Willemstad - Curaçao, 12 april 2011 - 11:20 pm | door Natasja Gibbs - Abortus is geen taboe voor de vrouwen op Curaçao. Zij hebben een veel groter probleem met anticonceptie, omdat ze daar – uit onwetendheid - bang voor zijn. Dat zijn de voornaamste conclusies uit het promotieonderzoek van de Curaçaose huisarts Adriana Boersma.

Bijna alle Curaçaose vrouwen staan negatiever tegenover anticonceptie dan tegenover abortus. “Ze zien abortus als riskante procedure, maar vinden het geen onbespreekbaar onderwerp.

De meeste vrouwen lopen zelfs liever de kans op een abortus dan dat ze anticonceptie gebruiken”, vertelt Boersma. De reden daarvoor ligt volgens haar aan het gebrek aan kennis over anticonceptie. Zo zijn er vrouwen die denken dat ze van de pil onvruchtbaar worden.

Abortuscijfer
Adriana Boersma heeft een huisartsenpraktijk op de Breedestraat in Otrobanda. Ze deed de afgelopen tien jaar niet alleen onderzoek naar het aantal abortussen op Curaçao, maar onderzocht verder de houding van vrouwen ten aanzien van abortus en anticonceptie.

Het aantal abortussen op Curaçao is relatief hoog in vergelijking met landen waar abortus wel legaal is. In totaal zijn er in 2009 1.126 abortussen geregistreerd. Omdat er ook een zwarte markt is voor abortus, vermoedt Boersma dat dit aantal zelfs hoger is en eerder op 1.300 ligt.

Legaal
In Nederland, waar abortus legaal is, ondergaan gemiddeld acht op de duizend vrouwen in de leeftijd van 15 tot 45 jaar een abortus. Op Curaçao ligt dat cijfer rond de veertig op de duizend. Dit cijfer klopt met het abortusaantal voor Antilliaanse vrouwen in Nederland. Dat staat op 41 op de 1.000.

Opvallend is wel dat het overgrote merendeel van de abortussen onder Antilliaanse vrouwen in Nederland - zo’n tachtig procent - wordt ondergaan door de eerste generatie vrouwen in Nederland. De tweede generatie laat veel minder abortus plegen. Volgens Boersma komt dat doordat in Nederland de seksuele voorlichting en voorlichting over anticonceptie ‘velen malen beter is dan op Curaçao’.

Kennisgebrek
Alle vrouwen in het onderzoek van Boersma geven aan voorlichting te hebben gehad over seksualiteit en anticonceptie, op school of van ouders. Maar op vragen over hun kennis gaven ze vaak foute antwoorden. En dat betekent dat ze foute informatie hebben gekregen.

Tweederde van de vrouwen in het onderzoek gebruikt geen anticonceptie. De vrouwen die wel anticonceptie gebruiken, doen dat weer niet consequent vanwege omdat ze bang zijn voor schadelijke effecten. Twintig procent denkt dat je van de pil onvruchtbaar kunt worden.

Legalisatie
Volgens Boersma is abortus ‘een heilig huisje dat zo langzamerhand maar eens opengebroken moet worden’. “Er wordt door vrouwen open gepraat over abortus. Bovendien maakt legalisatie van abortus de ingreep beter controleerbaar”, meent Boersma.

Ondanks het feit dat artsen die abortussen uitvoeren worden beschermd door een gedoogbeleid dat in 1999 is ingesteld, zijn er nog steeds veel kwakzalvers actief. Uit het registratieonderzoek van Boersma blijkt dat er in 2009 veertien vrouwen in het ziekenhuis werden opgenomen met complicaties na een abortus door een kwakzalver.

“Dat is een vrij hoog getal, in landen waar abortus legaal is komen complicaties namelijk zelden voor. Legalisatie van abortus is dus van levensbelang, net als betere seksuele voorlichting en anticonceptie in het ziekenfonds.”

Boersma promoveert op 18 april aan de Universiteit van Groningen.

Awaroki.nl, 4 april 2011 - Meisjes van niet-westerse afkomst hebben in Nederland nog steeds een grote kans om voor hun twintigste moeder te worden. Hoewel het aantal tienermoeders onder Antillianen daalt, vormen zij met Marokkaanse meisjes nog steeds de grootste groep. Verder blijkt uit de laatste statistieken dat veel Surinaamse en Antilliaanse moeders alleenstaand is.

Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) zijn er in Nederland 342.000 inwoners van Surinaamse afkomst en 138.000 Antillianen. De gemiddelde leeftijd van deze groepen is jong. Antillianen zijn gemiddeld, ruim 29 jaar, Surinamers 33,7 en autochtone Nederlanders bijna 41. Surinamers zijn onder de niet-westerse allochtonen wel de oudste groep.

Hoewel al jaren bekend is dat veel Surinaamse en Antilliaanse moeders alleenstaand zijn (ongeveer de helft), valt het op dat dit aantal nauwelijks daalt. Van de autochtone moeders is maar 14 procent alleenstaand. Over het algemeen stijgt het aantal alleenstaande moeders bij de tweede generatie allochtonen, die dus zelf in Nederland zijn geboren. Volgens het CBS had Nederland op 1 januari 2010 in totaal 16,6 miljoen inwoners.

Brabants Dagblad, 9 december 2010 - Er zijn weinig landen ter wereld met minder tienermoeders dan Nederland. Toch laten de cijfers, die gister bekend werden, een lichte stijging zien. Lees in dit artikel de cijfers en de ervaringen van drie moeders!

Kindje op komst, december 2010 - Totaal onverwacht en ongepland papa en mama worden. Dan wacht je een hele ommezwaai in je leven. Lees hier het verhaal van Jurgen (20) en Elin (19). 

NATAAL, november 2010 -  De zorg rondom een tienerzwangerschap vraagt speciale aandacht. Zorgverleners zijn zich niet altijd bewust van het feit dat ze ook te maken hebben met puberteitsverschijnselen.

Lees verder in de download.

Trouw, 3 augustus 2010 - Voor tienermoeders zijn veel hulpverleningsprojecten en -loketten ingericht, maar jonge vaders hebben geen idee waar zij informatie kunnen inwinnen. „Ze gaan er helemaal niet van uit dat tienervaders ook een serieuze rol willen spelen.”

Krap achttien was Bob van Dijk (22) toen hij vader werd. Dat was niet gepland, maar nu wil Bob zijn verantwoordelijkheid als vader nemen. Zijn eigen ouders waren al vroeg gescheiden en toen hij twaalf was, overleed zijn vader. Bob: „Ik wil er zijn voor mijn dochter.”

De driejarige Dyani komt bij hem spelen met haar felgele telefoontje. „Toen mijn ex en ik nog samen waren, kreeg ik het advies om Dyani niet te erkennen. Dat zou ervoor zorgen dat zij te boek kwam te staan als alleenstaande moeder, waardoor ze een hogere uitkering ontving en allerlei toeslagen.”

Maar toen vlak na de geboorte de relatie stukliep, had Bob geen idee wat zijn rechten waren. „Als ik erop terugkijk, vind ik het behoorlijk schaamtevol dat er geen instantie is geweest die mij daarin bijstond. Mijn ex had contact met allerlei instanties, maar niet één daarvan zocht contact met mij op. Alles draait alleen om de moeder. Ik denk dat een heleboel jonge vaders het allemaal teveel vinden en er daarom hun handen vanaf trekken.”

Bobs ex-vriendin woonde met hun dochter in een huis voor jonge moeders, maar het ging mis en ze mocht niet blijven. Bureau Jeugdzorg dook op, dat verontrustte Bob. Het ging slecht met zijn ex, zij wist niet wat ze moest doen. „Ik was heel bang dat de kinderbescherming zou ingrijpen. Dat Dyani in een pleeggezin terecht zou komen en dat ik haar niet meer zou zien.” Bob is gaan praten bij Bureau Jeugdzorg. „Ze zeiden me dat ik de eerste jonge vader was die zich zo vastbeet. Volgens mij gaan zij er niet van uit dat tienervaders ook een serieuze rol willen spelen. Maar nu ze weten dat er ook een verantwoorde vader bij Dyani betrokken is, zijn ze een stuk positiever naar de situatie gaan kijken.”

Ook bij de Dienst Werk en Inkomen stuitte Bob op onbegrip. „Toen ik aangaf dat ik twee dagen per week voor mijn dochter zorg, werd ik raar aangekeken. DWI biedt programma’s aan waar jonge moeders hun kind mee naartoe kunnen nemen, maar voor vaders is die mogelijkheid er niet.” Bob gaat nu een traject volgen waarbij hij een dag per week leert voor jongerenwerker, daarnaast loopt hij drie dagen stage.

Dat hij Dyani niet heeft erkend, zit Bob flink dwars. Hij kan bijvoorbeeld niet naar de huisarts bellen om naar zijn dochter te informeren. „Ik ben volledig afhankelijk van mijn ex. Zegt zij dat ik mijn kind niet te zien krijg, krijg ik mijn kind niet te zien.”

Onlangs heeft zij toestemming gegeven dat hij Dyani mag erkennen. In het opvanghuis waar Bob nu tijdelijk woont, krijgt hij hulp om een regeling voor co-ouderschap te treffen met zijn ex. De volgende horde is woonruimte vinden. Geen studentenkamer, maar een appartement met een kamertje voor Dyani.

Zakery Beacher, hulpverlener bij Spirit, een Amsterdamse organisatie voor jeugd en opvoedhulp, is apetrots op de vastberadenheid van Bob. Hij beaamt dat er weinig aanbod is voor tienervaders. In zijn werk met dakloze jongeren komt hij steeds vaker jonge vaders tegen die geen invulling weten te geven aan hun vaderschap. De relatie met de moeder van hun kind is vaak ingewikkeld en ze hebben geen idee van hun rechten of op wie zij een beroep kunnen doen. „Tienervaderschap wordt door hulpverleners als probleem benaderd, maar het vaderschap is juist iets heel moois.”

Beacher werd zelf vader op zijn zestiende en opa toen hij 38 was. „Ik was vroeger niet bepaald een lieverdje, zeg maar gerust een ongeleid projectiel. Sinds de komst van mijn zoon was het niet meer ikke-ikke-ikke, vanaf toen draaide het om hem. Ik vond dat prachtig. Ik ging zestig uur per week werken in een supermarkt om voor hem te kunnen zorgen.”

Beacher zou het liefst een loket opzetten waar tienervaders advies en informatie kunnen inwinnen. „De angst voor Bureau Jeugdzorg moet ervan af. Jonge ouders denken direct dat hun kind wordt afgenomen zodra Bureau Jeugdzorg de hoek om komt.” Onterecht, vindt Beacher. Wanneer een jonge vader het even moeilijk heeft en wil weten hoe hij bepaalde dingen het beste voor elkaar kan krijgen, kan hij bij Bureau Jeugdzorg juist veel steun ontvangen, is zijn ervaring.

„Mensen hebben een slecht beeld van tienervaders, ze denken dat ze er niet zijn voor hun kinderen”, zegt Tyrone Soe-Agnie (22). „Als ik aan mensen vertel dat ik een dochtertje van twee heb, vragen ze vaak ’zie je haar wel eens?’ Mensen gaan ervan uit dat je als tienervader nergens naartoe gaat in je leven, dat je een uitkering hebt en je kind half opvoedt. Ik ken genoeg tienervaders die het heel goed doen.”

Annemarije Bousema, maatschappelijk werker bij het Fiom in Utrecht, begeleidt tienerouders. „Heel veel tienervaders voelen zich gestigmatiseerd. Helaas ís het ook zo dat een groot deel van de tienermoeders het alleen moet doen. Van de veertien tienergezinnen die ik begeleid, zijn slechts vier jonge vaders betrokken. Dat geeft overigens wel een vertekend beeld hoor, want er zijn ook een heleboel tienerouders die niet bij de hulpverlening terechtkomen.” Bousema praat veel met tienermoeders over moeder worden, moeder en dochter tegelijk zijn als je met je kind bij je ouders woont en over de rol die je de verwekker geeft. Bousema: „Ik kom ook regelmatig gevallen tegen van relationeel geweld. En wat moet je als moeder wanneer de verwekker geen fris type is? Als hij in de criminaliteit zit of veroordeeld is als loverboy?” Uitgangspunt is altijd de veiligheid van het kind.

Sinds maart woont Tyrone met zijn vriendin Dellila (21) en Taïcha (2,5) in een rommelig slooppand in het Amsterdamse Osdorp. Hij studeert bedrijfskunde en geeft huiswerkbegeleiding, zij pakt komend schooljaar haar studie rechten weer op naast haar baan.

© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.

Metro Custom Publishing, juni 2010 - Het welzijn van het kind is misschien wel het belangrijkste wat er is voor ouders. Hoe zorg je ervoor dat je kroost gezond opgroeit?

Open de onderstaande download om te lezen welke tips er zijn voor het gezond opgroeien van je kind.

Metro Custom Publishing, juni 2010 - Kinderen zijn leuk, maar kosten wel geld. Gelukkig zijn er tal van regelingen en subsidies waarmee de overheid ouders ondersteunt.

Beniewd naar de regelingen en subsidies? Kijk in onderstaande download.