tienermoeders | jonge moeders | zwangere meiden

14heaven

geplaatst op: 11-5-2012 15:13

geen kids.... nu nog niet! eerst mn verwerken dat ik mn ukkie veloren ben xx

LoveMyBoyy

geplaatst op: 7-4-2012 16:36

nathalietoetje schreef op 8-3-2012:

ik ben 15 jaar mijn vriend 17 en ben zwanger weet niet wat ik moet doen wil zws geen arbortus en ben bang dat als hij/zij geboren wordt dat ik hem/haar niet kan afstaan help me

Ik ben ook 15 en heb een zoontje van 8 maand . Ben op men 14 bevallen en ben echt gelukkig met men zoontje en heb gen moment spijt dat ik hem heb gehouden . Samen met men vriend die ook 15 is zijn we super gelukkig

Krisjee

geplaatst op: 4-4-2012 21:19

nathalietoetje schreef op 8-3-2012:

ik ben 15 jaar mijn vriend 17 en ben zwanger weet niet wat ik moet doen wil zws geen arbortus en ben bang dat als hij/zij geboren wordt dat ik hem/haar niet kan afstaan help me

de keus ligt natuurlijk bij je zelf !
ik was ook 15 toen ik zwanger raakte en bijna 16 toen ik mijn kleine kreeg, vanaaf het begin wist ik ik wil geen abortus, maar heb nog weleens aan adoptie gedacht, achteraf ben ik ontzetend blij dat ik mijn kleine man bij me heb gehouden, ik zou me niks meer zonder hem kunnen voorstellen
en we zijn misschien jong, maar met steun is het prima te reden en jou voordeel is nog is dat je een vriend heb, ik moet het zonder vader opknappen n het is erg goed te doen !
en ik zeg absoluut niet dat het een makkie is want dat is het absoluut niet ! qua school geld en dat soort dingen, daar moet je goed over na denken en goed overlegen met je ouders en je vriend !

ik hoop dat jullie er uit komen !

nathalietoetje

geplaatst op: 8-3-2012 20:39

ik ben 15 jaar mijn vriend 17 en ben zwanger weet niet wat ik moet doen wil zws geen arbortus en ben bang dat als hij/zij geboren wordt dat ik hem/haar niet kan afstaan help me

portugeesbloedj

geplaatst op: 7-3-2012 12:12

k bn 16 me vriend is 17 we krijge een kindje k zit zelf nietmeer op school hij ook niet maar hij speelt bij ajax jeugd en verdient daar geld mee en gaat daarnaast ook werke k hb jeugdzorg en hb aan me psycholoog gevraagt of me kindje kan worde afgepakt maar ze zei dat dat niet kan als iemand van 18+ ons steund zijn broer wil ons helpe maarja k maak me tog wel zorge om kinderbescherming zelf sta k ook onder toezicht door de probleme thuis....k laat mijn kindje sowiso niet afpakkke NO WAY!! maarja bn wel bang...

Jerrycannetje

geplaatst op: 7-3-2012 10:50

Het is bijna onmogelijk om als 18 jarige financieel voor een kind te zorgen, misschien wel als je bij je ouders wil blijven wonen, maar willen je ouders dat ook?

shazaam

geplaatst op: 7-3-2012 1:06

Ik ben 18 en zit al een tijdje met de gedachten om aan kinderen te beginnen. Ik heb werk, maar woon nog steeds bij mijn ouders. Hoe kun je als 18 jarige financieel goed voor je kind zorgen? Krijg je premies? Zijn er fonsen die hulp bieden? Of kan je ergens terecht wanneer het financieel tegen zit?

bobelle

geplaatst op: 30-12-2011 20:51

tries schreef op 30-12-2011:

ik ben een jonge meid van 19 (27 januari wort ik 20) ik heb voor een langetijd al een relatie en me vriend en ik zijn er bijde uit dat we wel een kindje willen samen ik kan alleen van mijn kant zeggen dat ik het heel graag wil en dat het inmiddels mijn leven domineert ik ben met me laaste jaar van me studie besig en bijna afgestudeerd (met juli 2012) me vriend heeft een baan en ik nog niets, daarbij wil ik fulltime mama worden natuurlijk is dit financieel haalbaar nu komt het waar ik mee zit.... | me ouders zijn sinds een jaar geschijden en ik woon nog bij me moeder, omdat mijn vriend een baan in de buurt heeft waar ik woon logeert hij bijna elka dag bij me ik denk alleen niet dat me moeder zit te wachten op een baby want die vind als gewoonlijk mij nog niet volwassen genoeg (al zeg mijn omgeving daar andere dingen over) en denkt dat ik het niet aan kan waar ik het niet mee eens ben wat zo ook een beetje met me verleden te maken heeft... me vader heeft geen zeggenschap in dit alles die is hem immers gepeerd met een ander geen reactie geen contact sinds dien, | mijn mening van me moeder is voor mij heel belangrijk ook omtrekking met het fijt dat ik nog bij haar onder het dak vertoef | ik ben al best wel een tijd zoekende naar een woning maar hier in de buurt kom je bijna niet in aanmerking voor een eigen woning zeker niet in mijn posietsie daarbij is me moeder net verhuist en ben ik meegegaan met haar, | het gaat verder goed en ik heb zelf ruimte voor een kleine zowel in me hart als in dit huis, betalen kan ik het wel liefde zat ik ben alleen bang dat me moeder me op straat gooit das de reden waarom ik nog de pil slik tegen me zin in want mocht het zo zijn en me vverwachtingen van me moeder zijn waar dan ben ik verder van huis want ik kan geen kind opvoeden in de auto van me vriend.... | | wie zit er in een soort gelijke situatie? | en welke jonge moeders (van omenabij mijn leeftijd) kunnen hier hun mening over geven? | | (p.s. sorry voor de spelfouten maar ik heb dyslecie)

Ik zou er ten eerste met je vriend en ook met je moeder over hebben. Als je zo zwaar trekt aan de reactie van je moeder dan zou ik het toch wel eerst bespreken voor je ook maar iets gaat ondernemen. Misschien kan ze je helpen zelfstandig te gaan wonen en alle financien eromheen te regelen zodat je dan gerust kan beginnen aan een kindje. Onderschat het aub niet, ik was zelf 19 toen ik mijn zoon kreeg (3 weken na bevalling werd ik 20) en onderhand is mn zoontje bijna 3 en ben ik zwanger van een tweede.. heb heel veel moeten regelen en doen, heb met jeugdzorg te maken gehad erdoor en geen onderdak gehad en zelfs in opvanghuizen verbleven maar heb nu godzijdank alles op een rijtje.. Ik zou je aanraden om eerst zelf alles op orde te zetten *onderdak, financien, relatie en derg.* voor je ook maar begint aan een kindje!!! Het is zeker niet niks en het is iets wat je de rest van je leven met je 'meesleept'

tries

geplaatst op: 30-12-2011 14:41

ik ben een jonge meid van 19 (27 januari wort ik 20) ik heb voor een langetijd al een relatie en me vriend en ik zijn er bijde uit dat we wel een kindje willen samen ik kan alleen van mijn kant zeggen dat ik het heel graag wil en dat het inmiddels mijn leven domineert ik ben met me laaste jaar van me studie besig en bijna afgestudeerd (met juli 2012) me vriend heeft een baan en ik nog niets, daarbij wil ik fulltime mama worden natuurlijk is dit financieel haalbaar nu komt het waar ik mee zit....
me ouders zijn sinds een jaar geschijden en ik woon nog bij me moeder, omdat mijn vriend een baan in de buurt heeft waar ik woon logeert hij bijna elka dag bij me ik denk alleen niet dat me moeder zit te wachten op een baby want die vind als gewoonlijk mij nog niet volwassen genoeg (al zeg mijn omgeving daar andere dingen over) en denkt dat ik het niet aan kan waar ik het niet mee eens ben wat zo ook een beetje met me verleden te maken heeft... me vader heeft geen zeggenschap in dit alles die is hem immers gepeerd met een ander geen reactie geen contact sinds dien,
mijn mening van me moeder is voor mij heel belangrijk ook omtrekking met het fijt dat ik nog bij haar onder het dak vertoef
ik ben al best wel een tijd zoekende naar een woning maar hier in de buurt kom je bijna niet in aanmerking voor een eigen woning zeker niet in mijn posietsie daarbij is me moeder net verhuist en ben ik meegegaan met haar,
het gaat verder goed en ik heb zelf ruimte voor een kleine zowel in me hart als in dit huis, betalen kan ik het wel liefde zat ik ben alleen bang dat me moeder me op straat gooit das de reden waarom ik nog de pil slik tegen me zin in want mocht het zo zijn en me vverwachtingen van me moeder zijn waar dan ben ik verder van huis want ik kan geen kind opvoeden in de auto van me vriend....

wie zit er in een soort gelijke situatie?
en welke jonge moeders (van omenabij mijn leeftijd) kunnen hier hun mening over geven?

(p.s. sorry voor de spelfouten maar ik heb dyslecie)

tanja23

geplaatst op: 23-12-2011 12:46

wij gaan ondanks vele angsten en twijfels, na heel lang praten en nadenken (zeg maar 3jaar!!) eindelijk voor een derde. De drang naar nog een kindje is te groot en te sterk om te negeren. Ons hart staat ervoor open, en onze relatie en alles eromheen is stabieler dan eerder. Financieel zal alleen maar moeilijker worden, juist daarom werden wij heel erg aan denken gezet en kiezen er nu voor. kwa gezondheid voor mij is veel overleggen met arsten maar dat komt vast goed. Daarna is voor mij meteen sterelisatie. 3 is echt meer dan genoeg. :-)