komen.
Met acht en halve week moesten wij naar de verloskundige voor een intakegesprek. Dat was allemaal goed. We kregen leuke boekjes en een knuffeltje mee en zij zei 'zorg maar snel voor kraamhulp en voor een crèche'. Ik dacht 'laat ik nog even wachten voordat ik dat allemaal regel'. Ik moest nog drie en halve week, dan was ik uit de gevarenzone. Met negen en een halve week gingen we weer terug naar de gynaecoloog en ja hoor weer gegroeid. Het was twee en een halve cm groot. Wij weer helemaal gelukkig en wij dachten 'het komt toch nog allemaal goed'. Precies een week later had ik een droom, die droom ging over dat ik een miskraam zou krijgen. En wat dacht je: met 14 weken weer naar de verloskundige en er was geen hartje te horen met een doptone.
Ik moest vrijdag terug voor een echo en woensdag begon ik met bloeden. Ik dacht echt meteen 'ons kindje is dood en het word eruit gegooid'. Echt: het was me een hele klap: ons kindje was al 4 weken dood. De verloskundige was totaal niet aardig. Ze zei wel 4 keer dat ons kindje dood was en vroeg of ik gelijk een afspraak wilde maken om het weg te laten halen. Daar heb ik nee op gezegd.
Ik wilde er eerst aan wennen en wachten tot het er zelf uit komt. En ja hoor, vrijdagavond kreeg ik een klap in mijn buik. Die kietelde en toen kwam het vrucht water eruit. En een kwartier later kwam mijn kindje eruit. Het was echt eng. Mijn vriend heeft het opgepakt om te kijken hoe of wat, maar we zagen niks dus hij maakte het vruchtzakje open. Ja hoor, het was een jongetje met alles erop en eraan. Ik was al anderhalf uur aan het bloeden en echt niet een klein beetje, nee, net zoals plassen, zo ging het bloeden ook. Maar ik wilde niet naar het ziekenhuis, maar het moest. De moederkoek wilde er niet uit en pijn dat dat deed. Ze hebben hem in het ziekenhuis eruit gehaald, want volgens de verloskundigen moest dat en dat begreep ik. Ze wilden me een nacht houden, maar ik kon dat niet. Ik was kapot: mijn kindje was immers dood. We hadden echt alles voor hem: kleertjes, bedje, commode, echt alles wat je nodig had stond er. Dan is het een nog ergere klap. Ik heb er een trauma aan over gehouden, maar mijn vriend en ik willen wel graag een tweede kindje. Het eerste kindje heeft al een naam gekregen en heet Ettién Maikel en hij word echt nooit vergeten. Het is en blijft mijn eerste. Het was een jongetje, mijn jongetje.
Mensen die dit ook mee hebben gemaakt en een praatje willen maken: voeg mij maar toe: Saphiraleupens_16_@hotmail.com
Groetjes, Saphira en haar overleden kindje Ettien Maikel
|
Ariëlle_00
Heej iedereen! Mijn naam is Ariëlle en ik ben 15 jaar. Ik heb een vriend, hij heet Sem en is 17. Ik ken deze site al heel lang en keek er veel op. ...
Heej iedereen!
Mijn naam is Ariëlle en ik ben 15 jaar. Ik heb een vriend, hij heet Sem en is 17. Ik ken deze site al heel lang en keek er veel op. Ik vond het namelijk heel leuk en interessant om al die verhalen te lezen. Het is enorm knap dat jullie op zo'n jonge leeftijd een kind kunnen opvoeden! Maar ik had echt nooit verwacht dat er ook een verhaal van mij tussen zou komen! Nu toch mijn verhaal.
Ik heb een zwaar verleden gehad en deed veel aan zelfbeschadiging. Ik sneed mezelf om een andere pijn te voelen, een pijn die boven de pijn in mijn hart kwam. Gelukkig ben ik daar overheen en ben ik ermee gestopt. Op vakantie, 4 augustus, vonden mijn vriend en ik ineens bloed in het bed. We schrokken ons dood en wisten niet wat we moesten denken. Maar eigenlijk voelde ik het meteen al: Ik was zwanger. Ik wist het gewoon zeker. Mijn vriend, Sem, schrok er heel erg van. Hij moest huilen, hij wilde nog niet zo vroeg papa worden. Maar hij draaide bij en steunde me goed. De dagen erna voelde ik me ook af en toe misselijk en een drukkend gevoel in mijn buik. Ik begon aan een nieuw schooljaar, zonder te weten dat ik iemand mee droeg.
Een paar dagen voordat ik ongesteld moest worden, had ik wel pijn. Dus ik dacht dat ik toch ongesteld zou worden. Ondanks die pijn, kwam het maar niet opdagen en was ik een week over tijd. Dus ik een test halen bij de apotheek en heb hem bij mijn vriend gedaan. En ja hoor: Ik was zwanger!!! Eigelijk keek ik er niet zo van op, want ik voelde al gewoon dat ik zwanger was. Het was meer een zekerheid die ik kreeg. We stonden nu dus voor een keuze: houden of abortus. Sem wilde het niet houden, omdat hij bang was te moeten stoppen met zijn opleiding. Dat kwam hard aan bij mij en heb het daar af en toe nog moeilijk mee. Ik wist nog totaal niet wat ik wilde. Aan de ene kant wilde ik het houden: een leven schenken wat het ook zou kosten. Aan de andere kant wist ik dat ik het niks te bieden had. Een paar dagen later hebben Sem en ik het tegen zijn moeder verteld. We waren heel bang hoe ze zouden reageren. Zijn moeder begon te huilen en zei dat we het meteen tegen mijn ouders moesten zeggen. Mijn ouders reageerden iets minder heftig gelukkig. Ze belden meteen de abortus kliniek, waar ik het totaal niet mee eens was! Het was mijn keuze die ik moest maken en hun beginnen meteen halsoverkop te bellen! Sem en ik zijn toen een eindje gaan fietsen, maar zijn weer terug gegaan. Daar heb ik met mijn ouders nog ruzie gemaakt en heeft mijn pa nog gehuild bij mij. Het was allemaal echt super zwaar om te zien. Mijn ouders draaiden snel bij, maar hadden het nog heel erg zwaar. Mijn moeder vond het allemaal maar mijn eigen schuld. De volgende dag moest ik naar de huisarts om erover te praten. Die gaf me vijf bedenktijd en een paar adressen zoals die van de abortus kliniek of voor adoptie. Mijn huisarts heeft toen ook een beetje met mijn moeder gepraat. Die dag kwam de moeder van Sem mij nog ophalen om even te praten. Het was wel een goed gesprek. Ik was bang dat ik nooit meer bij hem thuis zou mogen komen. Het heeft me wat rustiger gemaakt, ik voelde me begrepen en kon helder nadenken. Sem wilde het kindje echt niet houden, het zou zijn leven verpesten. Dat deed me heel veel pijn. Uiteindelijk heb ik , een deel tegen mijn zin in, gekozen voor een abortus. Ik heb gekeken naar wat in me zat en niet naar wat anderen wilde. Het zou geen leuk leven hebben gehad, ik kan het niks bieden, terwijl ik het wel zoveel zou willen schenken. Ik zou uit huis geplaatst worden, omdat mijn ouders ons dan niet meer konden onderhouden.
De dagen erna gingen heel langzaam voorbij. We hadden een afspraak gemaakt bij de kliniek waar ik echt tegenop zag. Ik ben ontzettend misselijk geweest en een keer flauwgevallen en daardoor een hersenschudding op gelopen. Niet echt het romantische idee van zwanger zijn dus. Ik heb in die tijd ook op school hulp geroepen van mijn decaan en mentor. Ze hebben me heel erg gesteund en dat doen ze nu nog steeds. Op de dag dat ik naar de kliniek ging, was ik enorm misselijk. Alles in mijn lichaam schreeuwde dat ik niet moest gaan. Gelukkig ging Sem mee naar de kliniek. We moesten eerst een hele poos wachten. Toen moesten we komen voor gesprek en hebben ze een echo gemaakt om vast te stellen hoe lang ik zwanger was. Het was echt heel mooi om te zien! Daarna moesten we naar een kamer en kreeg ik een bed aangewezen. Ik moest me omkleden en klaar maken voor de behandeling. Ik voelde me heel sterk omdat Sem met me mee ging, ik heb zelfs nog met hem gelachen! Maar die lach ging snel voorbij toen er huilende en kotsende vrouwen terug kwamen van de behandeling.
Toen werd ik geroepen en moest ik komen. Ik moest in de behandelingsstoel gaan liggen, niet echt charmant. De behandeling deed echt enorm zeer en wil het echt nooit meer mee maken! Ik heb nog nooit zoveel pijn gevoeld! Gelukkig is Sem de hele tijd bij me geweest en heeft mijn hand vast gehouden. Later vertelde hij dat ik enorm veel bloed verloren had.
De dagen erna zijn heel zwaar geweest. Het was echt een hele gebeurtenis die ik nooit meer zal vergeten. Het heeft mijn leven op zijn kop gezet. Ik heb mijn kleine enorm veel gemist. Op school werd er veel geroddeld over mij dat ik zwanger zou zijn. Toen ik voor het eerst weer de klas in stapte, kreeg ik meteen naar me toe geslingerd: "Hé, dat zwangere meisje is weer op school." Maar ik heb ze genegeerd en probeerde sterk te blijven. Het werd er niet beter op toen Sem een week na de behandeling het misschien wilde uitmaken. Ik heb het, net zoals hem, enorm zwaar gehad in die tijd. Het is weer goed gekomen tussen ons, maar we hebben veel ruzies gehad in die tijd. Langzaam proberen we het weer op te pakken zoals het eerst was. We doen echt ons best en ik hoop dat het ook goed blijft gaan.
Maar ik kreeg koorts, verloor ontzettend veel bloed en had enorm veel pijn. Ik ben naar de huisarts gegaan en die heeft gezegd dat mijn baarmoeder kapot is gegaan bij de behandeling en is gaan ontsteken. Dat moest ik weer hebben! De antibiotica is niet aangeslagen bij mij, omdat ik er enorm ziek van werd. De ontsteking is nog niet weg en ik heb grote kans dat ik onvruchtbaar raak. Het is allemaal echt enorm zwaar voor mij. Om mij heen worden er allemaal baby's geboren en ik word er telkens weer aan herinnerd. Ik heb soms momenten dat ik er heel erg spijt van heb en de kleine heel erg mis. Ik krijg er schuldgevoelens van. De opa van Sem ligt nu in het ziekenhuis, dus dat zit ook al niet mee. We proberen sterk te blijven! Maar ik zal de kleine echt nooit vergeten en denk er elke dag nog aan.
Als je contact met me op wilt nemen, omdat je ook een abortus heb meegemaakt, problemen ermee hebt of zelf tienermoeder bent, mag je me altijd aanmelden! ariellevermeulen@live.nl
|
anoniem_68
Hello, Ik ben een aanstaande tienermoeder van 16 jaar en ik wil mijn verhaal delen met andere tienermoeders. Ik ben nu al 32 weken zwanger en ben ui...
Hello,
Ik ben een aanstaande tienermoeder van 16 jaar en ik wil mijn verhaal delen met andere tienermoeders. Ik ben nu al 32 weken zwanger en ben uitgerekend in december. De vader speelt geen rol mee in de opvoeding van mijn baby en dat was ook zijn eigen keuze.
De vader en ik gingen al twee jaar met elkaar en gingen aan het begin van de zwangerschap uit elkaar (toen wist ik ook nog niet dat ik zwanger was). Hij had al na twee weken een nieuwe vriendin en ik was er achter gekomen dat hij ook nog meerdere keren vreemd was gegaan bij mij. Ik was hier ook kapot van en was ook woedend op hem. Kort daarna merkte ik dat ik niet ongesteld werd, maar dacht er niet aan dat ik zwanger zou kunnen zijn. Ik was heel erg onregelmatig ongesteld, dus vandaar dat ik er niet aan dacht. Toen ik er achter was gekomen dat ik zwanger was, was ik heel erg geschrokken maar gelukkig stond mijn moeder er voor mij klaar. Ze zei ook meteen dat de keuze aan mij was of ik het wilde houden of het wilde laten weghalen. Aan het begin dacht ik eraan om het weg te halen, want ik vond mezelf te jong. Maar ik had twee dagen daarna een collega van mijn moeder gesproken en zij kende iemand die ook 16 was, toen ze haar eerste kind kreeg. Toen begon ik er ook meer over na te denken en besloot om het te houden.
Kort daarna had ik de vader (19jr) verteld dat ik er achter was gekomen dat ik zwanger was. Hij zei dat hij er niks mee te maken wilde hebben, omdat hij een andere vriendin had. Ik vond het niet leuk, maar dacht dat hij meer miste dan ik. Hij besloot wel om een beetje financieel mee te helpen door elke maand een bedrag te sturen om mij en de baby te helpen. Daar was ik al heel erg blij mee. Gelukkig had ik ook heel veel vriendinnen die mij steunden en erg blij waren voor mij!
Kort daarna had ik een eerste afspraak met de verloskundige (een man) en ik was - ook omdat hij een man was - heel erg zenuwachtig. Mijn moeder ging met mij mee en ik heb toen ook voor het eerst het hartslagje gehoord van mijn kindje. Ik wist ook vanaf toen dat ik de goeie keuze had gemaakt om het te houden. Mijn ouders steunen mij ook helemaal en betalen ook voor mij de kosten van mijn kindje.
Daarvoor ben ik ze ook heel erg dankbaar en ik blijf ook bij hun wonen de eerste paar maanden na de bevalling.
Kort daarna had ik mijn eerste echo en dat vond ik één van de leukste dingen van de zwangerschap! Ik wilde ook meteen weten of het een jongen of een meisje zou worden, en het wordt een MEISJE! Ik was ook heel erg blij dat ik een jaar schoolverlof kreeg, want ik wist anders ook niet hoe ik dat moest doen. Mijn familie is er heel erg positief over dat ik een kindje krijg en vinden dat er ook geen leeftijd gebonden moet zijn voor het krijgen van een kind. Aan het begin was ik heel erg bang dat mijn baby niet helemaal gezond zou zijn, omdat ik de eerste 2 maanden van de zwangerschap heb gerookt en ook een paar keer had gedronken. Toen ik hoorde dat ze kerngezond was, was ik heel erg blij. Ik heb nog steeds soms zin in een sigaret, maar voor haar heb ik het over en ben daarom ook gestopt sinds de dag dat ik wist dat ik zwanger was.
Het duurt nu ook nog maar 8 weken tot mijn uitgerekende datum en ik begin ook meer zenuwachtig te worden voor de bevalling. Gelukkig heb ik een zus die ervaring heeft en mijn moeder die me gaat steunen bij de bevalling. Beiden zijn ze er bij. Ik bekijk het nu ook alleen maar vanuit een goeie kant, en wil ook andere meisjes helpen die een tienermoeder worden!
Bekijk een zwangerschap niet vanuit een slechte kant; heel veel mensen denken dat je te jong bent om een moeder te zijn. Maar ik heb heel veel mensen gehoord en die vinden dat een kindje krijgen het mooiste is wat er bestaat en dat iedereen een goeie moeder kan zijn! De leeftijd maakt ook niks uit, iedereen zou een goeie moeder kunnen zijn, zolang je er zelf ook maar in gelooft!
Groetjes van deze aanstaande tienermoeder!
|
anoniem_67
Hallo mama's en papa's, Ik kom hier vaak en dacht: laat ik nu ook maar een keer mijn verhaaltje doen. ik wil graag anoniem blijven. Het begon alle...
Hallo mama's en papa's,
Ik kom hier vaak en dacht: laat ik nu ook maar een keer mijn verhaaltje doen. ik wil graag anoniem blijven.
Het begon allemaal in de zomer van 2004. Ik had een vriend, al bijna 2 jaar, en we wilden alle twee graag een kindje. Ik was niet aan de pil en we dachten: als het komt, dan komt het en is het super welkom. We dachten dat ik geen kinderen kon krijgen, omdat ik al een half jaar geen pil slikte en ook niet zwanger werd. We zijn bij de huisarts geweest en maar die zei dat het soms wel een paar jaar kon duren voor je zwanger werd.
Nou, het was dus zomer 2004 en ik kreeg ruzie met mijn vriend. Ik ging naar de camping van mijn vader en leerde een andere jongen kennen. Het was heel leuk en gezellig allemaal, maar ik was niet echt verliefd op hem. Ik miste mijn vriend en kon alleen maar aan hem denken. Ik voelde me niet lekker en nadat ik op de camping ben geweest, ben ik een paar dagen bij die jongen geweest. Ik vertelde dat ik me niet lekker voelde. Was heel erg met mijn gewicht bezig en vond me zelf dik geworden. Hij vertelde 'je bent zwanger', maar ik zeg 'nee joh, dat kan niet'. Na een paar dagen daar geweest te zijn, ging ik terug naar huis en hoorde dat mijn vriend me zocht en me miste.
Ik belde mijn vriend op en we hebben gepraat. We hielden toch wel veel van elkaar. Na een paar weken werd ik maar niet ongesteld en voelde me moe enzo. Ik ging naar de huisarts en ik bleek zwanger te zijn, geen idee hoelang. Ik heb het mijn vriend verteld en hij was blij. Maar toen zei hij 'het is niet van mij'. Ik zeg 'jawel', want met die andere jongen was ik niet naar bed geweest dus kon ik ook niet zwanger van hem zijn en anders was ik pas 11 weken geweest, dus daar klopte niks van. Ik wist het zeker, want ik was niet met hem naar bed geweest. Ik heb een termijn echo gedaan en daar kwam uit dat ik al 19 weken zwanger was.
We waren blij, maar toen gebeurde het. Mijn vriend werd opgepakt en ik kwam er alleen voor te staan. Ik ben bij hem gebleven en heb hem gesteund met alles. Helaas ben ik alleen bevallen, maar mocht hij wel op verlof om zijn dochtertje aan te geven bij de gemeente. De bevalling heeft erg lang geduurd, bijna 3 dagen en heeft veel pijn gedaan. Toch is 28 maart mijn mooie dochtertje geboren met veel pijn en moeite (met zuigkap en alles). Ze was helemaal gezond en woog 3620 gram en 53 cm lang, een flinke meid dus. We wonen nu samen en zijn dolgelukkig. Ons kindje is half Nederlands en half Marokkaans. Ze is nu twee en half en is een lekker ondeugend grietje. Ik ben trouwens 21.
Voor alle jonge moeders: jullie kunnen het en laat je niet gek maken door andere mensen die zeggen dat jonge gezinnen geen goeie gezinnen zijn. Want ik heb nu me eigen huisje, werk en mijn dochter is supergelukkig. Dus het kan wel.
|
Daniella_02
Hoi meiden, ik ben Daniella en dit is mijn verhaal. Ik ben moeder van een zoontje van 3,5 jaar, Devine heet hij. Hij is half Surinaams Hindoestaans J...
Hoi meiden, ik ben Daniella en dit is mijn verhaal. Ik ben moeder van een zoontje van 3,5 jaar, Devine heet hij. Hij is half Surinaams Hindoestaans Javaans. Ik ben dus van Surinaamse afkomst en mijn vriend van Hindoestaans Javaanse. Ik ben 23 jaar en mijn vriend bijna 24. Zo hebben jullie een beetje een beeld hoe oud en wat voor afkomst. Hier komt mijn verhaal dan.
In januari 2007 kwam ik er dus achter dat ik zwanger was van mijn tweede. Leuk allemaal. Met de termijn echo bleek dat ik zes weken was. Mooi, dacht ik, dus we leefden er naar toe. Mijn vriend vond het ook allemaal leuk en Devine ook. In het begin begreep hij het nog niet echt allemaal, maar ik nam hem vaak mee naar de verloskundige en naar de echoafspraken. Het ging dus allemaal prima. Ik liep dus met 10 weken bij de verloskundige en daar werd ook de 20 weken echo gemaakt. Daar ben ik toen heengegaan met 20 weken en daar werd mij verteld dat alles goed was. Gelukkig, want ik vond die echo toch wel een beetje eng. Met mijn eerste zoontje was die 20 weken echo er nog niet. Ik heb bij deze echo ook het geslacht gevraagd. Ik dacht eerst zelf dat het een meid zou worden, maar het werd toch weer een jongen. Ik was er super blij mee, want voor mij gold: als de gezondheid maar in orde zou zijn, was alles goed.
Zo bleef ik lekker bij de verloskundige voor controle tot 36 weken. Met 36 weken moest ik in het ziekenhuis verder onder controle, omdat mijn eerste zoontje met een keizersnede is gehaald met 42 weken. Het vruchtwater bleek op te zijn, dus ze hebben hem toen moeten halen, want mijn baarmoeder mond was ook niet rijp genoeg. Je voelt je dan erg veilig dat ze er dit keer echt op gingen letten. Het ging allemaal ook mooi. Met 36 weken liep ik dus in het ziekenhuis.
Mijn bloeddruk en de rest was steeds gewoon goed. Ik had mooi vruchtwater, het hartje klopte goed. Toen kwam ik bij mij 37ste week. Toen begonnen de harde buiken en ik ben toen een nacht met harde buik in het ziekenhuis geweest. Ze zeiden dat geen weeën waren, dus ik werd weer naar huis gestuurd. De volgende dag was het weer weg, dus ze hadden gelijk. Ik liep gewoon weer door met controles. Alles was steeds goed en 3 september was ik uitgerekend. De donderdag voor 3 september ben ik voor de tweede met harde buik naar het ziekenhuis gegaan, maar toen waren de harde buiken wat heftiger. Ze wilden me weer niet helpen. Alles bleek gewoon goed te zijn, want ze zeiden dat ze liever wilden dat de natuur het doet. Oké, zo gezegd, zo gedaan. Dus ik ging weer naar huis en in de nacht had ik elke keer last van harde buiken. Deze harde buiken bleven wel wat hangen, maar werden wel minder. Dinsdag 4 september ging ik weer voor controle. Alles was goed, het kindje had genoeg vruchtwater en het hartje klopte, dus ik ging weer met een gerust hart naar huis.
Donderdag 6 september was mijn zus jarig. Het was gezellig daar, maar ineens zei iets tegen me dat ik mijn kleine niet zo veel heb gevoeld. Ik wilde geen paniek veroorzaken, dus ik hield me rustig. Ik werd thuisgebracht door mijn vaders vriendin en ik zei tegen me vriend: 'hey, ik heb die kleine vandaag niet veel gevoeld. Toen begon ik echt te huilen, dus mijn vriend zei: 'nee, alles zal wel goed zijn'. Hij ging met mijn buik spelen en voelde mijn kleine een schop geven, dus ik was weer helemaal blij. Ik ben gaan douchen en lekker gaan slapen. De volgende dag ging ik naar een vriendin van mij. Ik was toen al 40 weken zwanger en 4 dagen over tijd. Ik ben naar mijn vriendin gegaan en we zijn wat gaan eten. In de middag ging ik weer naar huis met mijn zoontje van 3,5, Devine. Ik kwam thuis aan en mijn vriend was ook thuis van het werk.
Ik ben tv gaan kijken en daarna gaan douchen en gaan liggen met mijn zoon. Ineens rond een uur of half elf begon ik heftige buikpijn te krijgen. Ik dacht 'dit moeten nu wel de weeën zijn, want ik ben al 40 weken en 4 dagen zwanger', maar die dag had ik mijn kleine ook al niet echt veel gevoeld. Ik dacht dat zal wel goed zitten, want ik voelde hem gisteren nog wel even schoppen. Maar de buikpijn werd steeds erger, dus ik belde mijn vader en zijn vriendin. Zij zijn mij toen komen ophalen, want ik begon ook slijm te verliezen. Wij gingen naar het ziekenhuis voor de derde keer. Ik dacht drie keer scheepsrecht. Oké, zo gezegd, zo gedaan. Mijn vriend bleef met mijn zoon thuis en zou ook de taxi pakken als ik moest blijven, want hij dacht 'anders maken we mijn zoon zomaar wakker'. Hij dacht natuurlijk dat het weer vals alarm was.
Wij gingen naar het ziekenhuis, maar iets zei al tegen mij 'er klopt iets niet'. We werden opgevangen, want ik had al gebeld en ik kon komen. De verpleegster begeleidde ons naar een verloskamer en daar begon zij een echo te maken. Ze was maar aan het zoeken naar het hartje en ze blijf maar zoeken. Toen kwam de arts en nam het over en zei 'zo even zoeken hoor!' en ik keek al naar het plafond van 'oh nee, er is iets niet goed' en ja hoor toen stopte hij en zei 'sorry, ik vrees dat ik heel slecht nieuws heb. Je kleine is overleden. Ik sprong op en zei 'ik wist het' en begon te huilen. Mijn vaders vriendin ging tekeer en mijn pa moest nog even bijkomen van de shock. Ik zei gelijk 'bel Roshan, mijn vriend'. Het is wel slecht zoiets door de telefoon te vertellen, maar ik draaide helemaal door. Wij hebben hem gebeld en hij kon het niet geloven en begon ook direct te huilen.
Die arts zei: 'we laten jullie even alleen, we komen we zo terug'. Toen kwamen hij en die verpleegster terug na 10 minuten. Het was toen al wat rustig, gelukkig. Hij zei toen tegen mij 'je zal nu wel met heel veel vragen zitten'. Het eerste wat ik toen vroeg was of ik het zelf zou overleven. Ik voelde me zo raar: mijn kindje, die ik 9 maanden lang in mijn buik heb, is ineens dood en je word ook gewoon naar huis gestuurd met een dood kind. Dat is toch raar. Voor mij was dit allemaal nieuw, maar ik moest dus gaan slapen en proberen te denken. Ze hadden besloten mij te gaan inleiden, geen keizersnee dus. Ik moest hem dan zelf gaan uitpersen en dat brak mijn hart helemaal: je kindje is al dood en dan moet je hem ook nog eens gaan uit persen en voor mij was het zo iets nieuws. Ik had altijd gezegd: 'bij deze bevalling, zou ik graag vaginaal willen bevallen, maar niet op zo'n manier.
Zondag 9 september moest ik 8 uur in het ziekenhuis komen en werd ik half 9 ingeleid. De bevalling heeft 12 uur geduurd. Het was echt een heavy day. De weeën waren niet op te vangen. Om 21.52 is mijn zoon Delaino Rodney Boston geboren. In alle stilte hebben we afscheid van hem kunnen nemen. Ik heb foto's gemaakt. Ik heb hem beet gehouden en mocht die avond nog naar huis. Ik ben toch een nachtje in het ziekenhuis blijven slapen. De volgende ochtend ben ik gaan douchen en daarna kwamen mijn vader en zijn vriendin me halen om naar huis te gaan. We hebben gelijk de begrafenisonderneming moeten bellen en we zijn van alles gaan regelen. Die ochtend, voor ik wegging, heb ik Delaino weer gezien. Zo'n lief geweldig ventje, dan denk je 'waarom?'. Maar ja, dat is een vraag waar ik toch nooit een antwoord op zal krijgen. Hij is nu in alle rust begraven op donderdag 13 september. Dit was mijn verhaal. Heel heftig, maar je ziet hoe sommige dingen eenmaal kunnen lopen. Maar ja, ooit op een dag komen we weer bij elkaar terug en ik weet: hij geeft me de kracht om verder te gaan samen met mijn gezin
Groetjes Daniella
|
anoniem_47
Ook ik was een tienermoeder. Toen ik 21 jaar was had ik al 3 kinderen en mijn man en ik besloten om nog een kindje te nemen. Ik was toen der tijd ges...
|
Ook ik was een tienermoeder. Toen ik 21 jaar was had ik al 3 kinderen en mijn man en ik besloten om nog een kindje te nemen. Ik was toen der tijd gesteriliseerd dus we moesten allerlei onderzoeken ondergaan. Het was een zware operatie maar ik ben er bovenop gekomen. Ik was zwanger van een tweeling en ben er 1 verloren op 9 april 1993 en toen werd onze dochter geboren op 23 oktober 1993. Op bijna drie jarige leeftijd verdronk zij. Ze betekende heel veel voor ons en onze kinderen maar ik ga hier niet teveel op in het is al zwaar genoeg. Maar goed onze oudste zoon heeft nu een dochter dus zijn wij opa en oma. Er komt een tweede aan eind mei. Wij verheugen ons er zo op. Het kan zo mooi zijn maar toch is er altijd veel verdriet, maar gelukkig ook blijdschap. |
|
|
 |
|
 |
|
|