wat jammer dat een 2de kindje als "gewoon"wordt ervaren..
bij onze dochter vondt iedereen t nog mega nieuws, nu bij de 2de krijg je niet eens meer een reactie..

Ik weet niet hoelang ik zwanger ben 3 januari heb ik voor de 2e x een afspraak bij de huisarts. Ik durf het echt niet tegen me ouders te vertellen, de reden hiervoor is mijn vriend woont bij Iriszorg een instantie, en het contact met me ouders was eerst heel slecht. Nu slaap ik sinds een halfjaar 5 dagen bij mijn vriend en 2 dagen thuis. Ik durf het niet te vertellen omdat we geen woning hebben, alleen Iriszorg maar daar sta ik niet bij ingeschreven. Het is zo moeilijk om een woning te vinden, ik heb nu wel 2 baantjes, alleen die woning nog. En ja, me grootste probleem is dat ik het dus niet tegen me ouders durf te vertellen omdat ik 18 ben en ze financieel verantwoordelijk voor me zijn, ze hebben niet veel geld en ik wil niet uiteindelijk over 7/8 maanden bij hun vast komen te zitten. Ik ben er echt heel erg bang voor.

Mijn vriend wilt al een tijdje een kindje van me, toen ik dat voor 't eerste hoorde, schrok ik ontzettend en kon het maar niet geloven. Elke dag bleef die het zeggen vol vertrouwen en echt gewilt. Uiteindelijk begonnen we steeds meer grappen te maken van 'wat als.. hoe zouden we als we een baby hadden, wat zou je willen dat het wordt'enz. We hadden ook paar fotos gemaakt, waarop ik mezelf(mebuik) erg aan de dikke kant vond, waarvan ik zei 'pff ik lijk net zwanger verwijder die foto'. Op gegeven moment begon mijn vriendin te vinden dat ik veel stemmingswisselingen had, en zei maar dat ik een test moest doen. Moest erg hard lachen om wat ze zei, en en reageerde telkens heel sarcastisch erop als ze het zei. Op een dag op school kwam ze met een test aanlopen, en zei dat ik het op de wc moest gaan uitvoeren. Dus ik barsste in lachen uit, en ging express de test doen voor der, waaruit bleek dat er 2 dikke strepen op stond. Ik schrok me dood!. wist niet hoe ik het aan me vriend moest vertellen die dag, na zoveel erom heen te hebben gedraaid, had ik het verteld, en wat was mijn vriend in de wolkennnn!, terwijl ik het nog niet kon laten bezinken. Na paar weken kon die het niet meer volhouden en vertelde het aan ze zus, broer neven, nichten en tantes en die waren SUPERBLIJJJJJ!

Ik ben sinds maandag achter gekomen dat ik zwanger ben, Ik heb die zelfde avond het mijn vriend verteld, hij schrok, maar vond het ook wel heel leuk, alleen maakt zich nu heel veel zorgen,
me zus wist het als eerst, en die was heel erg blij voor me, me zus is 10 jaar ouder dan mij en heeft een kind van bijna een jaar,
Me ouders weten het sinds woensdag, ze waren eigenlijk heel rustig erom, wat ik echt niet had verwacht! ik woon nu ook bij me vriend samen met zijn zus, ze gingen heel erg met me mee denken aangezien de woonruimte waar we een oplossing voor moeten verzinnen (ik ben 18) en mijn vriend is 22, en zijn nu iets meer dan een jaar samen,
Mijn vriend had het als eerst zijn collega verteld, die dag nadat hij het wist, maar merkte heel erg dat hij na hij hem had gesproken, heel negatief erover was, en niet zeker wist wat hij wou, omdat hij heel erg begon over, dat we het niet zouden redde kwa financieel en huis (we werken beide fulltime) en geld is niet het probleem als we in deze situatie blijven alleen als we echt een huis voor ons tweeen moesten gaan zoeken..
zn zus weet het sinds gister, en zei eerst helemaal niks, maar einde van de avond was ze echt top me hoe ze reageerde, en had ons ook gezegd dat we gewoon hier konden blijven (anders zouden we naar mijn ouders hadden gemoeten als we geen huis konden vinden) dan mocht ik de zolderverdieping, maar wou ik niet omdat ik er niet voor niks weg ben gegaan, maar in het ergste geval had ik dat gedaan,
me vriendinnen zeiden allemaal wel van denk er goed overna, maar ze weten allemaal hoe ik tegen abortus aan kijk.. en waren wel heel erg blij ook..

Jou mentor heeft een zwijgplicht!
dus heeft helemaal het recht niet om dit tegen de klas te vertellen alleen als je er toestemming voor zou geven dus ik zou als ik jou was eens goed met je mentor gaan praten! ;)

De reacties die wij kregen waren soms best negatief, maar daarna draaide al die mensen weer bij en vinden ze het toch wel echt leuk voor ons. En wat anderen er ook van vinden ik ben een hele trotse aanstaande mama en mijn vriend een hele trotse aanstaande papa! :)

Mijn mentor heeft het gisteren aan de hele klas verteld.Nu praat de hele school over mij en ze zetten ook 'nieuws' op twitter en zo... Dat is echt niet leuk!Maar er zijn ook leuke dingen.Veel vrienden van me zijn blij en steunen mij bijvoorbeeld. (:

je moet doen wat je hart je ingeeft. als jullie zeggen wij willen het kind houden en jullie gaan er voor, moeten jullie absoluut het kindje niet weg laten halen. in mijn indirecte omgeving is het ook een keer gebeurd, die heeft maandenlang liggen huilen. het maakt niet uit hoe je omgeving reageert, als je zelf achter je besluit staat, blijf ook bij je besluit. dan komt alles goed. vaak is het voor ouders even schrikken, maar als het kind er eenmaal is, weten hun niet meer beter en zullen ze er voor je zijn. vertel het eerst jou ouders en dan de hare aangezien als jouw ouders goed reageren en de hare niet, kan zij nog bij jullie terecht als het echt uit de hand loopt. als jou ouders niet goed reageren, bedenk dat of jullie een oom/tante/neef/nicht in vertrouwen kunnen nemen waar je vrijwel zeker bij terecht kan.
heel veel succes ermee!!

Wat het belangrijkste is als je een besluit maakt (heb ik gemerkt): trek je niets aan van wat anderen zeggen. Als je een kindje laat weghalen om daar andere mensen tevreden mee te stellen, dan wordt je daar ZEKER niet gelukkiger van!!

mijn vriend en ik zijn er afgelopen zaterdag achter gekomen dat ik (geheel onverwachts) zwanger ben.
omdat wij altijd heel open en eerlijk tegen elkaar zijn geweest vanaf het begin was het dus gelijk duidelijk dat we het zouden houden.
dit we ook al samenwonen en hij een goede baan heeft(ik zit helaas op dit moment thuis vanwege zware buikklachten) .
mijn vriend was zaterdag op zijn werk,maar ik was naar mn ouders gegaan omdat ik niet alleen thuis wilde zijn,en we hadden ook al besproken dat ik het dan gelijk tegen mijn ouders zou zeggen.
mn vader word morgen 50 dus ik heb het als volgt gebracht: pa we hebben een leuk cadeautj voor je 50e verjaardag, en het eerste wat hij riep was: JE BENT ZWANGER!! helemaal leuk vonden ze het,mn ouders hebben gelijk gezegd dat we het kamertje van hun krijgen en ook de kinderwagen hebben we van hun gehad(deze hadden ze toevallig van iemand gehad voor als ze iemand wisten die het kon gebruiken)
mn moeder heeft gelijk mn vriend een smsje gestuurd op zn werk met : hardstikke leuk GEFELICITEERD.
dit alles deed mij heel goed,ook heb ik bij mn ouders mn broer op gebeld en ook die vind het helemaal leuk:)

gistere hebben we het aan mn schoonmoeder en schoonzusje vertelt,deze reageerde helaas niet zoals gehoopt(schoonmoeder is nogal een egoist soms)
zij maakte zich er drukker om dat als ze een man tegen komt moet gaan vertellen dat ze een kleinkind krijgt/heeft.
mn schoonzusje vond het wel helemaal leuk :)

donderdag komt schoonpapa langs en dan vertellen we het hem(mn vriend zn ouders zijn gescheiden) ben benieuwd hoe hij reageerd.

maar ik heb mezelf voor genomen me van de reactie van zn moeder niet veel aan te trekken en lekker van onze spruit te gaan genieten!
en mocht ze niet bij draaien , dan is dat haar probleem en niet de onze,voor mij telt dat ondanks dat het ongepland was mn vriend en mn ouders me gewoon steunen:)

vrijdag gaan we voor een echo zodat we zaterdag mn vader een foto van de kleine kunnen geven hopelijk (als ik al ver genoeg ben om iets te zien:P) speciaal voor zn verjaardag omdat ik 29 september pas bij de verloskundige een afspraak heb(heel raar omdat ze niet weten hoe ver ik ben:S)

maaaar ik kijk heel erg naar vrijdag uit, en zaterdag kan ik ook mn lieve omaatje vertellen dat ze het eerste achterklein kindj kan verwachten !! aangezien ze altijd heeft gezegd dat ze dit heeeeeeel graag nog mee zou willen maken weet ik dat haar reactie wel goed zit ;)

sorry voor het lange verhaal(A)