ik ben een jonge meid van 19 (27 januari wort ik 20) ik heb voor een langetijd al een relatie en me vriend en ik zijn er bijde uit dat we wel een kindje willen samen ik kan alleen van mijn kant zeggen dat ik het heel graag wil en dat het inmiddels mijn leven domineert ik ben met me laaste jaar van me studie besig en bijna afgestudeerd (met juli 2012) me vriend heeft een baan en ik nog niets, daarbij wil ik fulltime mama worden natuurlijk is dit financieel haalbaar nu komt het waar ik mee zit.... | me ouders zijn sinds een jaar geschijden en ik woon nog bij me moeder, omdat mijn vriend een baan in de buurt heeft waar ik woon logeert hij bijna elka dag bij me ik denk alleen niet dat me moeder zit te wachten op een baby want die vind als gewoonlijk mij nog niet volwassen genoeg (al zeg mijn omgeving daar andere dingen over) en denkt dat ik het niet aan kan waar ik het niet mee eens ben wat zo ook een beetje met me verleden te maken heeft... me vader heeft geen zeggenschap in dit alles die is hem immers gepeerd met een ander geen reactie geen contact sinds dien, | mijn mening van me moeder is voor mij heel belangrijk ook omtrekking met het fijt dat ik nog bij haar onder het dak vertoef | ik ben al best wel een tijd zoekende naar een woning maar hier in de buurt kom je bijna niet in aanmerking voor een eigen woning zeker niet in mijn posietsie daarbij is me moeder net verhuist en ben ik meegegaan met haar, | het gaat verder goed en ik heb zelf ruimte voor een kleine zowel in me hart als in dit huis, betalen kan ik het wel liefde zat ik ben alleen bang dat me moeder me op straat gooit das de reden waarom ik nog de pil slik tegen me zin in want mocht het zo zijn en me vverwachtingen van me moeder zijn waar dan ben ik verder van huis want ik kan geen kind opvoeden in de auto van me vriend.... | | wie zit er in een soort gelijke situatie? | en welke jonge moeders (van omenabij mijn leeftijd) kunnen hier hun mening over geven? | | (p.s. sorry voor de spelfouten maar ik heb dyslecie)

Weet je wat het is, mensen die kijken altijd zo raar naar anderen die in de uitkering zitten, maar als het niet anders is..... Ik had het liever ook anders gezien maarja soms is het nou eenmaal zo.en ik kan je zeggen mijn zoon krijgt alles wat hij wil!! Hij komt niks te kort! En dan kun je wel gaan praten over armoede maar als je gewoon normaal leeft, geen onnozele dingen met je geld doe, kun je zelfs nog sparen en leuke dingen met je kind doen;) | dus niet iedereen heeft het slecht ondanks ze in een uitkering zitten.net als ik zei tuurlijk zag ik het liever anders maar als het om gezondheids redenen niet andersis heb je geen keus.

Slecht advies m.b.t. geld. | Een uitkering is nml. niet om lang in te zitten, maar om een periode van de tijd dat je geen baan hebt tot je weer werk hebt te overbruggen en niet een soort hangmat waarin je achterover kan leunen, omdat een ander het wel voor je verdient. | 1 op de 10 kinderen groeit op in armoede, dus het is wel iets waar heel veel mensen zich druk om maken.

Ik zou zeggen als jullie het echt graag willen waarom niet? Mensen kunnen allemaal wel zeuren over financiën enzo.en dat je jong bent, laat ze. Zelf heb ik een zoontje van 2 ben getrouwd en ben nu 19 weken en 3 dagen zwanger van de 2e. En wij zitten nu zo'n anderhalf jaar in de uitkering. Over financiën hoef je je sowieso geen zorgen te maken, dat zou altijd wel goed komen. Volg je gevoel, en doe geen dingen waar je spijt van krijgt! Maar ik zou wel zeggen zorg wel dat je een goeie relatie hebt! | | Dat is hoe ik erover denk. Groetjes en succes ermee

Heey iedereen! Ik ben 17 bijna 18 en ik heb sinds een tijd een kinderwens, mijn vriend zag het een tijd niet zitten maar is nu om. Ik denk dat mijn ouders er niet blij mee zullen zijn maar ons we gaan helpen. Het lijkt me ontzettend leuk met hem een gezinnetje te starten ondanks dat het niet altijd goed gaat in onze relatie. Ik zit nu nog op school doe mbo 4 en ga 5 dagen per week naar school daarnaast werk ik bij AH en werk ik zo 3 a 4 dagen in de week en mijn vriend fulltime. We wonen allebei nog thuis. Ik geloof dat het gaat lukken maar vrienden van mij zeggen dat ik mijn studie moet afmaken en moet wachten of ik wel zeker ben over mijn vriend. Ze vinden ook dat het dom is op zo een leeftijd eraan te beginnen. Mijn vriend daar in tegen zegt het is onze beslissing en is er vrij positief over. Wat moet ik doen? Luisteren naar mijn gevoel of naar mijn vrienden?

Ik denk het het sowieso verstandig is om eerst je studie af te maken, dan heb je in ieder geval een diploma en kun je aan het werk. Wan het combineren van werk, school EN een kind is niet makkelijk. | Daarnaast lijkt het me ook verstandig om eerst samen te gaan wonen voordat jullie bewust een gezinnetje willen stichten. Want als jullie straks een kind hebben en op den duur besluiten samen te gaan wonen, en er dan pas achter komen dat jullie het niks vinden om 24/7 bij elkaar 'op de lip' te zitten loopt de relatie waarschijnlijk stuk en dan is jullie kindje er de dupe van. | Ik zou dus zeggen; maak je studie af, ga samen wonen met je vriend en kijk hoe jullie het dan redden zowel financieel als emotioneel/geestelijk. En zoals je zelf al zegt gaat het niet altijd goed in jullie relatie. Als je dat nu al vind, zou ik zeker nog niet aan kinderen beginnen, want er komt meer bij kijken dan dat het leuk is om een gezinnetje te stichten. Een kind kan ook voor meer problemen in jullie relatie zorgen. Bijvoorbeeld omdat jullie allebei gestrest zijn vanwege gebroken nachten, een huilbaby, noem maar op. Dat zijn dingen die je van te voren niet kunt weten. | | Uiteraard is het jullie beslissing en moeten jullie doen waarvan jullie denken dat het beste is, maar dit is hoe ik erover denk;) succes!